The Beach Boys - Pet Sounds (1966)

Ben je muziekliefhebber, dan kun je Pet Sounds gewoonweg geen middelmatige plaat vinden (ik las zelfs saai ).
Pet Sounds was het antwoord op Rubber Soul van de Beatles en hoewel ik overall meer van de Beatles ben moge het duidelijk zijn dat Brian muzikaal gezien ver voor lag op de Beatles, as a fact!

Ik las een aantal comments van mensen die te kennen gaven meer voor hun surfmuziek te gaan en dit zien als een jammerlijke afwijking van hun roots (ik noem het maar even zo), mijn tip: Luister de (veelal vergeten) platen na Pet Sounds eens, ze zijn voor weinig in dubbeluitvoering te krijgen. Ik denk dat vele mensen hier van op zullen kijken. Aanraders: Smiley Smile/Wild Honey, Friends/20-20, Sunflower/Surf's up. Met name de laatste 2 zijn prachtig, hierop bevinden zich ook originele Smile songs (bijv. Our Prayer & Cabinessense op 20-20, Cool cool water op Sunflower en Surf's up op het gelijknamige album). Voor mij is Friends favoriet, een uitermate korte plaat maar een aantal prachtige Brian Wilson composities, al zat ie tegen die tijd al in zijn depressieve periode.
Helaas gingen ze na deze vergeten creatieve periode verder als America's Band en werden ze een act die op de oude dag enkel surfhits ten gehore bracht.
Maar vooral voor de liefhebbers van Smile die de originele versies (hier en daar iets bijgewerkt) nog niet hebben gehoord (de meesten van hun zullen ze wel kennen) moeten deze platen eens aan een luisterbeurt onderwerpen. De originele Surf's up bevat een van de mooiste Beach boy harmonieën.

Maar goed, terug naar Pet Sounds; een gewoonweg tijdloos document. De stereo versie geeft zeker met headphones veel meer inzage in de partijen afzonderlijk, de muziek krijgt veel meer ruimte om te ademen.
Een plaat die je gewoon in zijn geheel moet luisteren, het is één organisme, je kan er geen organen uit verwijderen daar het organisme dan niet meer in staat is om te kunnen functioneren. Ofwel, luister de hele plaat om toegang te krijgen tot de emotie en de boodschap. Een plaat die me iedere luisterbeurt tot tranen weet te roeren. Zeker met het idee in m'n achterhoofd dat al dat moois is geschreven door een zeer getraumatiseerde persoonlijkheid wiens geest er verre van mooi bijstond, zeker na het Smile debacle.

*****

Mooi stuk, fluidvirgo!

Nummers als Sloop John B, Caroline No zijn erg goed! Daarnaast natuurlijk God Only Knows, het mooiste liedje van The Beach Boys. En Don't Talk (Put Your Head on My Shoulder) is ook een erg hoogtepunt van het album.

ik heb er eerder al een paar nummers uit gehoord maar nooit in z'n volledigheid. Dus heb ik me het album aangeschaft en een half uur vrijgemaakt om het in z'n geheel te beluisteren. Ik weet dat hier een paar mensen zijn die dit album fantastisch vinden maar ik vind er persoonlijk niet veel aan. Verre van slecht, dat zeker niet. Maar ik vind het niet spectaculair daarom een 3*. Misschien zal ik het na een paar keer beluisteren wat beter vinden.

Ik zit heel hard na te denken welk nummer van dit album niet mooi is....

ai...ik wens je een slapeloze nacht toe

ah ik lees dat het een reactie was op rubber soul, misschien vind ik het daarom wel zo leuk

4*

Bedoel je ten tijde van Pet Sounds (leest: 1966), of over het algemeen? Interessante discussie wie nou beter muzikaal onderlegd waren, Beach Boys of the Beatles.

Feit is dat er zonder Pet Sounds geen Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band zou zijn geweest!

Toch vind ik dat the Beatles een stuk innovatiever zijn geweest dan B.Wilson en de zijne. Waar Wilson wel als eerste de briljante geluidsmuur en de typische jaren zestig 'achtergrondkoortjes' ten gehoren bracht, hoor je aan alles dat the Beatles veel belangrijker zijn geweest voor de pop- en de rockmuziek.
Ik verklaar dit mede toe doordat the Beach Boys slechts één genie hadden en the Beatles twee.

Ook al vind ik de nummers van Paul Mc Cartney nog zo goed, hij kán niet tippen aan de akkoordenprogressies van Brian Wilson. Wanneer ik God Only Knows hoor springen de tranen elke keer weer in m'n ogen, zoooo ontzettend mooi. Deze man is een genie. Hij had een compleet andere benadering van popmuziek, juist zijn manier van liedjesschrijven was pas innovatief.
De andere leden van de Beatles kunnen wat dat betreft helemaal buiten beschouwing worden laten.

