Queen - A Day at the Races (1976)

Je weet niet wat je hoort........

Vond de single Somebody To Love toen ie met veel bombarie werd gepresenteerd wel een beetje tegenvallen na het verwachtingspatroon dat was geschapen met de voorgaande hoogvlieger. Maar voor het overige draai ik deze plaat nog met evenveel plezier als de hoogvlieger zelf. Herinneringen van leven, berg en dal........ Reeds.

Met een kuiltje jus !

Queen - Millionaire Waltz - Live 12/11/77 - YouTube
Wie zoekt, zal vinden

Top ! Een (h)eerlijke opname... Thanx !

Ah. Mooi FrofoK. Heel uniek dit.

Alles is wel zo'n beetje gezegd over dit album. Zelfs het minste nummer (welke zou dat uberhaupt moeten zijn?) zou voor menig ander album nog tot de beteren horen. En wat is White Man toch goed.....

Ondanks de onderhand bekende afwisseling is deze absoluut coherent. Vreemde eend in de bijt blijft voor mij Drowse van Taylor.
Over de hele linie hoor je de band met een bepaald eigen geluid en produktie, maar Taylor's bijdragen zijn nooit in de lijn van de rest.
Dat gebeurt eigenlijk pas vanaf Hot Space met Calling All Girls, waar hij vrij drastisch zijn componeer stijl aanpast.
Dus op de vocalen van Mercury geschreven en meer met een toegankelijkere touch.

Drowse is volgens mij typisch zo'n song die hij in grote lijnen al af had voordat de opnames daadwerkelijk begonnen. Freddie speelt volgens mij niet eens mee. De slide is van May.

Ik had ooit eens alle Taylor songs op een cassette gezet. Dan heb je bij elkaar een lekkere 70's rockplaat. Pas met The Cross' tweede plaat hoor je wat Taylor in zijn mars heeft als bandleider.

Inderdaad passen zijn songs niet in de theatrale rock van Queen. Daarvoor zijn té down-to-earth. Maar het zorgt (wat mij betreft) altijd voor de welkome afwisseling.

Overigens zijn de funkhits van Deacon ook niet in lijn met Mercury/May, maar daar hoor je nooit iemand over.

Hoe bedoel je dat?

Deacon zijn composities waren vaak niet heel populair bij Taylor en May maar wel heel erg bij Mercury

De fans. Ik heb nog nooit iemand gehoord, dat Another One Bites the Dust niet Queen-achtig is.
Wel hoor ik vaak dat juist de Taylor songs er niet bij passen.

Ik merk gewoon dat ik vaak Taylor in verdediging moet nemen. Wat natuurlijk niet hoeft, maar ik doe het toch...

Maar ja we kunnen natuurlijk een extreem lange discussie gaan houden wat wel en niet Queen-achtig is. De band heeft zo'n beetje alle stijlen wel eens voorbij laten komen dus je zo bijna kunnen stellen dat alles wel Queen-achtig is

Qua solo-werk/Cross heeft Taylor het hoogste niveau behaald in vergelijk met het solo-werk van zijn mede bandleden

Het verschil met de Deaconsongs is dat Freddie deze altijd zong en het altijd overkomt als een bandnummer.
Overigens schreef Deacon ook wel ander soort nummers.
Meestal wat lichter van toon dan May en Mercury, maar wel met de nodige afwisseling. Hij viel nooit in herhaling.

Taylor zijn bijdragen waren in de periode t/m Inderdaad Hot Space altijd meer een solo momentje op een Queenplaat. De ene keer wat beter dan de andere keer.
Deacon schreef vanaf het begin al echte groepsnummers.

Remember You're My Best Friend ?

Het minst Queen-achtige nummer vind ik trouwens Crazy Little Thing Called Love. Wat een onzin-nummer vind ik dat, zeg...

Michel, misschien wel het verschil met een timide bassist en een extraverte drummer

Overigens ben ik zelf ook niet zo'n fan van de meeste Deacon nummers, ik vind/vond hem wel een goede (en onderschatte) bassist.

Helemaal mee eens. En wat een bedonderde sound.

Spread Your Wings, Best Friend en Back Chat vind ik echt superdeluxe.

Daarnaast mag ik Misfire, You and I en Who Needs You mag ik graag horen.

Daartegenover staan wel Another One Bites the Dust en I Want to break Free. Die songs kan ik gewoon niet meer aanhoren. Typisch wel, dat dat wel de grootste Queen-hits zijn.

Ik ben ook geen Elvis liefhebber. En dat was hun aim, toch?

Jaaah, Spread Your Wings is wel een pareltje natuurlijk.

Weet nog heel goed dat dit hun eerste nummer was dat bij mij een zekere verwijdering in gang zette. Goedkoper en simpeler kon het niet in mijn ogen destijds.

Niks mee te maken, niks mee te maken.

Hebben we een prachtige troffee samengesteld, gaat u een potje lopen klagen. BAH !!!!

Wat moeten de mensen wel denken!!!

