Taylor Swift - The Life of a Showgirl (2025)

Dave Grohl zat in het rijtje voor de rijm

Zoals mijn collega Slowgaze al terecht aangeeft heeft Taylor haar meesterwerken al lang uitgebracht en gaat je stelling gewoon niet op. Het probleem van jonge vrouwen in de popmuziek, blijft het dedain van al die oude witte mannen, die hun grijze helden, de Dylans, Youngs en Springsteens van deze wereld superieur vinden. De "popprinsessen" zoals Dua Lipa, Chapell Roan, Billie Eilish, Taylor Swift, Olivia Rodrigo, delven op voorhand vaak het onderspit.

Nou, Yield, ik ben nog steeds een grotere fan van Neil Young dan van Taylor Swift, maar haar beste werk kan zich zeker meten met zijn beste.

En dit album is oneindig veel beter dan Talking to the Trees.

Sinds vandaag is dit officeel het album met de beste verkochte exemplaren in de eerste week, daarmee verbreekt ze het record van Adele's 25. En de week is nog niet voorbij!

https://www.theguardian.com/music/2025/oct/08/record-sales-taylor-swift-life-of-a-showgirl-adele#:~:text=Taylor%20Swift's%20divisive%20new,300%2C000%20attributed%20to%20streaming%20activity.

Ze had al haar eigen record verbroken voor meeste verkopen op de eerste dag.

So much for over the hill!

En deze Swiftie heeft, net als jij, October van U2 in zijn persoonlijke top 10 staan. Karma is a bitch.

Het is overigens duidelijk dat ook dit album voor veel verdeeldheid zorgt, iets wat Swift ook opmerkt en OK mee is, want of ze nou positief of negatief genoemd wordt, het brengt haar gratis reclame.

Tegelijkertijd denk ik dat de mensen die zich negatief uitspreken sowieso al geen fans waren en dat sterkt de fans juist weer in hun overtuiging. En dus wordt dit album door hen massaal gestreamd én gekocht. En gezien het record dat ik hierboven noem, naast streaming records, heeft ze er bij de Eras Tour een hoop fans bijgekregen.

Haha oei jij stoutert! Nou gul is Taylor niet echt hoor. Met dr drieduizend verschillende kleuren vinyl en uitvoeringen. Ze is de koningin van de merchandise, en dat geld steekt ze vooralsnog vooral in eigen zak. Het zou leuk zijn als ze publiekelijk een groot deel van de opbrengsten van dit album zou doneren aan de wederopbouw van Gaza, maargoed dan krijgt ze weer andere fanatiekelingen over zich heen. Tis ook nooit goed

Het album wordt bij langer luisteren wel iets beter, maar de muziek blijft generiek en de teksten zijn erg zwak. Doe mij maar Taylor samen met Dessner, Vernon en Antonoff. Dit klinkt erg flets.

vinylbeleving, je opmerking is uiteraard een beetje tongue in cheek, echter...

Ze dwingt niemand om al die varianten te kopen; ja uiteraard zullen er een aantal fanatiekelingen zijn die ze wél allemaal willen hebben, maar de meeste fans zullen het toch écht bij één exemplaar houden, net als mijn collega, die toch een behoorlijk grote fan is.

Fanatiekelingen heb je bij elke artiest. Zo heb ik 500 euro (inclusief heffingen) betaald voor Neil Young Archives Vol. III.

Ik zie het meer als een soort kunstproject, temeer omdat elke LP uitvoering ook een uniek gedicht heeft in de binnenhoes, die blijkbaar ook weer verbonden zijn.

Overigens is Swift niet de enige artiest die meerdere varianten van een LP uitbrengt. Van Hackney Diamonds zijn er 43. Daar zit dit album nog niet aan.

Dat mensen, niet gericht op jou specifiek, bij Swift er wél over vallen en bij The Stones niet is het zoveelste voorbeeld van de dubbele standaard in de muziekwereld.

Wat dat betreft zijn Actually Romantic en CANCELLED! nog steeds relevant. Net als The Man.

Nou gul is Taylor niet echt hoor. Met dr drieduizend verschillende kleuren vinyl en uitvoeringen. Ze is de koningin van de merchandise, en dat geld steekt ze vooralsnog vooral in eigen zak. Het zou leuk zijn als ze publiekelijk een groot deel van de opbrengsten van dit album zou doneren aan de wederopbouw van Gaza, maargoed dan krijgt ze weer andere fanatiekelingen over zich heen. Tis ook nooit goed.

Beste vinylbeleving, de fanclub gaat toch even ingrijpen hier. Hoewel die grote hoeveelheid speciale uitgaven mij soms ook tegen de borst stuit, is Taylor verre van gierig hoor. Het is geen Moeder Theresa maar ze koopt niet alleen huizen van al die centen.

