Gary Moore - Still Got the Blues (1990)

Lekkere bluesrock van Gary Moore met een keur aan gastbijdragen. De singles zijn mijn favorieten (Oh Pretty Woman, Walking by Myself en Still Got the Blues) maar er staat eigenlijk geen echt zwak nummer op de plaat. Toch ben ik niet altijd in de sfeer om een album als dit helemaal uit te zitten.

[quote]rkdev schreef:
Lekkere bluesrock van Gary Moore met een keur aan gastbijdragen. De singles zijn mijn favorieten (Oh Pretty Woman, Walking by Myself en Still Got the Blues) maar er staat eigenlijk geen echt zwak nummer op de plaat. Toch ben ik niet altijd in de sfeer om een album als dit helemaal uit te zitten.[/quote]

Wel bij Corridors of Power? of het Live album: we want Moore??

Wereldplaat, zo heb ik de blues nog nooit gehoord. Geweldig. Nrs als still got the blues , oh pretty woman, all your love schieten er boven uit.

Nou, ik heb de blues wel vaker zo gehoord. Maar misschien komt dat omdat ik al wat langer meeloop...:-)

Ik zie dat hierboven een stevige discussie werd gevoerd over de vraag of dit nou blues is of niet. Nou, het antwoord lijkt me duidelijk: natuurlijk is dit blues, want, zoals Kronos al opmerkt: alle songs zijn opgebouwd rond bluesschema's en -toonladders.

Natuurlijk kun je twisten over het 'pure' karakter ervan: het is een soort stadionblues met een voor het genre tamelijk gelikte productie, die maakt dat het allemaal erg lekker klinkt en wegluistert. Jammer genoeg wel met relatief veel covers. Gary Moore maakt van de blues een kermisattractie, las ik destijds ergens in een recensie, en helemaal onwaar is dat niet.

Maar ik heb geen reden om aan de oprechte motieven van Gary Moore te twijfelen. Destijds, in 1990, kwam dit als een grote verrassing, vooral omdat zijn hardrock-carriere een opwaartse lijn vertoonde. Hij vond het gewoon zelf lekker om de blues te spelen: de muziek waarmee hij opgroeide en die ook doorklonk in de (weinige) platen die hij met Thin Lizzy opnam.

Het werd een onverwacht groot succes, met als gevolg ook extra aandacht voor puurdere blues. Al was de belangstelling daarvoor rond 1989 al aan het opleven, gezien de onverwachte hits van Bonnie Raitt, John Lee Hooker, Muddy Waters en B.B. King (samen met U2). In die zin paste het dus wel in de tijdgeest.

Naderhand kwam Gary Moore nog met een paar herhalingszetten, die hem uiteindelijk op dood spoor brachten. Maar dit is gewoon een spetterende bluesplaat, met prima gastbijdragen en gaaf gitaarspel. Want hoewel ik de betere platen uit zijn hardrock-periode prefereer, laat Gary Moore ook hier horen dat hij een fenomenale techniek heeft, die zich ook voor de blues prima leent.

Gary Moore was een geweldig gitarist, die discussie hoeven we ook niet te voeren.
Ook hier doet hij technisch geweldige dingen, maar is dat genoeg als je Blues wilt brengen.
Imo niet.
Ik geloof best in zijn oprechtheid als artiest, maar dit album is te gelikt en te veel gefocust op de muzikale prestatie.
Blues moet puur en gepijnigd zijn volgens mij en dat heeft hij hier gewoon niet voor elkaar gekregen.
Ik zag 'm in 2008 dacht ik, op Parkpop en toen hij opkwam regende het hard.
Maar daar had hij de Blues dus wel.
Soberder, een gitaar die echt jankte en zijn vocalen waren oprecht beladen.
Indrukwekkende gig en voornamelijk ook Bluesgericht.
Maar dit album heeft mij nooit wat gedaan.

Zojuist op nieuw vinyl binnen en geluisterd. Zoals hierboven opgemerkt is het wellicht niet de pure, gepijnigde blues die op zijn tijd zo heerlijk kan zijn. De nummers en productie zijn best glad maar ze kloppen wel en het muzikale vakmanschap en de liefde voor het bluesgeluid is overduidelijk aanwezig, Het is geen absoluut meesterwerk, maar wel een bluesrock album dat ontzettend lekker weg luistert.

