Rolling Stones - Hackney Diamonds (2023)

Ah, dat vermoedde ik al. Ik heb geen credits gelezen. Maar ik bedoelde meer vocaal.
Alleen Lady Gaga kan je niet omheen. Niet dat het uitmaakt voor het plezier verder.

Net niet voldoende. Dat klinkt toch beter dan onvoldoende. En dan Lady Gaga. Ik ben simpelweg allergisch voor gillende keukenmeiden. Ander voorbeeld. De dame op DSOTM van Pink Floyd. Ook over the top.

Wat Elton betreft was ik best opgelucht dat ik die niet te horen kreeg. Stevie had best een groter aandeel mogen hebben. Vind het wel heel geestig dat je hem ergens tegen het eind "play it loud" hoort zingen.

Helemaal eens, Elton kan zo'n song alleen maar verlagen in niveau als het op zijn zang aankomt.

Op vinyl binnengehaald, nooit verwacht maar toch gedaan. Dit blijft echt een fijne plaat, voor onderweg, voor bij de schoonmaak, actief luisterend of op de achtergrond. En tja je moet van Jaggers stemgeluid houden, maar hij schreeuwd echt niet alleen. Op Depending on You en Dreamy Skies is zijn stemgeluid prachtig, om nog maar te zwijgen over Sweet Sounds of Heaven... Heerlijk om te luisteren op t zwarte goud!

Wel grappig dat sommige zeggen dat Hackney Diamonds ‘geen fillers’ bevat. En dat er zelfs mensen zijn die dan - de in mijn beleving fillers’- Depending on You, Get Close en whole wide world als hoogtepunten noemen. Inmiddels eigen versie gebrand zonder deze nummers en met oud werk als steengoede fillers

Get close een filler? Dat is één van de lekkerste nummers, en samen met Angry een perfecte start!

Nou inderdaad!

Afgelopen week de 5 jaren 60, begin 70 klassiekers, Tattoo You, Some Girls, en de albums vanaf 1994 afgespeeld, en deze komt bij mij met gemak bij de beste 5 Stones albums. Beggars Banquet, Let It Bleed en Sticky Fingers vind ik dan wel beter, maar dan komt deze bij mij wel op plek 4 denk ik. Heel toevallig of niet is het duet op deze mijn favoriet, net als mijn all time favoriet Gimmi Shelter, ook een duet is. Benieuwd of Sweet Sounds of Heaven op den duur ook een klassieker zal worden, want dat zou mij niet verbazen. Edit: medley veranderd in duet

Huh wat bedoel je precies met medley?

Ik vermoed duet. Leuke hersenkraker zo op de regenachtige zondagmiddag.

Ik blijf 'Hackney Diamonds' draaien, vaak zonder een nummer te skippen. Voor mij is dit het beste album dat ze ooit gemaakt hebben.

Zou kunnen, maar volgens mij staat er geen duet op metlee.

Het is leuk om te zien dat heel veel mensen zo genieten van het nieuwe album. Ik zelf heb die mening echter niet. Ik vind de songs over het algemeen redelijk overgeproduceerd klinken. Ik vind juist het ongedwongen karakter van de Rolling Stones heel leuk. Maar dit mis ik echt op dit album.
Nee dit voegt niet heel veel toe aan hun indrukwekkende oeuvre. Van mij had het niet hoeven te verschijnen.

2,5*

Ik ben een levenslange Rolling Stones fan. De release van een nieuwe Stones-plaat is dus wel een evenement voor mij. Dat gold ook voor zo ongeveer de volledige media, zoals we rond de release gezien hebben. De marketing machine van de Stones is nog net zo levend als de band zelf. Ik vind het wel mooi.

De opwinding richting de releasedatum, het vrijgeven van de eerste singles, de euforie werd steeds groter. Nog voordat de plaat uit was vlogen de superlatieven je al om de oren. Ik word daar altijd een beetje cynisch van. Want hoeveel platen van grote bands zijn euforisch onthaald en waren binnen een jaar alweer vergeten? De Stones is het meerdere malen overkomen (soms onterecht, soms terecht wat mij betreft). Die fout wilde ik niet maken. In mijn initiële euforie een plaat de hemel inschrijven die bij nader inzien toch niet zo goed blijkt te zijn. Ik vind dat juist mijn favoriete band het verdient om kritisch en genuanceerd benaderd te worden.

