The Beach Boys - Pet Sounds (1966)

Albums van die artiesten ben ik bij ons in het noorden bij de blokker echt nog nooit tegengekomen.

Meestal hebben ze er van die albums met van die vage platen labels. Vooral veel van die surrogaat Jimi Hendrix platen en meer van dat soort spul, van die albums die Oldfart in het Hendrix discussie topic heeft besproken en je tips geeft om je te weerhouden van welke wel en niet aankopen. En ook veel nederpop en de hollandse smartlap ben ik er tegengekomen, en soms een goede verzamelaar.

Ik heb singles collection van Bowie er wel zien liggen en dat vind ik een steen goede verzamelaar.

Dat ik dit album er heb zien liggen en ik het ook een niet lekker weg luisterend album vind, is inderdaad wel een beetje flauw om dat hier te gaan aankaarten, maar vind het opmerkelijk dat ik persoonlijk hier in het noorden bijna geen top regulier album van wat voor band dan ook ben tegengekomen bij de blokker.

Vandaar dat ik het opmerkelijk vind dat ik deze er wel heb zien liggen.

Dat mag ik opmerkelijk vinden toch?

Hier in het zuiden ook niet .
Deze van de Beets Boys ligt er gewoon tussen de Hazussen , Rieus , Corry en Rekels en Danny Christiaansen in .
Dat zegt natuurlijk niets en voor mensen die wel van dit album houden is het een tip om eens een nieuwe Tefal pan aan te schaffen en zo deze Pet Sounds erbij te nemen .

Nou ben ik nergens purist meer van (vroeger was ik dat een beetje van punk, Lou Reed en garage rock maar je kunt niet eeuwig puber blijven ), en om vader te zijn van een kind van jou leeftijd had ik er wel bijzonder snel bij moeten zijn. maar in mijn geval ben ik dit album gaan waarderen toen ik zelf wat serieuzer ben gaan proberen om zelf muziek te gaan maken.

Ten eerste de productie die Wilson als een van de eerste muzikanten zelf onder zijn eigen hoede nam.
Wat hij deed met 4 en 8 sporen machines en de middelen die er toen waren is ongelofelijk. Met het opnemen en overdubben van de vaak niet allerdaagse instrumenten en de zangpartijen en het op creatieve manier gebruik maken van verschillende effecten was hij volgens mij een van de eerste, wellicht samen met Phill Spector en Joe Meek, die een opname studio als gebruikte als instrument an sich.
En dat deed hij met die paar sporen IMO een stuk boeiender dan menig producer vandaag de dag, die elk geluidje op een apart spoor kan zetten en duizenden VST plugins tot zijn beschikking heeft.
Door dit proces van het samenstellen van een liedje in de studio krijg je ook, zeker voor die tijd, hele aparte composities in vergelijking met; eerst een liedje schrijven, dan met de band gaan oefenen en dan de studio induiken.

Verder moet de muziek je gewoon liggen en als je die "klik" niet hebt kun je op je kop gaan staan, maar dan vind je het gewoon niet mooi.
Ik kan me best wel voorstellen dat mensen het op het eerste gehoor allemaal wat lief en zoet vinden, maar vind het eerder melangolisch en kwetsbaar.

Even een vraag:
Dat Wilson zelf de productie onder de hoede nam, was dat vanwege creatieve bloedarmoede van de overige bandleden?
Ik krijg steeds meer het idee dat je Pet Sounds als een veredeld solo album moet zien van Brian Wilson.
De rest van de bandleden door hem beschouwd als sessiemuzikanten.

Ik kan er met deze beriddenering natuurlijk totaal langs zitten.

Het lijkt me logisch dat er op een schip maar een kapitein is, maar in hoeverre de andere bandleden invloed hadden?
Goeie vraag. Weet ik niet zo snel.
Iemand?

Pet Sounds is, zover ik weet, min of meer een soloproject van Brian Wilson. De andere Beach Boys zagen de plaat eigenlijk niet zo zitten. Dit tot zeer grote frustratie van Brian Wilson. Er werd een beetje gekscherend gedaan over Pet Sounds, iets wat bij B. Wilson dan weer tot een vrij heftig depressieve periode heeft geleid. (Afijn, dat is wat ik er vanuit mijn blote hoofdje zo vanaf weet.)

Ja en nee, Wilson stopte al in 1964 met touren om zich in alle rust op het componeren van nieuwe muziek voor de band toe te leggen, terwijl de rest van de band (met full-time "vervanger" Bruce Johnston) de wereld rondtrok om op te treden en promotionele werkzaamheden te doen. Hij werd toen toch vooral gezien als de creatieve leider van de groep die het leeuwendeel van de nummers (met hulp van diverse tekstschrijvers) schreef.