Ik erken de kwaliteiten van Lennon en McCartney wel, maar ik denk dat zij ook in staat waren om boven zichzelf uit te stijgen vanwege de onderlinge competitie die er heerste tussen de twee bandleiders (hoewel John in de originele setup de leider is). Daarnaast hadden ze in de Beatledagen altijd een zeer belangrijke muzikale troef achter de hand: Ringo! Ok, grapje, ik bedoelde natuurlijk George Martin, want vlak deze meneer niet uit, zijn arrangeertalenten zijn behoorlijk gebruikt door de heren.

Brian Wilson was in principe altijd al solo geweest op het gebied van het componeren van muziek. Ik denk ook niet dat hij met iemand samen had kunnen werken, hij was bij vlagen niet te volgen. Luister naar het solowerk van de heren Lennon en McCartney (niet om mensen nu tegen het hoofd te stoten) en ik denk niet dat ik nog veel hoef uit te leggen.
Nu kan de verdediger aankomen met het argument dat Wilson solo ook niet al te denderende platen heeft gemaakt, wat zeker waar is. Maar ik denk dat zijn bron op een gegeven moment uitgeput is geraakt, Pet Sounds was in feite ook een soloplaat, de overige boys hebben enkel de zanglijntjes in mogen zingen.
Feit: Lennon en McCartney hadden op zichzelf nooit een Pet Sounds of een Smile kunnen maken, hoe goed a Day in the Life ook moge zijn.

Ik zei al eerder, ik ben groot Beatlefan, ik weet echter heel goed wie over het meeste muzikale talent beschikte. De combinatie Lennon/McCartney was geniaal, Brian Wilson was (toendertijd) net iets genialer.
Maar in feite kunnen we hier lang over doorpraten, wat natuurlijk hartstikke leuk is

Grappig, want Dhr. Wilson zelf vindt Sgt. Pepper een waar meesterwerk en beter dan zijn eigen Pet Sounds.

Ik denk dat je de juiste kijk op het geheel hebt

De Beatles vulden elkaar als groep aan..de verschillende karakters daagden elkaar ook uit.( en George Martin )

Brian Wilson zocht in z'n eentje, en heeft daarbij de grenzen van het muzikale en menselijke voorstellingsvermogen bereikt. En is daarbij dan ook "over het randje" gegaan...(Ik geloof het Smile project, en qua geestesgesteldheid is het daarna nooit meer helemaal goed gekomen.. )

Maar in 1966 was dit een vooruitstrevend album...
Ik vind deze muziek "tijdlozer" als dat van de Beatles.

De muziekwereld kent veel creatieve geesten, breinen die de prikkels ander verwerken dan dat wij, de gewone mensen dat doen. Voor veel van die geesten is het een gevecht om in de voor hun chaotische wereld structuur te kunnen vinden en te kunnen overleven. Die prikkels kan je laten verdoven (of versterken) Mensen zoals Wilson was buitengewoon geniaal alleen begreep de wereld hem niet of hij begreep de wereld niet. Maar door zijn genialiteit laat hij dingen in de muziek horen dat voorheen ongekend was (en eigenlijk niet volgens de regels).

Als ik naar deze plaat luister ontdek ik steeds weer verrassende wendingen, dan moet ik ook steeds aan die zoveel sporen taperecorders denken, toen had je geen computers maar moest je alles gewoon in je hoofd hebben zitten.

De nummers zijn erg kort maar wel tijdloos.

Heel mooi album van the Beach boys. Deze kan ik altijd wel opzetten. (en dat doe ik dan ook wel zo'n 10 tot 20 keer per jaar). Maar desondanks heb ik nooit de neiging gehad om meer van de groep aan te schaffen. En als ik iets van een neiging had was het meer naar een verzamelalbum van de tijd voor Pet Sounds. Help me Rhonda, California girls, Barbara Ann etc.

Misschien moet ik toch maar eens op zoek gaan naar wat post-Pet Sounds albums. De dubbelaar Sunflower / Surf's up schijnt wel een goede optie te zijn.

Of probeer Brian Wilson's 'Smile '

Sunflower/Surf's up is zeker een goede optie! Friends/20-20 is ook een aanrader! Deze vier albums behelsen wat mij betreft hun beste periode, muzikaal gezien dan (na het natuurlijk onovertroffen Pet sounds en Smile).

Dat is waarschijnlijk gewoon bescheidenheid.

