Queen - A Night at the Opera (1975)

Waarom zeg jij on jou berichtgeving dat ik alle cd's heb.
Ik heb er maar twee, maar wil graag anderealbums beluisteren, voor eventuele aanschaf. quote="musician"]
Ho ho, ik heb wel degelijk platen van Queen die rond 2** zweven (en dat heb ik ook gegeven)

En dat is voor mijn begrippen laag, maar de kritiek op die platen is naar mijn oordeel ook terecht. Ik begrijp alleen niet dat je sowieso aan een Queen collectie begint als je niet minimaal één of meerdere albums hebt gekocht die in eerste instantie juist heel goed waren.

Ik geef direct toe, ik heb met Coldplay ook een band waar ik elke keer met lood in de schoenen het nieuwe album van koop, tegen beter weten in hopend op een klein wondertje. Maar dat is van mij dan ook een kleine rare hobby.

Het is ook een uitzondering en misschien is Queen voor jou ook een uitzondering. Hoewel ik ook bij andere groepen al heb gezien dat je flink loopt uit te halen. Ik koop alleen albums van bands waar ik albums van wil hebben. Dat is een geheel ander uitgangspunt dan cd's toegestuurd krijgen om er een recensie over te schrijven.

Ik geloof er niets van dat je een onafhankelijke recensent bent die wekelijks tientallen cd's ter beoordeling krijgt toegezonden. Zelf blijf ik weg bij albums die ik niet wil hebben of waar ik het ergste van vrees. Dan heb je relatief ook maar weinig albums waar je je in negatieve zin over gaat opwinden. Dan blijft alleen bashen over, als je graag laag wilt stemmen, ergens anders.

Dus waarom je elke keer Queen albums bleef kopen om er dan vervolgens negatief over te gaan schrijven is mij een raadsel. Nog maar gezwegen over het feit dat herkenning en erkenning van een meesterwerk als A night at the opera om begrijpelijke redenen toch vrij algemeen is. [/quote]

Je zegt het alsof het heel vanzelfsprekend is, maar ik mis de argumenten c.q. toelichting. Wat was er dan zo dermate onderscheidend aan hun gedaante?

Volgens mij was Led Zeppelin hun al voor.

Als je de eerste 4 albums van Led Zeppelin kent weet je waar Queen de mosterd vandaan gehaald heeft.

Nietemin blijft dit natuurlijk een album op zich met erg veel variatie. Geen nummer wat op elkaar lijkt. Dit is het enige studio album van Queen die ik nog weleens afspeel, de rest staat te verstoffen in de kast.

Ik weerspreek nergens dat Queen een hele grote band is geweest. Als de toegeschreven invloeden zich beperken tot Def Leppards typische koortjes, wordt de stelling dat Queen een grote invloed op hardrock en metal in het algemeen is geweest, niet heel erg stevig onderbouwd.

Queen was vooral een grote band vanwege de grote aantallen singles die ze uitgebracht hebben, ken buiten The Beatles geen enkele band die ook zoveel singles hebben uitgebracht. Op basis daarvan was het een grote band natuurlijk, maar ook hun albums waren erg goed.

Wat ik een beetje een vreemde opmerking vind is om Queen pioniers te noemen, wat ze in mijn ogen duidelijk niet zijn.

Zonder Mercury en May had het niet veel voorgesteld, zij waren de 2 die voor het typische geluid van Queen gezorgd hebben, en zij waren vooral het gezicht van de band.

Queen was geen pionier maar wel één van de meest veelzijdige bands ooit, getuige dit album. Queen was vooral een grote band vanwege hun live-optredens.

Ben het net als bijna altijd, nu ook weer met LucM eens, 1 van de meest veelzijdige bands met geweldige live concerten idd. Entertainers waren ze wel en dan vooral Mercury. Ken er velen die ze alleen maar zien als singles bandje, maar ze waren zeker meer dan dat. Queen II is ook zo'n uitgesproken Queen album, maar deze bevalt mij nog net iets beter. Als ik een cd van Queen afspeel is het altijd deze, gewoon een tijdloos meesterwerk.

