ROSALÍA - LUX (2025)

Om met b. te beginnen: mijn lief heeft ook héél weinig met de meeste electronic, bij Fabric/FabricLive ("herrie"); dat draai ik meestal alleen. Edoch, na regelmatig draaien wordt bijv de Total-serie (Kompakt) wel geaccepteerd - het is dus ook een kwestie van gewenning (al vrees ik dat bijv Autechre of Amon Tobin wel echt tijd nodig zal hebben).

a. Tuurlijk mogen mensen iets vinden - zijn het objecten dan hoop ik dat ze die naar Bureau gevonden voorwerpen brengen.

Het gaat mij om het fluks ventileren van een (rap uitgekraamd) statement - noem het een weinig onderbouwde mening - waarvan men zich niet afvraagt of en wie men hiermee een pleziert. Bovendien veelal op een enkele waarneming gebaseerd. Alsof je een van de eerste keren van je leven Passendale proeft en meent te moeten stellen dat die smaakt naar het hemd van een slaperige kaasmaker.

Oja, deric raven het zou je sieren om voortaan je waardeoordelen zwakte en superieur weg te laten - te meer daar ik al in een eerdere post vergelijkingen heb gemaakt. Het heeft ook niets met "superieur" te maken - gewoon bekend zijn met: zo is het niet vreemd dat iemand die voor het eerst van zijn leven olijven eet die dingen gewoon niet lekker vindt.
Hier wordt o.a. ook fado, opera, flamenco gedraaid en dan valt dit album goed en ik kan er weinig aan toevoegen, want ik ben niet zo'n babbelwaterdrinker dat ik allerlei lyrische of (semi-)verklarende teksten kan opdissen.

Ik kaats enkel de bal terug Mjuman

Voetbal was gisteravond; verder gewoon een kwestie van wie de schoen past, trekke 'em aan. Heb al jaren me onthouden van commentaar op jouw posts. Nam hier enkel de moeite mijn kritiek toe te lichten (mensen die onbekend zijn met opera en fado etc), maar laat het hier verder bij.

Kom dan niet met een zin als "de muzikale onkennis van de poszteur aan het licht komt" aanzetten, zegt genoeg.

Hou op man, als iemand, een muziekliefhebber geen link kan leggen met opera, fado of flamenco - ook door aEro aangestipt - hoe noem je dat dan? Hiaten in het muzikale pensum? Get a grip!

Een wat hautain toontje idd.

Hoe rauwer de discussies, hoe mooier vaak de muziek - danwel in toon danwel in wat het met de mens doet. Goed dat muziek de boel zo op scherp kan zetten. Het heeft mij in ieder geval getriggerd om deze eens te beluisteren. Thanks daarvoor mannen, enneuh... avondje Berghain met elkaar pakken, is dat iets?

Bij Fnac was de 2LP 42 euro. Daarbij krijg je kwalitatief goed gemaakt en klinkend vinyl en de hoes is mooi, met een soort nep leer. Bovendien staan er 3 prima bonustracks op (niet op Tidal), waardoor je op ruim 60 minuten muziek komt.

Voor de liefhebbers van Lux is dit recente nummer mogelijk ook wel wat. Het hangt ergens tussen dit album en de derde van Portishead in. Enkele minuten voor dit getikt werd kwam het op de radio.

Titanic, I La Católica, Mabe Fratti - Gotera op Bandcamp

En Lux is inmiddels beluisterd. Buiten Berghain is het ietwat hoog gegrepen, vrees ik. Alsof ik er net iets te simpel voor ben. Maar ik hoor wel de artistieke waarde, en ben ergens blij dat er in deze tijd een markt voor blijkt te zijn.

Misschien gaan er meer kwartjes vallen als het nog wat vaker gedraaid wordt. Zenders als FIP staan hier regelmatig op, en in principe past deze muziek wel binnen dat kader.

Not my cup of tea, te bombastisch, teveel denk ik. Ik lees het meest originele wat ik sinds jaren gehoord hebt, komt denk ik ook maar omdat vrijwel niemand hier naar fado of flamenco luistert, wel knap gedaan. Lijkt inderdaad wat op de oude Bjork met andere invalshoek.
Geen idee dus waarom heel veel mensen hiermee weg lopen, maar goed had ook nooit gedacht in 1983 dat Cave zo'n grote ster zou worden.
Ik pak wel een Carrier, Geese, the Apartments of een Sam Prekop om fijne platen van dit jaar te luisteren.

