Tom Waits - Rain Dogs (1985)

Perfect omschreven, Nihilisme, bedankt daarvoor.
Ik vraag me af wearom dit het enige album is wat ik van Waits ken...

Dank je! En aangezien er een 5* van jou staat voor dit album, lijkt het me tijd dat je snel eens achter de andere platen van deze meester aangaat.

Kies Bone Machine! Of Closing Time! Of doe stoer en ga door met Real Gone! Genoeg geniale albums om te ontdekken.

En deze. Tja... Ik kan me die eerste luisterbeurt nog wel herinneren. Die eerste keer dat ik Singapore luisterde. Wat een krankzinnige opener. En al die andere nummers tot en met Time kon ik allemaal goed waarderen, daarna zette de vermoeidheid in.

Eigenlijk is dit voor een nieuwkomer een beetje te veel Waits, want die stem, dat gerammel, die gekte dat is nogal wat om de volledige 53 minuten uit te zitten.

Maar tegenwoordig kan ik er urenlang naar luisteren. Als ik eenmaal een Tom Waits-plaat uit de kast heb gepakt, dan wordt miijn verslaving weer aangewakkerd. Dan jas ik meteen het halve oeuvre er doorheen.

En deze plaat heeft bij nader inzien eigenlijk geen noemenswaardige zwakke plekken. Dit zijn 19 goede tot briljante nummers. Hoogtepunt na hoogtepunt, perfect afgesloten met Anywhere I Lay My Head en die gekke trompetters, die lijken in te zetten voor een mooie afterparty. Schuif de volgende Waits-plaat er maar in.

5,0* en een plaatsje in mijn top 10

Vind hem persoonlijk nog net iéts beter dan Swordfishtrombones, wat ik op zich ook al een geniaal album vind. 't Is alsof hij met zijn vorige album zijn gedachten, die alle excentrieke kanten opliepen, wou ordenen, om het dan in alle gekte te kunnen loslaten in dit album.

'k Vind het net nog iets gekker, iets uitgelatener, iets meer uitlevend. Ik kan de mensen die zeggen dat S.trombones netjes binnen de lijntjes kleurt, daadwerkelijk volgen. Wat geen afbreuk doet aan diens eigenheid natuurlijk =)

@reint
je kan bijna alles van waits blind kopen op misschien 2 albums na:
heart attack and vine, the black rider. En zelfs deze platen zijn niet slecht.

tip: koop asylum years voor de eerste jaren mule variations for de latere, zie wat je lek vind en breid zo uit

"Heartattack And Vine" vind ik juist één van zijn allerbeste, en meest toegankelijke, platen. Prima album om mee te beginnen.

eigenlijk elk nummer op dit album is geniaal, en die albumhoes is zó Tom Waits. excentriek en freaky. Meneer Waits kan trouwens ook geweldig persconferenties geven.

YouTube - Tom Waits Press Conference

Geweldig filmpje is dat toch, haha. Time en Downtown Train zijn hier favoriet ook al is dat moeilijk te zeggen. Het einde van Anywhere I lay my head is zo typisch Waits . evenals de hoes inderdaad.

Ik heb dit album twee keer beluisterd. Tot nu toe vind ik er niets aan. Toch krijgt dit album zeer goede kritieken. Persoonlijk vind ik mijn muzieksmaak erg breed, maar op de een of andere manier is er (nog) geen plaats voor Tom Waits. Hoe lang duurt het voordat je Tom Waits leuk vindt?

Ik heb nog niet gestemd, maar als mij zou worden verplicht om hierop te stemmen zou het met 2 op dit moment ophouden. Laat ik dat dus maar niet doen.

Misschien moet je "Closing Time" en/of "The Heart Of Saturday Night" eens proberen. Als dat bevalt kun je daarna misschien het latere werk ook wel waarderen.

Na Closing Time veruit mijn favoriete Waits plaat. Uniek en zeer divers!

