Queen - A Night at the Opera (1975)

Ik kan de teksten van Queen wel waarderen (vaak erg humoristisch). Als ik een echte (politieke) boodschap wil horen, dan luister ik wel naar Bob Dylan of Woody Guthrie. Tenslotte had Led Zeppelin ook niet zoveel te zeggen en toch worden ze zeer hoog gewaardeerd.

Ik luister naar Queen vanwege de vaak briljante composities, de altijd magistrale zang van Freddie, het spetterende gitaarwerk van Brian May en de uitstekende albums die ze vooral in de jaren zeventig maakten.

Je kan Queen in ieder geval niet betrappen op eenzijdige teksten , maar dat komt ook omdat alle 4 in staat waren teksten te schrijven .
White Man is inderdaad wel beladen , en doodleuk komt Freddie Mercury er pal achteraan om uit te dragen wat een Good Old Fashion Lover Boy hij wel niet wel is ( op A Day At The Races .)
Die uitersten dus . Typisch Queen .

Wow wat is de Prophet's Song goed zeg

Graag attendeer ik je middels onderstaande link op de cover van The Prophet's Song door Neerlands eigen Queen tributeband Miracle. Absoluut de moeite des aanhorens waard.

http://www.youtube.com/watc...

The Prophet Song is echt het beste nummer van Queen wat ik ken. De gelaagdheid van het nummer is echt enorm. Het minste nummer blijf ik Love Of My Life vinden, wat een zeiknummer!

Enkele berichten aangepast.

Op zich goed gedaan, alleen mist de zanger een stukje power.

Nee, Love of my Life is van vrijwel ongeëvenaarde schoonheid, zeker deze uitvoering, voorzien van een luisterrijk harpje.

Freddie's liefdesleven stond bol van de tragiek en beweegt zich als een rode draad voort door het Queen-oeuvre. Dit is hiervan misschien wel de meest ontroerende uiting. Hoe kan dit bij iemand in hemelsnaam niet door merg en been gaan?

In dit geval val ik de ClassicRocker bij: alles van dit album is tot in puntjes geweldig gevonden, geschreven en gespeeld. Er staat geen zwak nummer op A night at the Opera, elk nummer heeft z'n functie.

Ik vroeg mij alleen af of iemand met droge ogen kan zeggen of de nieuwe 2011 remaster die van 1994 helemaal doet vergeten. Ik heb geen enkel probleem met de remaster van 1994 maar mócht er sprake zijn van een klein wondertje dan wil ik deze misschien toch nog wel eens vervangen.

Het is soms een placebo-effect dat liefhebbers een nieuwe remaster beter doet vinden klinken dan een voorgaande, maar in dit geval zweer ik op alles wat me lief is dat Bob Ludwig vakwerk heeft afgeleverd en de meest recente oppoetsbeurt van dit album daadwerkelijk een vooruitgang in sound heeft bewerkstelligd.

Zeker in het geval van onze om haar productionele hoogstandjes vermaarde trots, en in het bijzonder haar magnum opus A Night at the Opera - dat zoals je terecht stelt tot in de puntjes subliem is - vergt het een grote mate van finesse om niet eerder dan kwaad dan goed te doen.

Gelukkig is Ludwig zorvuldig omgesprongen met de vele subtiliteiten die Opera biedt en is van alleen overdonderender (de heavy songs rocken als nooit te voren de pan uit) geen sprake.

Naast o.m. de 1994-uitgave prijken bij mij in de kast ook de Japanse Toshiba-remaster en de van 5.1. surround sound voorziene DVD-audio, en zelfs t.o.v. deze configuraties (die auditief beide superieur zijn aan de mid 90's-remaster), doorstaat je potentiële aankoop (nu defintieve aankoop! ) de lakmoesproef met verve.

Ik zeg: DOEN!!!

Wow, altijd gedacht dat echte audiofielen nooit zo van Queen waren. Maakt me wel nieuwsgierig moet ik zeggen. Heb alleen de Jazz remaster aangeschaft, en die vond ik zeker een stukkie beter klinken dan die ik had.

