De verwording van het Groene boekje >>> Witte boekje brengt menigeen ertoe om voor spelling uitsluitend nog het Rode boekje te willen hanteren.

Persé: sowieso ammenooitniet!

Auteur van het rode boekje geeft veel bruikbaarder adviezen: Laat 1000 bloemen bloeien.

Persé is echt te lelijk voor woorden . Mijn spellingscontrole van Firefox keurt het dan ook niet goed. "Firefox" dan weer wel.

Bij het MAvdW werd een leuke tussenvariant gemaakt bij deze post.

Misschien moet je even permalinken naar de betreffende post, want geheid dat er een nieuwe nieuwste post komt.

Je hebt helemaal gelijk. Gelukt.

Uit hetzelfde citaat: "luistert lekker weg"

Wat is dat toch met dat LEKKER ???? Kan iets niet vies wegluisteren? En als je iets wegluistert, kan je het daarna nog weer draaien?

In een restaurant:
"Kan ik voor u een lekker drankje inschenken?" - nee, doe mij maar een vies

"Wilt u nog een lekker dessertje?" - idem

Lekker als kwalificatief adjectief - het moest verboden worden; lekker puh

Nou, daar zijn we lekker mee dan.

Wat dacht je van een "snel kapsel". Hoe korter het haar, hoe aerodynamischer?

'Lekker wegluisteren' snap ik nog wel. Top-40 hits luister je weg omdat die maar een paar keer werken. Dan is het tijd voor de volgende hit. Kwalitatief sterke muziek luistert niet weg mijns inziens, die is duurzaam van zichzelf doordat er meer gelaagdheid in zit.

En wat 'lekker' betreft, dit betekent ook iets als gemoedelijk of prettig. Er is genoeg prachtige muziek die wellicht niet voor iedereen in eerste instantie 'lekker' klinkt, maar toch (op den duur) andere emoties kunnen losmaken.

Ik kom er even niet uit: is het "al dat barok" of "al die barok"?

"Dat".

nee: "die". De barok is vrouwelijk. Dus die. Al die barok.

Het huis, dat
de man die
de vrouw die.

die dus.

Ai, MF dus - het ging niet om het betrekkelijke voornaamwoord, zoals jij hierboven suggereert, maar om het aanwijzende

Barok is ambigu: zowel zelfst. naamw. (de) als bijv. naamw. "In de Barok zien we veel grillig gevormde zuilen ..." >>> die barok-elementen ...

"De barokke opzet van dit boek blijkt o.m. uit..." >>> dat barokke ...

ba·rok het, de; o en v(m) kunststijl vanaf omstreeks 1600 die zich kenmerkte door het streven naar het grootse, verhevene

Het is een beetje raar om "die barok" of "dat barok" te zeggen, het is logischer het te formuleren als "die elementen uit de barok" o.i.d. Maar gevoelsmatig vind ik "dat barok" mooier klinken.

Ik zou ook zeggen "al dat barokke" .

Ik had dat vermoeden al, dat beide opties konden. Ik neig toch wel wat meer naar "dat barok".

Mijn etymologisch woordenboek geeft die twee varianten voor Barok - als stijlperiode niet; ook het groene boekje uit 97 - dus de laatste versie voor de geperverteerde - ondersteunt dat niet.

Ik vrees dus dat "dat Barok" iets van de laatste 10 jaar is - het heeft in iig geen ontologische verankering in mijn semantisch universum.

Ik vind het ook erg lelijk en niet bekken - maar als de heren koekeperen hier een wicht er de sponde mee in krijgen is het uitsluitend daarvoor toegestaan

Lees maar eens terug op het topic "welk boek heb je het laatst gelezen" voor welk doeleind - "grappig bedoeld" uiteraard - Ontdekking van de hemel en Ulysses werden gebruikt. En als zodanig is dit ook een grap - voor intimi, dat dan weer wel!

"Een gelukkig man."

Dat is fout, toch? Ik lees het vrij vaak.

