Queen - A Day at the Races (1976)

Ik vind het juist bewonderingswaardig dat ze tot en met Hot Space in staat bleken niet hetzelfde te blijven doen wat ze al deden...

Ik ben het wel eens met Neal Peart. Races is welliswaar minder hoogdravend dan Opera. Ze worden over het algemeen als broertjes gezien deze 2 albums.
'''77'''is het jaar van de punk en alles is ineens anders. Toen was dat nog, popmuziek kon razendsnel veranderen.
Queen gaat produktie technisch anders klinken, meer down to earth. Pakt prima uit op News Of The World, maar dan komt de twijfel.

De albums t/m Races zijn ook de beste in mijn bescheiden opinie.

Wat bedoel je met: dan komt de twijfel?

Kon Queen je op de eerste 5 albums overdonderen met overtuigend materiaal en verzorgde heldere produkties, dan is dat vanaf Jazz wijfelachtiger.
Daarom ben ik het wel eens met Neil Peart. Races sluit een tijdperk af.
Queen's visie wordt, omdat ze weten dat er iets anders moet gebeuren onzekerder en dat pakt minder goed uit. Het viel ze hoorbaar moeilijk om artistiek op het zelfde niveau te blijven.
Ik vind dat pijnlijk duidelijk worden op een plaat als The Game. Onevenwichtiger, inspiritatielozer.
Binnen de groep zijn de neuzen niet meer dezelfde kant op gericht. En dat hoor je terug.

Commercieel pakte het wel goed uit want net zoals meerdere toonaangevende bands die in de 70's grensverleggend waren moesten ze gewoon met hun tijd mee. Het blijft dan ook een kwestie van smaak of het je bevalt of niet. Voor mij was het na Jazz in ieder geval wel voorgoed voorbij met Queen op enkele oplevingen na.

Ja, zo voel ik het ook wel. Ik ben de groep intensief blijven volgen tot Hot Space. Daarna werd de drang minder. Achteraf (voor mij althans) zijn de beste jaren echt t/m 1977.
Het zijn ook vrijwel de enige albums die ik nog draai.
Queen was in die periode zo uniek, dat blijft goed.

@ bikkel2 jouw reactie om 10:47 uur onderschrijft ik voor 100%

Ze waren in staat om zichzelf te veranderen, zo kun je het ook zeggen. Nog een album in dezelfde stijl had ze niet verder gebracht. Voor mij horen de hele jaren '70 tot hun toptijd en ik bewonder het feit dat ze met The Game ècht wat nieuws wilden doen. Als band vind ik ze juist pieken (zeker als liveband) tussen '77 en '81. Toen waren ze onaantastbaar in mijn beleving. De twijfel kwam na de flop van Hot Space, toen ze op een wat geforceerde manier "terug" wilden naar het "Queen-geluid". Toen werd de drang succesvol te blijven sterker dan de wil om de muziek te maken die ze zelf wilden.

Rond 1977 veranderde het rockklimaat danig. Voordien (van 1970 tot 1977) was het prog-, glam- en hardrock wat de klok sloeg (Queen paste daar goed in), nadien was Europa meer in de ban van (post)punk/new wave en synthipop. In de VS werd AOR (de meer gelikte vorm van hard- en progrock) de norm (tot eind jaren '80). Vele Britse bands moeten zich aan één van die stromingen aanpassen om succes te blijven boeken. Queen at van beide walletjes en dat pakte artistiek niet altijd gelukkig uit al waren ze in hun latere periode ook in de VS nog succesvol.
De artistieke toptijd van Queen was in de jaren 1974-1977, de commerciële wat later. Live was Queen wel altijd goed, vooral daardoor bleef Queen populair ondanks de mindere albums.