Een pioneer is ook een groot woord , maar Queen heeft wel degelijk invloed gehad op een aantal bands . Herinneren wij ons Jellyfish nog ? en The Darkness en Muse , die vooral in bombast erg goed naar Queen heeft geluistert . Zelfs op Jeff Buckley's Grace hoor je vleugjes '' Mercury'' in bepaalde zanglijnen .
Vooral Queen's begintijd is niet onopgemerkt gebleven bij een hoop bands die later een begin maakte .
Het is ook best logisch te constateren dat A Night At The Opera ( om maar weer bij dit topic terug te keren ) niet iedereen bekoort .
Van pittige rock overschakelend naar wat lichtvoetiger werk als Lazing On A Sunday Afternoon , Seaside Rendevouz , misschien ook wel '' 39'' Good Company en Love Of My Life , zal niet voor iedereen verteerbaar zijn . Maar je moet ook de opzet begrijpen van dit album (zoals ik al eerder aangaf .)
Queen stond in deze tijd open voor het experiment , misschien wel met Sg.Peppers van The Beatles in het achterhoofd . Qua geluid en liedjes niet met elkaar te vergelijken , maar qua benadering van dit project staat het helemaal niet zo ver van elkaar af .
De groep is hier bezig met stapelen van stemmen , autogeluiden , windgeluiden , blazertjes die gewoon stemmen blijken te zijn . Harpen , Ukelille , de vervormde stem van Freddie in '' Lazing''
(beetje When 'm Sixtiefour van McCartney .) Het experiment van The Prophet Song . Brian May had het allemaal in het bekrulde hoofd zitten .
Wat ik maar wil zeggen ; Queen gebruikte de studio als een speeltuin van mogelijkheden .
Neem daarbij de theatrale insteek die Mercury nogal omarmde en dan krijg je een plaat vol met variatie , maar altijd hoor je Queen en alles lijkt te passen . Elke song heeft zijn doel . Daarom is het zo'n fabelachtig album .

Elke band die heel bekend is, heeft grote invloed op andere bands.

En voor wat betreft de koortjes en de lagen Brian May-gitaartjes, zijn er echt wel moderne bandjes te noemen die beinvloed zijn door Queen.

Savatage was bijvoorbeeld al genoemd. Maar ook The Darkness.

Metal?!? Er zijn 1000 metalstromingen. Queen zal de thrashers en deathmetallers niet beinvloed hebben. Maar wel weer de progrockers of andere bands met bombastisch geweld.

Maar je moet de invloed van band noch overschatten, noch onderschatten. Je zal het nooit echt weten.

Misschien waren The Sex Pistols wel groot fan van Queen.

Ik heb ooit ook eens begrepen dat een Another One Bites the Dust van grote invloed was voor de funk.

En Vanilla Ice werd ook beinvloed door Queen. En dat is Hitparade-rap.

Queen staat natuurlijk ver boven dat hele metalgebeuren. Ze konden ongelooflijk heavy uit de hoek komen (Son And Daughter, Orge Battle en Stone Cold Crazy), maar de gemiddelde metalhead raakt toch erg in de war van al die andere stijlen, die met name vanaf Sheer Heart Attack hun intrede deden.

Ik denk wel dat met name Brian May's gitaargeluid en -spel van invloed is geweest op de gitaarspelende hardrock/metalgeneratie die zich eind jaren '70 aandiende. Tom Scholz, Michael Schenker, Randy Rhoads, Adje Vandenberg en zelfs Eddie Van Halen hebben absoluut naar Brian May geluisterd.

Met betrekking tot dit album: ook al is het je smaak niet, iedereen die een beetje gevoel heeft voor knappe composities en muzikaal vakmanschap zal toch op zijn minst enig respect moeten betuigen aan A Night At The Opera. Luister nou eens zonder vooroordelen naar wat er allemaal gebeurt in Death On Two Legs, You're My Best Friend, The Prophet's Song, Bohemian Rhapsody... Zelfs stukken als Lazing On A Sunday Afternoon en Good Company worden interessant als je bereid bent om ze iets meer dan oppervlakkig te beluisteren.

Michael Schenker en Brian May kwamen ongeveer rond dezelfde tijd op. Kan natuurlijk dat ze naar mekaar geluisterd hebben, maar denk niet dat daar in de beginjaren sprake is van beïnvloeden.

