Queen - A Day at the Races (1976)

Toch bevatten die latere albums naast de terugkeer van de wat vertrouwde stijl ook zeker een soort van 80's pop met zelfs hier en daar wat soul/ electro invloeden.
Het verschil tussen de oudere en nieuwere periode vind ik duidelijk de originaliteit en de eigenzinnigheid.
Queen ging in de jaren 70 vooral zijn eigen gang, tot vaudeville en hardrock aan toe. Tuurlijk pakten de catchy singles ook goed uit.
De jaren 80 luidde meer een krampachtigere Queen in.
De riffs van May worden wat doorzichtiger, de herhalingen (vooral als de heren terugkeken) lagen dichter op de loer en de strakke moderne benadering werkte niet altijd even goed.

Ik vind het wel een wezenlijk verschil. Maar ook Queen moest verder en ze hebben zich evengoed knap staande gehouden. De band werd hoe dan ook groter en groter, ondanks dat ze artistiek aan het inleveren waren.

Die recentere platen als The Miracle hebben inderdaad een iets andere insteek (en productie) dan de vroege albums, dat klopt zeker, maar ik denk dat de stap van een Jazz naar een Miracle wat gemakkelijker te maken is dan naar een album als Hot Space of The Works.

Ja, ben ik met je eens. The Miracle is een redelijk coherent geheel waar Queen vooral weer wat dichter bij haar zelf blijft , al zijn er wederom enkele dubieuze zijsprongen.
Hot Space is duidelijk een album die als een donderslag bij donkere hemel verscheen.
Queen kon verrassend uit de hoek komen, dat wisten we. maar de A-kant was toch wel effe slikken.

Na dit meesterlijke laatste echte Queen album was het voor mij wel voorbij met de daaropvolgende bizarre uitstapjes en een zanger die - hoe uniek ook - steeds meer een karikatuur van zichzelf begon te worden. Ieder zn smaak zullen we maar weer zeggen. Dit nivo werd voor mij daarna nooit meer gehaald.

Klopt wat je zegt Bluebird. News Of The World is nog een heel aardige opvolger, maar dan wordt het een stuk minder.

Die LP had ik idd ook nog maar Jazz ging er bij mij niet meer in. Daarna werd het nog gekker met de Radio Gaga en de I Want To Break Free flauwekul.......brrrrrrr, die jaren 80 ook.......

Innuendo (nog best te pruimen) heb ik ook nog ergens op de plank staan, met de complimenten van de vrouw.

Good Old-Fashioned Lover Boy is meesterlijk!

Voor mij is The Millionaire Waltz wel een van de hoogtepunten. Wat een baswerk zeg.

Whammo! Dat is precies wat ik ook vind. Deze plaat staat sowieso vol met wat onbekendere songs.

En die zijn dus niet verpest door overexposure.

Long Away, You and I, White Man, Drowse en Teo Toriatte zijn ook zo waanzinnig goed!

Maar dat baswerk in Millionaire Waltz is inderdaad fenomenaal!

Dit is eigenlijk de laatste van Queen waarop ALLE nummers gewoon GOED zijn.

YouTube - Queen - 'Good Old Fashioned Lover Boy'

Valt me op dat de muziek uit de video anders is dan op LP.
En toch is het niet live ingespeeld, het is playback.

Maar betekent dit dat de band nog apart nummers heeft ingespeeld voor de video-versies? Dit gebeurde wel vaker, ook voor Top of the Pops etc.

Waar kan ik die nummers vinden?

Ik heb mijn antwoord: Good Old-Fashioned Lover Boy - Promotional Video - Queenpedia.com - Freddie Mercury, Brian May, Roger Taylor, John Deacon, Discography, Bibliography, Charts


Er is altijd wat te ontdekken bij deze geweldige band. Te gek man!

Geef mij het origineel maar, ik mis de koortjes wel. Kale versie.

Is inderdaad een wat kalere versie. Misschien een soort van versie dit het album niet haalde. Lengte van de song is verder hetzelfde.

Het is kaler, maar wel wat rauwer. Ik als Queen fanatic ben overigens altijd op zoek naar alternatieve versies van songs.

Een van de eerste LP's die ik kocht van Queen (News Of The World was de eerste).
Had hem wel al op een bandje staan. Dit album heb ik grijs gedraaid, zoals dat zo mooi heet.