De 5.1 van ANATO en The Game klinken geweldig

Juist in het geval van Queen is het fascinerend om de vooruitgang in verbeterde mogelijkheden tot geluidsweergave te ondergaan. De band haar vele gelaagde arrangementen komen zo steeds beter tot volle wasdom. Inzake A Night at the Opera hoor je tal van koortjes die je voorheen nooit opmerkte, maar ook legio instrumentatie waarvan je naar het bestaan slechts kon gissen.

Werkelijk fascinerend!

En, heeft mijn hartstochtelijke pleidooi tot heraanschaf je reeds in de buidel doen tasten?

En waar vergelijk je dan mee? De cassette die je altijd draaide, de vorige cd-uitgave op je € 150-torentje, een LP? Heb ik die koortjes ook nooit gehoord? Een krachtig marketing-concept, remasters, dat staat vast..

In dit geval is de 1994-remaster van musician het vergelijkingsobject. Verder weet ik niet in welke configuratie(s) jij dit album in bezit hebt en van welke afspeelapparatuur je gebruikmaakt, dus ook niet of er zich (ook) aan jou een nieuwe wereld kan/zal openbaren.

???

Ik heb op jouw advies de eerste 5 cd's en A kind of magic en Innuendo als 2011 remaster gekocht.
Daar moet ik bij aantekenen dat ze op dit ogenblik slechts 3,99 pond zijn bij Amazon.co.uk, dus daar kun je ze eigenlijk niet voor laten liggen.

Exact, en dus zijn remaster-besprekingen in de regel wat overbodig. Die koortjes die jij hoort zijn anderen al lang bekend, of wellicht zelfs toegevoegd in de remaster. Et cetera.

Maar ach, wat weet ik

Mijn bescheiden ervaring met remasters is in ieder geval een verlies aan 'warmte', zeker waar het de analoge warmte van zeventiger jaren-producties betreft.

Dank voor de tip. Meteen mijn 4 favo Queen albums als remaster besteld !!

Welke?
Het af en toe elkaar tippen is één van de vele mogelijkheden die we met deze onvolprezen site hebben.

Ik ben wel benieuwd naar het geluid, eerlijk gezegd.

Queen II, Sheer Heart Attack, Opera en Races.

Ik ben inderdaad ook nog altijd benieuwd of deze remasters een toegevoegde waarde zouden zijn naast mijn Toshiba-serie van 1998.

Edit: zelfde prijs bij Play.com, maar hier gratis verzending.

Heb je misschien voorbeelden voor me ?

Ja wat moet je nou zeggen van dit album, Queen was met Bohemian Rhapsody zijn tijd ver vooruit, dit had nog nooit iemand gedaan.Je houdt er wel of niet van maar het is gewoon knap gedaan! Het is een prachtige afwisselende plaat met Death on Two Legs als heerlijke rocker,Love of my Life als prachtige ballad,The Prophet Song is ook al zo`n meesterwerkje. Natuurlijk staan er wat mindere nummers op maar in zijn geheel prima.

De jongens van Metallica waren vooral gek van Iron Maiden, AC/DC, Motorhead, Deep Purple, Black Sabbath, Venom en Van Halen (Hetfields eerste gitaar was net zo geschilderd als die van Eddie).

Queen was hitparaderock en daar wilde de gemiddelde metalhead indertijd absoluut niet mee geassocieerd worden. Ik werd als tiener altijd maar gek aangekeken dat ik naast de bekende namen uit hard en heavy land ook naar o.a. Queen luisterde. Totdat je ze de wat hardere nummers liet horen.

'39 is inderdaad heel mooi. Kan iedereen trouwens die 30-jaar editie van dit album aanraden.

Diverse stukken in The Prophet Song?

Blijft mijn favoriete Queen plaat.

