Ik heb eens een docu gezien waarin duidelijk werd dat de productie nog verloopt op de oude machines van uit het eerdere vinyltijdperk. Complexe machines met intussen mankementen en steeds minder personeel met ervaring uit die dagen. Niet gek dus dat met de groeiende vraag de kwaliteit achteruit gaat.

Oorspronkelijke binnenhoes weggooien? Dat alleen als het een standaardhoes is zonder enige info - zelfs de generieke CBS/Island-hoezen met afbeeldingen van andere albums, uit hetzelfde tijdvak, zou ik niet meer wegdoen, tenzij ...

Zeker bij een label als 4AD zijn ze integraal onderdeel van het design. Herinner me heel goed dat ik via Discogs een lp van Heidi Berry kocht, puntgaaf, zonder originele binnenhoes (en dat was niet vermeld); reclameren had geen zin, en dus verkoper maar een mindere rating gegeven.

Zo'n OkkiNokki staat hoog op de wenslijst - is helaas de afgelopen 5-6 jaar zo'n 50% duurder geworden en tweedehands zijn ze altijd zo weg. Voorlopig nog even met de Knosti

Aan die Knosti zit ik ook te denken. Heb hier een stapel 80's vinyl liggen, welke ik wel weer eens wil afspelen na 30 jaar. Is het de moeite waard? Zover ik het mij kan herinneren ben ik destijds wel relatief zuinig met het gros van die platen omgesprongen.

Van een Knosti-behandeling knappen je platen al zienderogen op. Zeker als ze al lang stof hebben lopen te vergaren.

Imo zeer zeker; stof kan ook verborgen zitten in de groef. Je wast er zo'n 6 - 8 per keer en dan laat je ze drogen in het afdruiprekje. Nb: er zijn nu twee types: 1 met slingertje en een waarbij je zelf moet draaien; verschil ca 40 euro. Goedkoopste is ca 45 - soms gratis verzending.

Uit de oude doos: recensie Knosti Disco Antistat - hifi.nl

Op dit topic is ook wel een recept te vinden hoe je die reinigingsvloeistof zelf kunt maken (een fles kost ca 16,-).

Elke lp die mijn huis binnenkomt, ook een nieuwe, gaat door de Knosti.

Voor iemand die een paar honderd euro uitgeeft aan een interlink of stekkerdoos lijkt me een okkinokki en heel logische en goedkope investering die ontzettend veel geluidsverbetering oplevert?

Verbeter de hifi-wereld en begin bij je eigen set
Dat levert jou de meeste geluidsverbetering op.

Weet je nog om welke docu dat gaat? Ben daar wel benieuwd naar.

Dat verhaal heb ik ook meermaals gelezen, ook ivm met de regelmatig beduidend later release van een album op lp, door de krappe beschikbaarheid van persen - waarschijnlijk is wel eea via hypebot.com te vinden. Er wél zijn veranderingen op til, zie ook:

Vinyl record production has finally joined the modern age | Engadget

Helaas weet ik dat niet meer.

Heb mezelf eindelijk ook zo'n knosti gegund. Toch wel verbluffend hoeveel winst je boekt met zo'n simpel dingetje. Tuurlijk zou ik ook wel een Okki-Nokki o.i.d. dergelijks willen; maar die is nog duurder dan mijn platenspeler, kan ik niet verkopen aan mezelf (en mijn vrouw haha). Maar het verhaal over de disco antistatvloeistof die residu achterlaat, is geen broodje aap. Simpel van de naald te halen, maar als ik door mijn bijgeleverde flesje heen ben, ga ik ook maar eens experimenteren met een eigen middeltje. Veel receptjes voorbij zien komen inmiddels, dus dat komt vast goed.

Oplossing voor residu die ik gebruik is een 2e Knosti met gedeminiraliseerd water om na te spoelen. Werkt prima en haalt veel residu weg.

Mijn oplossing voor residu is geen residu aanbrengen.

Haha, ja, preventie is beter dan repressie. Ben ik het mee eens. Bedankt ook voor de tip voor een extra bak. Ga eerst maar eens aan de slag met een receptje Gedemineraliseerd water, alcohol en een snufje afwasspul.

Wanneer vervangen jullie de naald van je platenspeler? Zijn er duidelijke signalen dat deze aan vervanging toe is? Ik las eens op internet na 800 speeluren... Ik vind het lastig in te schatten wanneer dat zou zijn.