Alles zal er al wel over gezegd zijn, dus ik hou het kort:
Staat na ruim 35 jaar nog steeds als een huis en er staat werkelijk niet 1 slecht nummer op.
2 hits; Tie Your Mother Down en Somebody To Love (nummer 1).
Favorieten moeilijk te noemen, maar als het dan toch moet dan maar Somebody To Love (toch maar wel), Tie Your Mother Down (lekker), The Millionaire Waltz, Teo Torriatte (waanzinnig goed gewoon) en Long Away.
Maar kan ze net zo goed allemaal noemen.
Gewoon een 5-sterren album nog steeds.

Leuk dat je Long Away noemt. Die vind ik samen met You and I van die vergeten Queen-pareltjes...

Klopt helemaal ja!

Theatraal is het eerste woord wat me te binnen schiet,wel goed gemaakt hoor maar iets te veel (!) afwisseling voor mijn smaak.

Theatraal is het zeker frolunda ! The Millionaire Waltz bijvoorbeeld is een schoolvoorbeeld.
Het schiet alle kanten op, maar dat was ook wel de grote kracht van de band.

Dat dan weer wel.

Geweldige post, waarvoor dank.

"Als liveband groeiden ze" : ik zou zeggen dat ze - net als in de studio - ook live heel erg veranderden. Dat is ook net zo mooi aan Queen: er zat evolutie in. Er waren zaken die steeds terugkeerden maar er werd ook steeds nieuw terrein bestreken (misschien niet altijd supersuccesvol maar toch meestal wel).
Sedert 2009 circuleert er een briljante onofficiële opname van 30/01/1976: Queen in Boston in adembenemende (geluids)kwaliteit. Wel, mocht Queen een liveplaat uitbrengen van dergelijke kwaliteit van performance, dan zouden er volgens mij wel eens wat oogjes kunnen opengaan.

Begin ''76'' dat was dus de A Night At The Opera Tour. Zeker de moeite waard om uit te brengen.
Net zoals meerdere memorabel spul uit de 70er jaren.

Klinkt interessant! Enig idee waar ik die opname kan vinden?

Als ik iemand zou moeten vertellen wat de essentie is van ""classic" Queen, kom ik toch bij deze uit. Waar Sheer Heart Attack vooral op kant 2 net te weinig body en teveel afwisseling heeft, en A Night At The Opera productioneel imponeert maar soms net te weinig "edge" heeft (nummers als Seaside Rendezvou, Leazing On A Sunday, Good Company, '39 zijn megaknap, maar raken me niet echt) is hier hier de balans helemaal in orde. De band lijkt een tikkeltje meer down to earth. Minder harpen, Japanse speelgoedpiano's en nagebootste big bands, maar wel in elk nummer May's vertrouwde, bruine buizengeluid

Ondanks dat ik mezelf een groot muziekfanaat vind, heb ik maar een stuk of vier, vijf bands die ik echt fantastisch vind. De status, magie en (toch) integriteit van Queen schat ik het hoogst in en dit is de band aan het begin van hun, vind ik, beste periode. Veel Queen fans beschouwen Queen '73-'76 misschien als hun top, voor mij is Queen 1977-1982 hun piekperiode.

Gekenmerkt door een geweldige, directere sound en een bepaald bas & bassdrum effect dat ik typisch "Queen" vind: in drie van de tien nummers hoor ik die fantastische, dubbele bassdrum, bekken en basgitaaraccenten (al na ongeveer 12 seconden in Tie Your Mother Down, die klappen bedoel ik). Dat is voor mij classic Queen. Herkenbaar, intelligent en goed. Geweldig album van een geweldige band.

Ik ben blij het eens een keer helemaal met je eens te mogen zijn, beste Buurman.

Deze plaat is mijn favoriete plaat ooit.

Ik snap echter niet wat je met dubbele bass bedoelt, want Roger speelde alleen op I Want It All met dubbele basskick.

Dat bedoel ik niet. Ik bedoel meer die: tuh-tuuuuuh.... Misschien is het iets persoonlijks Na 12 sec. in Tie Your Mother, na 9 sec. in Long Away, na 1.34 in deze video:

YouTube - QUEEN - GOOD OLD FASHIONED LOVER BOY (HIGH QUALITY AUDIO)

Oh, hahahaha... Cool, ik snap wat je bedoelt. Ja, dat is behoorlijk Taylor, inderdaad...

Maar afgesproken met John Deacon.

Prima en stevig album. Hierna vond ik Queen per abum gewoonweg minder. Het lijkt wel of A Day at the Races een periode afsluit....