Queen - A Day at the Races (1976)

Ik kan me nog herinneren dat ik als 12 jarig knulletje naar het concert zat te kijken. Hoogtepunt was de hoge uithaal die het publiek vervolgens en masse afmaakt. Vervolgens switcht de camera naar Brian die het schouwspel met een enorme lach op zijn gezicht aanziet, ook enigszins verrast door deze klasse voordracht. Ik kreeg daar een brok van in mijn keel...

En idd, er ging een tijdje het gerucht dat George Michael Freddie zou gaan opvolgen. Uiteraard had dat nooit gekund. Het enorme stembereik (en de gave om een compleet stadion mee te krijgen) is echter de enige overeenkomst tussen George en Freddie. George zit muzikaal gezien natuurlijk in een heel ander straatje. Maar ja, toch was ik benieuwd geweest wat er was gebeurd als ze de studio in waren gedoken, gewoon in the name of science...

Ik zie de combi Micheal en Queen voor de rest niet zo . George is een uitstekende vocalist en ondanks dat Queen zich nooit vastpinde op 1 specifieke stijl , is de zanger toch bij uitstek meer van het lichtvoetigere . Ik denk niet dat het had gewerkt . Met Paul Rodgers hadden May en Taylor meer een zanger die bij het totaalbeeld pastte . Maar niemand kan de grote Freddie vervangen . Vooral ook niet meer proberen . Ik hoop dat het Queenboek nu gewoon echt gesloten blijft .

Eigenlijk is dit zo'n plaat waar ALLEEN maar goede nummers op staan.
Met Somebody to Love en White Man als hart van de hele cd.

“Queen”, “Queen II”, “Sheer Heart Attack”, “A Night At The Opera” and “A Day At The Races” have been specially re-mastered and each will be released as a standard CD as well as a deluxe 2 disc set which will feature new bonus content.

14 maart a.s. is de releasedatum van de reissues van de eerste vijf albums van Queen waaronder A Day at the Races. Op disc 2 staan onderstaande bonustracks alsmede audio commentaar bij alle songs op het reguliere album.

Bonus Tracks

1. Tie Your Mother Down (Backing Track Mix 2011)
2. Somebody To Love (Live at Milton Keynes, June 1982)
3. You Take My Breath Away (Live in Hyde Park, September 1976)
4. Good Old-Fashioned Lover Boy (Top of the Pops, July 1977)(Mono)
5. Teo Torriatte (Let Us Cling Together) (HD Mix)

Mijn favoriete Queen plaat. Wat mij betreft staat er maar een misser op: Somebody to Love, en zelfs dat valt nog redelijk mee...

Tie Your Mother Down is de moeder der sleazerock-nummers... You Take My Breath Away, de mooiste ballad van Queen... Long Away, You and I zijn heerlijke mid-tempo rockers/.meezingers...

In White Man, speelt Freddy een indiaan ofzoiets, geweldig nummer. The Millionaire Waltz is krankzinnig goed, en John Deacon bewijst maar eens wat een geweldig bassist hij is...

Drowse is een lekker pre-stoner nummer met veel slide-gitaar...

Good Old Fashioned Lover Boy is zo'n typisch Queen-homo nummer, maar gewoonweg geweldig, vind ik...
Teo Toriatte is hippie, japans, en het doet me niet veel, maar heeft wel zn mooie momenten....

Ja, voor mij toch een flinke tik beter dan zn voorganger, maar net niet zo goed als de eerste drie platen....

Trouwens, wat stoort je zo aan Somebody To Love?

De mislukte gooi naar Gospel...
Gospel klinkt beter door dikke negerinnen (bedoel ik niet beledigend) dan door dunne blanke gay-rockers...
Queen moet rocken en de tweede, derde etc. stem, achtergrond zang etc. inzetten op een ander manier...

Als je de Amazing Grace plaat van Aretha Franklin luistert hoor je overduidelijk de invloed op Somebody To Love. Mercury was een liefhebber van black gospel. Ik vind zijn interpretatie juist erg geslaagd, maar ik begrijp wat je bedoelt.

Maar is het nou je favoriete Queen plaat, of vind je de eerste drie toch beter? Je spreekt jezelf een beetje tegen, zeg maar. Vandaar die quote.

Ja, hahaha...

Dat klopt, dat heb ik wel vaker... Het is ook behoorlijk druk in mn hoofd....

De eerste drie elpees zijn mijn favoriet, en daarna deze...
Denk ik....


Of misschien alle vier gelijk aan elkaar (samen met News of the World)

Ik vind Somebody to Love juist geweldig. Het is een nummer wat duidelijke gospel-invloeden heeft natuurlijk, maar Queen heeft er wel degelijk iets eigens van gemaakt. Vooral de manier waarop Freddy en het koortje om elkaar heen buitelen vind ik heel overtuigend!

