Duran Duran - Duran Duran (1981)

Daarom ga ik Night Boat voor het eerst beluisteren. Gewoon, omdat het kan.

Na het doorploegen van Japans discografie (en een tijdje terug die van de vroege Spandau Ballet), geef ik toch het vroege werk van Duran Duren een kans.

De reputatie onder zelfbenoemde muziekkenners is natuurlijk niet goed, wat ongetwijfeld kwam door de vroege MTV-oriëntatie en het gladde imago. Zo heeft Night Boat nota bene een extended video waarbij de band in een of andere tropische jungle worden achtervolgd door zombies. Plus Simon Le Bon had een kop op om te slaan. Enige jaloezie van de populariteit onder de vrouwelijke bevolking ("boy band!') zal de band geen extra credits hebben gegeven.

Maargoed, dat staat grotendeels los van de muziek, want de band kende getalenteerde muzikanten die ook goed op de hoogte waren van welke muziek er in de meer experimentele hoeken werd gemaakt (Human League, Numan, Japan, Spandau Ballet, Roxy Music, BOWIE).

Dus wat staat er echt op dit debuut, de stamt uit een tijd waarin de dansvloer steeds meer werd opgezocht, en de Nieuwe Romantiek steeds meer algemeengoed werd?

Girls on Film: funky, en een origineel refrein waar je niet om heen kan.

Planet Earth: doet qua groove erg denken aan hun grote voorbeeld Japan, maar ze komen er net mee weg.

Anyone Out There: een hoogtepunt: de eentonige, scherpe gitaarriff die over de synth-wash heen werk super. De melodie en zang zijn ook gewoon erg goed.

To the Shore: doet wederom erg denken aan de slepende, zwevende pop van Japan. Durans melodieën zijn iets duidelijker omlijnd, en eigenlijk werkt dat wel prima. Ook wel een beetje glad. Daar had Japan soms ook last van, maar hier ontbreekt de 'suave', en overheerst de 'airbrush'.

Careless Memories: het meest vlotte en dansbare nummer tot nu toe, maar erg goed is het niet.

Night Boat: ... to hell. Dit soort overtrokken klaagpop trek ik niet. Waar zijn de 'careless memories' en 'good times' gebleven, Duran Duran? Japan deed dat exotisme toch beter.

Sound of Thunder: heeft de Moroder-beat die Bowies Low en Sparks' No 1 in Heaven ook hadden. De synth in de pre-chorus doet me een beetje denken aan een Gary Numan-interlude. Prima, al moet Le Bon wel echt oppassen. Wat kan die soms janken op plaat.

Friends of Mine: de groove van Bowies 'Fashion' is in mineur omgezet. De melodie is prima, echte 80s pop.

Tel Aviv: nog zo'n nummer waarbij het exotisme er duimendik bovenop ligt. Net als Sylvain soms zijn mond dicht liet om de oren van de arme luisteraar wat te laten herstellen, doet Le Bon doet Le Bon dat hier ook wijselijk. Daardoor is het een prima filmmuziekje.

Al met al valt deze plaat me mee; los van Night Boat blijft Duran Duran binnen de lijnen van (enigszins) goede smaak. Gitaargeluid is vaak lelijk en middle of the road, de synths minder experimenteel dan bij Japan en Bowie, en de nummers zitten goed in elkaar. Maargoed, écht enthousiast wordt ik nergens, behalve dan op Anyone Out There.

Ik vind deze plaat consistenter dan sommige Japan-platen (niet Polaroids natuurlijk), maar ten opzicht van die band levert Duran ook meteen in aan een gebrek van een eigen smoel.

