Waarom zou 'mee gekregen' niet kunnen? Het is toch letterlijk waar het om gaat?

Volgens is het altijd meekrijgen en meegekregen. Het is immers één woord.

Jawel, maar 'mee' en 'krijgen' zijn ook woorden en in combinatie bijten ze elkaar zowel semantisch als syntactisch gesproken niet.

Het is één werkwoord met twee betekenissen.

Vervoegen doe je zo:

Ik krijg mee, jij krijgt mee, wij krijgen mee.
Ik zal meekrijgen
Ik heb meegekregen.

Maar in de volgende zin moet het weer los:

Tjonge, wat een opgaven. Daar zullen we het zwaar mee krijgen.

In dat laatste geval is het woordje 'mee' weer geen onderdeel van het werkwoord.

In je tweede zin is 'krijgen' het werkwoord en 'mee' is losgekoppeld van 'daar'.

Te herschrijven als: Daarmee zullen we het zwaar krijgen.

Volgens mij is de initiële zin niet officieel fout te rekenen, maar de schrijver zal het niet zodanig hebben bedoeld en ikzelf zou het ook nooit zo schrijven.

Vrindelijke vrind, een dergelijk verschijnsel staat in de taalkunde bekend onder de naam 'affix-hopping' - i.e. verschuiving van het toevoegsel (aan het werkwoord): pre- = ervoor; sub in de vorm suf = erachter; het komt ook voor bij bijv "omsingelen".

Alleen je laatste voorbeeld is niet krekt: Tjonge, wat een opgaven. Daar zullen we het zwaar mee krijgen.

In schrijftaal wordt dat nl: (...) Daarmee zullen we het zwaar krijgen - i.e. de combi van een aanwijzend voornaamwoord (dat) met een prepositie (met) en in samentrekking wordt dat "daarmee" net zoals door + dat "daardoor" wordt. Het heeft dus niets met het werkwoord te maken.

Meekrijgen in de zin van oppakken, begrijpen ("wat heb je ervan meegekregen") is een heel andere betekenis dan jouw voorbeeld, waar het de betekenis heeft van "opleveren, bewerkstelligen, zorgen voor".

Isolatie van morfemen, de betekenisvormende woordbestanddelen, commonly referred to as "de Engelse ziekte", als losse woorden schrijven wat aaneenhoort, leidt ook tot betekenisverlies der eigenlijke woorden bij losschrijvers.

Volgens mij onderschrijf je precies wat ik zonder wetenschappelijke termen trachtte uiteen te zetten.

Namelijk dat meekrijgen één werkwoord is. En dat het woordje mee in het tweede, misschien iets minder duidelijke voorbeeld geen onderdeel is van het werkwoord en dus weer iets anders betekent.

Heb je toch begrepen wat ik schreef, en da's meer dan menigeen hier - en uiteraard moet ik wel naar Groningen en Den Haag de meerwaarde van mijn beurs (zo heette studiefinanciering in de vorige eeuw) waarmaken en vakjargon is daarvoor uitermate geschikt

Lol!

Dat is niet lol, maar om te huilen.

Wat let je om erheen te gaan, en de toelichting op het straatnaambordje aan te passen:

"gebruikt om moederbord vast te zetten in een personal computer"

Een straat in een Vinexwijk vernoemen naar de echte P.C. Boutens da's pas een gotspe.

Ik zou het houden op: "Drukkerij van Propria Cures"

Vandaag zag ik twee keer het woord der gebruikt worden in een e-mail, zeg maar 'Reüniedag der School X' en 'Reüniecommissie der School X'. Behalve dat het nogal onnatuurlijk overkwam, las het ook niet prettig en ik vraag me af of de grammatische constructie zo wel goed is.

Moet er ergens niet 'des School Xs' staan, of wordt het dan weer bezittelijk? Iemand hier die weet hoe het zit?

Ik denk dat beide juist zijn, maar "des" wordt vaker gebruikt als "van het", terwijl "der" alleen gebruikt wordt als "van de".
Vergelijk:
De heer des huizes
Dictee der Nederlandse taal

Heeft het verschil tussen der en des niet met het geslacht te maken? Zo werkt het bij de Duitse naamvallen ook, alleen hebben wij die naamvallen in Nederland allang afgeschaft.

Edit: Wat FlyLo zegt over verschil tussen de en het klopt denk ik wel, want dat maakt ook onderscheid tussen geslachten. Dat het allebei zou mogen lijkt me daarom niet erg logisch.

