The Cure - Songs of a Lost World (2024)

Bijzonder: bij Last.FM is Endsong het minst gewaardeerde/beluisterde nummer, en hier het meest gewaardeerde nummer.

Opdoeken dat Last.FM!

BBC 2 vanavond en vannacht allemaal The Cure. Nu Endsong. Check it out.

Net even op RYM rondgekeken. Luisteraars bepalen de score toch? Die kunnen an sich niet strenger zijn dan een populatie in Nederland? Of is het echt een puur Amerikaanse site of zo? Of is het de cultuur op de site om kritisch te zijn?

Klopt, luisteraars bepalen de score. Maar laat ik het zo zeggen. Een gemiddelde van 4,0 oid zegt veel meer dan een 4,0 op mume. Gemiddeldes liggen op rym lager, iets wat mij al vaak is opgevallen.
Het is een site waarin iedereen uit elk land kan stemmen, dus geen idee.
Misschien nog meer snobs als hier?

Tjonge, wat valt dit album me tegen zeg! Ik kan er nauwelijks doorheen komen. Veel te rustig, een overmaat aan dominante synths en telkens dat slaapverwekkende repetitieve deuntje, dat bijna op elke song terugkomt, de songs zijn ook veel te lang waardoor het geheel wat langdradig wordt. Misschien had ik teveel verwachtingen, maar ik ben bang dat dit voor mij niet eens een voldoende wordt. Waarschijnlijk ben ik blijven hangen in de jaren 80, en dan met name de eerste helft toen The Cure hun beste albums maakte. Ik geef een voldoende uit respect maar als ik mijn hart zou volgen en het niet The Cure zou zijn, zou dit een onvoldoende zijn. Ik ken genoeg hedendaagse bands die me meer boeien.

Ik heb veel platen van The Cure in de kast staan. Deze gaat er niet bij komen. Ik vind het een saaie plaat.

Het concert gisteravond op de BBC viel wat tegen, weinig nummers van dit album werden gespeeld en opvallend High en From the Edge of the Deep Green Sea van Wish en natuurlijk de hits van eerdere jaren. Vond het wat tam.

Kijk anders via YouTube het concert van vrijdag terug, bestaande uit drie sets. Ik vond het prachtig.

Tja, tam, de heren zijn natuurlijk wat stram aan het worden, muv Gallup wellicht, in zijn poema-jasje en zijn Hooky-aanse “sta met m’n bas voor mijn kloten” poses. Wie was trouwens die extreem stoïcijnse (en breekbaar stramme) gast die iets met een synth leek te doen en soms een gitaar uiterst marginaal en stijf als een lantaarnpaal beroerde? Voor de kijker op links. Schuifelde tijdens de breaks (de voortgaande onweersbuien) ook altijd helemaal als laatste van het podium af. Miste overduidelijk zijn rollator. Scootmobiel was beter geweest. Leek wel op de oudere broer van Jeroen Pauw…

Was dat niet Perry Bamonte?

Yep. Niet een telg van de familie Pauw dus.

Compleet ongerelateerde trivia, maar Chameleon Day begon: ik had ooit een baas van wie een vriendin van haar zowel verhoudingen zou hebben gehad met Jeroen Pauw als Robert Smith. Volgens haar was Pauw kleingeschapen en was Smith eigenlijk kaal en droeg hij een pruik. Ik heb voor beide beweringen nooit sluitend bewijs gevonden, moet ik eerlijk toegeven. Maar ik dwaal weer af.

Eigenlijk best een fijne plaat van de heren, veel beter dan hun laatste twee legsels. Misschien niet wereldschokkend zoals Faith (voor mij tenminste), Pornography of Desintegration maar een meer dan lekker album voor deze druilerige dagen, past me wel.
Ik vond het ook wel wat tam gisterenavond maar ook wel weer lekker, mooie uitvoeringen van de nieuwe nummers, dat dan weer wel.

Nog niet gezien dat concert maar is Roger O'Donnell niet gewoon terug op toetsen.
Echt op Jeroen Pauw lijken vind ik hem niet.

O'Donnell stond gewoon op zijn plek achter de keyboards rechts op het podium, links stond Perry Bamonte en daar ging de discussie over.