Je leest ook wel ''een groot man'', ''een dapper man'' enzovoort. Dat betekent wat anders dan ''een gelukkige man'', ''een grote man'' enz.

Het laatste is correct volgens de normale Nederlandse verbuigingsregels, het eerste geeft een bijzondere betekenis, namelijk dat het over de man in het algemeen gaat, niet over een individu. Bij ''mens'' kun je dit verhaal ook houden, maar andere voorbeelden van zelfstandige naamwoorden waar dit opgaat, kan ik zo niet bedenken.

Hoe deze ''afwijking'' kon ontstaan, weet ik niet, maar ik denk niet dat je het fout kan noemen.

Bij mens is daar niets inconsequents aan, want het woord 'mens' gebruiken we meestal onzijdig als het om een individu gaat. Niettemin komt deze vorm wel meer voor, ook in andere combinaties van bijvoegelijke en zelfstandige naamwoorden. Denk aan 'een matig schaatser', 'een groot denker' of 'een begenadigd spreker'. Overeenkomst is meestal dat het bijvoegelijk naamwoord een bepaald waardeoordeel over het zelfstandig naamwoord impliceert, hoewel 'een gelukkig man' daar weer een beetje buiten valt.

Wat hij zegt is: "Als je denkt er een chickie mee te kunnen scoren moet je het zeker niet laten."

Hier ben ik het toch niet mee eens. Mens wordt altijd mannelijk gebruikt, tenzij het om een vrouw gaat; dan wordt het onzijdig gebruikt (!) (Sorry, ik heb dit niet zelf bedacht, zo is het nu eenmaal.)

Met het overige van je opmerking ben ik het wel eens.

Volgens mij wordt mens in deze betekenis per definitie onzijdig gebruikt. Ik hoor althans nooit iemand 'een normale mens', maar toch echt altijd 'een normaal mens' (hoewel... in Vlaanderen misschien wel...). Wel wordt mens in de betekenis van individu vooral bij vrouwen gebruikt ('een gek mens', etc.).

Inderdaad hoor je nooit ''een normale mens'', maar dat wil (volgens mij) niet zeggen dat het onzijdig gebruikt wordt, maar dat het valt onder dat verschijnsel dat jasper1991 hierboven opmerkte. Anders zou volgens jou ''een verstandig man'' ook onzijdig zijn, en daar wil ik niet aan. Of misschien zou je kunnen zeggen dat in zulke gevallen een mannelijk zelfstandig naamwoord onzijdig wordt verbogen, dan zijn we allebei tevreden .

Nee, mens verbuigt toch anders in dit soort gevallen, volgens mij. Je zegt namelijk niet 'een normaal man', maar 'een normale man'. Of een duidelijker voorbeeld: 'een rare man'/'een raar mens'. Nu gebruik je die vorm doorgaans inderdaad om een vrouw aan te duiden, maar dan nog daag ik je uit om een geval te vinden waarbij mens in deze betekenis niet onzijdig verbuigt.

Kitch ipv Kitsch

Ongeveer 305 resultaten

en volgens sommigen op de site:

de muziek wat

Cruijff op MuMe? Wie had dat gedacht...

Vervelende spatiefouten, of verve lende spatie fouten zo u wilt:
Er wordt bijvoorbeeld door verschillenden gepraat over "ouwe lullen muziek", dat toch echt gewoon "ouwelullenmuziek" moet zijn. Het lijkt misschien niet zo, maar er is een groot verschil tussen "ouwelullen" en "ouwe lullen", bijvoorbeeld.

Inderdaad, maar 'een Deens keeper' zul je weer veel minder gauw horen, hoe respectable deze mag zijn.

Overigens sprak mijn opa vaak van 'unne verstandige/vervelende mens', en hiermee bedoelde hij dan zonder uitzondering een man. Terwijl in het standaardnederlands 'een vervelend mens' altijd een vrouw is (en 'een verstandig mens' hoeft dan weer helemaal geen vrouw te zijn, hm ).