Captain Beefheart and His Magic Band - Trout Mask Replica (1969)

Nee Nee Nee!!!!!

Zie de berichtjes die hierbij zijn geplaatst....

Dit is een klassieker in zijn genre! Een van de belangrijkste platen in de geschiedenis!

Die eerste Zappa albums vind ik maar niets, als deze in dezelfde strekking ligt dan begin ik er niet eens aan.

YCDTOSA vol 2, Roxy, Lather en Lateralus had ik ook zo in mijn top 10 kunnen hebben, maar met die ouwe Zappa achtige meuk heb ik verder niet veel mee.

Geef mij de Zappa in jouw top 10 maar stukken beter dan deze prul.

Ben je bekend met deze Captain Beefheart and the Magic Band - The Dust Blows Forward (1999) Ricardo?

Beste verzamelaar van Beefheart, hierop staan wat Trout Mask Replica nummers, dan kun je het wat gedoseerd innemen.....

Shame on me om nu pas sterren toe te kennen. Dag Don, dankjewel! voor deze fundamentele bijdrage in de ontwikkeling van hedendaagse muziek

Via onderstaande link is een concert uit 1978 van De Kapitein te beluisteren, een mooi voorbeeld van wat de beste man nou zo volstrekt uniek maakte...



Killuglyradio

Hier bestaat ook nog zo'n semi officieel bootlegje van, heet "At My Father's Place", nog ooit gekocht bij FRS......

Ik zit nu halverwege mijn eerste luisterbeurt en ik kan dit concluderen: het is vreemde muziek. En wat nog wel het vreemdste is, is dat het op zich niets met me lijkt te doen, maar dat ik het toch verder wil luisteren...

Ook voor mij gaat dit een dikke onvoldoende of een enorm hoge waardering worden. De grens tussen gestoord en geniaal is wederom dun.

Ik had me trouwens voorbereid op het ergste maar dat valt gelukkig nog wel mee.

De grens tussen gestoord en geniaal? Gestoord is vaak het geniale.

Ik heb dit ooit 2 keer beluisterd en toen maar gezegd, ik kap ermee en 1,5.
Nu ik 2 jaar ouder ben, ondertussen wel van geschifte muziek houd en een grote Zappa-fan en Beefheart fan ben me toch maar weer hieraan gewaagt. Ik vind het toch behoorlijk sterke muziek. Zwaar geniaal zelfs, niet zo goed als Safe As Milk en latere platen maar zeker sterk.
Voor nu 3,5 sterren en een verhoging van 2 sterren

Nu nog even die laatste 1.5 erbij en je snapt het.

Niet te snel hé

Ella Guru gaat echt toch merg en been... Heerlijk


Ja, gestoord is niet het juiste woord eigenlijk, want dat is dit sowieso, maar je begrijpt wat ik bedoel.

Ik doe het trouwens lekker omgekeerd, eerst deze en dan Safe As Milk

Dit album groeit nu al enorm, langzaam maar zeker begin ik de vreemde gitaarloopjes door te krijgen, gaat de stem me beter bevallen en wordt het geheel steeds beter.

Hair Pie: Bake 1 is trouwens ook fantastisch, het lijkt net of twee vreemde wezens in mijn boxen ruzie met elkaar aan het maken zijn, de spanning loopt steeds verder op, tot ze uiteindelijk overstemt worden door de gitaar, waarna ze alleen heel af en toe zwakjes nog wat zeggen, tot ze helemaal niet meer gehoord worden

Pfoeh. Wat een album, dit is echt de gekste muziek die ik ooit heb gehoord! Frownland gaat voor mij echt een stapje te ver, het klinkt echt als een boel muzikanten die echt iets verkeerds op hebben. Terwijl een nummer als Moonlight in Vermont echt geweldig is. Als ik dat nummer geweldig vind, welk album is dan zeker aan te raden voor mij?

Als ik het album aan het luisteren ben lukt het me echt compleet niet om het een beoordeling te geven. De ene keer denk ik 2 sterren, de andere keer 4 en verder zelfs 5 sterren. Ik geef in ieder geval nog geen beoordeling, deze moet ik echt nog een heel stuk vaker luisteren.

Aardige rockmuziek. Vind het na één luisterbeurt niet spannend genoeg om echt uit mijn dak te gaan en tevens is het toch wat makkelijker dan ik verwacht had. Leuk is het wel, zal wel ergens rond de 3.5* worden, dus bij deze alvast.

