The Cure - Songs of a Lost World (2024)

Ik snap het wel, het is te vergelijken met de teleurstelling die ik vorig jaar bij Depeche Mode had. Memento Mori blijft voor mij een matige New Order rip off. Live vind ik Depeche Mode een grote karaoke show. Bij The Cure had ik een soortgelijk gevoel. Ze hadden beter na Wish kunnen stoppen. Toch overtreffen ze mijn verwachtingen met Songs of a Lost World. Ik heb wel een minder gevoel bij het laatste concert van The Cure. Muzikaal klopt het allemaal en Robert Smith is verrassend sterk bij stem. Maar er is totaal geen interactie en chemie op het podium.

Bloodflowers 2.0, maar dan een stukje minder. Het openeningstrio vind ik nog het beste. Wat mij nog het meest stoort zijn de vocals, die vind ik niet best.

. Yep, mee eens. Ook daar had ik hoge verwachtingen van maar ik vind MM maar zozo en het concert vond ik best leuk maar ook geen topper. Mss hoop ik ook wel te veel dat m’n jeugd favo’s nog een keertje knallen met nieuw werk maar dat gebeurt eigenlijk nooit meer. Nou ja, Peter Gabriel verraste mij dan weer in positieve zin.

1. Disintegration
2. Seventeen Seconds
3. ???

2- pornography
3- seventeen seconds

Heilige drie zal niet bij iedereen hetzelfde zijn denk ik, Faith - Pornography - Disintegrarion zou mijn lijstje zijn.
Maar zoals gezegd, dit is een prima plaat, dat dit er nog inzat na de voor mij twee mindere broeders hiervoor, is toch prachtig.
Een prachtige opener, The Cure waardig en een imho geweldige afsluiter! En dan I Can Never Say Goodbye, boven verwachting moet ik zeggen.
Stem klinkt nog altijd als een klok, de muziek als ten tijden van mijn studententijd in Tilburg. Kan deze wel hebben zoals al gezegd.

Zelf beschouw ik mij in dit Cure-gremium ook niet als een goudvis. Ik heb na ruim 40 jaar genoeg Cure-kennis opgedaan om te weten of ik het album bij de 8e of 10e keer beter dan wel niet beter zal vinden.

Tevens in brede zin genoeg muzikale 'ervaring' opgedaan (toetst en ge zult ondervinden ) om te weten dat mijn mening over de herhalingsoefeningen in de ellenlang intro's die ik vaak taai en ouderwets vind niet zal veranderen. Mijn mening van enkele dagen geleden hoef ik derhalve ook niet aan te passen.

Ik ben hier in dit album teleurgesteld na die 16 jaar, maar ik begrijp - en vind het fijn- dat er anderen zijn die hier wel veel genoegen aan beleven, echt.
Zelf ervaarde ik dat 'geweldig' gevoel bij het uitkomen van i/o van Peter Gabriel na 20 jaar.

Smaken en belevingen zullen altijd individuele processen blijven, maar dat maakt deze site ook boeiend.

Laat we het er op houden, dat dit album de gemoederen bezig houdt en dat is toch positief voor een band die al sinds 1979 albums maakt! Ik kan zelf beter stoppen met luisteren, want dit album rijpt bij mij juist niet, integendeel.

Ik heb het vandaag ook weer even geprobeerd en ook mevrouw Rainmachine meegenomen in de Cure luister extravaganza. Zij is (meestal) minder kritisch en ziet dingen nog wel eens vanuit een andere invalshoek dan hoe ik dingen beleef. Ze was verder erg benieuwd naar deze nieuwe Cure maar binnen 15-20 minuten kwam toch het verzoek om te stoppen en iets anders op te zetten. Ik heb op de achtergrond gewoon meegeluisterd maar ook mijn eerdere indruk is er niet positiever op geworden. Ik stoorde mij vooral aan het nummer And Nothing Is Forever, wat een k.u.t nummer is dat. Ik ga dit album zeker niet kopen en dat is eigenlijk de eerste Cure plaat die ik niet in mijn bezit heb. Misschien later als ie een keer in de aanbiedingsbak staat voor een leuke prijs, ik hou het dus gewoon bij de Spotify versie. Geen marble grey vinyl of bluray disc voor moi.