Op de een of andere manier kwam deze plaat uit in een tijd waarin ik veel bands pas met hun tweede (en vaak beroemdere) plaat leerde kennen: Depeche Mode, Echo & the Bunnymen, The Cure... Toch ben ik bij het "terugschakelen" van het geweldige Rio naar dit debuut eigenlijk nauwelijks teleurgesteld, want veel karakteristieke DD-elementen hebben hier al hun plaats gevonden: de puntige up-tempo-composities, de "swagger" van Simon LeBon, de scherpe gitaarriffs van Andy Taylor en de ijle sfeerbepalende synths van Nick Rhodes. Wat hier misschien nog ontbreekt zijn epische nummers als Rio, New religion en Save a prayer, en sommige nummers (Night boat, Friends of mine) gaan naar mijn smaak wat te lang door, maar de manier waarop de invloeden van onder andere Bowie, Japan en Roxy Music (To the shore) tot iets nieuws worden vermengd zonder dat de risico's worden vermeden (Tel Aviv, maar ook weer To the shore) maakt hier al meer dan een veelbelovend debuut van, waarbij mij 40 jaar later vooral opvalt hoe belangrijk Nick Rhodes binnen het totaalplaatje is. En Careless memories blijft een extreem benauwende killer.

Deze is net wat steviger dan Rio, een mooie balans met een gelijkwaardige rolverdeling binnen de band.

Rond 1980 veranderde new wave. Er doken groepen op in kleurige kleding, de sfeer optimistisch, op het vrolijke af zelfs, de muziek veelal heel dansbaar. New romantics noemden we ze, waarbij deze jonge, groene loot een contrast vormde tot de boze, grimmige, geëngageerde of sombere punk en new wave van daarvoor.
In Nederland spraken deze namen een nieuwe groep jongeren aan, waar velen op mijn middelbare school toe behoorden: de kakkers. Met hun overhemden, keurige spijkerbroeken en scheiding-opzij kapsels had ik zeker ook vrienden in deze groep. Zoals een klaverjasgroepje, waar we onder het genot van pils fanatiek mee bezig waren. Om beurten bij elkaar thuis. Eén van hen was fan van Duran Duran vanaf het tweede album Rio (1982). Heb de groep dus extra veel gehoord.

Nu ben ik bezig aan een reis door het land van de synthesizerwave, een genre waartoe het naamloze debuut van Duran Duran toe behoort. Enerzijds horen we sterke popliedjes, anderzijds zijn de invloeden van Giorgio Moroder duidelijk aanwezig; zijn productiestijl voor I Feel Love (1977) van Donna Summer kom ik frequent tegen.
Op het debuut is die te horen in de uptempo nummers Planet Earth, Careless Memories en Sound of Thunder. De nieuwste generatie synths klinkt eveneens in de langzamere nummers To the Shore en Night Boat. In de eerste fase van deze vijf liedjes horen we vooral toetsenpartijen en in de uptempo nummers bovendien sequencers, waarna gitaar, bas en drums bijvallen en er een groepsgeluid ontstaat.
De overige nummers zijn popnummers, vergelijkbaar met de hits van de jaren hierna: Girls on Film, Anyone Out There, funk in Friends of Mine (over de ten onrechte veroordeelde Georgie Davies) en het in oriëntaalse sferen gestoken semi-instrumentale Tel Aviv.

In 2010 verscheen de 2cd-editie met demo’s en meer, die soms prachtige nieuwe invalshoeken bieden. Niet alleen omdat de oorspronkelijke versies meer bandgeoriënteerd waren, maar ook vanwege de cover van David Bowies Fame en de oorspronkelijke versie van Tel Aviv die enorm afwijkt van de albumversie: niet alleen zingt Simon Le Bon hier wél, er klinkt tot tweemaal toe een prachtige gitaarsolo van Andy Taylor.

Vorig jaar had ik met een vriend de opdracht een top 10 van Duran Duran te maken; tot mijn verbazing bleek dit mijn favoriete album. In Nederland zette het indertijd nog geen zoden aan de dijk en de liefhebber van de betere popmuziek werd in Oor door Alfred Bos voorgehouden dat dit "één grote buitenkant" (even scrollen) was. Het debuut van Duran Duran ging dus bijna volkomen langs mij heen, al heb ik toen Girls on Film wel eens op de radio gehoord. Vandaag vind ik dit een vijfsterrenplaat, waarbij sommige bonussen de twijfel hierover wegnamen.