Spread Your Wings vind ik echt Deekie's finest hour.
You And I was het B Kantje van Tie Your Mother Down overigens.
Apart liedje, verder ook nooit live wat mee gedaan.
Ook zeker niet het meest aansprekende nummer op Races.
Hier waren May en Mercury superieur als componisten.
Vanaf News Of The World kregen Taylor en Deacon meer ruimte.
Heel typisch ook dat die zelfde 2 vanaf 1980 ook steeds meer hitleveranciers werden.
Ommekeer in het hele gebeuren.Ook omdat Freddie het behoorlijk liet afweten als componist.

Bassisten zijn vaak introvert. Drummers meestal........ uuuh..... levensgenieters (?)

Deacon is een kundig bassist. Ik denk zelfs dat die man in menig hoogstaande prog of fusion band mee had kunnen komen.

Zijn baspartij in The Millionare Waltz is echt fenomenaal.
Die man kon veel meer dan dat hij over het algemeen bij Queen liet horen.

[quote]bikkel2 schreef:


Bassisten zijn vaak introvert. Drummers meestal........ uuuh..... levensgenieters (?)

Deacon is een kundig bassist. Ik denk zelfs dat die man in menig hoogstaande prog of fusion band mee had kunnen komen.

Zijn baspartij in The Millionare Waltz is echt fenomenaal.
Die man kon veel meer dan dat hij over het algemeen bij Queen liet horen.


Nog even individueel de nummers op een rijtje.

Tie your mother down:

Voorafgaand aan het meest indrukwekkende intro waar de band een album mee begon. Dreigende gitaarriff, overgaand in een soort van draaiorgel melodie.
Dan begint misschien wel May's meest memorabel rockriff ever. De band kleunt er ook knoethard in. Hardrock met een perfect refein. Vanaf 1977 niet meer uit de setlijst weg te denken. Song gemaakt voor de buhne.

You take my breath away:

Minialistisch kunststukje van de hand van Mercury. Glorieuze ballad. Overdubs in de coirzang en verder leunend op piano. Prachtig. Logisch vervolg van Love Of My Life.

Long Away:

Brian May momentje. Sympatieke song. Pop meets rock. Gitaarwerk is anders en Brian zingt het mooi weg. Het stuwende dragende drumwerk van Taylor is perfect.

The millionaire waltz:

Qua complexiteit hun absolute prijsnummer. Vliegt alle kanten op. Vaudeville, rock, orchestraal en theatraal. Mini opera op zijn best. De fantastiche zoemende baspartij van Deacon is virtiuoos.

You and i

Aardig uptempo nummer van de hand van Deacon. Luistert door de romantische insteek lekker weg, maar heeft duidelijk niet de impact van You're my best friend.

Somebody to love

1e single van het album en wederom heel sterk. Soort gospelrock met ballen. Queen stoeit weer lekker met coirtjes en de invulling muzikaal is opzwepend, frivool, maar ook pittig. Uitstekend nummer.Al vonden velen het lang geen Bo Rap.

White Man:

De groep keert terug met hardrock, maar dan met een mystieke sfeer. Heeft feitelijk meer om het lijf dan Tie your mother down.
Broeierig begin met alleen de stem van Mercury , een dreigend klinkende gitaar van May en de gong van Taylor.
De band trekt daarna gigantisch van leer.Veel dynamiek en donkerheid. Op dit gebied misschien wel hun meest indrukwekkende rocksong ooit. Hoogtepunt op dit album.

Good old fashion lover boy:

Na de overgeweldigheid van White Man springt de band net zo makkelijk weer over naar frivoliteit. Song van natuurlijk Freddie. Muzikale grappige overgangen en soepele coirzang. Poplight maar met ongekende vernuftheid gebracht.

Drowse:

Het zwarte schaap van Races. Taylor zijn verplichte bijdrage. Een wat log op slide gitaar gebaseerde song. Feitelijk past het voor geen meter bij de rest. Heeft zijn charme,maar steekt wat schrilletjes af bij zijn classic I'm in love with my car en eigenlijk ook de rest van de plaat.

Teo Torriatte( let us cling together)

Het meezing momentje van het album. Song van May. En een soort van ode aan een Japanse vriend.
De song heeft een mooi verloop. Gevoelig zelfs en bijna symfonisch. Het nummer gaat weer over in het intro van de band ( maar dan zonder de dreigende gitaar) en dient nu als outro. Einde plaat.


A Day At The Races sluit een periode af.
De plaat is in produktie technische zin al wat meer down to earth dan voorganger A night at the opera,maar is in opzet een broertje van die plaat.( ook de hoes geeft dat weer.)
Over het algemeen wat minder verrassend ontvangen dan in ieder geval zijn 2 voorgangers. Maar in kwalitatief opzicht doet ie feitelijk niet heel voor onder voor die albums.
Wel werd duidelijk dat de groep met iets anders moest komen om te blijven verrassen.
Qua muzikaliteit is dit echter hun meest memorabele werk.


,

Ha, dan doe ik dat ook even, hihihi

* Tie Your Mother Down
Het favoriete nummer van rockcoverbands. Killerriff met powerdrums en een sleazy tekst. De sleazerock kant van Queen.