Gisteren gescoord bij de Plaatboef in Rotjeknor.
Plots is dit weer een Cure die je meesleurt in donkere spelonken. Keyboard en drums zijn de lokmiddelen.
Geen weerstand aan te bieden.
Na Pornography weer eens power. Dat is wat ik bij een Disintegration teveel moest zoeken. Dit album heeft scherpte, blijft boeien.
Verrassend, nooit gedacht dat ik dat ooit nog van dhr. Smith kon verwachten.
En in het juiste jaargetijde!

Power?? Welke versie van het album heb jij meegekregen? Kijk eens op het label, staat daar wel “The Cure” op?

Dit noemen we een goudvis-gevalletje

Don’t miss the

Iets met lange tenen en de pot verwijt de ketel....
Het gaat erom dat ik niemand een hoge score wil ontzeggen, het is idd een kwestie van smaak. Maar om aan iemand die niet zo'n hoge score aan dit album kan geven, kortzichtigheid (goudvis gedrag volgens een user) en nu jij een zuurpruim reactie/verhevenheid gaat toekennen.... Nou, nou

Er stond hier nog een bericht boven (of onder). Ik laat mijn reactie staan. Want mensen, het is allemaal maar een kwestie van persoonlijke ervaring. Vandaar de .

Hoewel ik kritisch ben op het album (en dat gevoel neemt toe) vind ik het prachtig dat het album er is na al die jaren. Ik heb de afgelopen 2 weken in aanloop naar de release na jaren weer veel Cure gedraaid (vooral live werk). En echt intens genoten! En zeker van het concert van afgelopen vrijdag!! Dat raakte bij mij een (nou zeg maar veel!) nostalgische sna(a)r(en)…Vooral ‘Play for Today’ kwam hard binnen…..met het publiek dat hoo, hoo, hoo mee scandeerde (volgens mij zag ik een grote glimlach op het gezicht van Smith verschijnen). Ik voelde me verbonden met het publiek. Ik was weer 15!

O ja, nog één ding mbt het concert van vrijdag. Waarom deed die gitarist (ken zijn naam niet) van die rocksolo’s??? Als band die de postpunk mede gedefinieerd heeft - met het album ‘Seventeen Seconds’ - doe je dat NIET! Op dat album werd elke referentie aan rock geëlimineerd (24 karaat postpunk). Tot mijn tevredenheid. Smith kent die “wet” toch; heb hem nooit echt rocksolo’s horen spelen. Maar ja, die “schuldige” gitarist was natuurlijk ook geen bandlid van het eerste uur. Zo’n zzp’er.

Dat is Reeves Gabrels, ook gitarist bij Bowie geweest. Hij maakt gretig gebruik van wahwah-effecten, waar ik ook niet altijd fan van ben. Die rock-solo’s hebben vermoedelijk iets te maken met Smith z’n Jimi Hendrix-fascinatie.

Een JH fascinatie? Meen je dat? Nieuw voor mij. Bronnen? Verstoord het beeld van Smith voor mij wel wat (heb zelf niet veel met JH, en Woodstock e.d. is alles waar punk/postpunk niet voor stond).

Op Friday I'm in Love, The Caterpillar en Pictures of You na heb ik nog nooit echt een klik met The Cure gehad, maar dit nieuwe album gaat toch vrij eenvoudig naar 5 sterren. Pictures of You beschouw ik als één van de beste nummers ooit gemaakt en op het middelste tweetal na vallen alle nummers van Songs of a Lost World in deze categorie. Minutenlange intro's die een duidelijke spanningsopbouw en sfeerzetting neerzetten, gevolgd door meesterlijke, melancholische melodieën. Thema's als vergankelijkheid en eindigheid passen daarbij perfect in de huidige levensfase van de band. Warsong en Drone:Nodrone zijn een stuk dreigender en vormen daarmee een gewenst zwaartepunt in het midden van het album. Gevoelsmatig sluit Songs of a Lost World naadloos aan bij het rijtje Blackstar, You Want it Darker, Ghosteen.

Heb helaas nog geen tijd gehad om deze band uit mijn jeugdjaren, The Cure dus, die ik vooral in de jaren '80 volgde, dit nieuwe album te beluisteren. Maar als ik de recensies lees, en het hoge stemgemiddelde zie begin ik toch wel nieuwsgierig te worden. Hopelijk morgen meer tijd om eens een paar luisterbeurten te geven.

