Charli XCX - brat (2024)

Negen dagen - al was dat hoop, maar een echte (muziek)evangelist houdt vol - de voet tussen de deur - denk maar aan een Jehovagetuige.

Aan de ene kant is vanuit het huidige wereldbeeld wallowing in the past (70s, 80s) wel te begrijpen en omdat er geen guided tours daarheen bestaan, is wijzen op het muzikale belang van die periode wel verklaarbaar.

Maar - denkend aan het zeer reguliere, grootsteedse verschijnsel van 'bagman' en 'baglady' leg mij maar eens uit wat voor maatschappelijke relevantie een song als Eleanor Rigby nu heeft voor een millenial?

Als kind van de Glamrock, zo een die nog steeds hip wil blijven en ieder jaar muziek koopt, CD/Vinyl, ja ze bestaan nog, gisteren spontaan Brat aangeschaft, bang om de revolutie te missen en natuurlijk ook nieuwsgierig. En mijn oude oren zijn best blij met de nieuwe worp van Charlie, die ik nog live zag in het voorprogramma van mijn heldin. Het klinkt fris, vrolijk, zomers en gaat zeker mee op vakantie. Dus ja, we zijn er nog, Generatie B die niet is blijven hangen in het grijze verleden. En die generatie Z moet zich eens meer verdiepen in The Beatles, misschien verrijkt het je jonge leven.

Paul McCartney is brat

Heerlijk energiek album met op zijn momenten ook lekkere mooie tunes.
Vocalen en beats zijn topniveau .

Tip aan de vele andere oudjes hier, zet gewoon dit plaatje een keer op als morgen de kinderen met kleinkinderen op het zondagsbezoek komen en jij bent zomaar weer een dikke 40 minuten hip.

Heel leuk om op musicmeter weer eens uitgebreide discussie bij een nieuwe release te lezen. Ik blijf tegelijkertijd regelmatig terugkeren bij het album zelf. Begrijpelijk dat de sound de meningen hier en daar verdeelt, maar het gebrek aan identiteit dat hier en daar genoemd wordt vind ik absurd: ik vind dit een van de meest identiteitsvolle albums die ik in tijden gehoord heb, en denk dat hij ook daarom zo breed omarmd wordt.

Het komt mij hier teveel op neer van "dit album moet je goed vinden". Doet mij denken aan de jaren '90 toen wij overspoeld werden met die hardcore housedreunen dat je goed moest vinden, anders was je niet bij de tijd. Er zijn trouwens zoveel interessantere albums dat jaar uitgebracht, waarom zoveel aandacht voor brat?
Een goed album voor mij is waarvan ik kan zeggen: "die wil ik nog vaker horen" en dat kan ik niet zeggen van brat. Ik draai ook hedendaagse muziek maar vind daarom niet alles daarvan goed (geldt ook voor oude muziek).

Wie zegt dat dan?

Aw shit, here we go again.

LucM IS brat

Iedereen is brat.

Sure nuff dude, all humans are brats, but some are Brattus Norvegicus

Of aan de jaren '90 toen alle jongeren met Nirvana wegliepen, maar de meeste 50+-ers ook sceptisch toekeken en verkondigden dat dat bandje nooit de tand des tijds zou doorstaan.


Omdat andere albums niet op dezelfde manier de tijdgeest weten te vatten. En dat lukte Charli in 2020 ook al met how i'm feeling now.

'This one's for all my mean girls, bad girls en azijnzeikers op Musicmeter.nl.' Charli XCX is dit jaar eindelijk doorgebroken bij het grote publiek met Brat. Met het meer radiovriendelijke Sucker en CRASH lukte dat niet, hoewel Charli al enige bekendheid had door haar samenwerkingen met Icona Pop en Iggy Azalea.

Maar wat heeft er nu voor gezorgd dat het dit keer wel gelukt is?

Heeft Charlotte Emma Aitchison het grote succes nu te danken aan een geweldige gifgroene marketingcampagne? (Kamala Harris is immers nu ook Brat.) De timing heeft zeker geholpen, maar Charli is op haar best als ze dicht bij zichzelf blijft, zoals op haar EP's en mixtapes.

