Captain Beefheart and His Magic Band - Trout Mask Replica (1969)

dat ligt toch niet aan beefheart, vrees ik

heb je wel eens iets van Ornette Coleman of Pharaoh Sanders beluisterd? of vind je dat ook maar niks?

deze plaat kun je zien als white trash free jazz

ken ik nie

waarom ligt het aan mij als ik beefhearts talent niet onderrken?

Als je dit niet kunt appreciëren of begrijpen ben je zeker niet de enige;
Ik breek deze muziek zeker niet af, enkel... het raakt me ook niet, het kan me niet beroeren, ik begrijp het muzikale plaatje echt niet denk ik. Ooit gekocht na honderden bewierokingen te hebben gelezen, en kijk.... ik kan hier weinig of niets mee, dus schaam je niet, je kunt gewoon niet van alles houden, we hebben allemaal andere receptoren, andere antennes, andere smaakpappillen ook, en gelukkig maar, natuurlijk, anders moesten er pakweg maar 5 artiesten zijn, en 2 automodellen en zag iedere "mooie" vrouw er krek hetzelfde uit....

Maar jongens (ja jij ook Father) het is toch razend knap als je een album kunt maken dat door niemand begrepen word, dat niemand werkelijk kan raken, waar dus niemand werkelijk raad mee weet, en waar je daarnaast geen genre stempeltje op kunt zetten....verzin dat maar eens

dat is echt geniaal...

Voilà. Begrijpen dat er niets te begrijpen valt.

Het blijft moeilijk voor de grijpgrage mensensoort.

ik zie het probleem ook niet dat ik dit niks vind, maar blijkbaar ligt het dan aan mij en wekt men de suggestie dat ik bij het verkeerde end heb, niets minder waar natuurlijk

beeheart was gewoon een nutcase en voor zappa boeiend genoeg om op plaat te zetten

nu ligt nutcase zo'n beetje gelijk aan genius, dus dan is de kans idd aanwezig dat dit een geniale plaat is

maar, ik ga dit toch weer opzetten, en wellicht nog een keer, en nog een keer, en ast nodig is nog een keer

Het is wel grappig om te zien dat dit album het meeste stemmen heeft. Uiteraard niet het hoogste stemgemiddelde. Deze staat bekend als meesterwerk en dat heeft zo zijn aantrekkingskracht. Maar aangezien de muziek hierop volstrekt compromisloos is gaat het dan al makkelijk heel erg tegenvallen voor veel mensen. En aan de hand daarvan vormt men een oordeel over Beefheart. Jammer, want de Captain is nog veel meer dan alleen Trout Mask Replica.

Ja, en dàt is redelijk ergerlijk, ik krijg dan het gevoel van het vingertje "jij daar, jij hebt het niet begrepen, maar WIJ natuurlijk wel..."
zo iets.
Kijk, ik moet bij muziek een goed gevoel krijgen. Muziek moet me pakken, ontroeren, of ik moet de funk voelen en zin hebben om te dansen, er zijn redenen genoeg om van muziek te houden, bij Tom Waits is het het laatavondgevoel, ik beeld mezelf dan in een rokerige kroeg in, dat sfeertje.... bij iedere muziek die je pàkt of boeit is er wel een andere reden; Deze plaat staat op... en vind ik gewoon vervelend, één grote brei van klanken, één kakafonie eigenlijk. Maar ik kan er wèl mee leven dat anderen daar klaarblijkelijk wèl iets in horen, en da's dan maar goed ook;
maar men moet ook kunnen "verdragen" dat het sommigen echt niets doet. En verdraagzaamheid is de fervente fans - in om het even welk genre (ook ik heb me bij Beatles of Neil Young al nijdig gemaakt aan onbegrip van anderen, het is eigen aan het fan zijn van iets, denk ik, willen dat iedereen er even enthousiast als jezelf over zou zijn...; pure wishful thinking dus) - soms vèr te zoeken.
Het zij zo.
Dat elk geniet van wat hij of zij wil, en dat zal altijd zo zijn, toch?

kheb het deze keer gered tot nummer 12

je moet er voor in de stemming zijn zalk maar zeggen

tot nu toe

sjah, voornamelijk een wirwar en brei van geluid en dat is doorploegen geblazen

dus nee, het doet me nog steeds weinig, hoewel de nummers waar het overzicht redelijk aanwezig is me wel kunnen boeien, maar niet meer dan dat

en dat de muziekstijl an sich in die tijd ver vooruit lag op alles wat tot dan toe was uitgebracht, maakt nog geen genialiteit in mijn optiek

dus nene, ik geniet er niet van, ik ga ff Alamaailman Vasarat draaien

tom waits op zijn fins, dus het zit in de buurt

Ik vind het juist altijd extra leuk om iets mooi te
vinden dat anderen niks of zelfs lelijk vinden.