Ik vind het mooi de verschillende meningen hierover. De plaat is drie dagen oud, sommigen klasseren ze al verticaal, anderen hebben een meesterwerk in de handen. Laat dat ding toch wat rijpen. Is het even goed als seventeen seconds (5* bij mij? Nee. Is het evengoed als Disintegration (4,5* bij mij), nee. Is het evengoed als Wish (bwoh, voorlopig wel). Dus geef ik het voorlopige een 4*. Kan nog zakken en stijgen hoor. Maar dat wijst de tijd wel uit.

Zo maar een vraag: hoe lang moet zo'n album in de Tidal-tree hangen om te rijpen?

Heb het tot nu toe eenmaal gedraaid en was net een onrijpe avocado: hard, weinig variatie en ik vond het maar nix. Moet ik er wellicht een rijpe banaan naast hangen?

Sta open voor goed advies

Chameleon Day, The Cure heeft ook Foxy Lady gecoverd, dus die Jimi Hendrix fascinatie kan ik wel plaatsen.

Rijpe bananen hebben geen invloed op het rijpingsproces van een avocado, dat weet jij ook wel.

Maar... als een avocado rijp is kan je er heerlijke dingen mee maken. Ik noem maar een dwarsstraat: Een limoen avocado cake, een kiwi smoothie met avocado, je kan er goede huisgemaakte guacamole van maken (moeten ze wel écht rijp zijn), of crunchy avocadofrietjes met salsa van gegrilde mango. Kortom, je moet even geduld hebben alvorens deze rijp zijn. Geldt ook voor dit album (net drie dagen oud), even rijpen (lees: non-stop luisteren de komende dagen).

Fantastisch ik ben zo blij met dit album, ze kunnen het nog. Dit benadert pornography en disintegration en wie weet overtreft het die. Ik vind het geweldig. Warsong komt absoluut in mijn top 3 favoriete the Cure nummers.
Voorlopige top 5:
1. Pornography
2. Songs of a lost world
3. Disintegration
4. Faith
5. Seventeen seconds

Klopt. Moest ik ook meteen aan denken. Wel één van de misperen van het debuut. Terecht gecorrigeerd op ‘Boys Don’t Cry’!

Ja, waardeloze cover
Leadzang Michael Dempsey. Vervolgens werd hij door Simon Gallup vervangen

Nee, Judas Priest...
'Power' is bij deze Cure voelbaar in de stevige, gedragen, volle geluidsproduktie, (drums sterk aanwezig) alsmede het hogere tempo dan bij bv. Disintegration.

Maar daar heb jij dan een andere beleving in.

Slecht is het niet, dat ga je mij niet horen zeggen. Het blijft The Cure. De intro's mogen wat mij betreft 17 minuten duren. Of 134 minuten, waarom niet? Als er één band geweest is die alles kan uitrekken dan was (of is het nog altijd) wel The Cure. Het lijkt alsof de single nét dát doet by the way. Ik heb nu de volledige plaat gehoord, niet enkel de twee singles. Springen er nu uit, Warsong en Drone:Nodrone,. en jawel, dát wil ik horen. Voor de rest klinkt het net een klein beetje te vermoeiend in mijn oren maar misschien worden mijn oren oud? Maar natuurlijk ga ik meer en meer luisteren en misschien ontdek ik weer dingen die ik nu nog niet hoor. Het is niet omdat ik fan ben van het eerste uur dat ik moet denken dat ik alles al weet op voorhand. Voorlopig kan ik het nog niet echt zo goed plaatsen eerlijk gezegd. En ik kan dus ook zeker nog geen vergelijkingen maken met F/P/D. De drums doen mij al zeker niet aan Pornography denken want Tolhurst kon niet drummen en dat was nu net de aantrekkingskracht van Pornography. Dit is veel technischer. Maar Robert, hij klinkt nu echt wel een beetje vermoeid. "This is the end of every song that we sing". Soms denk ik wel: "Stop nu toch eens met klagen, zeuren en jammeren, gast!". Ik heb dat al veel gedacht toen ik naar The Cure luisterde vroeger ook al. Maar toch heeft dat Cure opperspinnenhoofd iets wat mij heel erg aanstaat ook. Hij heeft zomaar even de beste band opgericht. OOIT! Ter wereld! (Sorry Beatles)

freddze, lang niet meer gezien hier op de site! Wat goed. Smith activeert gewaardeerde users. Nu orbit nog. En reptile71