Queen - Sheer Heart Attack (1974)

Helemaal glam en barok. De Queen waar ik op verliefd ben geworden. Ik heb wel eindeloos veel boots uit die tijd.

Woo, woo, lalalaa. Wooo, wooo, la laa.

Speels album met af en toe iets te veel het Beatles-syndroom: wel aardig, maar is dit nou zo geniaal? Het duurt dan altijd wat afspeelbeurten, voordat je beseft hoe goed de nummers in elkaar steken.

Queen ging verder waar The Beatles stopten. Te veel eer wellicht, maar een nummer als Bring Back That Leroy Brown doet me denken aan de korte, humoristische nummers die ook te vinden zijn op o.a. Abbey Road.

[quote]De buurman schreef:
e Sheer Heart Attack bevat alles wat Queen tot een geweldigband maakt.[/quote]

Met opzet langer gewacht met het verder luisteren van de Queen discografie. Wil mezelf niet direct overvoeren met Queen. Iets wat me wel eens gebeurde als ik een volledige discografie van een bepaalde band ging terugluisteren. Normaal gesproken zou je er 25 jaar over hebben gedaan met de ervaring van 'ingroeien' en 'verheugen op' het volgende album. Gekkenwerk om dat in een paar weken in te willen halen (gaat ook niet op qua tijdsbesef). Vorige week Queen I en II opnieuw geluisterd en zojuist Queen II weer. Week of 3 terug ook deze 'Sheer Heart Attack' geluisterd. Met al te hoge verwachtingen gezien de punten en reacties op MuMe. Album deed me toen erg weinig.. Toen dus ook besloten het later nog eens te proberen.

De bijna instrumentale albumopener 'Brighton Rock' is echt een gestage 'groeier' (en dus uiteindelijk vaak de beste nummers). Geschreven en gecomponeerd door Brian May las ik. Waarbij hij dan ook voornamelijk aan zijn eigen partijtjes heeft gedacht lijkt wel (lange solo). Kwaliteit op Spotify is ook niet geweldig bij dit nummer. Zang klinkt verder weg dan bij de andere nummers. En sowieso klinkt alles bij dit nummer wat meer 'uitgehold'. Zal toch niet zo zijn bedoeld? 'Killer Queen' is me uiteraard bekend maar luistert op het album weg als een vreemde eend in de bijt. Blijft een lekker poppy nummer. Met 'Tenement Funster' is Roger Taylor aan zet! Het rauwe stemgeluid van Taylor mag ik wel. Door de soepele overgangen luisteren de 3 opvolgende nummers t/m Lily of the Valley weg als eenheid.

'Now I'm Here' doet me (nog) weinig. 'In the Lap of the Gods' is een soort van break-up track. Dat fenomeen kende ze dus ook al in de mid. '70's. Met 'Stone Cold Crazy' wordt weer heerlijk van leer getrokken. En ik maar denken; 'waar ken ik dit nummer van?' Juist ja; Metallica! Een heus eerbetoon! Wist ik dus niet. Leuke ontdekking.

'Dear Friends' en 'Misfire' zijn aardige niemandalletjes. Het americana folky aandoende 'Bring Back That Leroy Brown' kende ik qua sound en dit nummer doelt duidelijk op het onnoemelijk vaak gecoverde 'Bad Bad Leroy Brown'. Leuk gedaan en onverwachts. Dergelijk nummer zag ik tenminste niet aankomen. Klinkt misschien gek, maar dit nummer heeft heel erg de speelsheid wat 'Van Halen' ook heeft bij bepaalde nummers.

'She Makes Me (Stormtrooper in Stilettoes)' moet je misschien wat vaker horen. Kabbelt voort, maar gaat wel een soort van hypnotiserende werking vanuit. 'In the Lap of the Gods... Revisited' is in feite gewoon 'We Are The Champions' maar dan anders.

Het derde album van Queen; Sheer Heart Attack is een goed album. Maar vooralsnog vind ik 'Queen II' het beste album wat ik tot nu toe heb gehoord van de band.

In één jaar met twee klasse platen aankomen ! Wat een inspiratie.

Queen II is wat stijlvaster in opzet. Sheer Heart Attack wijkt daar wat van af. Een plaat die de koers voor de rest van Queen's loopbaan bepaalde.
Veel afwisseling en niet voor één gat te vangen !

Ben ik het niet helemaal mee eens.