Wanneer er dan tussen de concerten door even tijd was meldde de rest zich in de studio om het nieuwe werk met Brian door te nemen, in te studeren en hier en daar wat partijen toe te voegen, vooral zangpartijen natuurlijk, maar zelfs op "Pet Sounds" (wat grotendeels door Brian met de sessiemuzikanten van the Wrecking Crew opgenomen werd) levert Carl Wilson bijvoorbeeld wat gitaarwerk af, meestal ter aanvulling.

Pas later zouden de andere Beach Boys zelf wat meer de kar gaan trekken in de studio en eigen nummers gaan voordragen, vooral Carl Wilson ontpopte zich meer en meer als de leider van de groep zo eind jaren '60, begin jaren '70, maar Brian bleef (al dan niet op de achtergrond) altijd betrokken bij het proces.

Dus eigenlijk een soort van Break Point.
Onderlinge bekoelde samenwerking.
Pas toen Brian zich meer op de achtergrond bezig ging houden, kreeg de rest meer lucht.
Pet Sounds en Smiley Smile als overgangsplaten.

Dat klopt inderdaad. Ik stem eigenlijk alleen op albums die ik zelf heb. En als ik aan iets nog geen 3 sterren kwijt kan, dan komt of blijft het ook niet in huis.

Pet Sounds is - wat Honkie zegt - min of meer een solo-project van Brian Wilson, de vocalen van de andere Beach Boys-leden werden achteraf toegevoegd. Nadien werd het aandeel van Brian Wilson geleidelijk minder vooral vanwege zijn drugsverslaving en depressie (hij wilde zijn huis niet uit, sommige Beach Boys-nummers werden daarom bij hem thuis opgenomen) waardoor de andere Beach Boys-leden meer inbreng hadden.

Zo doe ik het ook, ik stem alleen maar op albums die ik origineel heb, of gehad heb. Als je een zelf laag beoordeeld album verkoopt kun je hem echter niet meer afspelen. Dat heb ik ook weleens gehad dan vond ik een album niets en heb ik snel weer verkocht, maar na een maand was ik toch weer nieuwschierig en wilde ik hem toch weer horen.

Wie weet heb ik er ooit zin in om deze eens beter te beluisteren, maar voorlopig is het mijn ding gewoon niet en laat ik hem mooi links liggen.

Dit is eigenlijk ook geen album dat de gemiddelde rockliefhebber eens even snel gaat waarderen. Daarvoor klinkt het allemaal te licht, te harmonieus en wellicht ook te braaf. Het hele geluid wekt daarom vaak meteen weerstand op. Het is volgens mij een heel persoonlijk album, recht uit het hart van Brian Wilson. Emotioneel zit het meestal op een andere frequentie dan rockmuziek. In zijn opzet neigt het soms misschien meer naar (licht) klassiek, met het zwaartepunt in de melodie en harmonie.

Het album werd door de Beach Boys-fans en zelfs -leden sceptisch ontvangen omdat er nauwelijks vrolijke surfnummers op staan wat tot dan toe het handelsmerk was van de band. Dit neigt songtechnisch inderdaad meer naar klassieke muziek en de arrangementen en zangharmonieën zijn ook complexer dan voordien terwijl de teksten poëtisch en diepgaander zijn.

Eindelijk weer eens wat belangstelling voor dit album, al lijkt ze niet echt positief te zijn... Feit is dat dit album niet zo hoog gewaardeerd wordt als de positie in critici-lijstjes doet vermoeden.

Heel vreemd is dat misschien niet. Buiten Brian Wilson was immers niemand echt in staat songs te schrijven waardoor ingevingen van anderen uitblijven. Wederom leunt Pet Sounds weer voor een groot deel op de samenzang. Omdat sommige nummers geen al te originele melodie hebben wordt het dan toch enigszins saai.

Zelfs Beach Boys fans zullen niet kunnen ontkennen dat de singles er vrij eenvoudig uit te pikken zijn. Sloop John B, God Only Knows en Would't It Be Nice zijn wonderschoon en behoren tot de ultieme '60 songs. Deze drie klassiekers zorgen eigenlijk al voor een overall van 4 tot 4,5*. Schitterende singles. Als ik een verzamelaar van de groep opzet kan ik dan ook volledig wegdromen.

