menu

Steven Wilson - The Harmony Codex (2023)

mijn stem
3,90 (235)
235 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Virgin

  1. Inclination (7:16)
  2. What Life Brings (3:39)
  3. Economies of Scale (4:18)
  4. Impossible Tightrope (10:44)
  5. Rock Bottom (4:24)

    met Ninet Tayeb

  6. Beautiful Scarecrow (5:21)
  7. The Harmony Codex (9:50)
  8. Time Is Running Out (3:58)
  9. Actual Brutal Facts (5:06)
  10. Staircase (9:26)
  11. Codex Theme #7 * (0:49)
  12. Economies of Scale [Manic Street Preachers Remix] * (4:05)

    met Manic Street Preachers

  13. Codex Theme #9 * (0:33)
  14. Inclination [Faultline Remix] * (7:30)

    met Faultline

  15. Impossible Tightrope [Alternate Version] * (10:11)
  16. Codex Theme #6 * (1:07)
  17. Beautiful Scarecrow [Meat Beat Manifesto Excursion 1] * (6:05)
  18. Codex Theme #8 * (1:03)
  19. Time Is Running Out [Mikael Åkerfeldt Version] * (3:47)

    met Mikael Åkerfeldt

  20. Staircase [Interpol Remix] * (6:47)

    met Interpol

  21. Codex Theme #3 * (1:03)
  22. What Life Brings [Aug 22 Mix by Roland Orzabal] * (4:16)

    met Roland Orzabal

  23. The Harmony Codex [Long Take] * (17:02)
  24. Staircase [Radiophonic Workshop Remix] * (12:36)
toon 14 bonustracks
totale tijdsduur: 1:04:02 (2:20:56)
zoeken in:
avatar van Elvenraad
2,5
Goed en gevarieerd album van Steven. Het is zoals gebruikelijk een groeiplaatje, dus ik moet hem nog een paar keer beluisteren om er echt goed over te kunnen oordelen. Voorlopig 4 sterren.

avatar van steps67
5,0
Ben nu al een 2e keer aan het luisteren via Apple Music in Dolby Atmos en dat klinkt zeg!
Als er iemand is die muziek in Atmos kan maken is het SW wel.
Ook op Amazon Prime is het SW concert in de Royal Albert Hall in DTS te zien en te beluisteren, waanzinnig

Er komt steeds meer muziek in Atmos maar er zijn weinig albums die goed uit de verf komen, aanrader is wel London Grammar met Californian Soil en the Pineapple Thief , Nothing but the Truth!

Je hebt er wel een speciale versterker , AppleTV ethernet , en speaker uitbreiding voor nodig maar eenmaal geluisterd wil je niet anders meer….
(Nee ik wordt niet betaald door Dolby of zo maar ben echt fan!)

avatar van Leptop
4,0
Na een paar keer luisteren kan ik bevestigen dat Steven Wilson weer een kwaliteitsproduct heeft afgeleverd, zowel muzikaal als productietechnisch. Veel is herkenbaar, hier en daar wat variaties op oude thema's, wat nieuwe (voor Wilson dan) geluidjes. Al met al prima luisterbaar, maar het album heeft wel de nodige luisterbeurten nodig, want het klinkt nog niet als een geheel (zover dat nodig is) en daar hoop ik meestal wel op.

avatar van Rainmachine
4,5
Tsja hij flikt het toch weer. Ik was niet echt onder de indruk van de losse previews maar zit nu naar het album in zijn geheel te luisteren en dat is helemaal top. Eindelijk weer een echte luisterplaat met een verhaal. De invloeden vliegen door de kamer maar wat zo bij mij opkomt zijn flarden Michael Brook, Talk Talk, Pink Floyd, Camel en Radiohead. En natuurlijk de invloeden van oudgedienden als Theo Travis en Ben Coleman en zelfs good old Guy Pratt bast nog mee op een nummer. Wilson gaat weer gewoon zijn eigen gang, love it or hate it. Ik heb groot respect voor hem als songsmid ook al is dit niet meteen een gemakkelijke zit. De beloning is groot na beluisteren van het hele album. Heb 'm gewoon op stereo, dat atmos en andere frutsels is niet aan mij besteed, hoe mooi het ook moge zijn. Gewoon stereo is voor mij goed genoeg en dat is al grote klasse!

avatar van jellylips
4,5
Ik had het eerlijk gezegd niet verwacht na The Future Bites. Dat was een prima album. Dit is een geweldig album.