Lap Revisited vind ik veel subtieler, intenser en minder plat.
Freddie is hier in topvorm.

Die knal aan het einde... Geweldig!

Bedankt voor die uiteenzetting Keijzm73

Laat ik het album ook eens bespreken.

SHA kent veel gezichten. Het barst van de ideeën, die niet altijd even goed uitgewerkt lijken. Dat was de makke van Freddie: hij was snel iets zat en wilde als het even kon door naar het volgende idee, de volgende riff of de volgende zanglijn.

Brighton Rock werd live heerlijk uitgerekt, dat laat zich al raden. Hét moment voor Brian om even lekker te pielen op zijn zelfgebouwde gitaar. Ik vind die wat donkere solo heerlijk hypnotiserend. Na ongeveer 4:25 komt de band er weer bij, en eindigt het nummer zoals het begon. De hele hoge tonen zijn overigens steevast van Roger! Dat was het grappige aan hem. Taylor had normaal een wat rauwe stem, maar kon geweldig de hoogte in duiken.

Killer Queen is natuurlijk overbekend. De gitaarlijntjes van Brian vormen voor mij een van de mooiste in het totale Queen-oeuvre. Dat geluid is typisch Brian. Tenement Funster, Flick Of The Wrist en Lily Of The Valley vormen inderdaad een eenheid. Een zijsprongetje: Dream Theater heeft er een mooie cover van! Te vinden op de bonus-disc van Black Clouds & Silver Linings.
Tenement Funster vind ik wel aardig, maar niet meer dan dat. Het mooiste moet nog volgen. Want het fijne pianospel waarmee Flick of the Wrist begint is typisch Queen, heerlijk! En dan zo'n koortje erbij.... Dit is bijna Queener dan Queen! De gitaar valt in, en we zijn op weg naar een van de hoogtepunten van de cd. Ik raad iedereen aan dit met koptelefoon te luisteren, want zo hoor je alle subtiele effecten en geluidjes op de achtergrond het beste. Rond 2:20 horen we pure hardrock, waarna alles zich subtiel plooit naar de apotheose: All this time honey, baby you've been had... En terwijl Freddie dat zingt, rol je in het volgende avontuur. Lily of the Valley is voor mij pure schoonheid, Freddie op zijn best. Schitterende vocalen! Schitterende koortjes! Wat bombast erbij, en wat stemmige gitaren om het geheel van wat melancholie te voorzien. Helaas duurt het te kort, maar daar heeft Queen vaker last van.

Now I'm Here vormt na al dit fraais een brute overgang. Serieuze hardrock, niet toevallig geschreven door Brian May. Het is niet een van mijn favoriete rocksongs, wat dat betreft is Tie Your Mother Down (op A Day at the Races) onovertroffen. Ook Sweet Lady (A Night at the Opera) is wat mij betreft beter. Live was het wel een klassieker, ze speelden dit graag. En dan...

...ijselijk gegil! Roger weer "Oeee.... Aaaa.... " Wat blijft dit toch lekker. En dan die geluidseffecten, de vervormende stemmen... Wat Freddie precies op het idee bracht het zo op te nemen? Ik weet het niet, maar het werkt wonderwel. Met een platenspeler kun je zachtjes een vinger op de plaat leggen, zodat alles ietwat vertraagt en fracties trager en donkerder klinkt. Zo zingt Freddie hier, ondersteund door Rogers gekir. Jammer dat dit ondanks alles een samenraapseltje blijft van wat vage ideeën, al klinkt het nog zo goed. Er had nóg meer ingezeten.

Stone Cold Crazy is een echte rampestamper! Yep, Metallica Geen wonder dat die cover zo goed klonk, het wás al bijna een Metallica-song nog voor Metallica bestond. Het blijft op mij ijzersterk overkomen, al is het wat mij betreft alweer veel te snel voorbij. En dan Dear Friends, een niemendalletje inderdaad. Maar desondanks toch wel mooi, ook door de tekst.

Voor mij is Misfire de vreemde eend in de bijt. Geschreven door John Deacon, de bassist. Een man op de achtergrond, maar zeker in het bezit van ideeën. Wederom jammer dat het einde bijna wordt afgeraffeld, en weinig subtiel overloopt in het zeer catchy Bring Back That Leroy Brown. Dit was een eerbetoon aan Jim Croce, een jaar vóór de opname omgekomen bij een vliegtuigongeluk. BBTLB is voor mij een echt swing-nummer, het heeft een jazzy-vibe. De ukelele-banjo is van Brian.