Examples of Her Charitable Giving

Disaster Relief: Swift donated $5 million to Feeding America following Hurricanes Helene and Milton, and $1 million for storm victims in Tennessee in 2023.

Food Banks: During her Eras Tour, she made donations to local food banks in cities she visited, helping to provide hundreds of thousands of meals.

Community Support: She donated $100,000 to a GoFundMe for the family of a woman killed at the Kansas City Chiefs Super Bowl parade shooting.

Staff Bonuses: She gave bonuses to her Eras Tour staff, totaling $197 million.

Children's Charities: Swift also makes "big old checks" to support children's charities.
vinylbeleving - MusicMeter.nl

Jongens, het was inderdaad tongue in cheek er wordt wel weer meteen heel serieus op gereageerd.

Ze zal best wat aan goede doelen schenken, maar ook daarin is ze heel selectief. Maargoed, dat mag natuurlijk. Het punt dat harm1985 aangeeft gaat over de vrije wil. Natuurlijk zou je kunnen zeggen dat iedereen de mogelijkheid heeft om deze versies niet te kopen. Maar dan ga je nogal voorbij aan het feit dat Taylor Swift nog altijd een hele grote groep jonge fans heeft, en die zijn erg gevoelig voor peer pressure. Er wordt gedaan alsof er allemaal exclusive tijdelijke versies van het album zijn. Door het gevoel van schaarste duikt iedereen er meteen bovenop. En volgens mij is dat precies de bedoeling.

Ga maar eens tegen een puberdochter zeggen dat ze geen witte iPhone hoeft te hebben, terwijl de rest van de klas er wel een heeft.....
Dan verzucht je dat je het onzin vind, dat het niet nodig is want ze heeft immers een prima werkende telefoon. Je probeert op z'n minst nog dat ze er zelf aan mee moet betalen, maar je weet: uiteindelijk komt die witte iPhone er toch.

Hele team achter swift weet ook donders goed hoe peer pressure werkt. Puur zakelijk is dit slim en ik ben niet per definitie tegen dit soort marketing strategieen, alleen bij Taylor voelt het inmiddels toch niet helemaal zuiver meer.
Er zouden echt maar twaalf nummers zijn en geen bonus nummers (die je later zou kunnen aanschaffen ) en ja hoor Swift komt dan toch een paar dagen later met allerlei acoustische versies.
Mag ze dat doen? ja natuurlijk. Verliest ze hiermee stilaan mijn sympathie? ja toch ook wel een beetje.

Ik luister lekker folklore en evermore en soms 1989. Maar deze nieuwe era laat ik aan me voorbij gaan. Genoeg mooie andere muziek nog om te ontdekken.

Fate of Ophelia is een veel sterkte leadsingle dan Fortnine. Komt in de buurt van Anti-Hero

100 miljoen mensen delen je mening. Daarmee is het het meest grstreamde nummer in de eerste week ooit en verslaat het Flowers.

Elizabeth Taylor, Opalite en Father Figure staan op ca. 70M, de rest op zo'n 52 miljoen.

Elizabeth Taylor is ook echt wel een heel goed nummer.

Eerste keer moeite genomen om een album van Taylor Swift eens helemaal te luisteren. Niet mijn cup of tea. Begint aardig met Fate of Ophelia maar verliest al snel mijn aandacht. Doet me niet zo veel helaas. Misschien een ander album moeten kiezen maar deze is net uit

luukve

Red, 1989 en Folklore zijn haar best gewaardeerde albums en mijn persoonlijke top 3. De eerste 2 zijn poppy, de laatste Folky. Als Folklore je bevalt, is Evermore misschien ook wat voor je.

Als het maar die 4 niet lukt, dan kun je de rest gevoeglijk ook wel links laten liggen.

vinylbeleving

Nogmaals, het aantal mensen dat per se alle varianten zal kopen is zeer klein. Het lijkt me ook niet de insteek van Swift om fans te dwingen ze allemaal te kopen, eerder ook ze wat te kiezen te geven. Het zou ook zomaar kunnen dat een groepje fans afspreekt elk een andere versie te kopen. Dan kunnen ze samen de puzzel leggen die Swift heeft gemaakt met de unieke gedichten bij elke versie.

En wat peer pressure betreft, ten eerste geloof ik niet dat er veel gatekeeping is onder Swifties, als in, je moet alles hebben, anders ben je geen echte Swiftie. Als ouder heb je ook nog de verantwoordelijkheid om je kinderen te leren dat je niet alles kunt hebben in het leven, het woord nee is een lastig concept voor Gen Z en daarna, evenals omgaan met tegenstellingen, maar ik probeer mijn kinderen van 10 en 12 dat toch mee te geven.