Mooi verhaal Ronald. Zeer opmerkelijk dat je deze op no1 hebt staan, want hoewel dit een alleraardigst debuut is, moest de band in werkelijk alle opzichten nog erg rijpen, om later tot nog veel grotere hoogten te stijgen. Bv het songmateriaal van Notorious of All you need is now, schaal ik toch nog wel een paar klassen hoger in.

Oei....
Ik vind de eerste twee platen toch wel stukken sterker dan het wat stuurloze Notorious of het latere All You Need Is Now. Het wat duistere Big Thing ben ik later wel meer gaan waarderen.

Ik vind Notorious ook allesbehalve geweldig. Eerder blasé dan gerijpt.

Dat mag natuurlijk , alhoewel Big Thing tot hun laagst gewaardeerde albums hier hoort, en All you need is now tot hun best gewaardeerde. Notorious stuurloos. ...Tja. persoonlijk vind ik dat een werkelijk fenomenaal goed album met alleen maar knallers. Stuurloos was Duran Duran vooral ten tijde van Liberty, een plaat waarvoor ze zich later schaamden. Maar echt slecht wordt het nooit bij deze groep.

Duran Duran werd destijds door de pers geklasseerd onder New Romantics (net als Spandau Ballet en ABC), een gladdere en hitgevoeliger variant van de new wave.
Nu is het zo dat iedere nieuwe stroming in de popmuziek na verloop van tijd wordt gladgestreken waardoor ze beter verteerbaar is voor het grote publiek. Dat werd gedaan met de rock'n roll rond 1959 (high school), de beat eind jaren '60 (bubbelgum), de glam-, hard- en progrock halverwege de jaren '70 (AOR of arenarock) de new wave begin jaren '80 (new romantics) en later de grunge (postgrunge).

Het debuut van Duran Duran is heden ten dage best te pruimen (Girls on Film en in mindere mate Planet Earth vind ik prima singles) en het is duidelijk dat ze de mosterd bij Japan hebben gehaald en in mindere mate David Bowie en Roxy Music maar die staan toch wel een aantal trappen hoger.
Duran Duran is een band die het tenslotte meer moet hebben van de hitsingles (hun hitcompilatie heb ik 4* toegekend) dan hun albums (net als de meeste hitparade-artiesten) die toch wel wisselvallig zijn net als deze (niet alle nummers hier vind ik compositorisch sterk). Een aardig debuut dat door Rio zou worden overtroffen maar een baanbrekend meesterwerk? No way!

Huh, de mosterd bij Japan? Bedoel je werkelijk dat je dit debuut van Duran Duran vindt lijken op Japan? Ik herken dat namelijk niet.
Bij Japan zijn de albums met prominente synths qua muziek/sfeer dromerig, met de fretloze bas vooraan in het geluidsbeeld. Bij deze van DD hoor ik vooral energieke muziek.
Of bedoelde je het uiterlijk en imago van de twee groepen? Daar zie ik namelijk wél overeenkomsten, inderdaad de new romantics.

Ben benieuwd!

Is dit wel zo?
Volgens deze redenering zou in de jaren 70 death- en blackmetal moeten zijn ontstaan alvorens daaruit de meer hitgevoelige elementen zoals Deep Purple en later Van Halen en Bon Jovi werden gedestilleerd.

Dit lijkt mij wat al te makkelijk. Alsof elke muziekstroming op een kunstmatige wijze (of vooropgezet plan) wordt aangepast om het behapbaar te maken voor een groot publiek.
Ik weet het niet maar mijn schoonmoeder heeft geen toegankelijker versie van Morbid Angel in de kast staan. Mijn schoonvader is nog steeds niet wild van een bandje als Cradle of Filth waarvan de scherpe randjes op den duur minder werden.