Of omdat de muziek die via de reguliere kanalen je kant op komt (tegenwoordig kan je wat dat betreft ook Spotify's eigen lijsten meetellen) steeds eenvormiger wordt.

Vroeger hoorde je via die 'reguliere kanalen' gewoon van alles en nog wat, van platte rommel tot nummers die alternatieve klassiekers zijn geworden.

Ik vind het een heel kunstig album. Tikkeltje overgeproduceerd, maar wel groots op alle vlakken. Helaas raakt deze stijl van zingen mij minder dan haar voorgaande werk. Op "El Mal Querer" waren haar geschoolde invloeden in haar zang ook nog iets meer apparent dan op MOTOMAMI en dat lag mij toen meer.

Daarnaast wel supergroot fan van haar ambitie en de mens Rosalia. Ik vind het altijd heel tof dat ze ook samenwerkt met wat meer abstracte artiesten in de scene zoals ARCA. Objectief kan ik dit album ook zeer waarderen, maar persoonlijk raakt het mij niet op een paar tracks na.

Het is zeker overgeproduceerd, maar ik hou dr toch van. Het is gedurfd, ze steekt haar nek uit en tja daar kun je van houden of niet. Genoeg users die het teveel pathos vinden en dat snap ik ook wel als dat je ding niet is. Ik blijf het echt een top album vinden, al weet ik niet of die 5* zullen blijven staan. Vijf sterren albums zijn voor mij altijd albums die nagenoeg perfect zijn, en hoewel LUX heel erg in de buurt komt, zijn er toch enkele kleine smetjes. Zo vind ik Porcelana niet slecht maar het stuk met de autotune rap/zang is wel wat storend. Beetje Travis Scott by the numbers ofzo en dat soort autotune geluid kennen we nou wel, het past dan ook niet op een nagenoeg perfect album. Ook is De Madrugá mij iets te nietsig. Maar dit zijn maar hele kleine kantpunten op een verder nagenoeg perfect album. Bij mij is muziek ook altijd verbonden aan herinneren en ik heb al flink wat mooie treinreizen met dit album gemaakt. Bovendien vind ik de staart van dit album nog altijd weergaloos en lopen de nummers zo mooi in elkaar over. Van Dios Es Un Stalker naar het prachtige La Yugular ( op de digitale versie) dat me altijd kippenvel geeft om daarna bij te komen met het romantische Sauvignon Blanc. Tjonge wat een schoonheid. Voorlopig laat ik die vijf sterren dus wel even staan. LUX blijft vooralsnog echt een geweldig mooi album.

vinylbeleving geweldig beschreven

Het slotstuk van Berghain lijdt aan iets aanverwants.

Zonde van dat nummer.

Zul je net zien dat ik dat juist weer een sterk stuk vind. Juist dat lompe citaat werkt prachtig als tegenhanger van het Vivaldi achtige strijkwerk.

Wat is dit mooi zeg. Vijf sterren. Zonder enige twijfel. Ik moet meerdere keren huilen bij deze muziek.

Tot zover mijn ietwat pathetische bijdrage...

5*

Ik moet ook huilen, maar dan om andere redenen.

Dan moet je ook geen uien snijden als dit wordt gedraaid.

Toen ik het album opende dacht ik eerst even de openingstonen horen van Death on Two Legs van Queen van A Night at the Opera. Maar dat duurde maar even, heel even. Want daarna trad ik in de wereld van Rosalía’s LUX. En wat een muzikale wereldtrip is dat ! En daar ben ik nu al een tijd mee op reis mee. Ik was eerst wat bang in een zomerse wereld te geraken van Middellandse Zee temperaturen maar gelukkig niet want het is kouder buiten dan de zomer. En muziek kan voor mij bij seizoenen horen. Nee, Rosalía neemt mij mee in haar eigen wereld vol experimenten, flamenco zang en gelaagde gewaagdheid. Centraal staat haar stem die op het randje van het volledig dichtplamuren van de nummers balanceert. Soms hebben getalenteerde zangeressen daar last van. Maar Rosalía net niet. Daarvoor is haar experimentele ziel te groot. Ze durft de muziek ook haar eigen gang te laten gaan.