Wat de bonus tracks betreft, dat zijn 8 demo's en akoestische versies van nummers die al op het album staan. Daar zal per definitie minder interesse in zijn dan de 15 extra nummers op TTPD Anthology of de 8 extra tracks van Midnights: Till Dawn. Dat waren nummers die niet op de reguliere versie van het album stonden.

Je gelooft zeker ook nog in kabouters en eenhoorns?

Hahaha, ja als er één artiest is die wil dat je alle versies koopt, is het wel Taylor. Our ultimate captalist unethical queen!

'Onethisch' wil ik niet per se zeggen, althans niet om deze reden maar kapitalisme is het natuurlijk zeker. Het mag maar dat idee dat mensen hebben dat bedrijven het beste met je voor hebben is hardnekkige onzin. Taylor is gewoon een bedrijf dat een artistiek product zo effectief mogelijk in de markt probeert te zetten. Dat ze ook talent heeft wil niet zeggen dat ze je geld eigenlijk niet wil en het alleen maar voor jou doet. Ze weet niet eens dat je bestaat.

We hebben het over een miljardair. Liefdadigheid is bedoeld om het imago van deze mensen op te poetsen. Bill Gates is ook heus niet zo'n lieverd met zijn Foundation. Wat niet wil zeggen dat ik niet dankbaar ben voor enkele mooie platen die ze heeft geschreven zoals 'Red' en 'Lover'.

Onweerwolf en swoon er zit nogal een verschil tussen het moedwillig geld uit de zakken kloppen van kwetsbare 14 jarige fans en wat Swift probeert te bereiken met de give or take 28 verschillende versies van dit album (CD's inbegrepen).

En aangezien volgens de critici de meeste Swifties kritiekloze schapen zijn die klakkeloos alles kopen, wat houdt haar dan tegen om, net als The Stones 43 verschillende versies uit te brengen, of 50 of 100. Easy money! Of heeft de gehaaide Swift uitgevogeld dat 28 haar sweet spot is? Wat The Stones wél hebben bereikt is dat ze in 2023 het meest verkochte album hadden (denk dat dát eerder een motivatie is voor haar dan geld). Los van de paar honderdduizend exemplaren die verkocht zijn als limited edition, verkoopt en streamt dit album als een tierelier. Denk dat ze die extra versies uiteindelijk niet eens nodig zou hebben gehad om Adele van de troon te stoten. Of Miley Cyrus.

Bij Hackney Diamonds, op de eerste handvol pagina's althans, overigens weinig commentaren over de 43 versies van dat album. Gezien het feit dat dat het best verkochte album is van 2023, zou je ook daar kunnen zeggen dat The Stones is gewoon een bedrijf zijn dat een artistiek product zo effectief mogelijk in de markt probeert te zetten, Iets met dubbele standaarden?

Nogmaals, het betreft slechts een zeer klein aantal superfans die alles wil kopen. Die heb je van alle artiesten, ook ABBA of Neil Young of Frans Bauer. Maar dat gaat verder dan LP versies, ook dekbedden, mokken, etc.

Ik zie het vooral als een integraal kunstproject. Leuk voor (sommige fans) en de artiest zelf. Ik houd het wel bij de standaard CD. Van glitter gaat een LP meestal niet beter klinken. De meeste mensen op Steve Hoffman zijn op zoek naar één van de limited editions zónder glitter, omdat die nou eenmaal stiller zijn.

Overigens is de toon bij Hackney Diamonds vergelijkbaar met de toon hier, daar zegt Riffhard "Geen Exile on Main Street of Some Girls. Dat kan en hoeft ook niet. Er zitten misschien een of twee nummers bij, die als fillers kunnen worden aangemerkt. Noem mij een album van welke band dan ook, waar dat niet het geval is. Voor de rest zijn de nummers goed tot zeer goed."

Precies datzelfde kan gezegd worden over dit album. Geen 1989 of Red (of Folklore), maar dat hoeft ook niet.

Tegelijkertijd ook bij Hackney Diamonds 'haters': "Boring." aldus Johnny Marr of "Als de Stones nooit bestaan hadden tot deze plaat en ze hadden dit uitgebracht had niemand hier naar omgekeken, dat weet ik 100% zeker. Het is zeker niet slecht hoor. Ik durf het best een krappe voldoende aan te geven.
Maar vindt het grappig om te zien hoe de ''fan'' boys weer uit hun dak gaan door meteen 5* te droppen, ik voel die namelijk totaal niet." alsdus Juul1998B

Nou rest de vraag, als dit de debuutplaat was geweest van Taylor Swift, had iemand er dan naar omgekeken?

Ik denk wél dat mensen een sterkere behoefte voelen om bij Taylor Swift hun ongenoegen uit te spreken dan bij The Stones. Of er zijn gewoon meer boomers dan millenials.

Nou dat is wel duidelijk: kabouters en eenhoorns zijn real yo.

