Captain Beefheart and His Magic Band - Trout Mask Replica (1969)

ik kots van witlof, als kind at ik het alleen met liters pudding, maar het moest op

ik eet nog steeds geen witlof maar heb wel geleerd dat sommige groenten alsnog kunnen gaan smaken

Dat is psychologische niet helemaal waar . Smaak heeft voornamelijk te maken met (on)bewuste associaties,conditionering en gewenning. Waarom drinken tieners van 12jaar voor namelijk breezers omdat dit het dicht bij hun ontwikkelde smaak pupillen ligt: zoetigheid. Er is niemand die zijn eerste biertje lekker vond op 11 of 12 jarige leeftijd. je vond het stoer, volwassenen etc... maar 9 van 10 keer zijn je smaakpupillen nog niet zo ver ontwikkeld. Van de witlof vaak komt dat door negatieve associaties in de vroege jeugd.

Toch wel.

lees even verder... 9 van de 10 keer zijn je smaak pupillen nog niet zo ver ontwikkeld. Ik weet verder niks van jouw opvoeding, maar er zijn gezinnen waar kinderen op 3 jarige leeftijd al mogen proeven.... Verder weet ik ook niet wat voor eten jij kreeg, was dit al bitter gemaakt etc etc. Mijn punt is; er zijn 'dingen' die verder weg zijn van ons basis smaak patroon wat je als kind hebt: kinderen houden van zoete en primaire enkelvoudige smaken. Om even in het bier metafoor te blijven:
bijvoorbeeld een leffe dubbel is een complexe smaak, waar zelfs veel volwassen niet van houden en ipv kiezen ze vaak voor een eenvoudige biersmaak, bijvoorbeeld heineken. Smaak is iets wat je ontwikkelt, en niet iets wat je krijgt. Je moet dingen proeven en blijven proeven..
Nog een voorbeeld: veel kinderen lusten ranja. De overstap van ranja naar een breezer, naar een zoete witte wijn naar een droge witte wijn of een wat complexer wijn. is logischer dan dat iemand vanaf de ranja vol zoettigheid de volgende dag een droge witte wijn lekker vind.

Dat is mijn punt met betrekking tot TMR als je zoetigheid, ranja (melodieën, heldere zang, structuur, gepolijst geluid) gewend bent dan is het wel even slikken als je voor het eerst een glas whiskey (zonder structuur, geen melodie, weinig herkenbare ritmes etc) naar binnen slaat.

Muziek wordt vaak met maaltijden vergeleken de laatste tijd, maar ga nu niet TMR als het eindpunt in de ontwikkeling der smaakpapillen presenteren. Dan zie ik het eerder als een band voor mensen die rauwe kwallen op een stokje eten of zo.

gewoon in je spelert mieteren volume omhoog en keer op keer draaien totdat je de genialiteit inziet

Ik ben dol op zuurkoolstamp en begin de dag met een glas melk.

Mijn vraag: Mag ik dit album met 4* waarderen?

De remaster is trouwens nóg beter.

Wat berichten verwijderd.

Ik ben doorgaans niet vies van een stevige portie alternativiteit (Tom Waits of The Mars Volta, om maar iets te noemen), maar dit is me toch een brug of 2 te ver, tenenkrullende teringherrie is de enige wijze waarop ik deze "muziek" zou kunnen omschrijven.

kortom geweldig muziek en dus voor 1969 al heel vooruitstrevend. overgins vind ik de biervergelijking erg treffend. ik zou er een persoonlijk variant op bedacht hebben maat ja ik drink nog geen alchohol dus dat gaat niet lukken

Juist ja...tenenkrullende teringherrie, oftewel geweldige muziek

Ietwat aparte interpretatie inderdaad.

kennen jullie het b-film fenomeen. sommige b-film zijn zo nep en cheasy maar daardoor juist erg vermakelijk en grappig. ene tarentino is toen op het idee gekomen dat hij met b-film achtig materiaal een geniale film kan maken. en inderdaad pulp fiction onder andere kreeg de oscar voor beste film.

en wel nu dit album is het zelfde. het album is soms vals en soms zelfs volkomen atonaal. maar is het daardoor een slecht album geworden. absoluut niet het album vermaakt me elke keer weer en er zijn voldoende kippenvel momenten. goed dit album moet je niet elke dag beluisteren maar muziek met klasse is het zeker.

dus ja tenenkrullende teringeherrie maar ook kippenvel en een glimlach.

Hoe dan ook een verslavend album! The Blimp

china pig
sugar 'n spikes
hair cake pie

Ja, leuke plaat tot nu toe, hij heeft zo zijn momenten. Maar het lijkt wel alsof het feit dat hij 'iets anders' doet, genoeg is om hem een vrijkaart te geven en alle herrie te mogen maken die hij wil, of het nou ergens naar klinkt of niet. Als dit vandaag de dag werd uitgebracht zou worden betwijfel ik of iemand het serieus had genomen.

beefheart doet niet 'iets' anders

beefheart kan niet anders, chaos int hoofd alom

zon beetje de puurste artiest die ik ken

Even reclame maken voor dit album dat blijkbaar toch weer verkrijgbaar is (op vinyl) en niet minder de moeite dan Trout Mask Replica.

Hup, een 4,5 van maken. Ik zit hem nu in een poep en een scheet uit, zelfs nuchter, en dat is best fijn (het uitzitten dan).

Het lijkt allemaal belachelijke onzin, op het moment bedacht, maar Beefheart is een artiest die zijn gelijke niet kent (bij wijze van spreken). Het zit allemaal in zijn hoofd, het is allemaal precies uitgedacht.

de hoes is nog altijd briljant !