Ik kan niet anders concluderen na een goed weekend luisteren dat dit gewoon meesterlijk is. Rock Bottom is mijn favoriete song van het jaar, en steekt Pariah zelfs naar de kroon. En dat nummer heb ik hoog, heel hoog zitten.

De emotie is terug, het experimenteren. Na een eerste helft die culmineert in de kosmische rock van Impossible Tightrope en de fantastische ballad Rock Bottom, gaat het album een flink duisterdere kant en zelfs esoterische kant op. Die trip eindigt met twee waanzinnige nummers in Actual Brutal Facts en Staircase.

De tekst en vocale performance, timing en emotie komen zo goed uit de verf bij laatstgenoemde. Er is momenteel aardig wat gaande in mijn vriendenkring qua break ups en huwelijken die lijken te stranden, en deze song weet dat gevoel voor mij zo ongelofelijk goed te vatten. En dan eindigt het ineens met die dromerige akkoorden a la Radiohead - Videotape die doen aanvoelen alsof het allemaal een droom was. De twee solo’s, eerst van Niko Tsonev en later van Nick Beggs op de Chapman stick. Wat wil een mens nog meer. Ik kan me de laatste keer niet herinneren dat ik een emotionele reactie kreeg van een bassolo, maar hier zijn we.

avatar van Alicia
3,5
Het vale licht van de lantaarnpaal is ongenadig. En... er hijgt iets in mijn linkeroor. Hallo, is daar iemand? Ach, die goedkope oordoppen kunnen daar ook debet aan zijn. Ja, een mooi geluid is leuk en super belangrijk, maar zijn de liedjes ook goed?

Over de grote speakers dan maar. De volumeregelaar niet te hoog, want na twaalven. En daar zijn dan de vocalen waar ik zo bang voor was.

Dan liever het eenvoudige What Life Brings. Braaf maar mooi. Zonder schoolbordkreetjes of emogilletjes. Dat maakt de volgende les ook wel weer een stuk lastiger. Muzikale pracht, daarnietvan, maar met vocalen die spontaan de muggen van de muren doen springen. Geen stopcontact nodig.

Impossible Tightrope is nu aan zet. Goed begin en met een venijnig scherpe, scheurende saxofoon. Alleen spreekt mij de elektrische piano niet aan. Ga meer voor orgelriedeltjes als in Riders On The Storm. Al is dit wellicht een kwestie van smaak. Dit blijkt dus het volgende luchtkasteel te zijn. Met mierzoete engelenzang. Ook dat nog. En Steven hoorde vanuit de allerhoogste toren dat het goed was.

Rock Bottom. In het kort. Ik hou niet van Ninet Tayeb. Veel te sentimenteel. En zo is er altijd wel wat. Dus doorspoelen maar. Op zoek naar het begin van het prachtige Beautiful ScareCrow. Nee, ook geen Atmos hier. Alleen hi-res van Ome Kobuz.

Het fletse licht van de lantaarnpaal is meedogenloos. Het kan echter niet voorkomen dat de oogleden zwaar en de oren moe worden. Dit wordt serieus zweven met Steven. Ondanks de toegenomen loomheid probeer ik op te staan. Voor een kop koffie. Sterk. Zwart. Omdat dit heel erg lang gaat duren. Juist midden in de nacht. Bovendien is de plaat nog lang niet afgelopen. Het moet toch een keer beginnen? Want... Time is Running Out. Het is weer een meerstemmig liedje. Fijn pianospel ook. Geen fan van rappen of door de muziek heen babbelen, maar hier kan ik van genieten. Van de koffie ook.