Ik zou 'Lick My Decals Off, Baby' proberen. Beetje hetzelfde als dit album, maar dan meer 'echte' nummers en minder geluid tussendoor. 'The Spotlight Kid' is misschien ook een goede keus. Die is nergens zo experimenteel als dit album, maar is wel een heerlijk blues album.

Wat ik zo vreemd vind is dat ik dit album nog steeds raar en niet mooi vind, maar dat ik dit kan blijven luisteren, het is ontzettend boeiend. Weet nog steeds niet zeker of ik het vreselijk of geniaal vind, maar het begint richting genialiteit te gaan, meer en meer tracks begin ik te waarderen of zelfs geweldig te vinden.

Welkom in de wereld der kunsten.

Ik ga deze vanavond bestellen, ik zal hem dan nog één keer vanaf CD luisteren en dan zal ik met een (hoog) cijfer komen. Dit album is ontzettend fascinerend

Die cover is ook zo fenomenaal

Ik werd trouwens aan het denken gezet door jouw bericht. Vind ik dit wel mooi? Ik heb er nog nooit bij stilgestaan, en ik zou het eigenlijk ook niet weten. Indrukwekkend, fascinerend, boeiend, interessant, e.d. zijn de termen die ik hier altijd voor gebruik. Er is zoveel in te ontdekken, verstopt in allerlei complexiteit en vaagheid, en daarom luister ik er graag naar.

Maar mooi...? Ik weet 't echt niet, alleen dat mijn waardering voor dit album zeer groot is.

Dat is diep...

Maar wel waar, ik heb precies hetzelfde als Stijn_Slayer (alleen had ik het zelf dus al bedacht ).

Ik vind het niet mooi ofzo maar ik heb hem maar 3 keer beluisterd dus ik moet hem nog een paar keer herbeluisteren voor een echt oordeel, maar ik ben nu in een Japan/Sylvian bui dus dat gaat de komende weken nog niet lukken.

Ik vind de nummers wel dergelijk mooi. Beefheart die met een sax staat te freaken alsof hij Ornette Coleman heet. De heerlijke blues van Dachau Blues. Een prachtig gedicht in The Dust Blows Forward en een heerlijk catchy tunetje in Veteran's Day Poppy.

Het is geen 'liefdesliedje mooi,' maar schoonheid op een totaal ander niveau. Is Waits mooi? Is Coltrane mooi? Is Beefheart mooi? Drie keer volmondig ja van mijn kant.

Het is maar net welke definitie van 'mooi' je hanteert, natuurlijk, wat je mooi noemt. Als ik iets écht 'mooi' vind, dan voel ik de emotie, krijg ik kippenvel, kan ik enorm genieten als ik mijn ogen sluit. Met dit album het ik dat niet, maar toch vind ik het een geweldig album. Zo is het toch eigenlijk met wel meer muziek, neem nou veel hip-hop. Nas' Illmatic (lijkt natuurlijk in niets op dit album) kan ik niet 'mooi' noemen, maar het is wel een geweldig album die in mijn top 10 staat. Met hard rock en dat soort genres (hoewel ik daar zelf niet van hou) zal dat ook zo zijn. Alleen is dit album met niets van dat alles te vergelijken en om hele andere redenen geweldig. Bijna alle muziek die ik echt mooi vind is rustige muziek (ook niet altijd), maar dat is natuurlijk iets heel persoonlijks.

Coltrane vind ik mooi, ontroerend. Beefheart vind ik vreemd, expressief maar o zo geniaal.
Het is maar hoe je ''mooi'' hanteert. Als je iets geweldig vind, het je echt raakt en je ontroerd. Dan is het in mijn ogen mooi.

Als het je echt raakt in je ziel inderdaad. Dat doet dit album toch niet echt, hoewel, Ella Guru gaat echt door merg en been. Dat is een geweldig gevoel, ik zou het alleen niet als 'mooi' kwalificeren.

Iets lelijks of vervelends kan je ook raken en ontroeren, dat is dan niet mooi. Immanuel Kant sprak over het aangename (welbehagen of onbehagen), het goede (op basis van bepaalde controleerbare maatstaven waaraan het moet voldoen) en het schone (schoonheid als feit claimen, omdat het anders geen recht doet aan je ervaring/beleving ervan). Het verhevene heb je dan nog: wat je zintuigen en begrip te boven gaat, wellust en onlust kan tegelijk opkomen, je ondergaat het.

Met die laatste heb ik voor mijzelf in ieder geval de juiste definitie gevonden, al is het niet één en al onbegrip, maar de plaat is wel moeilijk om te begrijpen.

Dat is inderdaad een erg mooie

Kant heeft veel meer mooie stukjes geschreven, deze is inderdaad ook erg mooi.