Daar moet ik wel aan toevoegen dat ik mij realiseer dat ik als levenslange fan de Stones per definitie op een andere manier benader dan de casual fan of muziekliefhebber in het algemeen. Ik heb een lange geschiedenis met de band, ken alle platen van binnen en buiten, heb elke release in minimaal twee versies is de kast staan en heb ook een flink aantal boeken van de band. Die ik voor een deel ook van binnen en buiten ken. Dus ik heb een andere relatie met de Stones dan de gemiddelde muziekliefhebber. Dan benader je een nieuwe plaat per definitie anders dan iemand die de klassiekers goed vind maar de band verder niet zo volgt.

Ondanks bovenstaande ging ik er met enige reservering in. Daar had ik ook wel een reden voor, want met name over de productie van Angry was ik niet heel erg te spreken. In de week na de release nam dat gevoel de overhand. Bovendien vond ik de nummers op een paar na ook helemaal niet zo goed. Als ik op dat moment mijn recensie had geschreven was die vrij negatief geweest.
Ik heb de plaat toen een aantal dagen weggelegd. Want ik merk dat juist op de momenten dat ik een plaat niet luister mijn mening zich pas echt gaat vormen. Welk gevoel blijft er hangen? Blijven er nummers in mijn hoofd zitten? Dat bleek zo te zijn. Niet alleen Angry en Sweet Sounds of Heaven, maar ook andere nummers kwamen met enige regelmaat mijn hoofd in gevlogen. Zo begon de plaat zich langzamerhand te nestelen in m’n hoofd. En toen ik na ongeveer een week de plaat weer ging draaien, werd ik steeds positiever. Ik kreeg overdag als ik aan het werk was al zin om Hackney Diamonds ’s avonds weer op te zetten.
De nummers beginnen zich steeds meer in m’n hoofd te nestelen en de plaat begint ook steeds meer als een geheel te voelen. En langzaam begin ik de euforische geluiden van rond de releasedatum steeds beter te begrijpen. Ben ik nu één en al euforie over Hackney Diamonds? Nee, niet helemaal. De productie vind ik nog steeds niet geweldig. Het geluid had van mij een stuk opener en organischer gemogen. En de mastering had zachter gemogen. Maar ik erger me er niet meer aan, zoals ik in de dagen na de release wel deed.

Het doorslaggevende gevoel is nu dat ik plezier beleef aan Hackney Diamonds. Dat de Stones plezier hebben beleefd aan het maken ervan is ook duidelijk hoorbaar. Ik heb zin om de plaat regelmatig op te zetten. En daarmee is het zonder enige twijfel een geslaagde plaat geworden.
Beste nummers? Sweet Sounds of Heaven natuurlijk, maar ik vind Dreamy Skies ook geweldig. Verder begin ik Depending on You steeds beter te vinden, Get Close is toch ook wel heel erg lekker, Whole Wide World en Mess It Up zijn ook fijn. En het Keith nummer Tell Me Straight is een mooi rustpunt voorafgaand aan het vocale vuurwerk van Sweet Sounds Of Heaven.
Er is op dit moment geen enkel nummer dat ik als redelijk of minder zou bestempelen. En dat is toch wel het grote winstpunt ten opzichte van alle albums sinds Tattoo You: er staan geen vullers op. Dat maakt Hackney Diamonds de meest constante plaat sinds Tattoo You, maar of het ook de beste is? Dat moet de toekomst uitwijzen.

Angry vind ik inderdaad een perfecte start en ook gewoon een heel goede plaat geschikt voor breed publiek. Daarna drie minuten lang I wanna get close to you—ahaaii wanna gee close to you- vind ik teveel herhaling. Maar mn punt was ook meer dat het opvallend is dat er niet echt consensus schijnt te zijn over welke nummers dan de betere en mindere zijn. Ik vind Mess it Up bijvoorbeeld goed, terwijl veel recensenten dat dan weer een van de mindere nummers vinden. Daarnaast zijn Angry, Bite my Head off, SSOH en Dreamy Skies mn favorieten (die laatste wordt door anderen ook weer afgekraakt)

GrafGantz verslagen op zijn eigen terrein.

