David Bowie - Hunky Dory (1971)

Een stuk lichter album dan haar voorganger The Man Who Sold The World. Het zware gitaargeluid is voornamelijk vervangen door een hoog portie piano. Het heeft een fijne opener, Changes, die toch wel bij de Bowie-klassiekers behoord. Oh You Pretty Things is ook weer een heel aanstekelijk. Eight Line Poem heb ik al vaak gedraaid maar blijft eigenlijk nooit hangen, dit is dan ook een van de minpuntjes op de plaat. Maar dit geeft helemaal niets want het wordt gevolgd door een van Bowie's/de beste songs allertijden: Life On Mars. Kooks is ook weer heerlijke lichte kost. Quicksand lijkt van een hele andere kant te komen maar ook dit werkt uitstekend. Dan komt een cover, waar Bowie vanaf hier een soort van traditie van zou maken. Vaak vind ik zijn coverversies een stuk minder dan de rest van zijn muziek, zo ook hier. Leuke pianopartij, aardig liedje, maar Bowie zingt hier niet echt op z'n best. Dan nog even wachten op wat rare pieptonen en gepraat, en dan kunnen we eindelijk weer door. Andy Warhol heeft een heerlijke gitaarrif en ook Song for Bob Dylan bevalt goed. Dan een heerlijk rocknummer Queen Bitch en ter aflsuiting het sterke The Bewlay Brothers. David Bowie slaat hier weer een hele andere koers in maar hij overtreft zelfs zijn vorige meesterwerk. Toch vind ik dit nog steeds klinken als 'de vroege' Bowie (op het volmaakte Life On Mars na). Bij zijn volgende plaat, zijn meest bejubelde plaat, is dit niet meer te merken en is alles nog nét wat beter uitgevoerd, de sound is gepefectioneerd.

Eindelijk weer door.. dit klinkt alsof je de plaat nog maar net kent Luister hem nogmaals, dit is ijzingwekkende precizie! Zo verschrikkelijk goed, dat vele artiesten met schaamrood rennend voor dekking zoeken.

luister allemaal ook is naar t origineel van fill your heart van Biff Rose uit 68!!! Is dus een cover~!!!

O o, heb ik weer iets doms gezegd. Ik bedoelde iig niet qua muziek, meer qua zang. Als zanger vind ik 'm door de jaren groeien, qua muziek ziet ie hier idd al aan de top. Die 4,5 sterren komen niet uit het niets...

O sorry, je bericht verkeerd begrepen. 't Gaat hier om dat vage begin van Andy Warhol, he? Ik weet niet, vaak genoeg opgehad, maar weet nog steeds niet wat ik ermee moet. Verder een erg goed nummer hoor, daar niet van.

Hmm, het nummer is van Tiny Tim ......... dus de versie van Mr Rose is ook een cover .......

Ik denk dat jij hier nu een fout maakt Droombolus kijk hier maar.

Biff Rose en Paul Williams hebben dat nummer geschreven inderdaad.

Oeps ! Danks voor de korrektie

geweldig album, heb sinds een week de SHM cd in huis...voor quen bitch en quicksand zijn geweldig !!!

Laatst weer geluisterd en... briljant, perfect, geniaal, puur en toch bombast (maar minimaal). Wat is Bowie toch goed in de jaren 70! Een tijdperk dat ik anderzins verafschuw, wegens Ma Baker, Ring My Bells, Donna Summer en dat soort kutzooi.. dit is alles wat dat niet is. Schoonheid pur sang, urgent, puur! Ik luisterde eerst even Animals van Pink Floyd en toen deze, en ondanks de pracht van Animals is dit toch op ieder niveau de overtreffende trap. Hunky Dory moet in de analen als grensbepalende plaat van de 70s, als ie dat al niet is.

David Bowie heeft met dit album wederom een parel gemaakt. Al vanaf het openingsnummer Changes is het genieten geblazen. In vergelijking met zijn voorganger is deze plaat een stuk lichter en positiever. Life on Mars is toch wel mijn favoriete Bowie nummer. Genieten!

the Bewlay Brothers

Smullen deze! Ik scoorde op de markt laatst Low, Heroes, Station to Station, ziggy en deze tegelijkertijd.