Bij Pet Sounds lijkt dat toch minder goed te lukken. Misschien komt het omdat er na de opener een aantal mindere goden volgen. Vanaf de B-kant wordt het eigenlijk pas echt een groot feest. Overigens vind ik het totaalplaatje bij lange na niet in de buurt komen van bijvoorbeeld het Beatles werk uit dezelfde periode. Bij vlagen superieure pop maar de tand des tijds heeft er wel degelijk vat op weten te krijgen.

Toch 4,5* door de uitzonderlijk goede singles.

Dat vind ik dus niet. Dat lijkt natuurlijk hoe dan ook zo omdat die nummers meestal al lang gekend zijn vooraleer men het hele album gaat beluisteren. Een indruk die niet snel (of nooit) uitgewist wordt.


Dat vind ik dus ook niet.

Op MusicMeter mag het dan minder gewaardeerd worden als de positie in critici-lijstjes doen vermoeden maar daarom is dat in het algemeen nog niet zo.

Ik leerde het album overigens kennen doordat vele van mijn favoriete artiesten/muzikanten het album zo hoog aanschrijven.


Tja, ook dit is, heel feitelijk zelfs, tegen te spreken. De aandacht voor dit album is er onafgebroken geweest.

Ook ik ben het niet eens met het stukje van avdj.
De singles zijn wat mij betreft niet zo simpel eruit te pikken, nummers als Don't talk put your head on my Shoulder en Caroline,No behoren wat mij betreft tot de pareltjes van de Beach Boys. Melodieën vind ik ook nooit saai worden, nergens.
Mijns inziens is dit dan ook één van de beste platen ooit op het gebied van melodie en samenzang. Dit niveau zouden ze daarna ook nooit meer bereiken, al snel werden ze dan ook ingehaald op het gebied van populariteit en kwaliteit door tal van andere bandjes. Na het album Revolver van The Beatles ging Brian Wilson door een diep dal en bleef 20 jaar op bed liggen. Een geniaal muzikant maar psychisch zeer zwak persoon. Dit is dan ook de enige echte klassieker van de band, dat hadden er wellicht meer kunnen zijn. Waarom moesten The Beatles dan ook weer per se een betere plaat maken?!

Ik ben het eens met Music4ever dat the Beach Boys niet meer het niveau van Pet Sounds zouden halen (mede door de psychische problemen van Brian Wilson) maar nadien zouden ze nog een aantal sterke albums uitbrengen zoals Sunflower en Surf's Up. Maar Pet Sounds is natuurlijk het meesterwerk van Beach Boys (zeg maar Brian Wilson).
Smile zou wellicht een gelijkaardig meesterwerk zijn geworden als het alsnog werd uitgebracht.

Doe mij dan toch maar Holland, of inderdaad SMiLE.

Een goed album, maar helaas weet het me niet echt te pakken. Behalve God Only Knows, wat echt een meesterlijk nummer is, vind ik het allemaal niet echt intressant. Blijkbaar is dat nummer gewoon zo goed dat de rest verbleekt.

Afgelopen weekend dit album op LP gekocht samen met de LP Surf's Up voor 8,-. Heb ik effe in mijn handen geknepen!

Geniale plaat. Terecht wereldwijd gezien als een van de beste ooit gemaakt. Elke keer als ik hem draai wordt ie beter. 5,0

Dan is het hoogtijd voor mij om deze nog es te beluisteren. Toevallig God Only Knows gehoord vandaag. Kippevel.

Zo, dat kun je wel stellen, ja... Veel luisterplezier!

Voor velen van jullie zal het heiligschennis zijn, maar Bullion heeft dit album gemixt met beats van J-Dilla. Hier te vinden: Strictly Beats: Bullion - Pet Sounds (In The Key of Dee) - strictlybeats.blogspot.com

Leuke mash-up hoor.Net even doorgeluisterd.
Dit soort links zijn bij mij altijd welkom.
Thnx!

En een kleine post erover gemaakt voor, wederom, de geïnteresseerden

God Only Knows What I’d Be Without You « Evers luistert en aanschouwt - eversluistertenaanschouwt.wordpress.com

God only knows, I know there's an answer en Wouldn't it be nice zijn geweldig, maar als geheel vind ik er niet bijster veel aan, dat hebben ze later toch wel beter gedaan.

Heb ook het gevoel dat die nummers een beetje het album maken. Ik vind het song matriaal voor de rest gewoon zeer matig.

Bij dit album begon de prog!

Heb je het wel gehoord? Weinig prog te bespeuren hier... en gelukkig maar.