Een fantastische plaat van Queen, waarop vele paden bewandeld worden en waarop enkele baanbrekende songs staan. Alle leden van de band treden op de voorgrond en laten zich van hun beste kant zien. Vooral Freddie Mercury heeft natuurlijk (iets wat we voor dit album ook al wisten) een zeer creatieve geest, maar de composities van Brian May kunnen ook eindelijk wedijveren met die van Mercury.

De opening van het album is prachtig. Het pianospel in de intro van 'Death On Two Legs' bezorgt mij kippenvel, evenals de plotselinge overgang. Het is een stevig rocknummer, want wat veel mensen vergeten is dat Queen in zijn vroege dagen een echte hardrockband was. Dit wordt echter overschaduwd door de (commerciële) successen uit de jaren tachtig met hits als 'I Want To Break Free', 'Radio Ga Ga' en 'A Kind Of Magic'. Het tweede nummer is 'Lazing On A Sunday Afternoon'. Dit nummer is eigenlijk gewoon ontzettend grappig en is gewoon een leuke 'filler' op het album.

'I'm In Love With My Car' is een werkje van drummer Roger Taylor. Hij is natuurlijk een uitstekende drummer, maar ook geen onverdienstelijk zanger en dat laat hij hier horen. Ook dit is weer een lekker stevige rocker. Vervolgens komt een nummer dat is uitgebracht als single, 'You're My Best Friend'. Ook dit vind ik een leuk, vrolijk nummer en was niet onbegrijpelijk een grote hit. Dan het beste nummer van het album: '39'. Brian May laat hier echt zien over songwritingkwaliteiten te beschikken en is ook een fantastische zanger. Een prachtige tekst, met bovendien uitstekend gitaarwerk.

'Sweet Lady' is vervolgens ook weer een flinke rocker, gewoon een mooi nummer. Vervolgens komt het tweede grappige nummer voorbij, 'Seaside Rendezvous'. Ook leuk om naar te luisteren. Daarna komt 'The Prophet's Song', een nummer dat aardig begint maar voor mij eigenlijk na een minuut of vier begint te vervelen. Het is een aardig nummer, maar het duurt in mijn ogen gewoon veel te lang en dat is jammer. 'Love Of My Life' is daarentegen een pareltje, een prachtig en ingetogen nummer dat niet voor niets elk jaar hoog genoteerd staat in de Top 2000 van Radio 2.

'Good Company' is vervolgens ook weer een uitstekend nummer, maar vervolgens komt natuurlijk de internationale knaller van het album: 'Bohemian Rhapsody'. Omdat ik dit nummer al zo ontzettend vaak heb gehoord, vind ik hem iets minder worden, maar de muzikale waarde van dit nummer is natuurlijk onmetelijk hoog. De complexiteit is enorm, met verschillende fases en overgangen. De solo van May is prachtig, evenals het stuk daarvóór, het 'klassieke' gedeelte, zogezegd. Eigenlijk had dit nummer de afsluiter van het album moeten zijn, maar hierna volgt 'God Save The Queen' nog. Toch is dit ook een fraaie afsluiter van een heroïsch album.

Het magnum opus van Queen zoals elke band wel een topalbum heeft afgeleverd waar die eeuwig om bekend zal staan. Grijsgedraaid in mijn turbulente jeugdjaren.

A Night at the Opera.
Volgens velen is dit HET Queen album. En ik deel deze mening.

A Night at the Opera is niet onterecht een van de grootste rockklassiekers ooit.

Nummers als Love of My Life, The Prophet's Song en I'm In Love With My Car behoren natuurlijk tot het beste materiaal wat Queen ooit heeft geproduceert.

Nog even een aparte vermelding voor Bohemian Rhapsody.
Dit nummer staat natuurlijk als sinds jaar en dag op nummer 1,2 of 3 in de top 10/50/100/1000/100000000's van deze wereld. Ik ben van mening dat dit niet onterecht is en benoem dit nummer ook als een van de vele hoogtepunten op dit album. Een kleine misstap met Lazing on A Sunday Afternoon, maar dat belet me niet om dit geniale album 5* te geven.