She Makes Me (Stormtrooper in Stilettoes is dromerig en hypnotiserend. Het doet mij na al die jaren nog altijd niet veel, maar het past wel bij de rest van het album. Wat psychedelica is Queen hier niet vreemd, getuige het intense en verwarrende slot - met sirenes om een wat wanhopig sfeertje te creëren. Zo luchtig is het slotstuk, In The Lap of The Gods... Revisited. De link met We Are The Champions had ik nooit echt gelegd, maar nu je het zegt... Ik hoor het ook! Dit is wel een goed nummer, dat ze ook in 1986 nog live speelden.

Dit is en blijft een van mijn favoriete Queen-albums, ondanks de kleine minpuntjes. En ondanks die puntjes van kritiek geef ik gewoon vijf sterren. Het is een klassieker, zo'n plaat waar ik altijd naar terugkeer voor de 'klassieke' Queen. Dat gevoel zal nooit meer verdwijnen.

@DargotDT prima uiteenzetting, al ben ik het niet overal met je eens.
Now i'm here vind ik niet minder dan Tie your mother down, eerder andersom, maar dat is persoonlijke smaak..

Ja, jij ook bedankt
Leuk om te lezen dat ik sommige dingen hetzelfde beluister dan wel heb opgepakt/ opgezocht Ik zal het album van de week nog eens luisteren met jouw stuk erbij. Kan bijdragen voor net een ander/ beter inzicht...

Die drumpartij in is echt amazing.

Ik had het niet beter kunnen verzinnen. Overigens echt het enige nummer van Queen dat me wat doet denken aan Moody Blues en Barclay James Harvest.

Wat vind ik dat toch heerlijk als iemand de moeite neemt een album uitgebreid te bespreken. Complimenten DargorDT, en ben het over het algemeen met je eens. Top plaat.

Mijn favoriete album. Alleen la de Kermisopening....top(!) met de opzwellende gitaarsound!!

Allereerst: fantastische cover! Weet niet precies wat het nou voor moet stellen, maar hij trekt wel de aandacht.

Sheer Heartattack is een (bijna overdreven) afwisselende plaat waarin Queen alles uit de kast trekt, en dat is te horen! Freddy Mercury zei zelf over deze plaat dat ze uitbundig hebben geëxperimenteerd met alles wat er in de studio technisch mogelijk was in die tijd. Niet storend, maar wel hoorbaar.

"Brighton Rock", geweldige opener. Zit een hoop in, maar ik ben vooral elke keer weer onder de indruk van de solo van Brian May.

"Killer Queen" is door Mercury geschreven, de band heeft het nummer opgenomen terwijl May in het ziekenhuis lag. Ze hebben bij het opnemen ruimte vrij gehouden zodat May deze kon inspelen als hij er weer zou zijn. Leuk weetje. Het is dat ik het gelezen heb, zou ik niet aan het nummer gehoord hebben.

"Tenement Funster", geschreven door Roger Taylor. Aan nummers als deze hoor je toch het verschil in stijl tussen de bandleden. Aardig nummer, toch vind ik dat Brian May teveel op de achtergrond blijft/gehouden wordt. Dit nummer loopt naadloos over in "Flick of the Wrist".

"Flick of the Wrist", lekker nummer met een opzwepend karakter. Vooral de laatste anderhalve minuut is echt geweldig! Eerst het gitaargeweld van Brian May, vanaf dat moment wordt op geniale wijze toegewerkt naar "Lily of the Valley".

"Lily of the Valley" geeft de kans om even tot rust te komen na het stevigere werk van hiervoor en heeft hierdoor de functie van een intermezzo. Toch is dit nummer op zichzelf ook een schitterende creatie van Freddy Mercury. Kort, maar krachtig.

"Now I'm Here" heeft weer een bult variatie, maar is ook muzikaal meer 'gevuld' dan we gewend zijn. Het nummer zou hierdoor als rommelig gehoord kunnen worden, maar ik moet zeggen dat ik daar geen last van heb. Brian May speelt dit nummer later met Def Leppard in 1993.

"In the Lap of the Gods", een geniaal bedacht en geproduceerd nummer, met een onheilspellende sfeer in de eerste helft. Jammer dat ze de stem van Freddy Mercury hebben aangepast. Brian May komt weer met een apart geluid!