Afgezien van de verandering in het muzikale klimaat, kwamen er artistiek mindere jaren aan voor Queen.
Je kunt daar een band ook niet helemaal op afrekenen denk ik. Vanaf 1973 denderde de band snel door. Tours, elk jaar een album (in ''74'' zelfs twee) op een bepaald moment is de rek er dan wat uit.
Het was toen nog niet dat een topgroep even een langere pauze kon inlassen. Dat kwam gewoon niet ter sprake.
De buurman merkt op dat nog een album in dezelfde stijl ze niet verder had gebracht. Ik denk dat ook, al hadden de verkoopcijfers waarschijnlijk wel gewoon goed geweest.
Maar ze hadden alle studiotechnieken voor handen wel zo'n beetje gebruikt en wilden duidelijk meer een rauwere directere plaat maken.

De naam Queen was toen al lang en breed gevestigd. Live inderdaad een goede reputatie en geleidelijk nog succesvoller, omdat zij ook een ander publiek aanboorde.
Maar inderdaad, 74/77 waren artistiek de topjaren.

Voor de clip gebruikte Roger die dubbele bassdrum, maar of hij ermee speelde? Zie het meer als een gimmick om de clip wat leuker aan te kleden. Misschien zelfs om enige aandacht bij Mercury weg te halen, daar hij al ziek was en er iets anders uitzag. Wellicht richtten je ogen zich dan ook meer op die dubbele bass met Queenlogo en niet alleen op Freddie met baard en mager hoofd. Plus dat het wel pastte bij die tijd van de happy metal bands ( Whitesnake, Poison Thunder etc) en hun 'live clips' met o.a. dubbel bassdrum.

Voor de rest sluit ik me wel bij Buurman zijn uitleg aan wat betreft die sound van Roger.

Nou, dat lijkt me toch wat ver gezocht hoor... Roger Taylor vond het vast gewoon stoer staan, net als die zonnebril en die plas water op zijn floortom...

Die plas water was gewoon bullshit... Verder is Roger gewoon een lekker ding en een echte hardrocker. Leren jas, zonnenbril. Schitterend.

Ik ben drummer, en in het tweede deel van de gitaarsolo van I Want It All gebruikt Roger toch echt een dubbel kick.

Dan hoor ik iets anders dan jij...

Is echt geen double bass.

Roger Taylor is echt niet begaafd dat hij zo snel is met enkele bass. Het is een twin-pedaal. Ik hoor het gewoon. Het staat trouwens ook in de Queenpedia. Ik zal het opzoeken.

Edit: gatver, ik heb het van wikipedia... dus ik heb even geen betrouwbare bron ( I Want It All - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org )

Maar ik hoor het zelf wel degelijk. In het snelle stuk van de solo, speelt Roger triolen, boeme tak, boeme tak, boeme tak. Hij kan dat niet met één voet.

Ik weet niet of we het eens zullen worden...

Waar we het vast wel over eens zijn, is dat er op I Want It All voor het eerst sinds Hot Space (kant 2) weer een lekkere drumsound te horen was op een Queen album.

Op A Night At The Opera, A Day At The Races, News Of The World maar zeker ook op The Game vind ik zijn sound erg goed, en voegt het nog echts iets toe aan de herkenbaarheid van Queen.

Klopt. Ik vind de drumsound op The Works echt beneden peil, terwijl de songs te gek zijn.

One Vision heeft dan wel weer een lekkere drumsound.


Maar inderdaad, op deze plaat vind ik Taylor erg sterk. Overigens op Sheer Heart Attack en News of the World ook. Zo'n song als Get Down Make Love plezier mijn drummers-hart...

Op de soloplaat Happiness? van Taylor ben ik ook erg tevreden over de drumsound.