Verder vind ik je laatste argument wat twijfelachtig:


Toegeven dat ergens knappe composities zitten en muzikaal vakmanschap wordt beoefend heeft verder toch helemaal niks te maken met de kwaliteit van een album? Als het niet klinkt, dan klinkt het niet, hoe knap het ook in mekaar zit. Nu is dat niet direct toepasbaar op deze plaat, maar je snapt wat ik bedoel.

De buurman doelt op de manier hoe het album inelkaar steekt . Het kan je smaak niet wezen , maar produktioneel en muzikaal zit het goed inelkaar . Hij doelt ook duidelijk op deze plaat .
Zelf zeg je dat het niet direct van toepassing is op dit album .
Dus dan is zijn laatste argument verre van twijfelachtig lijkt mij . Het gaat over A Night At The Opera .

Wat ik eigenlijk bedoelde te zeggen is dat het argument dat men met gevoel voor knappe composities etc. zou moeten toegeven dat deze plaat vernuftig in mekaar zit niet ter zake doet aan de huidige discussie en al helemaal niet aan de waardering van deze plaat.

Hetgeen in mijn zinnetje 'niet direct toepasbaar is op deze plaat', was natuurlijk de suggestieve stelling dat 'Als het niet klinkt, klinkt het niet'. Maar de bedoeling schuilt er wel natuurlijk: de productionele en muzikale inmekaar zitting van een album zegt niets over de waardering ervan. Het moet ook klinken.

Zie nu A Night at the Opera. Neem The Prophet's Song. Puur opname-technisch gezien is dat vocale middenstuk natuurlijk geniaal. Al die lagen en effecten waren niet alleen zeer vernieuwend, maar ook erg experimenteel, ook voor huidige maatstaven. Uniek ook. Maar genieten ervan doe ik het niet. Hoogst irritant vind ik het. Anderen weer niet, maar die hebben vast ook weer zo een voorbeeld.

Hopelijk is het een beetje duidelijk wat ik wil zeggen.

Ja , dan is het duidelijk een kwestie van smaak . Een ieder staat daar natuurlijk vrij in . En zeker niet onbelangrijk ; hoe komt het op je over .
The Prophet Song zit inderdaad geweldig inelkaar , hetzelfde kun je zeggen van Bo Rap .
Deze plaat staat nog altijd bekend als 1 van de duurste studioproduktie's ooit . Dus dat er werk van gemaakt is staat buiten kijf .
Queen onderscheidde zich . Ze wilden echt de beste zijn in alles . Een zeer gretig gezeldschap .
Maar naarmate de jaren 80 dichterbij kwam , werden de produktie's minder . Albums als Jazz en The Works bijvoorbeeld , vind ik in dat opzicht onder de maat . Ook artistiek , maar daar lijken de meningen over verdeeld .

Gek genoeg vind ik eigenlijk Queen II hun absolute artistieke hoogtepunt, maar dit album luister ik liever omdat hij mij beter bevalt, maar Queen II klinkt wel erg majestieus vind ik. Deze klinkt wat lichtvoetiger en minder zwaar en gaat om die reden er wellicht een stuk vaker in.

Dat album uit 1991 is een beetje een kloon van het jaren 70 werk, maar dan minder scherp, mooie plaat en een waardig afscheid natuurlijk, maar beslist een stuk minder goed dan het jaren 70 werk.

Het gaat er gewoon om welke je liever hoort. De kwaliteit van ieder jaren 70 Queen album is gewoon erg goed, dat moet iedereen gewoon kunnen horen toch lijkt me.

Klinkt mij meer als ernstig koopziek.

Noem mij 1 band die klinkt als Queen

Zo uniek als Queen horen we ze zelden, getuige deze klassieker

Led Zeppelin en in mindere mate Queensryche om er 2 te noemen.

En soms Kiss misschien zelfs.

Ach zijn wel meer bands die klinken als Queen, maar Mercury en May waren behoorlijk uniek dat beslist.

