ROSALÍA - LUX (2025)

Dit album krijgt hier zoveel exposure dat ik het ook een aantal malen helemaal heb beluisterd.
Maar het was een zware bevalling om maar direct met de deur in huis te vallen.

Dat Rosalía getalenteerd en geschoold is staat buiten kijf en is ook duidelijk hoorbaar in de songs. Maar haar stem vind ik niet direct mooi qua klank en er zijn op ieder conservatorium talloze vocale studenten die dit bereik met gemak halen.

Mijn grootste bezwaar is dat ik het vooral allemaal erg VEEL vind, het lijkt wel een staalkaart van kijk eens wat ik allemaal kan. Er worden hier duidelijk geen keuzes gemaakt en veel nummers volgen een bepaald patroon: fraai rustig intro, mooie strijkarrangementen dan komen er koortjes en andere instrumenten bij en ontaard het in een brij van tempo wisselingen die de composities vaak onrustig maken. Waardoor er een hee rij pompeuze nummers elkaar opvolgen.

Daardoor ervaar ik ook een gebrek aan afwisseling. Natuurlijk hoor ik ook wel diverse invloeden van flamengo, wereldmuziek, musical én lichte opera -Bizet / Puccini-invloeden, diverse Wibi Soejardi-achtige piano arrangementen en hip hop. Maar nergens zo geïntegreerd dat ik opveer van wow…. Integendeel, de meeste nummers kan ik niet ‘ontspannen’ weg luisteren. Het hele album vraagt veel van de luisteraar. Zoals in nummer 7 waar een op zich fraai Vivaldi-esque strijkarrangement weer overgaat in een Orff-achtige zangpartij.

Bij de tweede of derde luisterbeurt bemerkte ik zelfs een soort van luistermoeheid, door het overgeproduceerde, drukke aanbod. Het is alsof je hongerig voor een overvolle tafel wordt gezet met allerhande lekkernijen en gerechten en snel volledig verzadigd bent.

Voor mij is het bijvoorbeeld net als het zien van een fraaie voorstelling van het Cirque Du Soleil, wanneer je daar erg van genoten hebt, wil je het nog wel een keer zien, maar echt niet tien keer. Ik vraag mij dan ook af of veel mede MM schrijvers en lezers die hier super enthousiast over zijn, dit album over een jaar nog vaak op zullen zetten?

De voorlaatste track: Memória vind ik nog de meest subtiele en daardoor mooiste song op dit volle album. Waren er maar meer van dit soort Klein maar Fijn gecomponeerde en gearrangeerde songs op de tracklist gezet.

De laatste 10-15 -20 jaar zien (horen) we veel nieuwe zangeressen in diverse genres, vele daarvan, met een volstrekt eigen signatuur, ben ik ook gaan volgen omdat ik hun gekozen weg spannend, mooi en “eigen” vind, zoals o.a. Florence Welch, Lana del Rey en Marina Diamandis.

Bij weer andere houd ik het na één album wel voor gezien, Taylor Swift, Billie Eilish en nu ook Rosalía, zonder dat dit wat zegt over hun kwalitatieve aanbod, want dat ze kwaliteit hebben is evident, maar het is simpel een kwestie van smaak.

Ik kan mij aardig vinden in de beschrijving van Roxy6 hierboven, echter ik ga geen cijfers (meer) geven aan albums waar ik (momenteel) niets mee heb. Na 4 maal beluisterd te hebben is het óók mij een beetje te veel van het goede.

Ieder het zijne

@Roxy6: ik deel je review zo goed als volledig. Dat het op zichzelf kwaliteit heeft hoor ik wel, maar het is qua arrangementen en productioneel too much. En ook mij stoort de klankkleur van haar stem. Ze beheerst de techniek, maar exceptioneel bijzonder is de zang imo niet. Hoewel ik er wat aan gewend ben, blijft het, voor mij, te veel in de irritatiezone zitten. Sommigen vinden de laatste van Gabriel totaal overgeproduceerd. Ik zou zeggen: luister eens naar deze. Leuk, al die verschillende invloeden en wendingen, maar te veel van de hak op de tak. Voor mij een plaat die ik alleen op momenten zal kunnen waarderen. Ik moet echt voor de wisselingen in de bombast in de stemming zijn. Toch ben je streng met je beoordeling. Het eindresultaat is zeker van kwaliteit. Dus minder dan 3,5* is imo objectief () niet te verantwoorden….

Chameleon Day, mijn score is gebaseerd op de technische kwaliteiten (geschoolde stem, het samenvoegen van professionele musici, de strijkers, koortjes etc.).
Maar ik vind de songs niet aansprekend, op die ene na. Dus als de nummers mij niet boeien, kan ik enkel een krappe voldoende geven. Heb om je tegemoet te koken mijn score licht verhoogd.