Ik ben ook drummer, maar hij gebruikt geen dubbelbas. als hij zo traag zou zijn geweest, zou hij Sheer heart attack live ook nooit zo hebben kunnen spelen. Daar speelt hij 3-4 minuten toch echt wel een tempootje.
Wie weet hebben ze het wel dubbel zo in de mastering gezet, kopieren/plakken met een knop was toen ook al geen probleem. Aangezien Roger ook in die tijd volledig met drumcomputers werkte is het niet meer zo moelijk na te bootsen. Dubbel voetpedaaltje geeft idd hetzelfde effect.
Geloof mij, Roger heeft bij opnames nooit een double bassdrum gebruikt, ook niet tijdens live concerten mits hij achter andermans drumkit zat zoals bv bij een optreden van Bon Jovi ( Bed of Roses)

@ Buurman: wat betreft het stoerdoen, dit haal ik ook aan met het gimmickeffect. Elke hairmetalband met MTV clip in die periode had dit ook destijds.
Maar tijdens een interview met Roger in een Engels muziekblad in 93-94 heb ik Roger dit zelf 'horen' zeggen. Dit blad heb ik niet meer en kan de bron dus niet vinden. Soms laat het beeld ( doelbewust door regisseur of arties in deze) ons meer zien dan we in 1e instantie bewust denken te zien.

Get Down Make love vind ik dan wel weer meevallen, niet echt superbijzonder. Leuke attackjes dat weer wel maar echt bijzonder weer niet.
Dan hoor ik liever hoe heerlijk hij grooft op bv een Dragon Attack. Zelfs vind ik zijn prestatie bij Do'nt stop me now geweldig op bv livekillers, live wordt het net ff sneller gespeeld, heerlijk strak en zangtechnisch evert hij er ook een geweldige prestatie als je de zang/ademhalingstechniek tijdes dat ritme zo moet zien te handhaven.

Wat betreft Roger zijn al dan niet snelle voetwerk, kijk eens naar One Vision van de opname uit Boedapest, tijdens dat outro zie je dat pedaaltje toch echt ff erg snel tegen de bassdrum knallen. Hij kan het wel als hij zijn best doet

Had take my breath away niet op een solo album van freddie gemogen? Of op het eind. Zo'n singer songwriter song met alleen piano haalt behoorlijk de vaart eruit.

Ik vind het juist een van de mooiste nummers van dit album. Pure schoonheid!

Ik heb nog nooit iemand daarover gehoord.

Take My Breath Away staat al meer dan 35 jaar precies op de goede plek.
Tussen twee rockers in.

Singer-songwriters song

Zo is elk nummer wel een singer-songwriter-song.

Zo zie je maar, voor elk wat wils bij Queen. Zet jij m op repeat duw ik op skip als je het niet erg vindt

Repeat? Skip?

Ach. Ik luister platen meestal gewoon helemaal af. Vooral dit soort platen, die een soort cohesie hebben.

Ik had het album al heel lang niet meer beluisterd ( 10 jaar ?). Iets in mij zei dat ik het niet zo goed vond. Ik heb de 2011 remaster opgepikt en het is een meer dan prima plaatje. Ik denk dat ik nu niet meer zo lang wacht, want het was echt ouderwets genieten van de helden uit mijn jeugdjaren. Op 1 song na dus, komt ook geen eind aan eigenlijk.

Ik weet nu niet of je het serieus meent, of dat je trollt. Ik heb nog niet genoeg koffie op om het grappig te vinden. Ik ga er na dit bericht ook niet meer op in.

Ik denk dat het wel serieus is Ozric. Het kan zijn dat er iets tussen zit wat je niet mooi vind natuurlijk.

Anderen lopen niet bepaald weg met Seaside Rendevouz van Opera bijv.

Ik vind You Take My Breath Away een prachtige ballad van Freddie. Echt op zijn breekbaarst.
Zeker niet minder dan Love Of My Life.

Als op het eind van Take My Breath Away de zang zo langzaam opzwelt en over gaat in Long Away: schitterend.

Dat is een periode in de geschiedenis van de rockmuziek, dat platen nog een echte cohesie hadden. Ik kan simpelweg geen nummers skippen, uit deze periode.