David Bowie - Hunky Dory (1971)

En voor 4 euro bij MediaMarkt Rotterdam

Alsof die bij Low eenduidig zijn? Iedereen valt bij dat album juist het enorme contrast tussen de A-kant en de B-kant op.. Kan daar qua tempo of compositie echt geen enkele eenduidige lijn in ontdekken hoor. Warszawa is een volstrekt andere wereld tov. Always Crashing In The Same Care of Sound & Vision. Zouden op andere platen kunnen hebben staan.
Ik bedoelde dus de definitie volgens stijn_slayer: grotendeels afhankelijk van vocale inbreng en ondersteund door een beperkt instrumentarium.

Wat mij betreft speelt de productie er ook een grote rol in, want echt leeg is Hunky Dory ook niet inderdaad.

Daarnaast maakt een gitaar met overdrive, fuzz of distortion een voller geluid, zoals 'Queen Bitch' hier al laat horen. Het is dan ook niet gek dat Ziggy, Alladin en Diamond Dogs een stuk voller/rijker klinken.

Minder rijk of niet, de composities blijven op eenzame hoogte staan! Wat een verschrikkelijk goed album is dit toch. Stuk voor stuk pakkende, foutloos geproduceerde nummers. Deze gaat nog even mijn CD speler in en gaat misschien tóch op 5* eindigen.

Helemaal mee eens avdj. Ik kwam hem weer tegen in de platenkast vandaag, en het herinnerde mij eraan wat een wereldplaat dit wel niet is.

Als ik ooit het loodje leg, neem ik deze elpee mee. Hij verdient de eeuwigheid!

Ik ga deze binnenkort waarschijnlijk aanschaffen! Wel grappig dat ik blijkbaar de enige ben die Eight Line Poem toch een van de betere nummers vind op het album terwijl de meesten het juist veel minder vinden

Kooks is Bowie's ode aan The Kinks.
Prachtige plaat, zijn beste? On par met Ziggy, hoewel ik Stage het meest gedraaid heb or was het Changes No. 1. Bowie is 1 vd weinige artiesten waarvan je in ieder geval t/m scary monsters zijn studio lps en compilaties kan draaien.
Life on mars samen met starman op die andere plaat kippevel

Deze week in het 52 essentiële klassiekers forumtopic. (zie hier)

David Bowie is net als bijvoorbeeld Elvis Costello of John Cale een muzikale kameleon, een artiest die erin slaagt zichzelf voortdurend opnieuw uit te vinden. Ze hebben allen verscheidene platen op hun naam die in deze rubriek thuishoren. Dit stukje gaat dus over Hunky Dory, maar op Bowies reservebank zitten onder meer Station to Station, Aladdin Sane en Low. In sommige songs van Hunky Dory wou Bowie met een akoestische gitaar doen wat The Velvet Underground met een elektrische deed, maar toch is de piano (bespeeld door Bowie en Rick Wakeman) het centrale instrument. De langspeler refereert aan de toen in zwang zijnde glamrock, maar de latere thin white duke haalde minstens evenveel inpiratie bij The Beatles en in het orkestrale 'Life on Mars?' knipoogt hij zelfs naar Scott Walker. Lang voor postmodernisme een modewoord werd, goochelde de Brit al met citaten en namen in zijn songs. Zo bevat deze plaat 'Andy Warhol' en 'Song for Bob Dylan', waarin hij trouwens ook de The Velvet Underground parafraseert. 'Kooks' ("Will you stay in our Lover's Story / If you stay you won't be sorry / ´Cause we believe in you") schreef Bowie de dag dat zijn zoon Zowie werd geboren. Dat is wel het minste wat je voor je kind kan doen als je het zo'n idiote naam geeft. De meeste songs zijn echter een uitlaatklep voor de angsten die door 's mans hoofd spoken. Het nummer met de hoogste kippenvelfactor is 'Quicksand' (ooit nog fantastisch gecoverd door Dinosaur Jr). "I'm frightened by the total goal / I'm drawing to the ragged hole / And I ain't got the power anymore", zingt hij met vrees in de stem en je voelt hem wegglijden, maar hij besluit wel "Knowledge comes with death's release".
(Bron: DM, De Cultuurkenner, 1999)

ben ook al een tijdje zinnens deze aan te schaffen, zou er dit jaar geen 40 anniversary edition van verschijnen?