Je moet hier zeker wijzen op een aantal opmerkelijke prestaties: eerste plaat in 16 jaar, de prachtige stem van Robert Smith die nog wel 300 jaar lijkt te kunnen meegaan en met 'and nothing is forever' krijgen we een nummer met een intro die niet had misstaan op een synthwave plaat. Maar dat zijn allemaal zaken die niet mogen doorwegen in de uiteindelijke beoordeling van deze plaat. En dat lijkt mij hier (en elders) overduidelijk het geval te zijn.
Want nummers 3, 4 en 5 zijn gewoon te matig. Endsong duurt en duurt en duurt en bouwt maar op, maar naar wat eigenlijk? Naar nothing dus. Zelfs op hun self-titled album hebben ze dat met afsluiter 'the promise' vele malen beter gedaan.
'I can never say goodbye' is duidelijk de uitschieter van dit album, en het start ook erg sterk met de eerste twee nummers. Ik weet niet of dit het einde is, en ik sta hier meer dan waarschijnlijk ook alleen in, maar: een synthwave plaat van the cure, waarom eigenlijk ook niet?

Ik heb hier erg naar uitgekeken en de binnendruppelende recensies hielpen hierbij flink. Sombere muziek, lange intro’s, verwijzingen naar m’n favoriete Cure platen….kom maar door.

Maar helaas. Ik vind het een stomvervelende oersaaie eenvormige plaat die verder wordt verknald door lelijke gedateerde synths. En voor het eerst zorgt Smith voor een andere emotie dan bewondering en ontroering. Na vier nummers dacht ik zelfs van: hou nu maar op met je gezever en ga genieten van het leven jongen. Als je dik in de zestig mag worden, dan heeft natuurlijk niet alles je hele leven meegezeten maar stel je niet aan en maak er wat van. Ik bedoel…dat zwelgen in ellende gaf m’n favo Cure platen een meerwaarde maar op deze plaat werkt het, voor mij althans ,averechts.

Ah, die heeft waarschijnlijk wel dezelfde kapper als Pauw

RS is zo ongeveer de laatste persoon op aarde die ik met zo'n advies lastig zou vallken

Euh….Ian Curtis?…oh…euh….nee…..laat maar, vergeet het. Sorry!

Songs of the lost world, langverwacht uiteindelijk gekomen, het is gelijk the cure, weggeweest zijn ze niet. Live waren ze volop aanwezig. The Cure, het kindje van Robert Smith, die vast een goed leven heeft, een diep melancholies gevoelsmens, toen al als 20 jarige, nu als 65 jarige heeft die treurnis in de herfst van zijn leven zich verdiept en levert een zwaar melancholische plaat op, verlies, verval, het einde, thema,s waar we allemaal mee te maken krijgen, rauwe emoties. een mooie plaat die meerdere luisterbeurten verdiend, dan komt de plaat tot leven. In deze tijd van een snelle hap en een aandachtsspanne van een goudvis is dat voor veel mensen lastig, het moet per direct binnenkomen. Dan kom je met de songs of the lost world bedrogen uit. Het rijpingsproces heeft tijd nodig.

Ben benieuwd hoe jij dan nu al, we zijn drie dagen verder, 4,5* weet uit te delen.

Dus je suggereert dat de “andersdenkenden” hier het album niet meerdere keren aan een luisterbeurt onderworpen hebben? Je hebt mss gelijk, maar ik behoor niet tot de “school goudvissen”.

Hij heeft vermoed ik nog wat meer luisterbeurten nodig om tot de conclusie te komen die anderen…..op basis van ervaring en inzicht, wat eerder trekken.

Ik ga het album de komende dagen zeker nog een kans geven. Kan inderdaad een groeiplaat zijn zoals je zegt.

Wordt hier beter bij iedere luisterbeurt.

Ik sluit me aan bij wat anderen al zeggen: goudvissen die snel 4,5* of 5* kunnen neerzetten is niet vreemd, maar als je wat meer bedenkingen hebt bij het album en al een beoordeling hebt gegeven dan ben je dus, eh, een goudvis want het moet rijpen.....

Deze goudvis gaat het album juist per draaibeurt minder vinden (en deze goudvis dacht dat het wel zou bijtrekken, maar helaas nog niet): kan dat ook? Misschien ben ik een koi karper wellicht

Het blijft altijd een prachtdiscussie op deze site: wanneer kan en mag je een oordeel vellen.

Album van het jaar!

Conclusie, smaken verschillen.
Voor mij komt deze op plek 6-7 van top 13 cure albums.
Echt even sterk als bloodflowers maar wel onder wish, faith en natuurlijk de heilige 3.

Berichten verplaatst naar The Cure