Rain Dogs is voor mij de Waits in pure vorm en grootse stijl. Wat Swordfishtrombones niet kan, kan Rain Dogs maar al te gemakkelijk. Namelijk de plaat boeiend maken en u fameus bij de kl*ten grijpen.

Klasseplaat!!!!

hey... hier had ik nog niet op gestemd?!

Net opgezet omdat BIG BLACK MARIAH ! de hele dag door m'n hoofd spookt. Wat een heerlijk geschreeuw blijft dat toch

Rain Dogs vind ik, itt Closing Time, wél boeiend. Ik krijg op momenten echt de slappe lach. Weet alleen niet of dat wel de bedoeling is. Kan deze plaat moeilijk serieus nemen. Overigens vind ik toch wel dat er iets teveel nummers op staan, waardoor het voor mij op een gegeven moment wel genoeg geweest is. Neemt niet weg dat ik dit ervaar als een bijzonder leuke plaat.

Doet mij trouwens op momenten, de composities, denken aan Soul Coughing.

Verhoogd naar 5*. Wat een geweldig album is het toch. Deze laat toch Swordfishtrombones achter zich en misschien zelfs Closing Time...

Volledig mee eens; terwijl Closing Time klonk als het eindeloze liefdesgezeik van een ouwe zagevent, is dit spannend, avontuurlijk en tekstueel interessant.

Er staat hier in feite geen enkele song op die me niet spontaan doet juichen - elk nummer heeft een eigen smoel en is een kunstwerkje op zich. Van het waanzinnige 'Singapore', tot het Springsteen-esque 'Downtown Train', van het smooth, jazzy 'Jockey Full Of Bourbon' (sfeertje doet me denken aan jaren '30 gangsters) tot de kreunende smeekbede 'Blind Love' en het majestueuze 'Anywhere I Lay My Head' - het hele album staat vol pareltjes.

Ik begin vooralsnog voorzichtig met een 4tje, maar een hogere score zal niet lang uitblijven geloof ik.

Die zal al snel weer omhoog gaan

"Rain Dogs" door ene Tom Waits - ik weet nog hoe fan-tas-tisch ik die cover vond toen ik hem voor het eerst zag. Ik weet niet precies wat me zo aantrok, maar ergens wist ik toen al als Hip-Hop-liefhebber dat ik dit ooit zou luisteren, al was het maar door die gezellige cover

Dit album lijkt me er ergens alle kwaliteiten van Tom Waits' muziek te bevatten: excentriek, gevoelig, creatief, ruw - gewoon een zeer goede combinatie van verscheidene stijlen. Het heeft een tijdje geduurd, maar ik kan dit album eindelijk volledig waarderen: van het erg vreemde openingsnummer "Singapore" tot de haast perfecte afsluiter "Anywhere I Lay My Head" is dit een topalbum met weinig (tot geen) negatieve kanten. Die ruwe en zeer goede stem onder die briljante instrumentatie maakt véél goed bij me, briljante stijl die Waits hier hanteert

My head is spinning round, my heart is in my shoes,
I went and set the Thames on fire, oh, now I must come back down
...
Well I don't need anybody, because I learned, I learned to be alone


Vooral door dit stukje begon het kwartje te vallen: elk nummer heeft wel iets leuks, maar vooral als geheel vind ik dit bijzonder sterk.

@Dardan

Deze cover vind ik niet zo geslaagd, de covers van Mule Variations, Alice, Blood Money, Orphans of wat ouder The Heart of Saturday Night en Small Change zijn veel beter. Maar opzich past het wel weer bij het album.

Verder natuurlijk een briljant album.

@ Dardan

goed om te zien dat iemand die al zo'n goede top 10 heeft en zoveel enthousiasme voor jazz bezit ook nog eens Tom Waits kan waarderen

Sommige artiesten hebben een bepaald stemgeluid.
Nick Cave, Janis Joplin en Captain Beefheart zijn oud geboren.
Tom Waits is volgens mij ook nooit jong geweest.
Het doorrookte, rauwe.
Hedendaagse blues.