Gedurfde, eerlijke review Roxy6
Ik hoor de genialiteit er ook niet helemaal in terug, maar ben voorzichtiger in mijn verwoording. Fijn dat iemand eens tegengas geeft.

Iets niet leuk/goed vinden mag wmb gewoon gezegd worden, ook in aantallen sterren.

Dat is mij reeds duidelijk

En toch vind ik het erg mooi

Ik vind zo'n label niet zo nodig, volgens mij is de muziek voor iedereen die er door geraakt wordt.

slechts leesbaar voor abonnees….

Is wel door een user van MuMe geschreven zie ik, misschien hem even een berichtje sturen of ie hier een samenvatting wilt plaatsen

Wat een briljante mix van stijlen zeg, samen met 'Amen' van Igorrr toch wel mijn favoriete niet-te-classificeren release van dit jaar.

Ah ! Sorry, ik ben zelf ook geen abonnee maar kon het wel gewoon openen (?). Maar goed, een kleine samenvatting? Ik ga niet kopiëren & plakken. Maar iets in wat een andere user schreef intrigeerde mij wel. Dat was tnf geloof ik dat deze aangaf dat dit muziek zou zijn voor “heel intelligente mensen ofzo”. Ik geloof zelf dat muziek voor iedereen gemaakt wordt, wie je ook bent.

Het Parool gaf in haar review aan dat "De luisteraar keihard aan het werk wordt gezet”. “Niet makkelijk en hardcore Rooms vrouwelijk is”. Moeilijk te doorgronden zelfs. Ergens anders las ik dat je de tijd moet nemen voor dit album om het te ondergaan en te beleven. En daar ben ik het zeer mee eens. Dit album vraagt echt wat van je en in dit snel consumerende tijdperk wordt er soms (te) snel ge- en beoordeeld.

Tuurlijk, als haar stem je niet bevalt en je valt er niet voor dan begrijp ik dat (heb ik zelf ook heel sterk). Gelukkig kan ik haar stem goed aanhoren.

Ik ben echt bezig met dit album en ik ontdek nog zoveel. En dat gebeurt (naar mijn gevoel) nog maar weinig tegenwoordig in de ‘pop’muziek. Als iemand zo als Rosalía zoveel energie, muzikaliteit en liefde stopt in haar werk (en ik vind het nog mooi ook) dan heb je mij extra.

Zelfs deze week besproken bij Jinek, dat zegt wel iets.

En deze week meest gestreamde album op Spotify.

Ik vind het best wel triest dat mensen vinden dat dit wel wat eist van de luisteraar. Echt? Ik wil je wel eens laten verdiepen in Karl Heinz Stockhausen, Pierre Boulez, LIgeti, Merzbow, Rebecca Saunders of Gérard Grisey. Dat is moeilijk. Dat vraagt inspanning. Dit niet, dit vraagt een beetje tijd. Eens neerzitten en luisteren. Een beetje verdiepen in de achtergrond. Dat doe je toch ook bij een goede serie, het moet niet allemaal Baantjer zijn.

Ondanks je pedante toon onderschrijf je dus dat deze muziek iets van de luisteraar eist - neerzitten, tijd nemen, je verdiepen… ik vind dat nogal wat, als ben ik het er eigenlijk niet eens mee eens. De meeste mensen zijn niet bereid die moeite te doen. Dat is niet triest, net zoals Baantjer niet triest is. Koketteren met je verheven smaak, dat is triest.

Als je dat koketteren en pedant vind, dan zegt dat meer over jou dan over mij denk ik.
Baantjer heeft in de samenleving zijn plaats, net zoals Andre Hazes Jr. maar het is is intriest dat je op de duur je zou moeten verantwoorden omdat je naar iets met inhoud luistert.
Het is gewoon allemaal overal simpel en gemakkelijk, en dat is ok, maar dan doen alsof dit moeilijk is, dat is triest.

Ook dit nog. Nu heeft ook het Vaticaan waardering uitgesproken voor Rosalía's album 'LUX', niet omdat het een religieus album is, maar vanwege de spirituele en mystieke thema's in de popmuziek. Met name kardinaal José Tolentino de Mendonça, de prefect van het Vaticaans Dicasterie voor Cultuur en Onderwijs, prijst de manier waarop het album, met orkestrale arrangementen en mystieke verwijzingen, een diepe behoefte aan spiritualiteit in de moderne cultuur weerspiegelt...

Het is gewoon een kwestie van smaak. Ik kan me namelijk ook voorstellen dat er mensen zijn die dit pretentieus gedoe vinden en niet houden van een overproductie.

Ja maar dat is dus iets anders dan wat je net zei. Hier kan ik het alleen maar mee eens zijn.