Na een David Bowie marathon van twee weken vind ik dit de beste. Life on Mars is onmetelijk prachtig!

Tevens mijn favoriete 70's album. Sinds mijn overstap op de elpeespeler heb ik vele parels ontdekt in de eurobakken, maar dit slaat werkelijk alles. 5,0!

Helemaal mee eens! Dit is zo verrekte puur en mooi.. Bowie stripped to the core! Ik twijfel ernstig tussen deze en Ziggy wat betreft favorieten, Ziggy heeft al een aantal jaar de voorkeur, maar misschien is deze nog net wat mooier..

Stripped to the core? Hmm, mag.. maar mijn associatie gaat dan eerder richting de A-kant van Low als je het over die boeg gooit. Wat is jouw definitie in relatie met Hunky Dory? Dit is trouwens echt een Bowie-plaat die het bij mij goed doet onder winterse omstandigheden. Het zal er wel mee te maken hebben dat ik deze ook rond de decembermaand heb aangeschaft en veelvuldig heb laten spinnen. Gaat de komende weken waarschijnlijk ook weer gebeuren.

Stripped bedoel ik mee dat het hier amper electrisch versterkte gitaren betreft of andere toeters en bellen, maar veelal de piano, acoustische gitaar en soms sax.. waardoor Bowie's teksten, die hier fenomenaal goed zijn, en zijn stem eigenlijk extra dragend en bepalend zijn. Low bevat veel te veel geluidjes en gadgets om het pure Bowie te noemen. Dat is Bowie/Eno.

@hoppa! Ik heb hem maar eens verwisseld met Ziggy Stardust in mijn top10

Er worden hier wel wat meer instrumenten gebruikt dan je suggereert, let maar eens op de strijkers (wat een bombast) op Life on Mars of de strijkers, piano en blazers bij Kooks. Maar het is inderdaad wel een minder dichtgesmeerd geluid dan op Ziggy of Aladdin Sane. Wat je met gadgets en geluidjes op Low bedoelt begrijp ik niet eigenlijk? Ik vind die plaat veel minimaler, terwijl dit juist de plaat van de tierlantijntjes is.

Overigens zit deze bij mij heel dicht op 5*, dus begrijp me niet verkeerd.

Hellemaal mee eens, van Ziggy liefhebber (wat ik nog steeds ben) heeft er langzaam een verschuiving plaats gevonden richting deze, zeer mooie plaat.

Low is één stuk electrisch versterkt synthesizerexperiment met electrische gitaren en alles wat er in die hoek zit.. misschien nog maar ns luisteren?

Ik kan die plaat wel dromen, staat niet voor niets al tijden in mijn top 10. Heb je hem zelf wel gehoord?

Je bent weer eens abuis herman:
Hunky Dory:
Bass, Trumpet, Drums, Guitar, Saxophone, Piano

Low:
Bass, Trumpet, Drums, Guitar, Saxophone, Piano, Organ, Percussion, Guitar [Rhythm], Synthesizer [E.m.i.], Synthesizer [Synthetic Strings], Synthesizer [Mini-moog, E.m.i.], Mellotron [Chamberlain], Vibraphone, Xylophone, Synthesizer [Arp], Tape [Ambient Sounds], Brass-synthetic Strings, Tape [Horn].

Bron: discogs.

Misschien moet je je toch eens gaan verdiepen wat er zich je oren allemaal bereikt..

Ik denk niet dat herman abuis is. En denk eerder dat je niet mee bent.

Ik hoor op Low toch een flink aantal capriolen dat wordt uitgehaald, die ik op Hunky Dory niet hoor.. vrij eenvoudige basale nummers met vaak niet meer dan een gitaar of piano en zelfs vaak spaarzaam drumwerk. Alléén Warszawa is al bombastischer en met veel meer effecten in elkaar gezet dan deze hele plaat bij elkaar! Prachtig nummer hoor

Je hoeft niet meteen zo'n bijdehandte toon aan te slaan hoor.