"Stone Cold Crazy" is een wild en gaaf uitgevoerd nummer. Helemaal buiten de stijl van Queen zoals ik ze ken, maar dat mag de pret niet drukken. Op de chaos na anderhalve minuut vind ik dit een van de toppertjes op deze plaat! Metallica heeft ook een versie van dit nummer (1998), maar die blijft wel erg kaal in vergelijking met het origineel, al is het alleen maar omdat je de typische backing vocals van Queen mist.

"Dear Friends", weer een kort en rustig nummer, op dezelfde manier geplaatst als "Lily of the Valley". Juist dat contrast tussen de andere nummers vind ik erg mooi!

"Misfire" is een typisch 'feelgood-nummer' van Deacon. Erg mooi maar in stijl wel erg verschillend van de rest. Verandering van spijs doet eten...

"Bring Back that Leroy Brown", hier neemt Queen de dixieland-bezetting weer aan: Brian May op de ukelele, volgens mij hoor ik rond 1:00 nog een contrabas opduiken. Geweldig... Moet zeggen dat dit nummer me als kind op de lachspieren werkte, en eigenlijk nog steeds wel.

"She Makes Me (Stormtrooper in Stilettos)" is een nummer waar ik niet blij van word, althans, niet in de eerste minuut. Denk dat het al een heel verschil had gemaakt als Freddy Mercury dit had gezongen. Verder is de opbouw erg traag en eentonig (in vergelijking met de rest).

"In the Laps of the Gods... Revisited" vind ik stukken beter dan "In the Lap of the Gods" en daarmee en fijne en positieve afsluiter van de plaat. Sterke melodie, sterke zang (vooral in samenzang erg indrukwekkend).

Het fluitje in de kermis opening is het melodietje van het einde van Queen 2 ( I Do Like To be Beside the Seaside......:-))

" Like the previous album, Queen II, the front cover image was photographed by Queen’s good friend Mick Rock - the man of whom it was said, ‘captured the 70s’. To achieve the unique look we see on the cover, the band members were smeared in Vaseline and then sprayed with water to achieve a very particular and some might say ‘odd’ look. Nevertheless, it had the desired effect, as the Sheer Heart Attack cover is both arresting and memorable."

Bron : Attack captured in the 70's

Ik vond ze altijd zo zweterig op mijn vinyl hoes..

Haha thanks meneer... Weer wat geleerd.

Toch wel een verrassend album dit. Na Queen en Queen II blijven er nog maar weinig sporen over van die typische 'kitschrock' die de band zich helemaal eigen had gemaakt. De redelijk specifieke bombast en zanglijnen van nummers als The March of the Black Queen of My Fairy King hoor je hier bijna niet meer terug (Flick of the Wrist en een momentje in Brighton Rock als uitzondering). Zonde, want dat is altijd wel mijn favoriete kant van Queen geweest, die op dit album een beetje genegeerd wordt.

In de plaats krijg je hier dan weer wel de introductie van drie andere stijlen die later kenmerkend voor de band zouden worden. Met Killer Queen zetten ze de sound van een groot deel van hun grootste hits neer, meteen al op een manier die ze zelden nog zouden evenaren. Het grote 'love it or hate it' element van dit album zal ongetwijfeld Bring Back that Leroy Brown zijn; het soort frivool, excentriek uitstapje wat rechtstreeks van het White Album of Abbey Road zou kunnen wandelen. Persoonlijk hou ik wel van dat cabareteske, dat ze ook nog in A Night at the Opera zouden doortrekken. En dan is er ook nog stadion-rock Queen: vooral gekend door het onnoemelijk platgetreden We Are the Champions, maar hier al geperfectioneerd met het genre-definiërende In the Lap of the Gods... Revisited.

Ook opvallend is dat de mateloze creativiteit waarmee ze hun nummers opvulden een beetje is teruggetrokken. Die ideeën zijn natuurlijk nog in overvloed aanwezig, maar op dit album lijkt het alsof ze ook gingen afwegen hoeveel ze precies in één nummer zouden moeten steken, in plaats van het er gewoon allemaal in te rammen. Het klinkt alsof ze hier voor het eerst ideeën hebben achtergehouden. "Volwassen geworden", zegt men dan al graag, en het zorgt er inderdaad wel voor dat de plaat veel rustiger, coherenter wegluistert. Maar ik was een beetje verliefd op die enthousiaste, kwajongensachtige potpourri van de eerste twee albums, dus voor mij hadden ze nog gerust even verder mogen puberen. Die volwassenere songwriting, samen met het ontbreken van die kitscherigere passages en gecombineerd met een veel duidelijker gedefinieerde productie, zorgen ervoor dat Sheer Heart Attack op zn minst een véél sterker gedisciplineerd en gebalanceerd album is dan zijn voorgangers.. Of dat beter of juist minder goed is hangt van de luisteraar af, ik blijf er zelf redelijk neutraal onder.