De speelse lichtpuntjes doen hun uiterste best op het verkleurde streepjesbehang. En Actual Brutal Facts past daar wonderwel bij. Alleen... dat overstuurde gitaartje is leuk, maar niet voldoende voor een goed nummer. De koffiebeker is inmiddels leeg.

Het bleke licht van de lantaarnpaal wordt zelfs onverbiddelijk hinderlijk. Daar kan ook Staircase - wéér dat geklessebes door de muziek heen - niets meer aan veranderen.

The Harmony Codex is in ieder geval een avontuurlijk album te noemen. Prettiger voor de oren dan The Future Bites. Maar minder dan de albums uit 2013 en 2015.

Straks bij het ochtendgloren nog maar eens luisteren. Al vrees ik voor nummers als Rock Bottom, Actual Brutal Facts en last but not least... The Harmony Codex.

Leptop schreef:

Je kunt ook de vergelijking maken met een sterrenrestaurant. Daar is de opmaak wellicht perfect, maar kan de smaak erbij achterblijven. In die zin past deze vergelijking voor mij beter bij muziek: [...]Terugvertaald naar het eten: heerlijke avond gehad, maar zeker niet de beste maaltijd ooit.

Dat is inderdaad een betere vergelijking, past ook beter bij het ambacht dat hier ook in zit. En zo'n ervaring heb ik bij sommige restaurants idd ook: het zag er mooi uit, maar ik weet niet precies wat ik nou gegeten heb. En moest daarvoor nou per sé een kreeft worden gekookt?

avatar van james_cameron
3,0
Overwegend ingetogen en nogal langdradig album van meneer Wilson, met hier en daar een vervelende chaotische uitspatting, zoals de jazz-waanzin in Impossible Tightrope. Tegen het einde van het album treffen we nog wel een paar sterke tracks, maar ik kan niet zeggen dat het songmateriaal me dit keer raakte en/ of wist te boeien. Het klinkt allemaal nogal gekunsteld en gezapig.

Ik heb alles van Steven WIlson. Zowel digitaal als gekochte cd's. Ik kijk altijd uit naar een nieuw album van hem. Maar ja dan gaat het lang goed maar het valt een keer tegen. Dat is nu het geval. Het is een rommelig en onsamenhangend album wat mij betreft. Ga ik niet kopen . En...normaliter koop ik alle albums die ik goed vind. Dat is mijn waardering naar de artiest Morele plicht mag je zeggen. .

4,5
Inmiddels is er al veel gepost over dit nieuwe album van Steven Wilson, de meningen lijken wederom verdeeld, zoals te verwachten bij een artiest die al zo een enorm eclectisch oeuvre heeft vervaardigd de afgelopen 30 jaar.
Aangezien ik een jaartje ouder ben dan deze muzikale duizendpoot en met nagenoeg dezelfde muziek ben opgegroeid in mijn middelbare schooltijd, herken ik vaak de bronnen waar hij uit put.
Bij the Harmony Codex denk ik dan meteen terug aan de eerste vinyl-platen die ik kocht, namelijk JeanMichel Jarre, Vangelis en met name Tangerine Dream en dat gecombineerd met wat Cure en Peter Gabriel, zelfs een lichte hint van the Dreaming van Kate Bush.
De electronica voert hier duidelijk de boventoon, net zoals op the Future Bites.
Ik kan daar prima mee leven, aangezien THC deze synthesizer-tapijten lekker combineert met diverse creatieve en dwingende ritmes van drums en bass, af en toe een fraaie inkleuring met een veelheid aan instrumenten en als toetje enkele fijne gitaarsolo's voor de prog-nerds.
Al met al ben ik dus dik tevreden met dit sonische spektakelstuk, dat bovendien echt fantastisch klinkt op een goede geluidsinstallatie, dankzij de uitstekende productie- en mixkwaliteiten van workaholic Wilson!

avatar van Mr. Rock
2,0
Het lijkt een beetje klaar met Steven Wilson. The Future Bites en de laatste Porcupine Tree vond ik al niet geweldig en met deze plaat kan ik ook weinig.