Jawel, maar het gaat iets verder; bekend gezegde: wat een boer niet kent, eet ie niet. Als je onbekend bent met iets (olijven, ingelegde kalfstong, rivella, retsina, campari), eet/drink je het niet en zal je waardering eerder negatief zijn. Hiaten in iemands muzikale pensum kunnen dan leiden tot verminderde waardering of links laten liggen.

En ook "overproductie", zeg maar the image, is iets wat vormt krijgt in the ear of the listener al hou ik zelf meer van subtiliteit; ik prefereer, om zo te zeggen, "de opwaaiende zomerjurk" boven "frontal nudity". Vind dit album een prettige afwisseling in het muzikale menu - dit tot afkeer van mijn lief (typisch geval van olijven of Islay-whisky) - maar voel zelf niet de behoefte te graven naar de diepere, existentiële (religie-getinte) lagen.

Opvallend album. Hoewel ik altijd iets heb als 'don't believe the hype' was ik bij de eerste tonen al om. Moeilijk of niet moeilijk, ik kan daar niks mee. Dat is geen maatstaf. Overproductie of niet, als dat je criterium is gaat de essentie aan je voorbij. Muziek moet je niet beluisteren maar ondergaan. Natuurlijk komt daar aanleg, ervaring en onbevangenheid bij kijken. En daarin is niet iedereen gelijk. Dat is jammer, maar niet mijn probleem.
Dit is een fantastisch album. Zowel muzikaal als wat haar teksten betreft. Dat zij over haar geloof en over haar beleving van mystiek zingt is een verademing in deze tijd.
Alle teksten zijn heel klein te lezen op het tekstvel in de cd, gelukkig ook met Engelse vertaling want ze zijn zondermeer de moeite waard. Rosaliá is geen puber maar een 33 jarige vrouw die in haar teksten, speelsheid en diepgang laat zien. Ook staat bij ieder nummer in welke taal het is gezongen. Want Oekraïens, Japans en Hebreeuws is mij op wat woorden na, volkomen vreemd.
Ik moet zeggen dat het lang geleden is dat muziek mij zo raakte. Ik houd van fado, flamenco, dat scheelt. Ik hou ook van Barcelona. Misschien daarom. Hoe dan ook. Rosaliá raakt me.
Heb ik dan helemaal niks negatiefs te zeggen? Nee, eigenlijk niet.

Blijkbaar. De persen kunnen het ook niet aan. Eind november zou er een nieuwe persing in de winkels liggen, maar dat is niet het geval geweest. Dan moet de vraag enorm zijn. Bizar eigenlijk en verrassend. Wel leuk verrassend.

Nou daver, ik kan er nog wel een rijtje aanplakken hoor, David Sylvian, Mark Hollis, ENO, Robert Fripp, Beginwerk van Franco Battiati, ANOHNI, Jónsi, Sigur Rós, Other Lives, etc…etc..allemaal acts die bij mij inde kast staan. Maar daar ging het bij mij niet om. Ik heb hier diverse MM-auteurs die mij en mijn smaak kennen en weten dat die kwalitatief op orde is. Waar het mij om gaat is dat ik dit Lux album vooral "veel" vind, overgeproduceerd. In diverse nummers een herhalingsoefening qua opbouw. En haar stem spreekt mij niet aan, dat is simpel een kwestie van smaak. Maar ik wil niet mijn hele betoog hier weer herhalen, ik heb ook aangegeven dat ze getalenteerd en 'geschoold' is, dat staat buiten kijf. En blijkbaar behoor ik in dit geval tot een minderheid, het zij zo. Ik kan er mee leven ….

Nou, vooruit. Smaak, gewoonte en behoefte spelen allemaal een rol. Net als in het echte leven. Ik houd zelf ook wel van wat afwisseling en nieuwigheden. Maar niet is iedereen zo, laat graag de ander in zijn waarde.

Dat standpunt deel ik volledig. Al blijft het natuurlijk leuk om bevriende metalheads of proggo's te stangen - en omgekeerd te worden gestangd met wat een machine-gestamp (techno) of waarom lult die gast steeds door de muziek heen (hiphop).

Bovendien, om een gewaardeerd songwriter te citeren: First impressions always lie, they often fool the naked eye. Bewijs daarvoor vind je bij menig in de belangstelling staand album, waar waarderingen soms van 5* naar 3* gaan in een periode van luttele dagen. De drang om te een waardering te posten is dan net effe sterker dan de behoefte aan een overwogen oordeel.

Het is ook een beetje -veul- zowel de muziek als Rosalia zelf, over de grenzen van 'de popcultuur' wat mogelijk wordt geacht, met 'klassiek' en 'barok' etc, en dan toch zo succescol.. (we zijn hier ook nog wel even zoet mee tot al het stof is neergedaald..)

Een zeer goed album. Dit is een van de beste platen van 2025!

Volgens de verzamelde muziekjournaille in OOR zelfs met afstand de beste!