Want of het nu met mijn favoriete sound is of niet, het songmateriaal is toch wederom om je vingers bij af te likken. Het heerlijk scheurende Stone Cold Crazy en Brighton Rock (met dat fantastische refrein), aanstekelijker rocker Now I'm Here en het sprookjesachtige Lily of the Valley, stuk voor stuk topnummers. Ook weer genoeg spielerei, met de vertraagde stem van Freddie bij In the Lapse of the Gods: heel erg gewaagd en aanvankelijk een beetje afstotend, maar na de nodige gewenning een prima toevoeging die het allemaal weer wat amusanter maakt.

Maar, en dit is een dikke maar, op dit album staat voor de eerste keer ook Queen-nummers die ik ronduit onaangenaam vind. She Makes Me (Stormtrooper in Stilettos) staat op een wel héél slappe koord te dansen met het zagerige dat andere Britpop bands beter onder controle hebben. De psychedelica komt er nog een beetje door, waardoor het nummer niet helemaal door de mand valt, maar dit is door honderden bands beter gedaan, waardoor ik er echt niet warm van kan worden. En de grootste bruine vlek op het album is ongetwijfeld die alomtegenwoordige lick van May op Misfire. Werkelijk zo frustrerend en prominent aanwezig, dat dit chronologisch het eerste Queen nummer is dat ik wel eens met enige regelmaat durf skippen.

Sheer Heart Attack laat eigenlijk vooral een andere kant van de band horen, en doet dat - op een flink dipje in de B-kant na - met verve. De gekte van de eerste twee albums is nog altijd aanwezig, maar op een veel sterker gecontroleerde manier. Maar goed, een minder losbandige Queen, dat is nog steeds héél erg mooi.

+ Flick of the Wrist, Brighton Rock, Killer Queen, In the Lap of the Gods... Revisisted
- Misfire, She Makes Me (Stormtrooper in Stilettos)

mooie uiteenzetting die echter niets aan mijn waardering verandert

Ik vind altijd wat anderen niet vinden (hahahaha)

Ik vind daarom ook Misfire een heerlijk nummer. Lekker basje, lekker exotisch. Deacon was de funker in de band, en dat hoor je hier al een beetje.

Stormtrooper in Stilettoes vind ik zo heerlijk bezwerend en betoverend. Met dat eindstuk, kippenvel!!

Ik vind daarentegen Brighton Rock (lange gitaarsolo) en Stone Cold Crazy minder leuk.

Mooi verhaal Chimpz. Leuk om waar te nemen hoe jou gevoel is bij dit album.

Het is inderdaad een heel andere plaat dan zijn voorgangers.
Ik heb het geloof ik wel eens de Revolver van Queen genoemd.
A Night At The Opera is dan de Sg. Pepper's van de band.

Het springt van de hak op de tak,al verliezen ze de rock niet uit het oog.
Volwassener vooral en een stuk geraffineerder. Produktietechnisch ook een fikse stap vooruit.
Maar ik heb Queen II ook net wat hoger zitten. De mystieke sfeer van dat album hadden ze wat mij betreft ook wel wat langer mogen hanteren.
Hun wispelturigheid was echter al snel een feit.

Wonderlijk dat Queen in één jaar twee zulke grandioze albums wist uit te brengen, die nota bene zo verschillend zijn. Op Queen II haalt de band al hun bombastische skills uit de kast. Heavy, complex, uniek, groots en oprecht.
Op Sheer Heart Attack hoor je een band die opeens aansluiting zoekt met de buitenwereld. Fris, gestilleerd. Nog steeds heavy, maar gedoseerd. Nog steeds complex, maar gemakkelijker te verteren.
Nog een goot verschil: de warme close harmony, die erg naar de voorgrond is gemixt. Een nieuw aspect aan de sound van de band, dat vanaf dit album voor altijd verbonden zou zijn aan de naam Queen.
Kant a van Sheer Heart Attack is Queen in optima forma, met een prachtige opbouw. Kant b start magnifiek, maar vervolgens wordt het een tikkie los zand. Leuke nummers, maar ze staan wat op zich zelf.
A Night At The Opera borduurt voort op het idee achter Sheer Heart Attack, maar lijkt qua statigheid en samenhang soms ook wat op Queen II terug te grijpen. Maar de complexe, doch ear-friendly nummers waar op Sheer Heart Attack mee wordt begonnen, vind je vanaf dat moment op alle Queen albums terug, tenminste tot en met Jazz.
Sheer Heart Attack legde de Queen sound vast, wat mij betreft.