* You Take My Breath Away
De mooiste ballad van Mercury, erg breekbaar maar ook superkrachtig en machtig. Veegt de vloer aan met Love of My Life. Grappig dat mensen zeuren dat Lily of the Valley en Nevermore te kort duren. En nu komt Freddie met een lange ballad, en dat is ie weer te lang.

* Long Away
Ik wou dat ik zulke songs kon schrijven. Lekker folky rocksong. Sterke drums en basgitaar ook weer. Mooie zanglijn en May's dunne stem past precies in deze song. Ook een erg mooie solo. Eigenlijk best een song die al blauwdruk mag dienen voor de ideale popstructuur. Er gebeurt zoveel met pre-chorussen en bridges. Erg knap. Zo mooi en knap hoe het couplet na de solo weer wordt ingezet, met die hoge baslijn.

* Millionaire Waltz
Daar waar iedereen wegloopt met Prophet's Song en Bohemian Rhapsody, is the Waltz toch wat mij betreft hun finest hour. De piano/bass battle is fenomenaal.

* You and I
Lief en mooi. Supergoed intro. Zo moet dat. Verder erg knap ingespeeld. Ook hier weer het ideale drum/bas geluid. Mooi, ook hoe dat pre-chorus erg zweverig is en de brug weer een brok aggressie op ons afvuurt. Killersolo ook hier weer. Knap hoe er zoveel in een kort nummer kan gebeuren.

* Somebody to Love
Mooie song, maar met name live een beest. Hier leunt de song nogal op studiotechniekjes. Live blijkt de band die overdubs niet nodig te hebben, en rockt en zindert het meer. Opbouw en structuur is wederom erg geraffineerd. Die opbouw in het eind is ook live veel sterker (zonder handklapjes).

* White Man
Terug naar de roots van Queen. Deze song knipoogt nog naar het verleden van de band. Pas met Miracle en Innuendo zou May weer op deze manier een rocker leveren. Magistraal, slepend en een aspect van de band die de grote massa vaak niet kent.

* Good Old Fashioned Lover Boy
Dit is een ontzettend knap en moeilijk nummer. Doet wat denken aan Killer Queen. Het gaat in een korte tijd alle kanten op. Doe dit maar eens na. Dit is geen gekkigheid zoals Seaside Rendez Vous of Bring Back That Leroy Brown. Dit is een serieus en ingewikkelde track, alleen dan wel met een vrolijke noot.

* Drowse
Een nummer dat er niet zo in past. En niet omdat de song niet goed is. Maar alles klinkt lui aan dit nummer. De drums, de zang, de gitaar. De tekst is wel fijn. Het nummer had misschien wat meer urgentie kunnen gebruiken.

*Teo Toriatte
Mooi, magistraal, fenomenaal. Een erg mooie afsluiter. Lekker lang, en ook heeft deze song ook een stadio-einde. Het is minder plat dan We Are the Champions en Lap of the Gods.

Eigenlijk zijn gewoon alle Queen-dingetjes op deze plaat aanwezig, zonder dat het irriteert of geforceerd overkomt.

De productie (ook op News of the World) is fenomenaal. De bas en drums klinken stevig en staan hard in de mix zonder alles te overdonderen. May is ook op zijn best. Zijn beste solo's en riffs zijn uit deze tijd. En tja: Freddie. Hij kan gewoon alles zingen.

Ik vind het wel fijn dat Queen in deze tijd als een hechte band klinkt, en dat elk bandlid gewoon zijn liedjes mocht aandragen. Ook als is het niet Taylor's beste song.

Toch nog even over Drowse.

Taylor weet met zijn teksten mij wel altijd bij de kladden te grijpen. Zijn blue-collar, working man insteek, spreekt mij wel aan.

Wie voelt zich nou nooit zo:

"Never wanted to be the boy next door
Always thought I'd be something more
But it ain't easy for a smalltown boy
It ain't easy at all
Thinkin' it right, doin' it wrong
It's easier from an armchair
Waves of alternatives wash at my sleepiness
Have my eggs poached for breakfast I guess"

Tekstueel al wat zwaarmoedig. Taylor zocht het toen vaak in het donkere. Loser In The End bijv. is ook zo'n song met een somber getint verhaal.

Blijf mij verbazen over zijn switch later als componist. Maar hij koos ook voor soloprojecten en had daar denk ik ook het meeste behoefte van.
Binnen Queen vond hij op een zeker moment dat Freddie de nummers moest zingen ( groter denken) Brian hoor je op een bepaald moment ook steeds minder als leadvocalist.
Echt een commercielere koers die de band ambieerde. En Freddie had natuurlijk de beste leadstem.

Ozric heeft wel gelijk, Drowse heeft best een sfeervolle tekst. Maar ik wordt echt zeeziek van die slide.

Later bij de Cross schreef hij zijn echte Epic: The Also Rans... Kippenvel op mijn kippenvel. Ja, ik kan wel wat met zijn teksten....

Inderdaad bikkel 2 WHITE MAN is voor mij ook het hoogtepunt op dit album ( een beetje in de stijl van Queen 2)