Wilson heeft zichzelf vermoedelijk wijsgemaakt dat hij een hogere kunstvorm bedrijft die slechts voor de lucky few is weggelegd. 'Cinema voor de oren' noemt hij het zelf. Erg interessant allemaal maar helaas verliest hij daardoor het maken van mooie albums met sterke songs uit het oog, en lijkt het doel meer het brengen van iets verheffends wat alleen te volgen is voor de briljantere geesten op deze planeet. Het leidt tot absurditeiten als Impossible Tightrope. Met dat soort onzin ben je mij echt kwijt.

Bij Rock Bottom komt de inmiddels onvermijdelijke Ninet Tayeb weer om de hoek kijken. Eerder leidde haar aanwezigheid op Routine en Pariah tot prachtige songs, hier klinkt ze zeurderig en voegt ze niets toe. Verder is het wel een aardig nummer, op dit album een van de betere, maar dat zegt meer over het album.

We dralen langzaam verder in de verzameling saaie soundscapes en bereiken een nieuw dieptepunt met de titeltrack. Prima op de achtergrond te draaien als er bezoek is, maar aandachtig luisteren is bijna onmogelijk, want probeer de aandacht er maar eens bij te houden. En zo weet vrijwel geen enkel nummer echt te raken. Het album schept sfeer, zeker. 'Erin opgaan' zal onder de juiste omstandigheden best mogelijk zijn. Maar een mooie melodie, een fraaie gitaarartij? Je moet ze met een loep zoeken.

Waar blijft die opleving, dat vleugje energie? Het komt niet. Eentonig pianogepingel en elektronische effecten creëren een grijze, kille, afstandelijke plaat die zich moeizaam voortsleept. Het afsluitende Staircase is dan eindelijk een track die wél overtuigt en iets van Wilsons klasse laat terugkomen. Het mag een keer, na een uur wachten.

avatar van Bonk
4,5
Mijn special edition was ergens in de post tussen Engeland en Grunn in een hoekje verdwenen, want het duurde even voordat ik het boekwerk binnen kreeg. Tot dat moment de verleiding kunnen weerstaan om nummers te gaan luisteren, zodat ik een 'blanco' ervaring kreeg op het moment dat ik het zou opzetten.

Nu was ik zeker geen fan van de laatste twee albums, dus er zat wel wat terughoudendheid in om me te veel verheugen. Dat had niet gehoeven.
Nu valt er altijd veel te analyseren bij de albums van Steven Wilson, maar waar het mij om gaat bij zijn muziek, is of hij mij weet te raken en of ik opveer bij het horen van zijn muziek en me weet 'mee te sleuren' zijn muziek in. Dat ik merk dat mijn aandacht automatisch naar de muziek getrokken wordt. Dat ik verrast wordt door wat hij doet, de wendingen die hij maakt tijdens zijn nummers, onverwachts iets toevoegt.

De vinger er op leggen waarom hem dat hier wel zo goed lukt ten opzichte van zijn vorige twee albums lukt me nog niet zo goed. Wellicht heeft het uitstapje met Porcupine Tree hem goed gedaan qua inspiratie.
Maar hoe dan ook, tot mijn verrassing levert Steven weer een album af, waar ik bijzonder enthousiast over ben en veel draai, omdat ik en geraakt wordt en er zo veel te ontdekken valt.

avatar van luukve
4,0
+/- Inclination
+ What Life Brings
++ Economies of Scale
+ Impossible Tightrope
++ Rock Bottom
+ Beautiful Scarecrow
+/- The Harmony Codex
+ Time Is Running Out
+ Actual Brutal Facts
+ Staircase

Heel sterk album van Steven Wilson maar ik merk wel dat je hem niet te vaak moet luisteren. Doordat de tracks in zekere zin los staan van elkaar krijg je al snel het idee dat je naar een "Best Of" zit te luisteren.