Over a day in the life gesproken. Dat nummer werd door mccartney én lennon samen gemaakt. Dit bewijst dat je gelijk zou kunnen hebben dat de twee beatles en alleen niet (of minder goed) konden. Alleen heb ik toch wel een kleine nuance te maken. Feit is: the beatles waren populairder en hebben meer platen verkocht. Zowel john lennon én Paul McCartney hebben misbaksels van platen afgeworpen (bij john was dit omdat hij zogenaamde "avant garde"-platen wilde maken die niet per se goed moesten verkopen, maar soit) maar ook juweeltjes: band on the run (paul) en imagine (john). Dit bewijst dat deze twee heren het best alleen konden (in zeker mate). Als tegenargument wijst de geschiedenis uit dat de twee dan weer niet zonder anderen konden Paul heeft wings nodig gehad en heeft met een paar andere zangers eenmalige dingetjes gedaan. John had zelfs een grotere behoefte om met mensen samen te spelen. Hij deed dat met minder commerciële groepen. Elephant's memory (Zappa), plastic ono band, super ono band, etc.

Hierbij wens ik te zeggen dat je voor elk standpunt vele argumenten op tafel kunt leggen en eigenlijk niemand weet wie muziekaal de beste was. Laten we gewoon genieten van wat de mannen ons hebben gebracht!

Daar ben ik niet echt mee akkoord. De sound van the beachboys, dat vind je niet meer terug nu. In de hedendaagse rock hoord ik nog vele dingen die je in de muziek van the beatles wél vond. Neem nu die achtergrondkoortjes. Als je daar nu mee komt opdraven lachen de muziekhuizen u allemaal weg, gegarandeerd! Laat een complete leek eens petsounds en rubber soul eens vergelijken. Ik denk dat petsounds het minst begrepen zal worden.

De sound van the beach boys vind je zeker nog terug in de hedendaagse muziek, denk bijvoorbeeld aan the high llamas en recent nog de besnard lakes met het prachtige Are the dark horse.
Ligt natuurlijk aan de muziek die je zelf beluisterd, en laten we blij zijn dat de hedendaagse muziekhuizen ze weg lachen.
Zulke schoonheid als pet sounds is onze inspiratieloze generatie niet waard

Ik kom gewoon superlatieven te kort om te beschrijven hoe mooi dit album is!
Meestal weiger ik om muziek uit de jaren 60 te luisteren. Maar Pet Sounds vormt voorlopig voor mij een uitzondering. Ik ben echter nu ook benieuwd naar Smile!
Maar gewoon prachig, van begin tot eind wonderschone nummers.
Een 5.0 krijgen ze van mij en komt op nummer 2 in mijn top tien.

Waarom weiger je om naar muziek uit de jaren 60 te luisteren? Je weet niet wat je mist!

Toch wel begrijpelijk, lijkt mij. Ik ben 19 jaar. Het zou muziek kunnen zijn, waar mijn grootouders van houden.

Ja, dus? Er zijn ook grootouders met goede smaak.

Ik ben 22 lentes jong, maar ik kan je verzekeren dat ze in de jaren '60 ook behoorlijk goed gitaar konden spelen. En zie waar Pet Sounds bij jou is gekomen, je moet niet raar opkijken als je albums uit de jaren '60 tegenkomt die je nog beter vindt...al is dit wel een klassieker.

Sommigen vinden dit een overschat album, anderen zoals hierboven dus een subliem album.

Ik sluit me erg aan bij dat sublieme. Maar hij moet het bij mij doen met 4.5 sterren voor hier en daar een opvullertje.
Maar de prachtige songs maken heel de plaat natuurlijk;
Would'nt it be nice, Sloop John B, God only Knows, I Know there's an Answer, Caroline No...

Brian Wilson was toch wel een klein muzikaal genie !
zoals gezegd ; 4.5 sterren ! **** 1/2

Mét Revolver het hoogtepunt van de jaren '60. Het knappe is dat dit in essentie een solo-album is van Brian Wilson met studio-muzikanten en vocale bijdragen van de Beach Boys. Arrangementen, productie, songs schrijven; Brian deed het allemaal!
De heruitgave is prachtig (stereo- en mono-uitvoering), op de Pet Sounds-sessions-box is goed te horen hoe gedreven en perfectionistisch Brian Wilson was!

Prachtig album, hoe alle arrangementen toch op hun plaats kunnen vallen.

Tja, wat kan je hier nou over zeggen? Deze plaat is van een andere wereld en bezorgt je duizend verschillende kleuren emoties op hetzelfde moment. En mooier dan God Only Knows is natuurlijk praktisch (en theoretisch) onmogelijk!

Wat een plaat, wat een plaat. Geweldig. Ik zag laatst nog een recente filmpje van Brian Wilson, die is helemaal doorgedraaid. Maar dat begrijp ik ook wel, wat een muzikaal genie is deze man.