The Velvet Underground - White Light / White Heat (1968)

De laatste 2 nummers, ARRRGGHHHH!!!!!!
En Brainticket, check je post aub even.

Ik herinner me dit album niet écht meer (niet zo'n positief teken doorgaans); ik 'vrees' vooral de 'noise' , maar ik zal 'm nog eens proberen....misschien.

Waar ik het voorgaande en nakomende album van de VU helemaal beleef en geniet, gaat deze toch grotendeels langs me heen. In vergelijking met de VU & Nico zit er ook muzikaal veel minder variatie m.i. Ook vind ik de geluidskwaliteit beneden peil, met een flinke lading ruis op de achtergrond.

Pluspunt: De teksten zijn overigens wel 'als vanouds'.

Die geluidskwaliteit is toch zeer zeker niet minder dan die van het debuut.

Inderdaad, alleen lawaaieriger. Persoonlijk vind ik dat juist heel erg vet.

Nou....dat heb ik gedaan...en geweten!!

Ik vind dit qua geluidskwaliteit inderdaad een stuk beter dan VU & Nico. Het is meer de verdienste van de band dat het zo (geweldig) lawaaiig is, met als hoogtepunt de tweede helft van I Heard Her Call My Name, hoewel Sister Ray als geheel nummer in mijn ogen nog net iets beter is.

Jij noemt het lawaaieriger, ik noem het ruis. Ik denk dat we het over hetzelfde hebben.
Het verschil is alleen dat ik het niet zozeer iets toe vind voegen aan de muziek. Daarom vind ik andere albums van de VU ook beter. Ik zal deze binnenkort nog een keer opzetten om het een kans te geven iig.

Schitterend rockalbum. Goed geëxperimenteerd, fantatisch einde! De laatste met John Cale, waarna op de plaat "The Velvet Underground" zijn vertrek erg merkbaar is.

Ik hoor hierop nogal behoorlijke "klereherrie" (noise) en een 'praatnummer' , Beathoven, maar ieder zijn smaak en beleving (die van The Sex Pistols van jouw Top 10 is overigens wel errug goed....rockmuziek op luid volume, maar geen 'herrie')

P.S. het is beslist geen slechte plaat overigens

Klereherrie ... zolang het maar melodieus is en boeit of beklijft zoals "Sister Ray" hier en Sex Pistols.
Herrie puur om de herrie of a-melodieuze noise kan mij gestolen worden!

Van de drie eerste en meest legendarische VU albums vind ik deze tot nog toe de minste. Waar dat precies door komt weet ik nog niet, maar de tijd zal het leren..

Toch van 4 naar 5 verhoogd. Is dit geen klassieker? Wat een sound!

Het was flink wennen aan de 'grainy' sound zeg maar. Het debuut met Nico klonk dan toch wat frisser.

The Gift heeft een geweldig verhaal, je weet dat het slecht afloopt, alleen nog niet hóe .

Sister Ray klinkt de eerste minuten prima, daarna is het veel van hetzelfde, mogelijk ontdek ik er nog parels in .

Twee weken verder, en de parels blijven uit .
Misschien dat ik de 3e plaat van VU maar eens probeer. Die schijnt wat frisser te klinken. Dit is in ieder geval niet volledig aan mij besteed....

3*

Van de eerste 3 VU-albums vind ik dit ook de minste maar nog net goed voor 4* (al is het vanwege de titelsong en "Sister Ray").

Je kunt mijn smaak er op na slaan en zien dat ik heel wat gewend ben. Ik kan alleen niet zo goed tegen orgels met overdadige distortion er over heen.

Samen met de 1e de beste van de Velvet Underground, alhoewel de 3e en 4e er ook mogen zijn. Ik kan aan deze plaat eigenlijk geen minpunten ontdekken. Ik kan me voorstellen dat dit album destijds behoorlijk wat stof op deed waaien (zowel muzikaal als tekstueel), zelfs nu klinkt dit album nog modern.

Geweldig Waldo in The Gift, regelmatig gedraaid door geluid weg te draaien, super apart natuurlijk in die tijd.
Doorsprenkt van genialiteit en controversen

And then I felt my mind split open.

Ik schrok me rot toen ik van de week The Gift op mijn mp3-speler luisterde. Ik moet toch echt eens de rechterbox van mn pc maken .

Ligt het nou aan mijn - gepindakaaste - versie of laat de geluidskwaliteit gewoon te wensen over? Merkte ik ook al een beetje bij hun debuut, maar wel een stuk minder.

Welkom in de wondere wereld van

Je bedoeld die heerlijke smerige productie die er perfect bij past?

Inderdaad.

Met een schone productie zou dit album totaal niet uit de verf komen. Het gewenste effect zou compleet weg zijn.

Smerige productie ja, helaas heb ik smetvrees.

White Llight/White Heat is een geweldig nummer en dat geldt ook voor Lady Godiva's Operation. De stijl van zingen van Lou Reed is echt ge-wel-dig. Sister Ray bevalt mij ook wel, maar in alle eerlijkheid: ik kan het niet in 1 stuk uitzitten. De rest gaat een beetje langs me heen. The Gift heb ik tot nu toe alleen in nuchtere staat gehoord, leuk nummer - vooral de eerste keer is het lachen. Maar moet op ten duur wel aan kracht inboeten.

Toch wel wat minder dan het debuut.

Ik snap je punt, had het zelf ook heel erg. Die rammelende solo in I Heard Her Call My Name deed me ook helemaal niks. Het is dan ook niet een album wat je ineen keer snapt; 'een echte groeiplaat'.

Deze plaat bevalt me zelf wat beter, dan het debuut omdat ik nog steeds een link hoor naar de ''grunge'' en ''Noise scène!''

Mijn advies: Nog een keer luisteren. Maar aangezien ik het zelf ook irritant vind als mensen mij perse een album aan moeten dringen kan je deze laatste alinea wel vergeten.

Naast irritant ook wat overbodig, want ik heb zelf door wanneer een plaat een 'echte groeiplaat' is. En dit is er denk ik eentje. Maar na - ik schat - 10 keer in z'n geheel te hebben beluisterd kom ik niet veel verder. En je moet op een gegeven moment wel je stem uitbrengen, hé?