Ik heb Gary dit succesalbum van harte gegund, want volgens mij is het een doodsympatieke gozer, maar aan mij was dit niet zo besteed. Gary is nou eenmaal hardrock voor mij, niet deze poging tot blues.

Was het

Mooi gezegd!

En dat nieuwe vinyl heb ik nu ook en dat klinkt erg fijn.

Jammer dat volgens sommige blues puristen deze schijf werd en wordt gezien als vloeken in de kerk. Ik vind het een prima album, het bluesgenre was rond deze tijd toch wat in slaap gesukkeld. We horen weinig Robert Johnson, echte puurheid en fragmenten van het rauwe leven verwerkt in gepijnigde songs zoek je tevergeefs op deze schijf. Wat je wel overhoudt; een prima productie, een aantal heerlijke swingende nummers, een wereldhit en een aantal samenwerkingen die goed werken. Moore kiest voor een goed in het gehoor liggende aanpak en doet niet moeilijk waar nodig. Daar is naar mijn mening niks mis mee. Als ik terug wil naar de oorsprong en de grondleggers van het bluesgenre grijp ik wel terug naar andere artiesten. Dit (succesvolle) plaatje mag wat mij betreft op brede erkenning rekenen. Beste nummers; het swingende Oh Pretty Woman, King of the Blues en All Your Love.

Lekkere plaat van Moore. Als er meer Rock n Roll wordt gespeeld haak ik wat af, maar de slow blues tracks zijn werkelijk prachtig, zoals Midnight Blues

Met Robert cray, jeff heally, Eric clapton, bb king met u2 en John lee hooker stonden er rond dat deceniumwissel aardig wat blues artiesten in de schijnwerpers toch?

Je vergeet dat John Lee Hooker zijn allergrootste successen beleefde in deze periode.

Gary Moore heeft ongetwijfeld de blues geïntroduceerd in vele huiskamers met dit album.

Dat klopt, maar ik heb het idee dat Clapton, King, Healy en Cray toch altijd op wat meer krediet konden rekenen. Moore werd en wordt toch naar mijn gevoel als die hardrocker gezien, die overstapte op de blues.
Dat werd hem niet altijd in dank afgenomen. De overige heren hadden hun roots toch echt in de (rhythm &) blues liggen. Neemt niet weg dat Moore het genre naar een hoger (of commerciëler) niveau tilde.

Bluesrock. Geen blues.

Geef mij maar G-Force van Gary.

Ik denk dat Gary Moore veel meer als een ( still got the) blues artiest wordt gezien met een hardrock verleden voor de gemiddelde luisteraar.
Ik heb het niet nageteld maar alle unieke stemmers op de jaren 80 albums hier opgeteld matched niet het aantal bij dit plaatje ben ik bang voor.

0,5* voor die arme Gary? Ook al hou je meer van zijn hardrock, dit is toch een behoorlijk bluesrock plaatje. Ook al is het wat commercieel. Maar zo vies is het toch niet?

Dit, beste meneer de muzikale veelvraat, verhoudt zich net tot ekte blues, als de frietjes van de Big Arches zich tot ekte Vlaamse vrieten verhouden: it's not da real deal - eerder een soort van hommage of tribute, net zoals Eric Clapton - From the Cradle (1994) en dat terwijl die gitarist wel degelijk da goods leverde t.t.v. van zijn werk bij Mayall en die is - net zoals de oude Fleetwood Mac (Blue Horizon, say no more) - kwadratisch belangrijker geweest voor de ontwikkeling van de blanke blues dan deze Gary say no Moore, bis!

Destijds woonde ik de buurt van de Galgenwaard - we hadden gasten voor 't diner; we zaten buiten - en toen begon Gary te spelen; zei toen dat ik ook een bandje had uitgenodigd om te spelen.
Overigens verzorgde Tina Turner een andere keer de achtergrondmuziek

Jazeker, dat weet ik. Ik noemde het daarom commerciële bluesrock. Zoals je weet heb ik flink wat echte blues(rock) hier in de kast staan, zoals bijvoorbeeld die plaat van Mayall en Clapton.

Woonde je in 1987 ook nog in de buurt van de Galgenwaard? Dan had je een paar avonden Prince ter lering ende vermaak.

Ik snap echt niet waarom men dit als nep blues ziet.. ik vind dat redelijk snobistisch moet ik zeggen.