Queen II en Sheer Heart Attack zijn naast deze mijn favorieten . Queen II is vrij donker , maar wel erg smaakvol . Produktie technisch maakt de band dan weer een grote sprong met Sheer Heart Attack , en dan komt alles samen op A Night At The Opera . Het epische , de lichtvoetigheid en de originaliteit .
A Day At The Races is een degelijk vervolg en een goede 4e als het om favorieten Queenplaten gaat . Wel degelijk een klasseplaat . Daarna volgen albums die qua sound wat meer back to earth zijn , en dan tegelijkertijd wat minder verrassend zijn .

Kiss?

Ja, Queen is inderdaad uniek in geluid.

Met betrekking tot de opzet van dit soort albums dacht ik gisteravond bij Welcome 2 my Nightmare van Alice Cooper opeens aan Queen.

Bizarre nummers, kitsch, een hele bonte schakering aan allerlei verschillende vormen van rock, soms hard, soms een ballad. Oude rock, nieuwe vindingen. Langere nummers, hele korte. Beiden zeer theatraal, het is uiteraard allemaal show. Verschillend stemgebruik. En het narcisme viert natuurlijk hoogtij.

Queen's vrij 'brave' teksten vallen alleen nog in het niet bij de (letterlijk) bloedstollende van Cooper die dan gaan over grafzerken, vleermuizen, de hel en scheermesjes.

Maar qua opzet komen beide albums, waar 36 jaar verschil tussen zit, zowaar dicht bij elkaar.

Zoals Frits Spits ooit al zei: Queen heeft werkelijk niets te zeggen, maar wat doen ze dat mooi!

Death On Two Legs is tekstueel anders aardig scherp . Maar het is waar ; Queen zal niet de geschiedenis ingaan om haar tekstuele hoogstandjes .

Tie Your Mother Down is toch niet echt een brave tekst. Redelijk braaf maar toch...

Snap ik niet Ontzettend mooie teksten juist! In de minder bekende nummers, maar ook in sommige van hun greatest hits zoals Killer Queen, Somebody to love, We are the champions.

Het zijn zeker geen belabberde teksten , verre van dat . Maar blinken niet zo zeer uit in diepgaande zaken . Politieke boodschappen bijvoorbeeld had Queen een broertje dood aan .

Het zingen over fietsen , kampioenen , je moeder vast binden , lichaamstaal , uitbreken , zijn niet bepaald onderwerpen waar men tekstueel van uit de bol gaat . Wel clever gevonden overigens .
Maar er zijn zeker songs die de snaar wel raken . Bo Rap , Killer Queen (inderdaad) Inuendo , The Show Must Go On , om er een paar te noemen .
Maar Queen wordt meer beoordeelt op haar vindingrijkheid muzikaal en gevoel voor show , dan om de teksten .

Veel van Brian May's nummers bevatten een zekere tragiek die ik wel kan waarderen. Zo ook '39 op dit album. Maar ook nummers als Long Away, All Dead, Save Me hebben best mooie teksten.

De teksten van Mercury zijn vaak inhoudelijk wat luchtig of juist wat sentimenteel (sommigen zullen zeggen oppervlakkig), maar zeker in de beginjaren staken ze soms toch wel aardig en elkaar. Seaside Rendezvous, maar ook teksten als Killer Queen, Good Old Fashioned Loverboy, Jealousy en Play The Game getuigen van zekere klasse.

Nooit zal Queen hun politieke opvattingen opdringen, of flink maatschappij-kritisch (bestaat dat woord nog?) tekeer gaan. Gelukkig, zou ik zeggen. Het zou niet bij ze gepast hebben. Queen staat boven de partijen zullen we maar zeggen.

In Is This The World We Created ? tonen in dit geval May en Mercury zich van een andere kant .
Het leed in de wereld werd op gepaste wijze gememoreerd in dit kleine liedje .
Net voor Live Aid , waar het duo het toepasselijk speelde .

Het zijn ook soms aardig goede teksten, maar persoonlijk wordt het nooit, een paar liefdesliedjes daargelaten....

Hun meest politieke is misschien nog wel "White Man", gaat geloof ik over de teloorgang van de indianen en hun cultuur nadat de Europese immigranten Amerika koloniseerden.
Maar echt politiek is dat ook weer niet, meer historisch....