Ja even over dit album dan. Ik was na de eerste paar (3) nummers wel erg positief gestemd , maar het is wel erg hit and miss hoor, de tweede helft van dit album vind ik uitermate zwak. Ik vond Folklore en Evermore echt geweldige albums (ook tekstueel goed), toen ben ik ingestapt. Later met terugwerkende kracht erg genoten van Red , 1989 , Lover en in minder mate ook TTPD ( vooral de bonus liedjes) en Midnights (gedeeltelijk). Maar dit is in mijn ogen echt verreweg de zwakste plaat van Taylor in jaren . Ik ga hem in wat voor kleur dan ook niet kopen, Teleurstellend.

Je gaat totaal voorbij aan de inhoud van mijn bericht. Ja natuurlijk zit er een slimme hele markertingstrategie achter; ze wil immers dat zoveel mogelijk mensen dit album luisteren en kopen.

Dat komt omdat ze:
- Trots is op het album en de visuele representatie ervan (kijk bijvoorbeeld maar eens naar het Jimmy Fallon interview)
- Geld wil verdienen
- Stiekem wat records wil breken, al was het maar om haar critici de mond te snoeren.

Al is de ironie natuurlijk dat diezelfde critici met dat laatste weer als nieuwe stok hebben gevonden om haar mee te slaan.

Ik ken Swift niet persoonlijk, maar het beeld dat ik van haar heb is niet de op geld beluste kille zakenvrouw die niks om haar fans geeft. Of ze moet een héél goede actrice zijn. En aan eenieder die Cats niet heeft gezien: dat is ze niet.

En vandaar dat ik de vergelijking trek met The Stones, die, hier althans, niet dezelfde kritiek oogsten. En dat verder de toon, als het wel over de muziek gaat, vergelijkbaar is. En blijkbaar resulteert dat bij een Taylor Swift album in een lager gemiddelde dan bij The Stones. Waarschijnlijk omdat hier meer boomers zijn dan millenials en Gen-Z-ers.

Wat deze dicussie vooraal aantoont is dat er nog steeds een kern van waarheid zit in de lyrics van Elizabeth Taylor en Actually Romantic.

Ik ga even mijn eenhoorn voeren en daarna mijn kabouter de trap op helpen.

Je hebt een goed punt natuurlijk. Alles, echt alles, draait om poen. Iedere artiest wil geld verdienen. Ik heb nog oude concertkaarten uit de jaren 80 en 90 toen je nog 30 gulden aftikte voor U2 en David Bowie. Inmiddels betaal ik zelfs voor Froukje al 100 euro of meer. Het is totaal doorgeslagen kapitalisme. Aan de andere kant zag ik onlangs een dolblije Taylor toen ze haar eigen muziek weer in haar bezit had. Echte emoties van een miljardair die oprecht gelukkig was. En ook die move levert weer veel geld op, maar soms draait het in de muziekwereld ook nog over andere meer aardse zaken.

Wat een geldwolf die Froukje, terwijl de meeste van haar fans arme tienermeisjes zijn. Voor Eefje betaalde ik zo'n dan 40 euro per kaartje.

Vraag en aanbod? Zoals onnodig veel edities van je plaat aanbieden omdat fomo de vraag heeft gecreëerd bedoel je?

Misschien kun je je kabouter en eenhoorn wel "Vraag" & "Aanbod" noemen.

Herhaal ik de vraag, waarom is dat bij Taylor Swift wél een ding en bij The Stones niet? Omdat het voor boomers niet zielig is dat ze hun zuurverdiende pensioen (of riante overwaarde van hun huis) uitgeven aan één of meerdere van de 43 uitgaven van Hackney Diamonds?

Dat hele FOMO verhaal is schromelijk overdreven. Het gros van de fans trapt daar ook écht niet in, dixit mijn collega. Als ze mensen geld uit de zakken klopt, dan is dat slechts bij een zéér select clubje fans. En of ze dat nou doet met verschillende versie van LP's of met andere merch maakt echt niet uit.

Or did she girl boss too close to the sun?

Wie beweert dat het bij de Stones geen ding is?

FOMO is overdreven omdat jij er geen last van hebt? Wat? En jij vindt het green probleem dat mensen ergens intrappen zolang het maar een klein deel van de groep is?

mijn god wat een discussie . Iedereen doet dat toch? Mag je dan alleen 1 versie van je plaat uitbrengen? Of mag Jan en allleman allerlei gekleurde 20 th Anniversary edities uitbrengen behalve Taylor. Kijk eens naar al die rock artiesten die hetzelfde doen? En intrappen ? Je doet net als of het een online gok verslaving is. mensen verzamelen graag sinds mensenheugenis en als ze dat met Taylor Memorabilia willen doen , leuk toch. Selectieve verontwaardiging.