Neen, muziek ontwikkeld zich maar daar is ook alles mee gezegd. Ik kan ook niks met muziekmedia die met termen als post-rock of neo-grunge op de proppen komen, wat een onzin zeg. Alsof 'postrock' een stroming betreft die na het ontstaan van de rockmuziek zijn intrede heeft gedaan. Alles uit Seattle werd begin jaren 90 tot grunge gebombardeerd, toen enkele jaren later het nieuwtje eraf was kwamen de artiesten die wat minder heftig voor de dag kwamen maar wel enkele elementen uit het houthakkersstadje hadden overgenomen. Ik zou dat niet gladgestreken willen noemen. Eerder pop/rockmuziek in de brede zin van het woord, maar dat bands als Soundgarden en Alice In Chains de weg hebben geplaveid voor bandjes die hier een mainstream variant uit distilleren, dat lijkt mij niet. Uit de punkjaren kwam de harcorescene voort die metalinvloeden in de muziek gingen verwerken, gevolg; een zwaardere vorm van punk en zeker niet gladgestreken. Muziek beweegt zich in golfbewegingen zonder vooropgezet plan.

Ik ben trouwens wel benieuwd naar die Noorse brandstichtende anti-religieuze blackmetal band die midden jaren 70 hun stempel hebben gedrukt op het geluid van Def Leppard

Ik had daarbij iedere nieuwe succesvolle stroming moeten vermelden. Dead- en black metal en hardcore horen daar niet bij (zijn maar voor een klein publiek populair en dat zal altijd zo blijven). Dat was de new wave en grunge wel.

Dan zeg je eigenlijk dat een muziekstroming die al succesvol is, eerst van de rafelranden ontdaan moet worden om succesvol te worden? En eigenlijk illustreer je dat je eerdere redenering niet zomaar klopt. Extremere metal kwam voort uit succesvollere hardrock uit de jaren 70. Hardcore kwam voort uit veel succesvollere punk ook uit de jaren 70.

Duran Duran is duidelijk geïnspireerd door wave en postpunk en combineert dat smakelijk met disco-elementen. Dat lijkt mij toch net iets anders dan bewust een populaire stijl pakken en dat hitgevoeliger maken.

Volgens mij hebben zowel LucM als Edwynn gelijk. Het is (denk ik) namelijk niet een kwestie van of-of, maar van en-en. Om niet off-topic te geraken, houd ik het bij de context van dit debuut van Duran Duran.

Wat je hierbij in het oog moet houden is het tijdperk van de fysieke geluidsdrager in de popmuziek, dus vanaf de jaren '50 tot pakweg 2018, toen streaming dominant werd. Oftewel, de rol van de platenmaatschappijen. Hun belang: geld verdienen.
Toen in het najaar van 1976 punk losbarstte met zijn ruige muziek en houding van anti-establishment, moesten de platenmaatschappijen snel reageren. Het onafhankelijke Stiff was de plek waar veel nieuwe namen tekenden, maar het waren Virgin (in Groot-Britannië) en Warner Bros. (in de Verenigde Staten) die koploper Sex Pistols tekenden. De Ramones zaten bij het kleine Sire dat prompt (1977) een distributiedeal met Warner tekende. Het was plotseling een gouden tijd voor nieuwe namen met kortere kapsels in moderne kleding, want iedere platenmaatschappij wilde zijn eigen Pistols of Ramones hebben.

Tegelijkertijd zochten deze bedrijven wegen om deze muziek voor een breder publiek attractief te maken, zodat er méér kon worden verdiend. Conversatief als ze zijn, wordt gedacht in meer melodie en/of geschikt voor de dansvloer. Dan zie je al in 1978 als Britse namen als Elvis Costello, Ian Dury, The Police en XTC hits scoren, net als Amerikaanse artiesten als Blondie, The Shirts en Talking Heads. Geschikt voor tieners zoals ik in die dagen. In mijn geval: gekluisterd aan de radio en als ik kon van mijn zakgeld tijdschrift Muziek Expres kopen.
Als in 1979 de nieuwe loot van synthwave hitgevoelig blijkt (Gary Numan scoorde twee hits en twee hitalbums) krijgt dit subgenre eveneens een kans: platenmaatschappijen gaan op zoek naar nieuwe Gary Numans. Duran Duran, huisband van de Birminghamse club Rum Runner, krijgt na enkele bezettingswijzigingen een managementscontract met de eigenaren van die club. De pure synthwave van het debuut verkoopt niet onaardig, maar de grote internationale klapper volgt met de opvolger Rio, die veel meer popgericht is, geschikt voor een breder publiek.
Onderschat hierbij ook niet de invloed van videoclipkanalen, zoals ten tijde van Rio MTV (vanaf 1981), in Nederland keek ik bij Sky Channel vanaf '84 mijn ogen uit. De jongens van Duran Duran hadden pakkende liedjes die ook door minder muziekgekke tieners werden gewaardeerd en zagen er ook nog eens goed uit. Alles klopte in die fase.