Waar ik haar eerder hier wat vergeleek met Kate Bush en Björk beleef ik Rosalía nu meer als een eigentijdse vrouw uit dit vrouwelijke decade tijdperk. Gedurfd, los, eigenzinnig en bewust. Vrij van ketenen. En ik geniet daarvan. Ook omdat Rosalía een aantal commerciële en sterk aanwezige andere zangeressen van deze tijd op hun plaats zet met dit album (voor mij dan). Gedurfd, niet op de centen gericht en ook geen marketing met allerlei ietwat 'andere versies' waardoor de portemonnee nog weer eens geopend moet worden.

Maar ook vooral het vernieuwende in deze nummers boeit mij. Dat gebeurt niet vaak meer in de 'pop'muziek. Maar wat is dan vernieuwend voor mij? Wel, ik neem als voorbeeld Porcelana. Een opening met klassieke strijkers, de flamenco zang, dan gewoon bijna rappend en bombastisch overgaand, nog dieper bijna erotisch verleidend zingen in een soort trip-hop met synths. Diepe drums die haar begeleiden en vocoder in de zanger. Het is alsof ik in een soort episch slagveld van muziek en zang ben terecht gekomen. Uiteindelijk komt de piano erin met fagot die overgaat in een paradijselijk requiem koor. Bombastisch en ik eindig en achterblijf met kippenvel op mijn lijf. En die afwisseling, de inbreng van dit duidelijk met hart en ziel gemaakte album, het gedurfde, het zoeken van de grenzen in haar stem, af en toe de duisternis afgewisseld met het verlichtende.. Zo worden albums bijna niet meer gemaakt.

Een Kathedraal van een album met vele nissen, goud en zilver, biechtplekken, zit- en luisterplaatsen, hymnes, requiems, zondes, vergeving en het ergens loeren van de duivel vanuit de hemelse ziel van deze muzikale Pausin.

Eindelijk genoeg geluisterd om hier een score aan te geven. Een album dat blijft geven en intrigeren. Muziek die streelt en (soms) schuurt op de mooist mogelijke manier.

Kon ik maar Spaans verstaan, ook. Al is het niet begrijpen van de teksten misschien wel een pluspunt.

Heel knap gedaan dit. Het springt alle kanten uit, soms gewoon pure kitsch, het schuurt, maar de mix van diverse stijlen maakt het een prachtige beleving.

Tja, soms drijft het wel heel ver weg van de plek waar ik mijn muzikale oor graag te luister leg. Kan klassieke muziek best wel waarderen, maar ik zoek het minder in het domein van de populaire muziek (lees pop). Maar ik zit hier vooral gefascineerd te luisteren naar deze cross-over van klassiek, pop, flamenco, hip-hop, reggaeton en waarschijnlijk mis ik in deze opsomming ook nog wat genres. En moet ook bekennen dat er passages zijn, waarbij het kippenvel dik op mijn armen staat. En spraakmakend was ie sowieso al, dit LUX van popvernieuwer Rosalía.

not my cup of tea

Over Berghain:

Wat een symbolisch nummer, zeg. Het staat bol van christelijke thematiek, in de tekst, maar zeker ook in de clip. Mijn drie centen over dit nummer, maar ik geef het graag voor een betere:

Dit nummer gaat over extase. Het is aanvankelijk superpompeus met al die strijkers en de Goethe(?)-teksten. Maar, net zoals vroeger bij de Grieken, is de kunst ook een manier om extase te bereiken. Pompen, pompen maar. Seine Angst ist meine Angst, Seine Wut ist meine Wut, Seine Liebe ist meine Liebe, Sein Blut ist mein Blut
Maar waardoor wordt er daadwerkelijk iets bereikt? Door “divine intervention”, zingt Björk. In de clip gesymboliseerd door het kleine vogeltje in de hand van Sneeuwwitje. Ook dit is christelijke symboliek, vergelijk dit maar eens met Elia die voor God vlucht en Hem ontmoet “in de zachte koelte” (I Koningen 19, 12).
Dan het slot. De zangeres komt met een smak terug op aarde: “i fuck you ‘till you love me”. Ook een mantra, net zoals in het begin, maar dan een koude. Ook een vorm van extase, trouwens.
Conclusie: “The only way to save us is through divine intervention”.
Zondag is het 1e adventszondag. In feite diezelfde boodschap. De redding komt van buiten.

En dat allemaal in nog geen drie minuten. Want daarna vervolgt de plaat met het lieflijke walsje “La Perla”. Dan kun je me dus echt wegdragen…

Prachtige omschrijving die je daar geeft Fathead. Ik heb iets minder met het nummer Berghain op het album, al snap ik absoluut alle lof en heeft het nummer zeker zijn plaats op het album.