Deel 2 van a night of the opera. Kijk maar naar de hoezen. En is dat erg natuurlijk niet. Waarom? Omdat op deze wederom prachtige nummers staan. Plus het feit dat ik best nog wel een zelvde stijl queen dosis kon gebruiken cq nodig had. Queen was wederom in top vorm. Goed ik werd niet meer zo van mijn sokken geblazen. Omdat het neander breintje inmiddels a night of the opera under the belt had. Maar met sheer heart attack zijn dit mijn queen bijbels. Deze band heeft de muziek wereld verandert met deze albums. Net als elvis en die 4 mannen uit liverpool the stones en m. jackson. Leuk dat ik dat redelijk bewust heb mee mogen maken. De queen periode bedoel ik dan uiteraard. Queen was gewoon de sensatie in die tijd. Of je het nu wilde of niet iedereen kende queen. En terecht. weer 5 pingels

Vind deze plaat een stuk sterker dan 'Opera'. Minder kitsch en meer echte muziek. Laten we wel wezen. Queen is groot geworden door waanzinnig sterke nummers als The Millionaire Waltz en niet bepaald door het soort Seaside Rendezvous. Het enige nummer op deze plaat dat die stijl enigszins wil benaderen is Good Old Fashioned Lover Boy, maar dat is dit keer een geweldig nummer en alles behalve kitsch. Verder is de grote hit Somebody to Love ook een stuk minder doodgedraaid dan Rhapsody, en dat voegt ook toe. Nee, dit vind ik op Queen II na het beste Queen album.

Die kitsch hoor ik hier ook nog wel in terug . Millionaire Waltz is geweldig gedaan , maar kan het nog kitscheriger ?
Good Old Fashion Lover Boy is minder hoogdravend dan Waltz , maar die typische kitscherige maniertjes zitten er toch wel weer degelijk in verwerkt .
Queen is kitsch . Dat is niet erg , want dat is een onderdeel van hun sound en image .
Op News Of The World is de band al veel meer down to earth en vind The Game hun meest basic plaat , maar uiteindelijk wel 1 van de minste .

Ik blijf overigens vinden dat deze qua beleving niet veel verschilt dan Opera . Hooguit is deze wat gestroomlijnder , maar Queen zet de lijn voort met veel variatie en trucjes ( wel wat bescheidender van aard dan Opera)
Opera vind ik overdonderender . Met name omdat je omver geblazen wordt door de creativiteit en de afwisseling . En ik vind aan Seaside Rendevouz , Lazing en Good Comany weinig mis .
Het houdt de boel aardig in evenwicht en Queen zet hier veel mensen op het verkeerde been .

Ik ben het wel met The Cry eens. The songs van A day At The Races blijven ook buiten de context van het album allemaal stevig overeind staan. Bij Opera is dat wat minder. Dit is Queen op de top van hun kunnen, vind ik. Hierna kónden ze niet anders dan terugschakelen naar een wat minder bombastisch geluid.

Trouwens, als dit kitsch is, wat is dan kunst? Ik vind het eerder teruggrijpen op de romantiek. Kitsch, in de zin van een lagere kunstvorm, smakeloos, plat, vind ik hier niet aan de orde. Het is wel weelderig, overdadig en virtuoos, maar dat is absoluut iets anders dan kitsch.

Ik vind deze plaat, ook de beste... Zowiezo staat hier de hefstige rocker (Tie Your Mother Down), de mooiste ballad (Take My Breath Away), de lekkerste Taylorsong (Drowse), de vetste baspartijen van Deacon (Millionaire Waltz) en toch ook twee epische tracks van niveau (White Man en Teo Torriatte)

Long Away en You and I zijn simpel maar vullen de eerder genoemde nummers lekker aan... Ik kan me ook niet herinneren dat ik deze plaat ooit heb gedraaid, en een nummer heb overgeslagen...

Zelfs het (in mijn ogen) mindere Somebody to Love is degelijk en Good Old-Fashioned Lover Boy is ingewikkelder dan men denkt... Zoveel tempo en thema-wisselingen in zo'n kort nummer... Geweldig gitaarwerk van Brian May....

Wat een trieste bonus-disc hebben ze ervan gemaakt.

Alleen deze 2 zou ik de moeite waard kunnen vinden:

3. You Take My Breath Away (Live in Hyde Park, September 1976)
4. Good Old-Fashioned Lover Boy (Top of the Pops, July 1977)(Mono)

Er zijn zat live-opnames uit die periode, misschien kwalitatief niet allemaal even geslaagd maar toch vele malen interessanter als remixen e.d.
Een van de grootste Queen fans van Nederland waar ik vroeger mee bevriend was heeft ooit voor mij 5 CD's samengesteld met bijzondere demo en live opnames e.d uit de vele bootleg-CD's die hij bezit.
Er is zoveel meer, maar nooit fatsoenlijk gerestaureerd en uitgegeven.