Jij noemt Hunky Dory "Bowie stripped to the core", maar dat vind ik dus wel meevallen. Het is allemaal gitaar + drums + zang + piano en bij een paar nummers nog wat extra experimenten.

Op het door jouw genoemde Warszawa hoor je eigenlijk alleen maar een laag gestemde synthesizer, een mellotron (of iets dat daar erg op lijkt) en de zang van Bowie. Prima als jij dat denigrerend af wil doen als "gadgets en geluidjes", maar vind je het dan vreemd als ik dat niet helemaal terecht vind? Ik vind Warszwawa ook niet half zo bombastisch als Life on Mars, al weet ik uit andere discussies wel dat jij muziek niet zo snel bombastisch vindt.

Verder suggereer je dat op Hunky Dory weinig elektrisch versterkte gitaren te vinden zijn, maar die hoor ik toch genoeg voorbij komen...

Ten eerste heb ik een beetje moeite met jouw definitie van bombast, wat je een beetje lukraak lijkt te gebruiken voor dingen die je minder liggen. De meeste rockmuziek is niet vies van een vleug bombast en zeker de heer Bowie niet. Hij is echter wel één van de artiesten die het weet te perfectioneren in zijn nummers! Maargoed, ik vind Hunky Dory dus voor Bowie-begrippen puurder in zijn benadering dan Low.



Met name deze opmerking:



Slaat natuurlijk als een lul op een drumstel! Low zit vol met electronisch vernuft van meneer Eno.. niet voor niets was het een grensverleggende plaat (en wordt hij nog vaak aangehaalt bij discussies over dance-invloeden in rock of ambient in het algemeen). Denk eens aan die gekke bliepjes in het begin van What in the World, de synths in Sound & Vision, de jankende gitaren van Crashing the Same Car.. zo kan ik nog wel even doorgaan.. subtiel? Nauwelijks. Daarnaast zijn de drums en electrische gitaren veel platter dan op Hunky Dory, waar dus amper sprake is van gitaargejengel of vette drums.. als jij dat hoort vind ik het knap. Veel nummers beginnen namelijk met een acoustische gitaar of piano en daar komt geen solo of wat dan ook in voorbij.

onder stripped to the core versta ik een album , dat vrij eenduidig is qua liedjes , gitaar , zang wellicht zelfs akoustisch ( alhoewel het ook elektrisch kan). Ik vind dit album totaal niet stripped to the core, het vliegt alle kanten op. Het is volgens mij 1 van bowies meest diverse. stripped to the core is imo meer van toepassing op Ziggy en Alladin en Low. Dat heeft met het aantal instrumenten weinig te maken .

de verschillen in tempo en muziek is onderling enorm. Het frivole Fill Your Heart tegen het stevige Queen Bitch het gedragen Quiksand en het duistere bewlay bros tegenover pianopop van life on mars en changes. Heb ik het niet eens over 8 line poem en het rare begin van andy warhol.

Low is wat mij betreft veel meer 1 geheel en minder frivool en afwisselend dan deze.

Ik ben het grotendeels dus met Herman eens. misschien is het een verschil in opvatting in wat stripped to the core is.

Hunky Dory is het equivalent van the beatles white album. Niet 1 geheel maar veel afwisseling.

Ik begrijp wel wat je bedoeld, maar je woordkeuze is niet echt juist. Low en zeker Alladin Sane met het vuige gitaargeluid en de toevoeging van een pianist zijn juist erg vol van geluid.

Stripped slaat wel degelijk op de instrumenten, jij spreekt over de composities.

ja dat bedoel ik idd stijn , de composities.

Voor degenen met interesse:
Een aantal Bowie-albums zijn nu voor maar €6,- op CDWOW te krijgen, waaronder deze, Ziggy, Aladdin Sane en Diamond Dogs.