Helemaal geen slecht album van David Bowie.

Het heeft een behoorlijke akoestische set met wat uitzonderingen daarop (Queen bitch) maar ik vind het een plezierig album om naar te luisteren. Changes, Life on mars de bekende toppers maar inmiddels doen ook tracks als Andy Warhol en The Bewlay brothers (mumeladder 2011!) een gooi naar eeuwige roem.

Ondanks onmiskenbare kwaliteiten heb ik bij Hunky Dory altijd het gevoel dat dit album al vrij snel helemaal ondergesneeuwd is door de roem en het bijbehorende bewierroken van opvolger Ziggy Stardust. Er is daarom destijds niet lang genoeg stil blijven staan bij het album en menigeen heeft de plaat pas later (her)ontdekt, ook als ik mezelf als voorbeeld neem.

En dan blijkt David Bowie inderdaad hier het pad al behoorlijk te effenen voor Ziggy Stardust maar zonder het eigen karakter van Hunky dory geweld aan te doen. Ik zou Hunky Dory ook meer bedachtzaam willen noemen, ingetogen, naar één van Bowies eigen favorieten, Brecht.

David Bowie is toch wel één van de grote 'muziekhelden' van de jaren '70. Maar ik moet er direct eerlijk aan toevoegen dat ik zijn laatste drie albums eigenlijk bijna van vergelijkbare klasse vind.

Ondanks dat ik deze al jaren in mijn top 10 had staan brokkelt langzaam de status van originaliteit behoorlijk af. Bijvoorbeeld het thema van Andy Warhol is zo gekopieerd van 't thema van Ron Davis "siltent song through the land" net als zijn gehele manier van zingen. check deze maar is Ron Davies - Silent Song Through the Land (1970)
Plus het ene na 't andere pianoriddeltjes komen precies zo van Biff Rose "the thorn in mrs.Roses side" . Andere kant had bowie wel een bijzondere smaak destijds en wist dit goed te gebruiken.

Vinden jullie ook dat het gitaarrifje in Queen Bitch veel weg heeft van die in Vicious van Lou Reed?

Ben benieuwd of de een zich heeft laten inspireren door de ander. Beide nummers kwamen in hetzelfde jaar uit....

Beide riffs zijn gespeeld door Mick Ronson, Bowie's gitarist destijds, en zowel Ronson als Bowie waren verantwoordelijk voor de productie op Transformer. Transformer kwam echter pas in 1972 uit, en deze al in 1971.

Verder is het ook gewoon een hele simpele riff, gewoon een distortion guitar die drie basisakkoorden speelt (wel uitermate effectief, en beiden favorieten van mij).

Queen Bitch is wel een eerbetoon aan het geluid van The Velvet Underground, da's er is zeker een overeenkomst.

man, man toch. 't is net of er bij scary monsters een lijn getrokken : Tot dan heb je de Bowie die artistiek in orde, maar dan ging ie 't verkeerde pad op : hij werd plat commercieel. Wel, dit is wat ik er van vind : Bowie na tachtig heeft net zoveel boeidende dingen gedaan als de bowie van de jaren zeventig.

Ook niet mee eens, bovendien zou ik de lijn nog vóór Scary Monsters trekken (dus letterlijk voor de jaren 80), die plaat vind ik ook zeer matig.

Scary Monsters is ook niet zo sterk inderdaad, Let's Dance is veel beter.

Tja, Scary Monsters vind ik juist een stuk beter dan Let's Dance, al is die laatste dan weer een groter commercieel succes.

