Ach bij Dazzler is het toch ook wel gewoon een stijl / gewoonte, het hoort bij hem.
Als nieuwkomer moet je misschien even kijken hoe het zit.
Zo verhaspelt Mjuman graag woorden en daar reageert ook nog regelmatig iemand op, tja.

Niks willekeurige enter. (enter: want dit is een reactie op de quote)

Ik zal nooit schrijven: (enter: want wat hier komt wil ik toch even onderstrepen)

Dazzlers schrijfsels

zijn

cool.

Ik schrijf gewoon: (enter: want ik gebruik opnieuw een voorbeeld)

Dazzlers schrijfsels hebben een merkwaardige layout.

Of als mijn gedachte wat te lang dreigt te worden voor één tekstregel, schrijf ik:

Dazzlers schijfsels hebben een merkwaardige layout, (enter, ik splits de zin logisch op)
maar het hoort gewoon bij hem. Het is zijn stijl, zijn gewoonte.

in plaats van

Dazzlers schijfsels hebben een merkwaardige layout, maar het hoort gewoon bij hem. Het is zijn stijl, zijn gewoonte.

Want dan bungelen die laatste twee woorden in mijn optiek wat lullig onder de eerste regel.

Je kunt toch enteren aan het einde van je zin in plaats van
midden in de zin?

Dazzlers schijfsels hebben een merkwaardige layout, maar het hoort gewoon bij hem.
Het is zijn stijl, zijn gewoonte.

Dat kan, maar dat is niet zijn stijl,
zijn gewoonte.

Wat Dexter zegt. Bovendien ontneem je jezelf nu de
alineabreak.

Is dat bungelen niet een typisch kenmerk van lulligheid (snickleness om het te verengelsen) - behalve als er geënterd moet worden

Overigens wordt een losstaande regel boven- of onderaan de bladzijde een "hoerenjong" genoemd, in typografentaal.

In US-Engels wordt dan weer onderscheid gemaakt: "widows" en "orphans" - herinner me een proefvertaling (ooit) van een tekstverwekingshandleiding waarin sprake was van "weduwen- en wezenbescherming" - zeg maar vermijden van losstaande regels boven - of onderaan de pagina. "Hoerenjongens voorkomen" zou ik dan wel aardig hebben gevonden

Net zoals: "ontspan en neem een alinea-break" - "ach wat, neem er vijf!".

Dat kan, maar dat is gewoon niet mijn stijl, mijn gewoonte.

Eenm en schis no oitte ou domte leheren

Om wat te leren?
Er is toch niets moeilijks aan alles achter elkaar te schrijven.
Ik kan zo uren doorgaan.
Maar het allerbelangrijkste is dat ik mijn eigen schrijfsels zo nu en dan eens kan nalezen.
En dan lees ik die het liefst op mijn manier.
Maar ach, we leven nu eenmaal in een wereld waarin de vorm het gespreksonderwerp van de dag is.
Ik beperk me liever tot de inhoud.
Daar ging mijn eerste opmerking betreffende de K3 fan ook over.
Laat ik het daar maar bij houden.

Ik moet ook eerlijk zeggen dat de schrijfsels van Dazzler nogal moeilijk lezen. Wat jammer is want inhoudelijk is er vaak niets mis mee. Ik heb al menig boeiend review van hem doorgenomen. Het kost echter wel erg veel moeite om de concentratie vast te houden met al die onnodige afbrekingen.

Eigenlijk is het precies het tegenovergestelde van de klacht die Dazzler zelf heeft over lappen tekst die van linksboven tot rechtsonder doorlopen zonder adempauze. Het is allebei lastig te lezen.

Het beste is volgens mij de middenweg met alinea's. Ook omdat bijna iedereen zo heeft leren schrijven en het dus de wijze is waar we aan gewend zijn geraakt.

Zou ons plan om dazzler met onzinnige klachten weer weg te jagen zijn vruchten afwerpen?

Ik heb werkelijk nog nooit problemen gehad met de schrijfsels van dazzler, al kan dat natuurlijk ook aan mijn superieure leesvermogen liggen.

Hier van hetzelfde. Nooit last gehad van dazzlers schrijfstijl, vind het zelfs zeer prettig lezen.

Toch wel apart. Ik heb er zelf helemaal geen moeite mee. Integendeel, er zit juist een fijne kadans in op die manier.

Vind de teksten van Onweerwolf en Wizard (helemaal van links naar rechts) meer moeite kosten, terwijl zij qua taalgebruik verder wel erg prettig (leesbaar) schrijven.

@OWW - moet eerlijk zeggen dat jouw verhaal prettiger oogt en meer uitnodigt tot lezen.

Aan de andere kant heb ik een enorme hekel aan zgn 'uitgevulde' tekst (justified ook wel kernel spacing). Dat wordt ook ondersteund door bevindingen uit de informatie-ergonomie (a.k.a. usability).