Ben daar zelf ook wel nieuwsgierig naar Soledad. Heb zelf nog nooit een naald hoeven vervangen. Zelf lijkt me 800 een beetje snel. Zal uiteraard per naald verschillen, maar ik zou geen naald aanschaffen waarvan ze zeggen dat hij 800 uur meegaat. Ik heb een Ortofon Bronze, op het internet zeggen ze 1000. Mijn zwager daarentegen zegt dat je dat makkelijk kan verdubbelen mits je er goed mee omgaat. Dat wil zeggen slecht afspeelbare platen links laten liggen, en je naald schoonhouden.

Maar nogmaals, ik ben ook wel benieuwd naar de mensen die het kunnen horen.

Niet alle naalden gaan 800 uur mee. Het beste is om af en toe een visuele controle te doen met een sterke loep. Als de zijkanten beginnen in te slijten is de naald aan vervanging toe.

Je mag zo'n 800-1000 speeluren aanhouden, dat is bij zorgvuldig gebruik een goede indicatie voor vervanging van je naald als je vervorming voor wilt zijn. Bij een versleten naald hoor je het eerst vervorming in de hogere tonen. Wat dat betreft is het genre dat je luistert ideaal; Want als een overblow op de sopraan van Coltrane of de rechterhand van Mal opeens niet zo lekker meer klinken weet je genoeg. En ook dan hoef je niet meteen in paniek te raken, maar is het wel tijd om een nieuwe naald te bestellen.

Naast vervorming is een geluid dat doet denken aan een vervuilde naald ook een goede indicator. En vwb speeluren - wie heeft er nou naast de draaitafel een aantekenbloc liggen waarop ie bijhoudt hoeveel/hoe vaak ie draait?

Heb zelf wel eens gepiekerd over een telefoon-app waarmee je de EAN-code van een cd/lp kon scannen om bij te houden hoe vaak je iets opzet; maar stel je zet iets op en denkt na 5 minuten - nou, vandaag fff niet en zet je 'em af, heb je toch een extra turfje in het draaivak Afgezien van de oudere albums die geen barcode hebben.

Er zijn microscoopjes te koop voor zo'n 20 euro, via DX, eBay of Amazon en daarmee kun je idd de naald inspecteren.

Verder, als je een MM-element (van Ortofon) hebt kan je bijv overwegen om een stapje omhoog te gaan en er ipv een Bronze-naald een Black te gebruiken (krik je de kwaliteit iets op) - eea staat ook wel op div fora beschreven.

Heb je een MC-element, dan kan je de naald niet vervangen, maar moet je het element in zijn geheel vervangen. Ortofon is dan wel zo aardig (als je er weer een Ortofon in zet) om 25% van de aanschafprijs terug te betalen.

Tidal kampt vandaag met een storing maar dat is geen probleem voor de vinylisten

In de krant stond deze week een artikeltje over Fatkat, de platenzaak in Antwerpen die er na meer dan twintig jaar mee ophoudt, onder andere omdat de prijzen voor vinyl door grote labels de hoogte ingaan, met de laatste maanden prijsstijgingen van 30 tot 75%.

Antwerps icoon verdwijnt

Ik prijs mezelf altijd gelukkig dat ik helemaal aan het begin van de heropleving op de trein ben gesprongen en voor relatief weinig geld een mooie verzameling bij elkaar heb gesprokkeld, bestaande uit bijna 1800 lp's. Tweedehands platen als van Michael Jackson, Queen en Fleetwood Mac, die nu moeilijk te vinden zijn, betaalde ik 1 euro in de Record Collector. Metal albums waren duurder maar als ik naar de gemiddelde prijzen op Discogs kijk ook flink gestegen. Zeker van zeldzame exemplaren, met vaak een verdubbeling van de prijzen. Ik zou het er niet voor over hebben.

Dat is jammer zeg: ik ben daar ook een aantal maal geweest en vond er altijd wat.

