The Cure - Songs of a Lost World (2024)

Ik vind de liedjes matig, de synths way too much. waar ik oprecht liefhebber was in de eerste fase van de output van de band, zijn ze voor mij al lang afgezakt tot bedenkelijk niveau. daar helpt geen lieve omit tegen. integendeel.

Duidelijk, dan heb je waarschijnlijk ook minder met de Disintegration en Wish periode, maar meer met 17 Seconds, Faith en Pornography.

dat klopt. mijn eersteling was het debuut en daar bewaar ik ondanks de flaws goede herinneringen aan. op een tapeje van de volgende twee heb ik urenlang gefietst over een maanverlichte duinroute en zitten ook diep in t hart. Porno is natuurlijk altijd lekker, maar daarna werd het voor mij ongeloofwaardig. Maw Robert moest echt in zijn depressie zitten, dan voelde ik hem.

2024 SONGS OF A LOST WORLD

Ik dacht: laat ik één ster zetten en daarna zo hard mogelijk wegrennen. Maar in de plaats daarvan heb ik het nieuwe Cure album een eerlijke kans gegeven. En ik moet toegeven dat het veel beter meevalt dan ik had gevreesd. Ik dacht: lange, trage en bijgevolg saaie nummers. En maar doorreutelen over het einde der dingen en tijden. Maar dat valt dus hartstikke mee. Eerst twee dingen die ik me voortdurend afvroeg. Moeten de intro's echt altijd zo lang duren en waar zijn de lekkere baslijnen van Simon Gallup? Maar in zijn totaliteit duurt de plaat niet te lang. En er zit voldoende afwisseling in de slechts acht tracks tellende set. Het heeft lang geduurd voor ik Disintegration als een meesterwerk kon beschouwen. Reden daarvoor was dat ik de plaat voor het eerst live hoorde op Rock Werchter. Het album werd toen integraal gespeeld en de songs bleven maar duren. Maar Disintegration telde voldoende pop nuggets om daarnaast ook de wat meer indigestieve nummer te leren degusteren. Op Songs Of A Lost World staan geen suiker spinnende Lullaby, melancholische Lovesong of pijnlijk mooie Pictures Of You. Zelfs geen knallende Fascination Street. En toch proef ik een aantal ingrediënten uit de popkeuken van Robert Smith. Hij strooit er zuinig maar effectief mee in de veelal donkere nummers. De donkergroene somberte van Disintegration en de bloedzwarte wanhoop van Pornography. Dat zijn voor mij de meest opvallende muzikale thema's van Songs Of A Lost World. En het lukt de band zelfs om mij van bij de eerste luisterbeurt mee te nemen in het beoogde concept. De plaat is zoveel jaren na de vorige een tijdsdocument geworden van de scharnierperiode in de geschiedenis waarin we ons nu bevinden. Het vertrouwde tranendal gaat verloren en de vraag is wat er hierna zal komen. Sommige nummers zijn zwaar georkestreerd zoals op Disintegration, andere hebben drums die patsen zoals op Pornography maar er zit een zekere virtuositeit in het samenspel dat we wat minder van The Cure gewoon waren. Wellicht is de solerende gitarist hier mee verantwoordelijk voor. Songs Of A Lost World is voor mij zonder twijfel de beste Cure plaat sinds Wish. En dan moet ik Wish toch nog eens opnieuw gaan beluisteren om helemaal zeker te zijn van die bewering. Ik denk dat ik de nieuwe Cure meer ga draaien dan zijn vier voorgangers. En dat laatste durf ik wel met stelligheid te beweren. Het worden vier sterren.

Een escalatie door haantjesgedrag van eigenwijze muzieksnobs welke is ontstaan door een uitgebracht album van een band.
Dat is an sich al fantastisch.

Het is raar dat mensen dit vergelijken met een band van 40 jaar geleden. Echt zo raar.
Dus meningen daarop gebaseerd, kunnen worden weggestreept.

Ik las ook dat dit album geen structuren heeft van een new wave album, dat is geloel en mag een band zelf bepalen. En anders noem je het maar geen new wave ofzo. Stromingen werken sowieso beperkend door wallen. Next, strepen we ook af.

Een album beoordelen op productie vind ik ook maar een matig iets, die streep ik ook af.

De rest zal een kwestie van smaak zijn. En snobs, dat mag toch gewoon? Iemand kan dit album gewoon ruk vinden. Of geweldig. Who cares, het gaat om je eigen smaak. Meningen worden nou eenmaal enigszins gechargeerd geuit -vaak ook om reactie uit te lokken.

Leef en laat leven. Want nothing is forever.

Prima uitgangspunt, maar vind je ook dat dat statement goed is ingeleid als je criteria die mensen zoal gebruiken om een plaat te beoordelen "wegstreept" en muziekliefhebbers die minder onder de indruk zijn, wegzet als "snobs"?

Eigenlijk wel als je het in perspectief ziet.

Het wegstrepen is natuurlijk volledig terecht, zoals ik het benoem. Een ieder ander mag doen met andere meningen wat ze willen, maar ik filter het en streep onzinnigheid (imo) weg.