Ik denk dat Dazzlers manier van schrijven voor mij een soort mentale hinkstapspong impliceert - no offense, maar wat voor de een werkt, hoeft niet voor de ander te werken. De een drinkt bier uit de fles (een pijpje), de ander uit een glas.

Ik schrijf in het gewone leven gewoon in alinea's.
Maar dan kan ik zo'n alinea ook laten inspringen vooraan.
En de tekst wordt dan ook netjes uitgelijnd achteraan.

Op MuMe zijn de lay-out mogelijkheden echter beperkt en ik had het daar in het begin
erg lastig mee. Mijn eerste schrijfsels zijn mij qua plotse returns ook een doorn in het oog.

Omdat je in een online bericht enkele losse gedachten opsomt,
vind ik het schrijven in alinea's ook niet altijd toepasbaar, zeker niet in een recensie.
Daar houd ik doorgaans de regel aan: elke nieuwe song of nieuwe gedachte een nieuw blokje.
Mijn blokjes zijn zelden langer dan vier of vijf regels, omdat het dan weer te massief wordt.

Maar nogmaals: als ik een recensie post, verander ik daar in de komende uren
meestal nog een heleboel details aan en dat lukt echt niet als ik het niet op mijn manier doe.
Want zo kan ik wel heel snel bepaalde gedachten terugvinden in de tekst.

Het heeft zeer zeker met het gebekt zijn van het vogeltje te maken..
Ik houd het lezen van een in massieve alinea's gegoten recensie zelden vol.
Dus ook wat dat betreft: jammer, maar dan dit keer voor mezelf.

Dazzler heeft zijn manier van schrijven, en volgens mij is niemand hier verplicht om iemands stukken te lezen.
Ik snap die eindeloze discussies hierover dan totaal niet, het gaat toch vooral om de inhoud, en die is bij Dazzler prima te volgen.

Het oorspronkelijke bericht van Dazzler is (misschien onbedoeld) pure poëzie. Ik kan dat blijven herlezen.

In een later bericht zit hij weer dichtbij een prachtgedicht, maar dat zou ik als volgt redigeren:

Ik heb een trauma overgehouden aan mijn studententijd
waarin ik verdronk in cursuspagina's waarop geen lay-out werd gebruikt.
Bladzijden lang letters vreten van linksbovenaan tot rechtsonderaan ...

Ik probeer zoveel mogelijk elke nieuwe gedachte of invalshoek
een eigen plaatsje te gunnen in de tekst:

om het overzichtelijk te houden.

Ik heb op mijn beurt dan weer een trauma aangehouden aan een van mijn leraressen Nederlands, die een passie voor het werk van Paul van Ostaijen had.

Maar ik ben dan misschien ook wel een beetje een
cultuurbarbaar.

BOEM paukeslag...geen
trauma aan Paul van Ostaij
en opgelopen?

Beluister nooit eerder verschenen werk van Jimi Hendrix - Muzieknieuws - De Morgen - demorgen.be

Ik moest wel lachen om de titel, omdat ik me eerst af vroeg of je dan wel toekomstig werk moest beluisteren en wat dat dan precies zou inhouden.

In de trant van 'Machine rukt arm jongetje af'

Close, maar niet helemaal; denk eerder aan symptomen van Engelse ziekte;

a. ik begroette de warme worsten man
b. ik begroette de warme worstenman
c. ik begroette de warmeworstenman

1 fout geschreven, 1 onjuiste combi (tenzij de man zelf warm is en zijn worsten koud - komt regelmatig voor in een voetbalstadion).
Nederlands - dus ook de gebruikslicentie waarvan in Begië spake is - is een agglutinerende taal - in feite gaat het bij "nooit eerder verschenen" om één begrip. De scribent had beter een andere omschrijvng kunnen hanteren, maar ook zijn eindredacteur las eroverheen. Ongetwijfeld werken ze morgen nog bij De Morgen.

Als we het toch hebben over ambigue koppen, gooi ik nog even een oude favoriet in de herkansing:

Zelden werd de zwarte man...

Ik las hem zelfs in eerste instantie verkeerd, duurde nog even voor ik doorhad wat er bedoeld werd.

Het is hetzelfde idee van dubbelzinnigheid.

Dit soort dingen zie je altijd op de Ruggespraak van het blad Onze Taal.

Bijvoorbeeld ook: 'De broden worden de hele dag afgebakken' en 'Het wereldrecord is slechts een kwestie van tijd'. Opdat men deze versprekingen nog vaak make!

Dat is nog niet eens zo gek. Wat je verwacht te lezen beinvloedt heel erg wat je daadwerkelijk leest.

Mjuman vertelt ons wel welk van de 'selective ...' dat is.