De hoes is beter dan de muziek

Echt niet

controversiële muziek met een leuke hoes.
sommige mensen vinden het mooi
andere mensen walgen.
maar ik vind het gaaf.
en das waar het om gaat denk ik zo

Jij hebt zeker nooit eens goed naar de hoes geluisterd dus ?

Hoes of geen hoes, muziek of geen muziek. Ik heb al talloze discussies gehoord over dit album.

Hiernaast heb ik dit album ook al een jaar of 3 in huis en in het begin kon ik het niet luchten, wel zien (inderdaad, door de dolkomische hoes ). Inmiddels, weet-ik-veel-hoe-veel luisterbeurten verder ben ik van mening dat dit album 'iets' heeft.

Hoe is het bijvoorbeeld in Zappasnaam mogelijk, dat een album, met dergelijk geïmproviseerde/warrige/chaotische stukken na zo'n lange tijd toch nog steeds je interesse wekt. Er lijkt haast een mythe rondom dit album te ontstaan; doordat grote fans blijven herhalen dat het goede muziek is, en doordat andere mensen het betitelen als grote rotzooi, lijkt dit een album van uitersten. Deze hele welles/nietes discussie bleef mij naar het album doen grijpen.

Tergend lang heb ik geen stem uitgebracht, omdat ik er voor mezelf niet uit was. Dan hoorde ik weer stukken waarvan ik dacht 'waar gáát dit over?????' een andere keer viel opeens alles op zijn plaats, waardoor er totale verwarring ontstond en ik niet mezelf het aan durfde te doen om te stemmen.

Deze innerlijke welles/nietes discussie, heeft de mythe voor mij alleen maar verder doen opwakkeren. Wie heeft het bij het juiste eind? De voor- of tegenstanders?

Dan is er ook nog de Rolling Stone album top 500, waar dit album toch even op de 73ste plek staat tussen allemaal grootmeesters in. Dit zegt in mijn ogen toch wel wat...


Eindelijk ben ik er naar drie jaar uit. Mede dankzij Antonio zijn fantastische commentaar ( ). Dit album blijft een mysterie, door knappe composities, weergaloos idiote teksten en een magnifieke hoes.

4.0*

5 keer geprobeerd, maar is geen groeiertje

briljant album. dit moet in mijn top 10.

Voor alle Beefheart Fans, check allemaal zo spoedig mogelijk de onderstaande site, met daarop een mixtape met daarop allemaal obscure opnames (outtakes, bootlegs, radio-opnames etcetera) van de Kapitein:

MIX.KILLUGLYRADIO.COM

Die obscene versie van Hard Working Man is echt briljant

Wacht niet te lang, deze mixtapes blijven nooit lang staan namelijk...

Don van Vliet is altijd kind gebleven omdat hij al vroeg de volwassene ontmaskerd had. Zijn ideaal was een "Wizard of Oz" te worden....."I'll follow the yellow brick road". Al toverend gaf Beefheart iedereen zijn eigen naam. Don was altijd speels....geen stijl kon hij serieus nemen. Zelfs met zijn geliefde blues kon hij soms de draak steken.

"If you want yo be a different fish you've to jump out of school" en zo zwom hij met zijn masker op tegen de stroom in. Het dubbelalbum Trout mask replica was zijn poëtische speeltuin. Kant 1 is het meest serieuze zo lijkt het....het meest transparante. Welke muzikant heeft ooit de vergankelijkheid in zo'n eigen vorm gegoten en doet toch heel duidelijk de blues-traditie recht? Is over Dachau ooit op zo'n expliciete wijze gezongen. En toch is het niet tenenkrommend en past het door de typische Beefhaertblues. "And the dust blows forward and the dust blows back. When I Gonna die?" Het 'gekke' is dat Captain Beefheart één en al hippie schijnt.....maar kritiek lijkt te hebben op de oppervlakkige FLower Power. "Moonlight on Vermont" gaat over de gekte van die liefde.....Hij refereert aan een oude Gospel: "Give me that oldtime religion that's good enough for me'. Kant 'één vind ik het mooiste en sfeervolste wat zijn 'music on the road' heeft voortgebracht. Daarom zijn die geluiden van de hond en die andere stemmen en Zappa's uitleg zo prachtig passend.

Beefheart is de blues altijd trouw gebleven welke vreemde paden hij ook bewandelde. Op de meer vrijere kant 2, 3, en 4 van de dubbelplaat....is The Captain onnavolgbaar en tegelijk fascinerend. Als een eigenzinnige zigeuner maakt hij muziek uit een vervormende glazenbol.
Don van Vliet heeft muziek willen maken die bij zijn poëzie past. Daar was hij heel strikt in. Het lijkt op free-jazz maar de muziek is eerder een verlengstuk en invulling van zijn woordkunst. Voor mij is hij op deze album niet perfect.....hij komt via kronkelpaden soms met prachtige riffs, ritmes ....en woorden waar hij, na een lange zoektocht, later op terug lijkt te komen. Hij moet zijn gekke creatieve stoom afblazen. Maar soms is het te éénvormig.

Zijn perfecte muzikaal poëtische Beeheart-stijl vindt hij, volgens mij, jaren later: Doc at the radar station is onnavolgbaar en toch zeer streng van vorm. Het is een unieke combinatie van dichterschap (zijn stem!) en muzikaliteit. Volgens hemzelf vond hij die stijl pas omdat hij muzikanten ontmoette die hem perfect aanvoelden. En dat is te horen. Het is pure persoonlijke expressie die dus zijn eigen speelse regels volgt....

Maar Trout Mask Replica was een statement waar hij aan vast kon houden. Het heeft iets volkomens unieks opgeleverd.

ps: mooie link Antonio!