Still got the blues is gewoon een prachtig nummer, en dat de man blank was en een rock achtergrond had, zou geen reet uit moeten maken.

Prince speelde ook wel eens blues, maakt dat 't meteen nep omdat hij dat normaal niet speelde?

Dat was precies de keer dat de jonge aEro en ik virtueel kennis maakten. Prince was vorstelijk.

Tot medio 94 trouwens.
Naast jouw focus op kleur en gewicht van vinyl is ook je brede smaak hier een bekend gegeven. A propos blues - lees ook mijn verhaal bij het topic muzikale reis - zou ik willen dat ik alle aankopen (Chess en Blues Horizon) van vroeger nog had
Wat is trouwens het tegengestelde van snobistisch?

Niet in de grachtengordel wonen?

Ik vind dit dus helemaal niks van Gary ( maar dat zie je al aan mijn waardering). Gary is en blijft voor mij de HARDROCK gitarist

Ook heeft deze man voortreffelijk werk afgeleverd met Colosseum II (samen met Don Airey) maar dit soort blues muziek is niet aan mij besteed.
Figuren als Joe Bonamassa ,Peter Green of Ted Oberg kan ik zeker waarderen maar dit blues geneuzel gaat mij op de zenuwen werken.
Op het einde zag Gary ook eindelijk weer het licht met "Live in Montreux 2010" of met "Blues For Jimi" dat zijn wel weer goede CD/DVD 's .

Een geweldig album wat mij betreft ook al is het dan niet pure blues en eerder "gemaakt". Het gitaarspel is technisch super en ook pakkend. Na al die jaren (heb de cd reeds meer dan 25 jaar) leg ik het schijfje nog regelmatig in de draaiert.

Daar sluit ik mij helemaal aan.

De vraag wat "goede" of de "juiste" blues is, interesseert mij bij dit heerlijk voorstuwende album helemaal niets.
Moet er een vergelijk worden gemaakt, dan verwijs ik graag naar het album Living Proof van Buddy Guy, toch een man waarbij de blues capaciteiten nog nooit ter discussie hebben gestaan. En tegelijkertijd ook leuk is meegegaan met de tijd, ondanks zijn leeftijd.

Want daar praten we een beetje over, de vraag waarom de blues nog zou moeten klinken sinds Peter Green de snaren hanteerde bij Fleetwood Mac.

Dagelijks draai ik dit album niet en anders bij dat album van Buddy Guy hoef je mij er ook niet 's nachts voor wakker te maken. Maar dat Moore hier een goed album heeft neergezet staat voor mij buiten kijf.

Helemaal mee eens, Ronald. En waarom zou dit geen blues zijn? Omdat er veel rock invloeden in zitten? Zo zijn er een hoop artiesten die Blues en rock combineren. Ik hoor een enorme hoeveelheid Blues in dit fantastische album.

Eén van de favoriete haatplaten, volgens mij, hier op Musicmeter.
Nu heb ik ook wel van die platen waarvan ik niet snap waarom iedereen het nou zo fantastisch vindt.
Maar bij deze plaat snap ik wel degelijk waarom iedereen het zo fantastisch vindt.

Het is wel (vooral voor de mensen van mijn leeftijd en ouder) een beetje overgepromoot toentertijd. Het was ook een echte yuppenplaat, die prima in de kast stond tussen Level 42, UB40, Sade en Dire Straits. Je zou dan bijna denken dat het Robert Cray-achtige pop-blues is, maar dit is gewoon een ijzersterke plaat die heel erg bekend is geworden, door goede promotie en mee vaarde op de golven van de opleving van de bluesey hardrock van die tijd.

In verschillende landen platinum, in andere landen weer goud en een knaller van een hitsingle. Nou, dat gun je deze man toch gewoon? Hij was trouwens echt niet de enige rocker die de stap naar blues maakte (Pat Travers, Rik Emmett, etc.), maar wel de meest succesvolle.

Het " probleem" ( voor mij) was dat ik me er indertijd niet mee kon vereenzelvigen met dit cover album vol blues klassiekers. De man schittert veelal meer op zijn eigen composities en ik vind op de latere blues albums altijd wel ergens een zelf geschreven pareltje.
Maar een walkin....BEYYYMYYself doet me altijd aan de muppets denken. Brrrr