Dus ja, enerzijds schaven platenmaatschappijen de scherpe kantjes van muziek als men de indruk heeft dat dit tot hogere verkoopcijfers kan leiden. Anderzijds ontstaan er steevast nieuwe ontwikkelingen, die lak hebben aan commercie. In het geval van 'hardcore' zie je dat laatste zelfs dubbel: deze term wordt zowel gebruikt voor het heftige kind dat punk in 1979 in Californië kreeg, als voor het extremere kind dat in 1990 in Nederland uit dance/house ontstond.
Daarbij levert het commerciële denken van platenmaatschappijen niet altijd de gehoopte verkoopsuccessen op, waar onconventionelere stijlen het soms plotseling goed doen. Daarom denk ik dat Edwynn en LucM beiden gelijk hebben. Beide trends bestaan naast elkaar, botsen soms hevig of versterken elkaar juist.

Een zeer lezenswaardig boek over dit onderwerp verscheen in 2014 van de hand van Bob Stanley. In 'Yeah Yeah Yeah: The Story of Modern Pop (from Bill Haley to Beyoncé)' behandelt hij systematisch (bijna) alle stromingen die vanaf de jaren 1950 in de popmuziek ontstonden en verklaart de lijnen tussen die ontwikkelingen. Een standaardwerk dat in Nederland en Vlaanderen voor nog geen twee tientjes verkrijgbaar is.

Deze Duran Duran is een prima voorbeeld van een groep die, gesteund door financieel krachtig management en de verwachtingsvolle platenmaatschappij EMI, sterk debuteerde met aanstekelijke synthwave, om reeds 11 maanden later uiterst succesvol een breder geluid te omarmen. Of dit louter hun eigen keuze was, of dat dit mede door de managers en platenbazen werd gestimuleerd, weet ik niet. Maar de muzikale koers zal zeker zijn besproken, met alle te investeren bedragen voor marketing erbij.

Over die extreme nevenvormen als death- en blackmetal en hardcore had ik niet, die zullen steeds maar een zeer beperkt publiek houden.

Duran Duran is inderdaad duidelijk geïnspireerd door de new wave die anno 1980 toch wel behoorlijk populair was. Duran Duran maakte daar een lichtvoetiger en dansbaarder versie van (al dan niet onder druk van de platenmaatschappij EMI) en schonk - ook belangrijk - veel aandacht aan hun imago. Toen ik Girls on Film voor het eerst hoorde wist ik onmiddellijk dat deze band zou inslaan als een bom, het nummer was enorm catchy en dansbaar en in de tijdgeest. Wat ook geschiedde: na een tijd scoorde deze band hits aan de lopende band en verkocht miljoenen singles en albums met gillende tienermeisjes (dat was toch niet het geval met bv. Elvis Costello of Talking Heads).

Ik wil daarom niet zeggen dat de Duran Duran-leden non-muzikanten waren wat sommigen ook beweerden. Deze band kon wel degelijk prima popsongs brengen en hun hits hebben de tand des tijds behoorlijk doorstaan, het was niet zomaar wegwerppop.

100% met je eens!

Ja, met dat het een onderlegde popgroep is die als één van de eersten vooral ook zeer handig gebruik maakte van multimedia om zichzelf op de kaart te zetten ben ik het ook wel eens, maar ik ben het niet eens met de wat al te algemene voorstelling van (niet bestaande patronen) in opkomende muziekstromingen om het succes mee te duiden.