Dit hoort in het 'Platenwinkels'-topic, dacht ik in eerste instantie. Maar bij nader inzien past het natuurlijk ook goed in het vinyltopic. Want het vestigt de aandacht op iets wat ik als een steeds groter probleem ga beschouwen: de exorbitante prijzen die tegenwoordig voor zowel nieuw als tweedehands vinyl worden gevraagd.
Ik had me eigenlijk net een beetje neergelegd bij het besef dat een gemiddelde nieuwe vinylplaat zo'n 22, 23 euro kost (wat ik nog steeds een enorm bedrag vind in vergelijking met het 'vinyloceen', het eerste vinyltijdperk, waarin je dat bedrag in guldens neertelde voor een gloednieuwe plaat), maar inmiddels heb je een koopje te pakken als je een nieuwe LP voor dat bedrag tegenkomt. En waar goed tweedehands vinyl jarenlang tussen de 5 en 10 euro kostte, kom ik nu sterk uiteenlopende prijzen tegen, waarbij 20 tot 30 euro (en soms meer) ook al geen uitzondering meer zijn. Ik ben een groot muziek-, en dus ook vinylliefhebber, maar ik heb dat soort bedragen er gewoon niet voor over. Gevolg is dat mijn aankoopgedrag, op een enkele uitzondering na, het laatste jaar zo'n beetje stil is komen te liggen. Ik vind nog wel eens een redelijk geprijsd tweedehandsje, maar nieuw vinyl is echt niet meer te betalen.

Ik ben sowieso blij dat ik al mijn vinyplaten die ik in de jaren zeventig en tachtig heb gekocht, nooit heb weggedaan. En in de jaren negentig en nul, de jaren waarin je oude LP's aan de straatstenen niet kwijt kon, heb ik prachtplaten voor een habbekrats op de kop getikt. Uitstekende albums van een gulden of een euro waren in de kringloopwinkels geen uitzondering.
Dat verscherpt natuurlijk eens te meer het contrast met de huidige situatie: de industrie kan de vraag niet aan, platen die je vroeger gewoon overal kon vinden en die waanzinnig goed verkochten in hun toptijd (MJ, FM, Queen), die worden nu dus gewoon schaars, met die exorbitante vraagprijzen tot gevolg. Ik zou graag willen pleiten voor een tijdelijke kopersstaking, om die prijzen wat naar beneden te krijgen, maar ik vermoed dat dat niet gaat gebeuren. Sterker nog: ik denk dat - mede ook door de schaarste aan perserijen - de prijzen alleen nog maar verder zullen stijgen. En zolang de vraagprijs betaald wordt...

Ik ben destijds soort van definitief overgeschakeld op cd. Een tiental lp's heb ik nooit weggedaan. Van wat ik wel heb weggedaan aan metal lp's hoefde ik veel ook niet meer terug toen ik in 2008 weer vinyl ging kopen. En wat ik wel terug wilde heb ik inmiddels. Daarnaast ook nog veel rock, pop, jazz en klassiek dat ik vroeger niet op lp had.

Nieuwe albums op vinyl zijn voor mij nooit meer dan een leukigheid geweest. Ik koop ze er wel eens bij, vooral voor het artwork (onlangs nog de nieuwe van Helloween), maar steeds minder. Niet alleen omwille van de prijzen maar ook omdat ik mijn verzameling wel groot genoeg vind nu.

Ik ben al een aantal jaren bezig met wat "speciallekes" op vinyl aan te schaffen (vooral bootlegs van Bob Dylan of de Grateful Dead die niet op CD te vinden zijn maar dat is wel aan het minderen) maar een goed jaar geleden een deel van de platencollectie van mijn vader overgenomen en sindsdien is het toch wel weer beginnen kriebelen. Het is echter vooral de prijs die me tegenstaat, al heb ik eind augustus toch ook wel L'Inconnu en Cartes Postales van Isolde Lasoen op vinyl aangeschaft, maar mooi artwork komt dan wel weer veel beter tot zijn recht.. Lastige balans in ieder geval en het hangt echt een beetje van de ingesteldheid van het moment af.

Pre-corona wel vaak in de Fatkat geweest, jammer nieuws dat die verdwijnt

Tijd voor een ontboezeming over dit onderwerp: ik weet nog wel dat ik er rond 1987, toen ik mijn eerste CD's kocht, over twijfelde of ik mijn vinyl zou verkopen. Ik wilde ook overschakelen op CD, want dat leek me geluidstechnisch toch wel de definitieve versie van een album: superieure geluidskwaliteit en zonder ruis, tikken en krassen. LP's (de term vinyl was nog niet zo in zwang, volgens mij) waren passé.
Niet meer voor te stellen naar de maatstaven van nu, maar zo werd er echt tegenaan gekeken. Dat was het tijdsbeeld van toen. Eerlijk is eerlijk: die spiegelende zilveren schijfjes in die kleine doosjes hadden toen wel een soort van magische aantrekkingskracht op veel muziekliefhebbers

Maar die CD's waren toen nog nog stervensduur: een enkel CD'tje kostte gemiddeld 39,95 en 44,95 gulden was ook niet uitzonderlijk. En dubbelaars liepen al gauw richting 50 tot soms wel 70 gulden. Een beetje vergelijkbaar met het huidige prijspeil van LP's, al had je toen ook al midprice CD's (eerst 29,95, later vaak 24,95 of zelfs twee tientjes). Dat laatste facet mis ik een beetje in het huidige vinylaanbod, want ik weet nog wel dat ik de eerste tijd vooral veel van die midprice CD's kocht.