Alleen de remaster met bonus-disc van het debuut lijkt me echt de moeite waard, eindelijk eens de demo's in een goede kwaliteit.

Het overweldigende hoogtepunt van Pinkpop 2011 was... Juist ja, Foo Fighters' cover van Tie Your Mother Down.

http://www.youtube.com/watc...

Waanzinnig gaaf! Ik was compleet uit mijn plaat gegaan, als ik daartussen had gestaan! Laat ze maar komen op Lowlands!

Jammer dat het nummer niet mee is genomen op hun album Medium Rare.

Mn favo Queen album. Opent fantastisch met Tie Your Mother Down en sluit geweldig af met Teo Torriate. Daartussen in geen zwak nummer te ontdekken. You take my breath away is misschien wel de mooiste Queen-ballad ooit. Andere toppers zijn White Man en Drowse.

White Man is zo een majestueuze rocker, waar Queen zo goed in is (Father to Son, White Queen, Great King Rat, Innuendo, It's Late), maar veel te weinig van heeft.

Het zijn ook vaak de wat onbekendere nummers. Alleen de fans kennen ze. Als ik dan mensen over Queen spreek, denken ze aan Another One Bites the Dust of I Want to Break Free.
Jammer.

White Man en Drowse vind ik juist matige stukken vergeleken met de rest.

Als ik White Man vergelijk met een meesterwerk als The Prophet's Song of een bombastische rocker als It's Late, vind ik het duidelijk de mindere. Wat langdradig, het sleept zich maar voort over het zelfde mineurakkoord. Drowse heeft een bepaalde mistroostige sfeer en een zeeziekmakende slideguitar, die ik slechts sporadisch kan verdragen.

Voor het overige blijft het een topalbum, hoewel het een goede zaak is dat ze hierna hun koers wat wijzigden. Nog zo'n volle, over the top-geproduceerd kunstwerk was een beetje teveel van het goede geweest.

Dan verschillen we over die twee nummers van mening.
White Man vind ik echt een te gekke opbouw hebben. Krachtige riff en drumpartijen.

En Drowse mist alleen een krachtige drumpartij, verder vind ik het juist een heerlijk dromerige song.

White man vind ik ook zeer sterk. Een grimmige sfeer en erg donker. Een heel goede Freddie ook hier , die toch maar weer laat horen wat een onwijs sterke rockzanger hij was.
The Prophet's Song vind ik trouwens niet echt een juiste vergelijking.
Dat is een echt een episch stuk met een apart middenstuk.
White Man is hardrock , maar spannend genoeg.

Ik vind "Tie Your Mother Down" helemaal niet op deze plaat passen.
Rechttoe-rechtaan hardrock is het, wat een verschil met de subtiliteit van de rest....

Dat is nu eenmaal Queen. Diversiteit tot en met , met name in deze periode.
Ik vind het wel een lekkere opener , daarna schakelt de groep weer over naar heel andere dingen.
Pas op White Man keert de heavy rock weer terug.
Tie Your Mother Down was in ieder geval gesneden voor de liveoptredens. Dit is een song die tot het einde toe in de set bleef.

Ik vind Tie Your Mother Down altijd erg ondergewaardeerd, misschien met name juist door mezelf. Als ik aan grote Queen-klassiekers denk, dan schiet deze me nooit te binnen, maar hij is natuurlijk onlosmakelijk verbonden met Queen. Op élk live-album staat ie weer en altijd klinkt ie erg lekker. Op dit album inderdaad de perfecte opener.

Tie Your Mother Down, de snelle versie van We Will Rock You, Keep Yourself Alive, Now I'm Here, etc., dat zijn toch de nummers die Queen nodig had om wat pit in die livesets te gooien.

Tussen de kitsch, mini-opera's en ballads in, vind ik het altijd een verademing.

Heerlijk die diversiteit.

Wij spelen Tie Your Mother Down ook met de band en het is live-favoriet van onze fans!

Tie Your Mother Down is een live-kraker inderdaad. De studioversie is een beetje sleazy, live is het een eersteklas hardrocker. Steevast bij een Queenconcert vlogen tijdens het intro de fel witte lichtbundels van volgspots door de zaal, wat een grandioos effect gaf. En lekkere slidegitaar solo's van May, trouwens.

Wat heb ik aan een live-kraker als ik wil genieten van de muzikaliteit van "A Day at the Races" ?

Gelukkig begint de plaat ermee, dus skip ik meteen naar "You Take My Breath Away".

Okay, je hebt een punt. Maar ook dat is jouw beleving.

Want ik, persoonlijk vind het schitterend als een plaat begint met een knaller.

Keep Yourself Alive, Brighton Rock, Father to Son, Death on Two Legs en hier Tie Your Mother Down.

Ook erg gaaf gedaan vind ik hoe de plaat begint met een melodie waar het ook mee eindigt.

Maar goed, je mag het nummer overslaan. Ik sla de eerste 3 nummers van News of the World altijd over.