Daar is het me nooit om te doen, wàt een rare hersenkronkel, ik heb net als de meeste fans - zal ik het maar bij mijn stokpaardje The Beatles houden als voorbeeld - de drang dat héél de wereld het fantastisch vind, je wil dat gevoel met zovéél mogelijk mensen delen, toch??????
Dus ik vind die "gezochte tegendraadsheid" redelijk hautain, daar kan ik echt niet mee om...

vandaar ook het fanatisme bij oa opeth natuurlijk

vind wat je wilt, maar iets nog leuker vinden omdat een ander het niet leuk vind heeft voor mij geen enkele waarde

hoho....die gezochte tegendraadsheid gaat niet op voor iedere bewonderaar van dit album

even voor de duidelijkheid...voordat je het weet krijgt dit album een naam dat het tegendraads zou zijn

vooralsnog hoor ik veelal bluesy muziek met een chaotische ondertoon, wat dan misschien uitgelegd kan worden als tegendraads, en er zitten een hoop elementen in waarvan je denkt, wat is het,en waarom zet men zoiets op plaat

Ik had het duidelijk over Kronos zijn "aparte" opmerking....

dat had ik ook in het begin

je komt er wel...blijven proberen

( )

ja, dat was inderdaad een aparte mening...ik schrok wel een beetje

nou, des te meer reden om het af te zetten

alleen die elementen die me dat doen afvragen vind ik boeiend, de rest van de muziek juist niet

je moet toch toegeven dat er aardig wat boeiende elementen op deze plaat staan....sommige mensen (die dit in hun top 10 hebben staan) horen na ik weet niet hoeveel draaibeurten nog steeds nieuwe boeiende elementen...

voor de duidelijkheid: je mag van deze plaat vinden wat je wil, dus van mijn kant geen vingertje wat dat betreft

edoch: de veronderstelling dat Beefheart geen talent zou hebben vind ik érg hautain

ook al mist ie misschien het talent om een toegankelijke popplaat te maken (de pogingen die hij daartoe deed, zoals het album Blue Jeans & Moonbeams, worden algemeen als mislukt beschouwd)

deze plaat is echter het andere uiterste: het gevoel van vrijheid, ongegeneerde, ongeremde, intense, creativiteit, inclusief allerlei donkere obsessies en tics, vandaar ook de vergelijking met Coleman en Sanders

in een geweldig artikel in een Mojo van vorig jaar werd de moeilijke verhouding tussen Beefheart en Zappa gereconstrueerd; hierin wordt Zappa geciteerd die vreesde dat, als hij het opnameproces van deze plaat niet in goede banen had geleid, er (zelf)moorden waren gepleegd

dat soort intensiteit, dus

ik zeg niet dat de man geen talent heeft

ik zeg dat het talent van beefheart me ontgaat


intens? dat zeker

dus het is intens en het is boeiend...nou dan ben je al een heel eind

ja maar waarom heeft hij niet wat muzikaler gemaakt en waarom heeft het dan zo lang geduurd voordat dit album klaar was...klinkt niet als ongeremde vrijheid

ik bedoel...freejazz sessie's staan binnen een uurtje op band Bovendien geloof ik niet dat Coleman en Sanders last hadden van donkere obsessies en tics

of juist wel, het was haast onmogelijk om van de flarden muziek uberhaupt een plaat te maken met ene kop en een staart, juist omdat beefheart zo ongrijpbaar, zo stuurloos, zo off the planet was en je gewoon geen enkel id had wat de man in petto had

das iig zijn eigen vrijheid, niet die van zappa

dit album klinkt toch niet als vrijheid? Als jij nu spontaan een riedeltje gaat fluiten dan kom je toch niet met zoiets als wat op dit album staat....

ongeremde vrijheid is volgens mij dat je bent wie je bent en jezelf om geen enkele reden aanpast

als ik zomaar een riedeltje fluit en dat op plaat zet, hoe weet jij dan dat ik dat riedeltje niet vantevoren heb bedacht?

in het geval van beefheart , iemand die het geen moer kon schelen als een instrument vals was gestemd, hij vals zong, zijn stem nergens naar klonk, hij geen gitaar kon spelen maar het toch deed, etc

ik denk dan ook dat het voornamelijk de verdienste is van zappa dat deze plaat een redelijk geheel is geworden

wat ik er wel uit haal is de vrijheid van de artist beefheart

wat heeft dat met vrijheid te maken?

als bij jou alle remmen los gaan, ga je dan een riedeltje fluiten?

Niks fanatisme van mijn kant bij Opeth. Het fanatisme dat soms zelfs aan bekeringsdrang doet denken komt juist voort uit het verlangen dat iedereen goed vindt wat jezelf goed vindt. Vandaar ook altijd die heftige reacties als een ander laag stemt op zo iemands favoriete album.

Muziek die iedereen mooi vindt heeft geen geheimen. Deze muziek van Captain Beefheart wel. Thuis zijn in dat geheim met een kleine groep anderen maakt het extra mooi.

Elitair? Misschien wel. Maar dat hoeft geen snobisme te zijn en het heeft niks te maken met fanatisme.

een plaat die iemand geweldig vind met hand en tand lopen verdedigen, als iemand diezelfde plaat een laag cijfer geeft, heeft niks te maken met fanatisme, welnee

nochtans is deze plaat blijven steken op 12, plus wat nummers snel ff beluisterd

later meer

volgens mij word hier niet verdedigd hoor...

(hoi, ben ik weer)