Deze Hunky Dory is één van de meest ingetogen Bowie-albums en effent het pad naar Ziggy Stardust (wat musician zegt).

Dat begrijp ik helemaal niet
daar staan een paar van Bowie's beste nummers op : ashes to ashes, teenage wildlife. Al een geluk dat smaken verschillen. En de mensen die hebben afgehaakt vanaf Let's dance, die hebben veel gemist

Zal best kunnen, volgens mij begrijp jij Scary Monsters niet zo goed... zeker niet als je deze 4,5* geeft.

Wat heeft dat in godsnaam te maken met het feit dat ik deze 4,5 geef.

Er zijn van die platen die de muziekgeschiedenis een extra dimensie en een nieuwe kleur geven. Dit is er zo eentje. De kameleon Bowie (niet alleen uiterlijk, maar ook in zijn muziek) zet weer een nieuw geluid neer in de vorm van een majestueus album, gedomineerd door de piano, maar ook die voor Bowie kenmerkende ruisende acoustische gitaren. Prachtig album, waarbij het vervreemdende 'Andy Warhol' mijn favoriet is. Zo'n mooie acoustische riff die de bodem legt onder een pareltje van een song. Maar ook het bekende 'Live On Mars' is wonderschoon.

Ben To Major Tom aan het lezen en aan de hand van de brieven ook weer eens de diverse Bowie albums aan het beluisteren. De konklusie is eigenlijk dat Bowie voor mij bij het selekte gezelschap hoort dat 1 album gemaakt heeft waar ik van uit m'n dak ga, in dit geval dus Hunky Dory, terwijl ik de rest van de albums op z'n best alleen maar OK vind.....

En waar ligt dat dan precies aan?

wel jammer dat die riff gejat is van deze meneer met dit nummer:
Ron Davis "siltent song through the land" uit '70. 1 jaar eerder

maakt 't toch stuk minder goed voor mij.

In het geval van Bowie ligt dat aan zijn benadering van z'n muziek. Hij is een muzikale akteur die zijn eigen scenarios vanuit zijn karakters schrijft. Op zich niks mis mee alleen zijn die karakters allemaal poseurs die het meer van uiterlijk vertoon dan van inhoud moeten hebben. Dat uiterlijk vertoon is welliswaar tot in de perfektie geregeld, maar da's dan weer niet echt mijn ding. Als artiest accepteer en respekteer ik hem enorm, maar kwa muziek valt hij niet echt binnen mijn smaakbegrenzingen. Ter vergelijk: op het beeldende kunst vlak heb ik met Picasso hetzelfde, ik zie wat hij wil weergeven en op zich vind ik het fantiestas maar het beweegt me emotioneel niet ........

Bowie is wel iets meer dan dat

.
En op Hunky dory is hij dus geen 'muzikale acteur' maar 'gewoon' lid van de band. Klinkt ook anders, als zodanig.

Kan de gedachtegang wel volgen, alleen blijft, en dat is natuurlijk persoonlijk, de vraag of je hem dat wel of niet gaat aanrekenen in de beoordeling van zijn muziek. Mij kan het niet schelen, maar ik begrijp het onderscheid dat je maakt, tussen Hunky dory en volgende Bowie albums.

Ahh, het Bowie kwartje is dan eindelijk helemaal gevallen. Ben me al een hele tijd in de beste man aan het verdiepen, maar ik was telkens net niet helemaal om. Nou bij deze, mijn eerste beoordeling is voor de plaat die me tot dusverre het best bevalt. Na vele malen luisteren wordt het beter en beter en kan ik niet om de 5 sterren heen. Wat word ik hier blij van! Stuk voor stuk briljante nummers, van alle markten thuis maar toch een geheel. Meesterwerk. Zou me niks verbazen als ik het binnenkort in mijn top-10 verwelkom.

5*

Grappig om ineens een metallica riff in Andy Warhol te horen trouwens. Altijd leuk te ontdekken waar latere bands hun inspiratie vandaan halen