Leven volgens de randbegrippen.
Aan de opiumpijp in Singapore.
Vervolgens een begrafenis bijwonen in de voodoo traditie in Cemetary Polka.
Zijn verwrongen uiterlijk maakt hem tot kermis attractie.
De pijn van de vrouw met de baard, de olifantenman.
Hij heeft ze allemaal gesproken.

In het riool van de samenleving.
Proberen ze als ratten te overleven.
Bang om weg gespoeld te worden met het vieze inktzwarte waswater.
Hedendaagse slachtoffers van de pest.
Verbannen uit het muzikale klimaat.
Gerangschikt op Rain Dogs.

Rain Dogs.
Hondenweer.
Smerige modderpoelen.
Het verhalende van Tom Waits.
Laat een leek dit horen, en hij ziet een beeld voor zich van een donkere blueszanger aan het eind van zijn leven.
Een vuilnisbak vol met levenservaringen.
Niet een blanke zanger van 35 jaar.
Die met Time al zijn testament vast legt.

Het mooiste album van Meneer Tom Waits.
Waar hij ondersteund wordt door een stuurloze fanfare.
De bijbel voor artiesten als Tom Barman van dEUS, David Eugene Edwards van 16 Horsepower en Finn Andrews van The Veils.
Zij volgden allemaal als misdienaars deze priester.
Verziekt door al wat ze onder zijn gewaad ervaarden.
Schatplichtig aan de meester zelf.

Door dit album het oudere werk van Bruce Springsteen meer gaan waarderen.
Ik hoor steeds meer raakvlakken in de zang van beide artiesten.

Ik zou juist denken dat je na Tom Waits Bruce Springsteen slechts een slap (commercieel) aftreksel van Waits zou vinden. Maar ik ken Bruce Springsteen nog steeds niet al te goed. Het album Born to Run vind ik erg goed, maar wat ik voor de rest ken vind ik erg vervelend.

Born To Run, The River maar zeker ook het latere werk.

Ik zie totaal geen overeenkomsten tussen Bruce Springsteen en Tom Waits behalve dat beiden meesterlijke albums hebben uitgebracht.
Bruce Springsteen combineert de rebellie van de rock'n roll met maatschappijkritische of geëngageerde teksten. Voornaamste invloeden zijn Bob Dylan en Elvis.
Tom Waits haalt de mosterd uit veel vroegere tijden nl. uit de zwarte blues en jazz uit de jaren '30-'40 en kun je de muzikale chroniqueur van het nachtleven noemen.

Dat klopt, maar ik hoor raakvlakken in de zang.
Vooral als je Rain Dogs hoort.
Bijvoorbeeld bij Hang Down Your Head.

Het is wel zo dat Bruce Springsteen Tom Waits als een voorbeeld voor hem ziet. Zo heeft gij bijvoorbeeld ook ooit Jersey Girl gecoverd van Tom Waits en dit als een soort eerbetoon.

Dat wist ik dan weer niet.

Klassieker van Tom Waits: prachtige songs, origineel geluid, een maestro onder de singer/songwriters!

Tom Waits, de man met de stem. De man met de duizend stemmen. De diversiteit die de man uit zijn stembanden weet te persen en intussen toch zo karakteristiek blijft klinken, blijven mij verbazen. Wat mij betreft kan dit wel schouder aan schouder staan met meesterlijke ''Mule Variations''. De instrumental tracks op deze plaat zijn ook puik, al blijft de grootste kracht van Waits zijn stem. Maar het zalig geflipt swingende '"Midtwon'' kan zijn stem best even missen. ''Anywhere I lay my head'' is de kers op de taart na ander hoogtepunten als ''Clap Hands'', ''Blind Love'' en het titelnummer.

4 *