En wat je zegt klopt niet. Waar heb ik gezegd dat muziekliefhebbers die minder onder de indruk zijn, ''snobs'' zijn? Ook users die wél onder indruk van het album zijn, vertonen snobistisch gedrag. Iets wat ik ook vaak vertoon overigens.

Here we go again

Net terug van 2.5 weken vakantie in Mexico en al ben ik triest dat de mooie reis er op zit, kan nu wel eindelijk goed luisteren naar dit prachtige album waar ik zo lang op gewacht heb. Ik geniet er meer van bij elke luisterbeurt, dit zou wel eens een 5* kunnen worden! Een meer gedetailleerde mening volgt later nog, eerst veel werk in te halen

De afgelopen weken heel veel The Cure op de draaitafel gehad. Het donkere Faith, het desolate (en mijn favoriete album) Disintegration, het luchtige Seventeen Seconds en zo kwamen er nog een aantal voorbij. Als fan van de band heb ik het vinyl gewoon aangeschaft, maar ik deel de soms euforische kritieken niet. Het album klinkt somber maar ook behoorlijk vlak, van een helder geluid is geen sprake en echte uitschieters ontbreken, hoewel ik Endsong wel prachtig blijf vinden. Een moedige poging van Smith, maar het zou mij niet verbazen als dit hun laatste album zou zijn. Een degelijk slotakkoord.

Had ik al gezegd dat dit best een goed album is?

Misschien wel, ik weet het allemaal niet zo goed meer.
Vanmorgen draaide ik dit. Het was gewoon een maandagochtend, dus de school achter mijn huis was weer levendig en vol met kindergeschreeuw, en ik dacht aan dit album. Dat is namelijk precies het tegenovergestelde.
Die kinderen, die zijn zo ver weg van alles dat dit album uitademt. Mooi voor ze, geweldig voor ze. Ooit zullen ze, hopelijk tenminste, ook het stadium bereiken waar Robert nu al langere tijd in verkeerd.
Het stadium dat je weet dat het allemaal achter je ligt. Dat je nog jaren verder kunt, maar dat het enige wat je nog hebt de tijd is, en die wordt elke dag minder.

"But however hard I want
I know deep down inside
I'll never really get more hope
Or any more time"

Dat was van een liedje (Want) van één van zijn slechtst beoordeelde albums, maar het past perfect op dit album.

Robert Smith laat op dit album merken dat je oud kan worden zonder dat te ontkennen.
Niet zoals Mickey Jagger maar rond blijven rennen, maar gewoon accepteren dat de tijd de grote sloper is. Dat oud worden met pijn gepaard gaat.
Je verliest. Je verliest vrienden, je verliest geliefden, en je verliest jezelf.

Thematisch is het inderdaad wel het vervolg op Disintegration, de angst voor de ouderdom en de berusting jaren later. Ik hoor het bijna dagelijks op mijn werk; iedereen wil oud worden, maar niemand wil oud zijn.

OMIT schrap die eerste twee zinnen en er blijft een zinvol betoog over. Het is maar een tip in jouw voordeel

Op het moment dat je het gevoel hebt jezelf te verliezen is er maar één optie...

Gezellig...

Ik deel de mening van Zaaf, het wordt er bij mij ook niet beter op. Paar redelijke nummers en de rest is niet om aan te horen. Waardeloos cliche Cure album en ik verlaag 'm met een hele punt. Samen met de laatste van de Simple Minds het slechste wat ik gehoord heb de laatste tijd van mijn good old favorites. Gelukkig zijn er genoeg andere Cure albums om wel van te genieten.

Even tussendoor. Krantenkop 12 november 2024. Met zijn veertiende album, 'Songs Of A Lost World' is The Cure, nog maar voor de tweede keer in zijn carrière, meteen naar de eerste plaats gegaan van de Britse hitlijst van best verkochte albums. Een dergelijke top spot was 32 jaar geleden, met 'Wish', niet toevallig het album ook met enkele van hun grootste hits als 'Friday I'm in Love' en 'High'. Het momentum van The Cure, met een niet zomaar hapklaar album.

Mijn mening na een stuk of 15 beluisteringen:

Ik vind het echt wel een ok album. Al dat negatief gedoe hier
Ik merk wel dat het een "album album" is, je kan er niet echt één nummer uithalen.
Bijna elke plaat van The Cure had wel iets dat op een verzamelaar zou kunnen.
Disintegration had Lovesong, Fascination Street, Pictures of you.
Kiss me kiss me kiss me had Just like heaven, Hot hot hot.
Wish had Friday I'm in love, High, Apart en A letter to Elise.
The head on the door had Close to me en In between days
Pornography had The hanging Garden.
Seventeen Seconds had A forest.

Niet noodzakelijk mijn favoriete nummers van The Cure maar je snapt wat ik bedoel.
Er is geen moment dat ik omhoog veer en denk 'wow'. Niets dat je gaat meezingen of zo.