Die patronen zijn er wel, maar altijd weer anders dan voorheen: onvoorspelbaar. Voorspel maar eens wat over twee, drie jaar dé (nieuwe) stroming is... Ondoenlijk. DIe ontwikkelingen komen meestal van onderaf, van wat nieuwe muzikanten verzinnen en een (veelal jong) publiek vindt.
Tegelijkertijd zie je inderdaad dat een groep met getalenteerde musici als Duran Duran heel ver kon komen, geholpen door een slim management dat de waarde van het imago van de new romantics inzag, plus de kracht van de videoclip.

De New Romantics, persoonlijk vond ik D2 beter dan Spandau Ballet, ABC valt daar buiten vind ik. Deze plaat behoorlijk geïnspireerd door Ultravox-John Foxx idd ook Japan, Numan en glam. Dit doen ze verdomd goed, gelukkig nog veel rafelrandjes. Dit paste bij mij heel goed bij post punk-new wave wat ik in grote getale kocht en concerten van bezocht. Ook op new wave avonden kon je D2 goed draaien naar A certain ratio, medium medium, cabaret voltaire, DAF, Simple Minds etc, niets mee. Ook Rio kan me erg bekoren al zijn de randjes daar wel weg maar de spelvreugde en uitstraling vind ik heerlijk.

Mooi verhaal GrootFaas! Klein kritiekpuntje evenwel: ABC geen Blitz/new romantics? Ik denk toch van wel, sterker nog ,het schoolvoorbeeld daarvan!

Dit fraaie new wave debuutalbum van Duran Duran is mijn favoriete album van deze band. Ik was dus gisterenavond in de Ziggo Dome heel blij met Night Boat, Careless Memories & Friends of Mine van deze plaat. En natuurlijk ook nog Girls on Film & Planet Earth. Vond het een mooie setlist met de nadruk op new wave / electro nummers. Het was een prima concert gisteren!

Oor is eveneens enthousiast, de Volkskrant moppert. Was er helaas niet bij, maar west zal zich in dit geval meer in Oors verhaal herkennen.

Oors recensie is wat mij betreft spot on.

Ik vond zelf dat naast het begrijpelijke gemopper in De Volkskrant over het matige beeld achter de band en het ontbreken van videoschermen, de resencie over de muziek best positief was. Bij dat verhaal pasten eigenlijk 3*, de wat zurig uitgedeelde 2* vond ik niet bij de review (en dit concert) passen.

Dus ik ga maar gauw Oor lezen. Of Het Parool:

Recensie: Duran Duran klinkt in de Ziggo Dome als in zijn hoogtijdagen
DPG Media Privacy Gate - parool.nl

Dit album is nog steeds erg goed en was ook bij het concert van hun in de Ziggo Dome op 11 juni jl. waar ze Friends Of Mine, Careless Memories en Nightboat (weliswaar de versie die op het Danse Macabre album staat) deden want dat zijn heerlijke nummers die het altijd goed doen op concerten. Weliswaar was dit mijn eerste echte concert wat ik heb bezocht en was onder de indruk, ging er met niet al te hoge verwachtingen heen en dit concert blijft mij altijd bij omdat het er een was met een lach en een traan.

Ik heb ook de bonus tracks beluisterd en die zijn ook wel leuk.

Late Bar is wel een leuk nummer, maar het mist wel iets.

Fame een cover van David Bowie wat overigens wel goed is gedaan vanwege de samenhang van de rollen tussen bass gitaar, synthesizers, gitaar, drums en zang waardoor het geheel in een goede harmonie is gekomen. Dit is voor mij wel de tweede beste versie van dit nummer, want het origineel uit 1975 vind ik net wat beter.

Khanada is voor mij een ondergewaardeerd nummer uit hun oeuvre. Het is mooi gedaan waar een goede sfeer aan hangt en de sitar op het eind is ook leuk bedacht.

Faster Than Light is ook wel een aardig nummer, het is een nummer met een disco sfeertje wat ook lekker swingt maar toch wel een beetje simpel klinkt.

Ook al is dit hun debuut album, het is zeer goed weliswaar moesten ze nog in die tijd een goede identiteit vinden maar dat is wel goed gelukt.