avatar van 4addcd
4,5
Ik had een afspraak en ‘date’ met een muziekmaat; samen voor het eerst luisteren naar dit album via een top notch installatie. Zónder 1 noot gehoord te hebben, in 1 ruk en met weinig licht. Gisteren was het zover en dit waren de 3 kenmerken die me me opvielen; electronica, gitaar en donker.
Ik vond het een fantastische trip. Verpletterend begin en daarna verveelde het geen seconde. De productie is (bewust) wisselend. Van kraakhelder tot minder gepolijsd. Even aan wennen om het als geheel te beschouwen. Dat heeft meer tijd nodig.
Na TFB is dit weer een album met duistere randjes. Ik hoor zeer duidelijk zijn eerste 2 albums terug en dat doet me deugd. Ik was even bang…. Titels zeggen me na 1 keer nog niet zoveel, maar hoorde richting het einde een heerlijk beklemmend nummer zoals Index van GFD. Onmiskenbaar SW. Nummers die onder je huid kruipen en vragen naar meer luisterbeurten. Naast de electro ook veel aandacht voor gitaar. Die zag ik niet aankomen! Aangenaam verrast.
1 luisterbeurt. T is niet veel, maar goed voor een 4,5. De tijd gaat uitwijzen welke kant dit op gaat. Het is in ieder geval geen album wat je in stukjes (onderweg) tot je neemt, dus luistermomenten zijn wat schaarser. Maar ik ga ze zéker zoeken en aangrijpen!

avatar van legian
2,0
Afgelopen vakantie ben ik in Griekenland (uurtje vanaf Athene) geweest. En als bouwkundige vindt ik het toch altijd weer leuk om dan even rond te kijken naar hoe de gebouwen en steden erbij staan. Opvallend was dat vooral Athene (maar ook veel van de andere dorpen daar omheen) eigenlijk een enorm lelijke stad is. De gebouwen missen een ziel en uitstraling, ogen vooral erg goedkoop, worden slecht onderhouden en de hoeveelheid casco gebouwen die er staan is eigenlijk wel schrikbarend. Waar je bij steden als Rome, Parijs, Londen of Lissabon heerlijk door de stad kan slenteren en daarbij allerlei mooie details en historie in de gebouwen kan vinden, is dat hier niet het geval. Tel daar nog de dikke laag smog en de grote hoeveelheid graffiti bij op en je hebt eigenlijk een heel erg lelijke en zielloze stad. Dat werd extra bevestigd toen we na een cruise weer richting Athene voeren. Dan kom je net van een van de eilandjes met die mooie idyllische dorpjes vol met sfeer, cultuur en historie. En dan keer je weer terug naar een grauwe onder een laag smog bedekte stad. Dat wil niet zeggen dat er geen mooie dingen te vinden zijn. Zo is het oude centrum achter de Akropolis een zeer fijn stuk om doorheen te wandelen en is de Akropolis zelf natuurlijk bijzonder indrukwekkend. Ook staan er nog wel wat mooie gebouwen tussen hier en daar. Maar de overall sfeer en uitstraling is de moeite absoluut niet waard.

Wat dit alles met The Harmony Codex te maken heeft? Ik moest aan dit album denken toen ik door een dorpje liep en deze realisatie had. Want ik heb met dit album eigenlijk eenzelfde ervaring. Het is zielloos, sfeerloos en eigenlijk ontzettend lelijk. Dat wil niet zeggen dat er dan helemaal niets moois te vinden is. Zo weet What Life Brings bijvoorbeeld nog wat levendigs te brengen. Net als die mooie woning tussen als die slecht onderhouden gebouwen. Maar zet die woning bijvoorbeeld eens in Rome neer en het is direct het saaiste en lelijkste ding wat er staat. De context maakt de woning en in dit geval het nummer. What Life brings komt namelijk niet eens in de buurt van de nummers van To the Bone wat mij betreft. En dat album heb ik ook niet hoog staan.