Thematisch is het in dat opzicht meer een conceptplaat (Faith heeft dat ook wat).
Je kan uit Faith ook moeilijk één nummer uithalen om dan te beoordelen als beste.
Die moet je ook helemaal beluisteren.
(Als ik dat dan toch moet doen op deze zal het Warsong zijn. )
Ik merk dat ze mij meer bevalt als ik er bij achterover leun en helemaal beluister. Alle aandacht.
Ze blijft voor mij minder sterk dan een aantal van hun platen, maar dat komt meer door de hoge kwaliteit dat ze in het verleden afleverden. Ze is wel beter dan een plaat zoals The Top.
Ik wil ook even een lans breken voor bloodflowers .
Die is echt zeker even sterk als deze. Beetje onderschatte plaat die het bloedmooie The last day of summer bevatte. Het doet me wat denken aan Bowie in 2013. Dat was toen ook een zogenaamde "comeback" na 12 jaar, en toen werd er ook gedaan alsof die geen enkele goede plaat sinds 1982 gemaakt had of zo


Dus mijn rating v The Cure

1. Seventeen seconds
2. Pornography
3. Faith
4. Disintegration
5. The head on the door
6. Wish
7. Bloodflowers
8. Songs of a lost world.

Ik heb dat eigenlijk wel met A Fragile Thing, dat vind ik toch best een meezinger, in de zin dat hij wel blijft hangen en ik merk dat ik hem vaak loop te neuriën nadat ik het album heb geluisterd.

Iedereen moet lekker zelf weten wat 'ie van een plaatje vindt. Wel verbaas ik mij hier over sommige meningen waarin men het heeft over een aantal redelijke nummers en een aantal mindere op dit album. Dat terwijl het toch een behoorlijk consistent geheel is. Ik vind dit eerder een plaat die je als geheel (een beetje) waardeert of juist niet. De sound en opzet spreekt je (enigszins) aan of niet, lijkt mij.

Draaide dit album nogmaals vanochtend - tegen mijn eigen beter weten in - en de 'doom' and 'gloom' overviel me en ik kreeg spontaan de neiging een wattenstaafje te zoeken omdat ik dacht dat mijn oren dichtzaten.

Welnu, opnieuw het hele album uitgezeten en my whole world was black - zelfs regelmatige bezoeker vriend Vink die neerstreek in de Japanse kers.

Van de weeromstuit vervolgens Ibrahim Maalouf - Trumpets of Michel-Ange (2024) - MusicMeter.nl opgezet en ik kon weer een Kayakske doen (See the Sun).

Voor genezing vanmiddag maar eens teruggrijpen op een oudere kuur

Na acht dagen Cure - stilte zal ik het nieuwe album de komende dagen nog een keer beluisteren….

Het Kayak-debuut See See The Sun, blijft een van de allermooiste vaderlandse debuten...

Ja, dat kan niet meer. Bovendien zou het wat onzinnig zijn, want iedereen die dan jouw bericht leest zou zich dan afvragen wat er mis is met wat nu de derde en de vierde zin is.

Mijn muziekkeuze (wat ik wil horen op dat moment) wordt vaak bepaald door m'n stemming. WIl ik iets luchtigs, iets agressiefs (ooit eens Killing In The Name opgezet en op de motor gestapt, niet handig), iets moeilijks of melodieus, whatever.Dat zet ik op. Vaak zijn er triggers naar een bepaald nummer, verlangen naar een tijd waar een bepaald album voor staat, Remain in Light bijvoorbeeld. Soms is er simpelweg de behoefte iets nieuws te ontdekken, er is zoveel moois nog nooit door mij gehoord. Het spreekt bijna voor zich dat ik The Cure opzette als ik "minder" vrolijk was en kon me dan heerlijk verliezen in Weldschmertz (met hoofdletter W idd). Lange intro naar gisteravond op de fiets, prima bui, maar hey, hij is nieuw (ff geen waardeoordeel), dus we zetten de laatste worp maar weer eens op. Waar ik voorheen dit album redelijk neutraal en afstandelijk beluisterde, ergens halverwege kwam hij binnen: De muziek veranderde mijn gemoedstoestand (waarbij ik moet aanvullen dat het weertype ook meehielp, het begon te regenen). Na Endsong was mijn gemoedstoestand veranderd in de fameuze doom en gloom staat. Verwonderd stapte ik af en realiseerde me dat het tochecht een Cure waardig album was als het dit nog steeds kon bewerkstelligen.

Btw, wat een opwinding over iets wel of niet mooi vinden, wat lijkt het me fijn als je je over zoiets futiels zo op kan winden. Alsof er geen méér prangende dilemma's zijn.

En zo is het.

@davevr: de eerste 7 albums kan ik mij redelijk in vinden

Het budget is duidelijk opgegaan aan de intro's, waarna er weinig meer over was voor de outro's. Zonde dat de eindes van de nummers zo afgeraffeld worden. Waarom heeft 'Endsong' bijvoorbeeld geen mooie instrumentale uitloop?

Ehm.... volgens mij gaat deze hele site daarover (meningen, beoordelingen, discussies), of ik heb het al die 20 jaar nooit begrepen, kan ook...

Ik denk dat de 'opwinding' hier soms een onsje minder kan?

Is dat zo? Ik heb ze wel heftiger meegemaakt hoor.