Mij blaast ze onmiddellijk weg na de sterke opener Sexo, Violencia y Llantas met het nummer Reliqia. De intro van het nummer met de strijkers en dan de tekst : Yo que perdí mis manos en Jerez y mis ojos en Roma,
Crecí y el descaro lo aprendí por ahí por Barcelona' vrij vertaald: Ik verloor mijn handen in Jerez, en mijn ogen in Rome. Ik groeide op en schaamteloosheid leerde ik in Barcelona. ( Oh hoe ze Barcelona uitspreekt! )
Om daarna in het refrein te zingen dat ze op al deze plaatsen stukjes van haar hart achterliet en dan te refereren naar haar dood, net als op het einde van het album. 'Als ik er met meer ben, bewaar dan stukjes van mij en eer ze als een relikwie'.

Meteen worden de christelijke thema's aangeboord, als ware Rosalia een heilige. Want ook de opbouw is hier van betekenis. Ze maakt duidelijk onderscheid tussen spullen die ze verliest, om te eindigen met het belangrijkste heilige orgaan het hart. Net zoals er ook binnen het katholicisme een duidelijk verschil is in waarde van relikwieën. De secundaire relikwieën zoals kleding en voorwerpen van de heilige, en de primaire; bloed en organen met natuurlijk het aller belangrijkste orgaan: het hart.

Maar zet Rosalia zichzelf hier dan neer als heilige? Nee dat volgens mij niet. Maar Reliqia is wel een prachtige metafoor voor het achterlaten van jezelf. Er zijn overal herinneringen en gebeurtenissen die je vormen en waar jij, of je metgezel zoals een partner, als bij een bedevaart naar terug kan keren.

En zo weet Rosalia mij nog steeds stevig in de greep te houden. Er zijn zoveel betekenissen te ontdekken in de teksten, zoveel symboliek. En dan heb ik er nog niet eens over alle muzikale referenties gehad.

Dit album werkt voor mij verslavend, ik raak er maar niet op uitgeluisterd.

Het heeft inmiddels nog wat vaker opgestaan, maar nee, er gaan niet meer kwartjes vallen. Ik geef het op, deze schuif ik door naar anderen. Al blijf ik er ergens wel aan af horen dat het goed is.

Dit is muziek voor hele intelligente mensen of zo. Zoiets.

Sommige analyses in deze draad ademen dat ook duidelijk.

*stem verwijderd, dit is een hele lastige wat dat betreft*

Erg wisselvallig wat mij betreft. Top dat ze een beetje terugkeert naar haar roots en dit geluid vaak fraai weet te verweven met zowel klassieke muziek als de meer mainstream pop van haar laatste twee albums. Toch heeft die popinvloed soms nog iets te veel de overhand wat mij betreft, waardoor sommige nummers wat mak, veilig en toegankelijk aanvoelen. Alsof er een manager in haar oor fluistert dat het allemaal nog wel een beetje te behappen moet blijven.

Er zitten indrukwekkende en soms zelfs briljante nummers en momenten tussen waar het bij mij helemaal klikt (niets dan lof voor de eerste drie nummers), die worden afgewisseld met momenten die wat gemakkelijk of onaf overkomen. Berghain is daar een goed voorbeeld van: aanvankelijk lijkt het één van de hoogtepunten te worden, maar vervolgens schakelt het plotseling tussen verschillende fases en eindigt het abrupt. Een veelbelovend concept dat denk ik nog verder uitgewerkt had moeten worden.

Desalniettemin is dit haar beste werk sinds Los Angeles en een toffe ambitieuze stap in de goede richting. Hopelijk geeft het succes van deze plaat haar het vertrouwen om deze koers voort te zetten en er de volgende keer écht alles uit te halen.

Een krappe 4 omdat de hoogtepunten écht indrukwekkend zijn.

Ik hoop niet dat je mijn bijdrage hier bedoelt, in ieder geval is het bij mij niet arrogant of moeilijkdoenerig bedoeld. Als kerkelijk/gelovig persoon roept het nummer gewoon bepaalde beelden op.

Buiten dat ben ik ook gewoon extreem intelligent, natuurlijk…

Pfff, waar ik eerst wat terughoudend en lichtelijk teleurgesteld was merk ik dat ik dit album eigenlijk niet weg kan leggen. Ongemerkt staat ie al 2 weken op repeat. Zo ontzettend veelzijdig en bij vlagen pure kippenvel momenten. Verhoogd naar 4,5