Conclusie: 'Reüniedag der School X' is correct!

In het enkelvoud gebruik je in de genitief "der" bij vrouwelijke zelfstandige naamworden, en "des" bij mannelijk en onzijdig. Bij het-woorden weet je het dus altijd zeker, maar bij de-woorden moet je weten wat het geslacht is.

Van Dale schrijft: "school (de; v(m); meervoud: scholen)". Dus kennelijk is school primair vrouwelijk, en is "der" inderdaad correct. Kennelijk mag je dit woord echter ook als mannelijk beschouwen, dus zou de "des"-variant ook toegestaan zijn.

De conclusie van 'stoepkrijt' is dus wel correct, alleen niet juist beredeneerd.

Vrouwelijke woorden die je ook als mannelijk mag beschouwen. Lekker vaag.
Nooit geweten dat die bestonden. Weer wat geleerd dus.

Wie kan mij een sluitende betekenis van het woord 'kitsch(erig)' geven? In kunst-context denk ik het door te hebben, maar dan lees je zoiets:

Taalkundig schijnt er dus ook sprake te kunnen zijn van kitsch, maar dat blijf ik maar vaag vinden... Ik hoor het woord ontzettend vaak, waar ik met maar half snap.

Ja, wat dat betreft is "school" een beetje een verwarrend voorbeeld. Je hebt trouwens ook gewoon woorden waar je zowel "het" als "de" voor mag zetten hè. "Het deksel" en "de deksel" bijvoorbeeld. Dan mag je ook kiezen.

Om het woord kitsch te kunnen gebruiken moet er sowieso sprake kunnen zijn van kunst. Albumtitels zie ik niet als kunstvorm, dus het woord kitsch lijkt mij helemaal niet van toepassing op albumtitels.

Tja, maar kan muziek ook kitscherig zijn? Electronic wordt daar bijvoorbeeld weinig onder geschaard, terwijl dat dan voor de hand ligt.

Moeilijke vraag. Mijn gevoel zegt van niet. Of álle muziek is kunst en dan bestaat er dus geen kitscherige muziek, of muziek is kunst noch kitsch.

Het woord kitscherig wordt in de muziek vaak gebruikt als het geforceerd en daardoor nep over lijkt te komen. Maar nep en kitsch betekent natuurlijk iets totaal anders.

Kitsch heeft met overdreven sentiment te maken. Voor de geinteresseerden: zie Clement Greenberg.

Uit m'n aantekeningen: Kitsch is mechanisch, formule gestuurd, nagebootste neppe ervaringen, vraagt niets van consumenten behalve hun geld.

Het ligt nog wat genuanceerder, maar ik weet niet of het op z'n plaats is als ik hier een groot deel aan aantekeningen ga plaatsen.

Duidelijk! Maar het blijft hoe dan ook een redelijk abstract begrip. Zeker als je kitsch aan muziek wilt koppelen.

Waarom zo'n moeilijk vraag, Jasper?

Waarschijnlijk wil hij zijn muziekcollectie wat beter duiden.

Het is een arbitrair begrip. Het is om wansmaak te labelen. Begin over wansmaak en je komt al snel op de aloude 'smaken verschillen' discussie.
Kitsch kan schilderkunst, muziek en dus ook taal betreffen.

Kitsch wordt misschien gebruikt om wansmaak te labelen, maar volgens mij is dat begrip daar niet voor bedoeld. Kijk maar naar de definitie die Stijn gaf. Wansmaak staat daar los van. Kitsch wordt veel te vaak verkeerd gebruikt en dat zorgt voor verwarring.

Bedankt Stijn! Ik blijf er eens op letten hoe dat woord gebruikt wordt. Het blijft voor mij een abstract begrip, maar nu lees ik ook weer het woord 'wansmaak'... Volgens mij val je eigenlijk altijd terug op de aloude 'smaken verschillen'-discussie.

Voor wat algemeen aanvaard is als kitscherige muziek zou ik het zoeken in het Songfestival denk ik...

Kitsch is naar alle waarschijnlijkheid een Duits spreektaalwoord dat gebruikt werd in de context van vuil verzamelen. Vuilnis of troep dus.

Daarnaast noemen we iets namaak of sentimenteel omdat dat dat vaak toevallig door een grote groep hipsters en moeilijke brillendragers wier meningen we achterna hollen zo gevonden wordt.

Arbitrair dus.