Rauwe clubtracks met eerlijke teksten en een hoog zelfbewustzijn maken haar net wat interessanter dan veel andere vrouwelijke electro-artiesten: ‘I set the tone, it's my design / And it's stuck in your mind’, zingt Charli op 360. Of zoals op Rewind: ‘Nowadays, I only eat at the good restaurants / But, honestly, I'm always thinking 'bout my weight'. Zo recht voor je raap worden ze vaak door andere vrouwelijke artiesten niet opgediend.

Het probleem dat ik zelf altijd met Charli XCX’ muziek had is nu verleden tijd. Tot een tijdje terug kon alleen True Romance uit het Tumblrtijdperk mij volledig bekoren. Vaak vond ik Charli’s platen niet over de gehele linie even sterk.

Maar nu vind ik eigenlijk elk nummer wel iets bijzonders hebben. Sympathy is a Knife, Rewind, Apple en Mean Girls bleven meteen hangen. De rest volgde na een paar luisterbeurten en de uitstekende Boiler Room-sets.

Brat is misschien geen vernieuwend album, maar het komt op het juiste moment na de Barbie-zomer van 2023. Ik ben benieuwd hoeveel nummers van Brat uiteindelijk Club Classics zullen worden.

Nee, ik ben een mean girl.

Doet me denken aan Fresku’s Kreeft: ‘Vroeger at ik vaak kip met rijst, nu ben ik vaak te vinden in het vispaleis’

Ik vond het altijd jammer dat Charli haar toffe spul toch bleef afwisselen met meer commercieel spul. Niet dat dat slecht was, maar het voelde toch voor mij vaak alsof ze zowel graag haar eigen ding wilde doen als hits wilde scoren, en daartussen bleef laveren. Denk ook aan featurings als bijv bij Joel Corry (Out Out) en David Guette (Dirty Sexy Money). Wellicht ook gewoon zodat er brood op de plank komt, wat haar meer ruimte geeft voor het experimentele werk.

Maar het was dus vaak of of. Echter: dit album is allebei, eigenzinnig én hitgevoelig. De perfecte synthese.

En dertigers.


LucM is trouwens een bot, toch? TOCH?


O ja:



Sorry not sorry!

Deze Xennial (bouwjaar 1978) is definitief om. Verhoogd van 4* naar 5*.

Wellicht vloeken in de Church or Charli hier, maar ik moet bij sommige nummers denken aan Ke$ha ten tijde van haar debuut (Talk Tak en Rewind om er maar gelijk 2 te noemen). Ben ik nu echt oud en de voeling met de tijdsgeest volledig kwijt, of zijn er hier meer die dat er in horen?

Nee, ik denk ook dat Ke$ha absoluut een invloed is geweest op dit album! Ik hoor ook David Guetta wel terug, op het refrein van een Mean Girls bijvoorbeeld. Hoewel ik op wat losse nummers na niet echt naar die artiesten luister (When Love Takes Over, eeuwige banger), geeft dit album me wel degelijk nostalgie naar de pretentieloze, vuige dancepop van die jaren. Voor andere proto-Charlicore kan ik overigens ook Nadia Oh aanraden - nummers zoals My Egyptian Lover hebben precies dat trashy, overstuurde 10's-pop geluid dat hier geperfectioneerd wordt.

Ik heb ook het idee dat zowel Charli als Kesha zijn beïnvloed door Uffie

Uffie's banging, Feadz is banging, Charli's banging?

Charlie xcx - Guess featuring Billie Eilish (official video)

Charli en Billie zetten popcultuur schaakmat.

Jammer dit
Je kent mij wel.
Ontzettend fan van charli maar Billie kan ik nog steeds niet bekoren. Zo nep.
Moest weer even mn haat spuwen.

Ooit op een dag gaat het kwartje wel vallen

Als ik dement word?

Volgens mij is die dag reeds aangebroken.

Bradt.


Ik vind het wel grappig om te zien dat juist een nummer op de deluxe-editie VIP-treatment krijgt met een hoge dosis onderbroekenlol.

Ik las 'Voor mij is die dag reeds aangebroken', en dat had ik ook best geloofd.

Goeie grap, die ga ik nooit meer vergeten.