TimF is de sax (en in mindere mate ook de drum) je niet opgevallen?
De rest van de hoogtepunten ben ik met je eens.

Welkom Fedde bij de MuMe-meute! Of ben je al eerder lid geweest? Hoe dan ook. Je mening over en rating bij dit album vind ik in ieder geval een aardige binnenkomer . De ongedwongenheid waar je op doelt is met name te vinden op eerder werk van meer dan een halve eeuw geleden. Op latere platen staan overigens altijd wel een paar (zeer) overtuigende tracks uit de gewenste losse pols. Van albums met een consistente topkwaliteit is echter geen sprake meer. Maar dat weet je waarschijnlijk al langer dan vandaag.

Ik moest aan een oude Kakhiel denken: klik

Ik snap best dat Get Close niet overal in de smaak valt. Van mij mogen ze 6 van dit soort nummers op een plaat proppen. Heerlijk. Vind het refrein, hoe eenvoudig het ook mag zijn, fantastisch klinken door die begerige energie van Jagger. Die (heerlijke) rif doet mij heel sterk denken aan Slave van Tattoo You. Get Close is wel iets completer.

Dat is dus jouw mening, die je al eerder duidelijk maakte. Het is echter geen feit, er zijn genoeg mensen hier die dit Hackney Diamonds wel een heel goed- of zelfs een topalbum vinden.

Natuurlijk is het een mening. Daar staat deze site bol van. Iedereen mag hier zijn of haar opinie ventileren. In de wetenschap dat andere users het er wellicht mee oneens zijn. Zoals jij in dit geval. So be it.

Ik had vooraf mijn bedenkingen toen de plaat werd aangekondigd maar na de twee singles werd ik toch wel nieuwsgierig. Na een aantal luisterbeurten was ik gewoon aangenaam verbaasd en heb het vinyl aangeschaft. Het is een heerlijke plaat met prima tot hele goede nummers. Jagger zingt nog gewoon alsof het 1970 is. En aan het gitaarspel van Richards en Wood is ook niet te merken dat ze een de tachtig aantikken.
Het zijn stuk voor stuk heerlijke nummers en de hoge waardering lijkt me hier terecht wat de zuurpruimen hier ook tegen in brengen.
Enige dissonant is Live by the sword wat zowel muzikaal als tekstueel een vullertje is.
Ik verhoog hem naar 4.5.

hahahahahaha, de plaat is gewoon goed en iedereen die daar anders over denkt is een zuurpruim. hoe eenvoudig kan het leven zijn!

Als iemand herhaaldelijk negatief commentaar blijft geven op dezelfde plaat dan vind ik hem een zuurpruim. Verder mag iedereen uiteraard zijn mening hebben.

Discussie over muziek is daarom ook zinloos vind ik, want meestal na ellenlange discussies en verhalen komt iedereen vaak altijd tot dezelfde conclusie van: 'smaken verschillen'

Misschien zit het in de wijze waarop je jouw mening brengt. Daarnaast leg je een ander ook een mening op (zoals je zelf waarschijnlijk wel weet...).

Mijn stelligheid is inderdaad niet mijn beste eigenschap. Maar een mening opleggen..? Dat gaat me te ver. Ik zit hier op de site niet in groepstherapie, begeleid door verongelijkte fans bij een lage rating van een ander. Wel voor deelname aan muziekinhoudelijke uitwisseling o.a. over dit album (en ander werk van de Stones). Meer algemeen om kennis te vergaren en tips te verzamelen. Daarom wandel ik maar weer eens een stukkie verder op zoek naar ander fraais. Sans rancune mijne heren. Veel luisterplezier!

Beste album van de Stones in meer dan 40 jaar, met een aantal geweldige tracks die niet mijn hoofd uit te rammen zijn. Met Sweet Sounds Of Heaven voorop. Als hier toch eens een echte soul/gospel zangeres zoals Lisa Fischer had meegezongen ipv van Lady Gaga, die op het uiterste van haar bereik zit.

De Stones zijn duidelijk uitgedaagd door producer Watt wat een heel fris geluid en gewoonweg betere nummers oplevert. En op Jaggers stem zit geen enkele sleet. Vergelijk dat eens met Paul of Bob! Soms wordt een mens heel prettig verrast in het leven en Hackney Diamonds is een van die gelegenheden. Een heel goed album!