Een ander nummer wat er voor mij al snel uitsprong is de single Rock Bottom. Maar hoe vaker ik hem hoor hoe leger dat nummer begint te klinken. Hoe fijn ik de zang van Ninet hier ook vindt, het is allemaal wel erg vlak en mist (bij mij in ieder geval, ik las al reacties van mensen waarbij dit nummer wel binnenkwam) elke vorm van impact. Een verdere uiteenzetting van de nummers zal ik laten, maar uitblinkers heb ik er niet gevonden. Waar Athene zich dan nog kan berusten op de Akropolis en historische waarde heeft dit album dat niet. En dan blijft er een zielloos geheel over wat simpelweg niet de moeite waard is.

avatar van Litmanen1
3,5
Ik ben niet zo bekend met het werk van Steven Wilson. Wellicht omdat ik niet echt een progrock fan ben. Maar eigenlijk ken ik hem alleen van Porcupine Tree. Omdat dit album al even aan de top vd rotatielijst prijkt en de cover mij aanspreekt, vond ik het eens tijd om dit album te beluisteren. Ik kan zeggen dat dit me goed is bevallen. Je hoort wel direct dat er een perfectionist aan het werk is. Rafelige randjes heb ik niet kunnen ontdekken (dan zou het de aangename stem van Ninet Tayeb moeten zijn) Ook rammelt het nergens. Echter stoort het me niet bij dit album. Deze plaat is zo fantastisch geproduceerd dat het daarom al een genot is om met koptelefoon te luisteren. Daarbij werd ik het meest verrast door de meer elektronische nummers.

'Time is Running Out' had niet misstaan op het album 'On Air' van Alan Parsons. Niet door de elektronica maar wel door de compositie, zang en de gitaarsolo.

Bij 'Actual Brutal Facts' voel ik een Unkle/Massive Attack vibe die mij erg aanspreekt… Voorzichtig rafelig toch nog even aan het einde…maar tegelijkertijd verfijnd.

Maar damn, wat zijn een aantal nummers ontzettend lang… dit kan soms echt korter wat mij betreft…. Ik kan niet ontkennen dat het een boel melatonine aanmaakt bij mij, zelfs al vanaf minuut 5 van het nummer Impossible Tightrope. Zo'n progrock draak is voor mij idd onmogelijk. Natuurlijk opbouw…enzo…maar dan hoor ik toch echt liever Pink Floyd…sorry.

Bij het meer ambiente titelnummer werkt het wel weer voor mij en gebeurt er op subtiele wijze genoeg zodat de aandacht niet verslapt, ook al kan dit ook een stuk compacter..

Maar bovenal, ik ben echt heel aangenaam verrast door dit gevarieerde album en ga dit album zeker vaker luisteren.
Mijn favoriete nummers na een aantal luisterbeurten;

Rock Bottom
Actual Brutal Facts
Inclination
Economies of Scale
The Harmony Codex.

Zonder Impossible Tightrope en Staircase een prachtig album van rond de 45 minuten;)

avatar van namsaap
3,5
'Don’t Lose Hope…' zingt Steven in Rock Bottom. Nou, na het beluisteren van The Harmony Codex ben ik in ieder geval hoopvol dat hij met The Future Bites rock bottom heeft geraakt. Dit nieuwe album klinkt weliswaar onevenwichtig, maar bevalt weer een aantal nummers waarop Steven Wilson laat horen een een uitstekend liedjesschrijver te zijn, zoals What Life Brings, Beautiful Scarecrow en Rock Bottom. Ook mijn proghart klopt weer bij het prima Impossible Tightrope.

Helaas staat er ook een boel geneuzel op dit album, waar het vooral draait om synthgeluiden, effecten en soundscapes. Op Time Is Running Out kan ik dat nog wel waarderen omdat het in basis ook een goed nummer is, maar Inclination, Economy Of Scale en het titelnummer had Steven best achterwege mogen laten. Dan had dit album bij mij een solide 4 sterren gekregen. Nu blijf ik steken bij een krappe 3,5 sterren.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:56 uur

geplaatst: vandaag om 16:56 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.