Maar om ze te bekostigen, verkochten veel mensen hun LP's. Ik weet nog dat mijn vaste platendealer ('dealer' is in dit geval echt het juiste woord ), Simpele Fons in Dordrecht, de optie bood om je platen in zijn winkel te verkopen tegen een zelf vast te stellen prijs. Je moest die platen zelf van een prijsje voorzien en een prijslijst aanleveren, die Dirk in de winkel vervolgens bijhield. Het afgestreepte bedrag van een verkochte LP kon je toen omzetten in de aankoop van CD's.
Dat leek geen slechte deal, en ik heb daar in eerste instantie LP's verkocht die ik sowieso niet wilde houden, voor prijzen van 5 tot 7,50 gulden. Dat liep nog heel aardig. al kocht ik toen ook nog LP's die anderen via dat systeem van de hand deden, dus heel effectief was het ook weer niet... .

Maar toen kwam ik voor de keuze te staan of ik mijn wél gekoesterde LP's op die manier ook van de hand moest doen. Ik heb daar echt over geaarzeld, omdat dit nog een aardige verkoopmethode was. Maar ik weet nog dat ik door mijn platencollectie heen ging en het met name zonde vond vanwege de mooie hoezen, die je met de aanschaf van de CD niet terug zou krijgen. Kan me herinneren dat ik op een gegeven moment de klaphoes van Misplaced childhood van Marillion openvouwde, met die songteksten op zo'n zandkleurige achtergrond. Daar vond je niets van terug in het bijbehorende CD-boekje, dat gewoon 'sec' de teksten op wit papier afgedrukt had staan. Dat was het moment dat ik dacht: dat gaan we dus niet doen. Ik ga wel CD's draaien omwille van de geluidskwaliteit, maar bewaar mijn LP's gewoon, omdat ze een meerwaarde hebben ten opzichte van de verpakking.

Niet beseffende hoe hier tegenwoordig tegenaan gekeken wordt, en wat voor ongelofelijke ontwikkeling de LP-revival heeft doorgemaakt, maar ik ben achteraf wel heel blij met dit besluit. Ook nu nog ben ik meer een CD-mannetje: het draait gemakkelijker, ik vind de geluidskwaliteit vaak niet onderdoen voor het vinyl (er zijn negatieve uitzonderingen, maar ook gevallen waar de CD aanzienlijk beter klinkt), er staan vaak bonustracks op, ze zijn veel goedkoper en ik heb er per saldo dus meer van in huis.

Ook ik doe mijn LP-collectie 'er bij': leuk voor de heb, en ik draai ze ook nog regelmatig, maar er hoeft niet zoveel meer bij. Ik wil nog een klein aantal titels op de kop tikken, met name gekende klassiekers die ik nog niet bezit, maar daarna geloof ik het wel. Ook ik zit op een punt dat ik denk: ik heb onderhand wel voldoende muziek. Misschien komt de recente ontwikkeling van streaming en de prijsverhogingen van vinyl voor mij wel op het juiste moment. Voor veel anderen niet, dat besef ik ook...

Lijkt erg op mijn verhaal, gaucho. Alleen heb ik toen wel ongeveer alle lp's verkocht, inderdaad om de aanschaf van cd's te bekostigen. Dat zal in '93 of '94 geweest zijn. Ik kreeg voor mijn verzameling zo'n 25.000 Belgische frank (iets van een 5 euro per lp denk ik) en hakte de knoop door met het idee er later helemaal niks meer voor te krijgen.

Ik kan wel zeggen al enkele jaren van mijn vinylverslaving af te zijn. Het door een ongesorteerde bak vinyl ploegen waarin vooral veel brol zit kan ik nog zelden opbrengen.

Ik doe al een tijdje mee met de koperstaking. Al vanaf dat de nieuwprijs de 30 euro aantikte eigenlijk. Ik kom ook nog weinig in de platenzaak (maar dat komt ook vanwege drukte door kinderen). Slechts een enkele keer leg ik nog veel geld neer voor een nieuwe lp. De lol is er wel van af. Ik kijk dan ook vooral weer uit naar optredens. Direct van de band een cd of lp kopen, is sowieso het leukst.