In ieder geval hun drang om afwisseling.
Dat zou altijd zo blijven.
De eerste 2 albums zijn vooral gestroomlijnd.
Duidelijk meer de Rock in zowel progessief, mystiek als hardrock als draaiboek.
Dat schudden ze vanaf dit album van zich af.
Maar de rock is allerzins verdwenen. Het is alleen geen doel meer op zich.

Leuk album van Queen, maar mijns inziens nog wel een voorloper naar later werk.
Op dit album worden vroege stadionrockers gecombineerd met catchy snelle songs.
Queen I vond ik nog wat matig, II en deze plaat vind ik al wel prima, al kan Queen beter.
Killer Queen is de grootste hit van dit album afkomstig; een lekkere melodie-en zanglijn; makkelijk maar doeltreffend. Brighton Rock en Now I´m here zijn lekkere stadionrockers, al vind ik van eerstgenoemde de uitgerekte stadionsolo van May live vele malen toffer, waar ik van Now I´m Here eigenlijk alleen de intro erg tof vind.
Op deze 3 nummers na vind ik het beginstuk niet ontzettend interessant, want de tracks 3,4, 5 en vooral 7 weten minder te blijven hangen. Daarna wordt het wel weer enorm goed, met het heerlijk snelle Stone Cold Crazy, het simplistische Dear Friends en het catchy Bring Back that Leroy Brown. Van die laatste staat op de bonus disc van de versie die ik heb trouwens een geweldige acapella-versie, waarop je ( extra ) hoort hoe goed de heren vocaal zijn.
Revisited vind ik een geweldige afsluiter, met een hoge meezingfactor.
Misfire kan ik dan weer niet echt plaatsen, en She Makes Me vind ik wat saai.
Stone Cold Crazy en Bring Back, 2 toppers, zijn eigenlijk weer net te snel afgelopen.
Het is wisselend, maar kwalitatief van heel hoog niveau.
Ik zit met 3,5* misschien nog te laag.
Zal gaan herbeluisteren, waarop dan wellicht nog stemherziening volgt.

Apart. Exact de nummer die jij noemt vind ik het hoogtepunt van Sheer Heart Attack en zouden stuk voor stuk in mijn Best Of Queen compilatie thuis horen. Tenement Funster, Flick Of The Wrist, Valley, Gods p.1..... Wat mij betreft is dit Queen in hun beste vorm.

Flick of the Wrist vind ik wel erg goed, noemde ik verkeerd. Maar de rest van de tracks vind ik inderdaad wat minder. Moet ook nog groeien wellicht. Ik ben half opgegroeid met Queen, maar kreeg vooral de grotere hits te horen, van latere werken. En bijv. het concert op Wembley. Het meeste vroegere werk was ik dus minder bekend mee, op Killer Queen, Brighton Rock en Now I´M Here na,, de ( denk ik ) bekendere songs van dit album die ze later nog wel op de grote liveconcerten speelden.

Sommige van deze nummers hoor ik dus voor de eerste of misschien tweede keer, misschien dat mijn mening nog verandert;

Het album Is juist als geheel boeiend.
Queen verrast doordat er nogal wat afwisseling te horen Is.
Het loopt soepel in elkaar over en het songmateriaal Is boeiend en fris.
Geef het even tijd zou ik zeggen.
Dit Is een top 3 Queen album.

Bikkel 2 helemaal gelijk!!! Queen speelt zoals ik Queen ook graag hoor en dat werd na Day at the races stukje bij beetje minder

Mee eens.

Absolute pronkstuk in de Queen discografie, Queen op de top van hun creativiteit.

Dat dan weer net niet. ANATO is wat mij betreft creatiever al dan niet natuurlijk ook omdat de technieken beter waren en werden benut.