Dom voor De? ken ik niet!

Verder geef je goed weer waarom ik het moeilijk vind om hier digitaal met zweeds te gaan stoeien: bijvoorbeeld hoe je de 'g' van gick uitspreekt (geen 'g' of 'k' maar ook geen echte 'j').

Daarnaast kun je wel op papier zetten waar de accenten liggen maar het lijkt mij dat je het pas goed begrijpt als je het hoort uitspreken.

Dom = echt gangbare uitspraak voor 'de'; plechtigpraters zeggen nog wel 'de', maar da's echt ouderwetsch. Bij poëzie voorlezen mag het dan weer wel.

Accenten geef je weer met een ' (enkel aanhalingsteken) voor de lettergreep met de klemtoon, maar ja fonetische tekens kan ik hier even niet zo snel weergeven. Woorden leren uitspreken vanuit de fonetische weergave is lastig (veronderstelt kennis van symbolen en notatie). Bij napraten van een native speaker moet je wel rekening houden met de regionale 'bias' - ik zou niet graag woorden, beginnend met een 'z' leren van een Amsterdammer

e, i, y - ook ä en ö - zwakke klinkers g = j (min of meer); k = 'sj' als in chef of sjouwen

In NL: c gevolgd door zwakke klinker = 's' (cel); c, gevolgd door harde klinker = 'k' (contra, calculeren)

a, o, u - sterke klinkers g = "ghe"; k = k

Tjuiphof had dus gelijk met zijn Tjiendwall (Kindvall) en het is dus eigenlijk Jeuteboriej - en dus niet Gheuteborgh voor Göteborg; zeg dan Gotenburg.

Laat ik even sj, skj, stj buiten beschouwing.

Ik zal me eeuwig en drie dagen blijven doodergeren aan; "ik luister deze plaat".

Want het moet uiteraard "ik beluister" of ik luister NAAR deze plaat zijn,
en deze taaldevaluatie wordt zomaar toegestaan, zelfs in tijdschriften, ik vind dat wreed, de verloedering en het naar de kloten helpen van onze mooie Nederlandse taal.

Ach, waar maak ik me eigenlijk druk om...binnen 10 of 20 jaar spreken we immers allemaal Engels, want die trend is flink ingezet. In héél de it-wereld en in nog zoveel vakgebieden is de opkomst van het Engels niet meer te stuiten... helaas!

Wel bravo voor de Nederlanders die niet van een fitnesszaal of naar de fitness gaan spreken, maar van "de sportschool"; Het is tenminste een echt Nederlands woord, al blijf ik moeite hebben met dat "school"-gedeelte in deze term.

Het woord "sportschool" is in België echt totaal niet gekend of ingeburgerd.
Het is maar dat jullie Nederlanders dat zouden weten, echt, een "sportschool" kennen we niet.


Wij blijven voorlopig naar de fitness gaan, of wij gaan fitnessen...tegen beter weten in.

Ik ga liever gewoon een eindje joggen... euh, lopen!

Dat is gewoon taalevolutie, die al sinds het begin van het Nederlands aan de gang is. Niet zo bang zijn voor verandering, dat natuurlijke proces houd je toch niet tegen.

Jeweetzelluf, tog!

Precies! Het 'Nederlandse' woord sportschool is ook niet oorspronkelijk Nederlands. 'sport' komt via het Engels uit het Latijn (disportare) en school komt via het Latijn uit het Grieks (scholè).
Als je het per se in 'zuiver' Nederlands wil zeggen, wordt het zoiets als 'instelling voor lichamelijke oefening'

Welkom terug father

@ranboy: in die lijn weet ik er nog wel één (of meer): salari(u)s = rantsoen zout. Kruiden (o.a. zout) hadden een zeer hoge waarde in de oudheid.

Kom daar vandaag de dag maar eens mee thuis: "ik heb mijn maandelijkse portie zout/kruiden ontvangen!"

Hier is iets leuks om over na te denken. Iets dat mij altijd al heeft geërgerd aan de Nederlandse taal. In het Nederlands is het heel moeilijk en vooral vermoeiend om als man een vriendin aan te duiden als dit niet je partner is. Als je zegt vandaag was ik met mijn vriendin naar de bioscoop. Dan zal iedereen verwachten dat ze je liefje is. Ze is dus gewoon een vriendin. Je kunt haar niet gewoon een vriend noemen. Want vriend staat toch voor mannelijk. Als je eerst zegt: Ik was met een vriend naar de bioscoop. En vervolgens zegt: Ze heet Janneke, dan kijkt men ook raar op. De oplossing die over blijft is dit: Ik was naar de bioscoop met een vriendin van me. Heel langdradig en vermoeiend om steeds te moeten zeggen. Want niet in ieder gesprek is het gepast om gewoon te zeggen: Ik was naar de bioscoop met Janneke. Niet iedereen kent Janneke.

In het Engels doen ze dat veel beter: Een vriend is "a friend" en een vriendje is "a boyfriend". Een vrouw die gewoon een vriendin is, is ook "a friend". Geweldig toch?

Misschien is de reden dat we hier geen woorden voor hebben dat we in onze maatschappij toch altijd een beetje onze twijfels hebben bij platonische vriendschappen tussen een man en vrouw? Er zal vanzelf wel een keer gezoend gaan worden toch? Het is maar een idee.

Dn!S, je geeft zelf de oplossing al van je probleem! Je schrijft: Als je eerst zegt: Ik was met een vriend naar de bioscoop. Vervang een vriend door een vriendin en je bent klaar! Niets omslachtigs en iedereen begrijpt dat het een vriendin van je is, niet je vriendinnetje.

Hmm, ja je hebt helemaal gelijk. Stom. Maar ik blijf erbij dat ik verschillende woorden zou willen hebben zoals in het engels

@Dn!S - het bezit vnw (mijn) is voldoende nadere specificering. Dat het Engelse één woord heeft 'friend' waar wij er twee hebben is vanuit onze beleving eigenlijk een verlies in semantisch detail dat zij moeten opvangen door het word 'boy' of 'girl' eraan vast te plakken. In mijn beleving hebben de termen 'boyfriend' en 'girlfriend' een relatief nuffige betekenis; maar goed dat heb ik ook bij het woord 'verkering' in deze zin: "zij neemt haar verkering ook mee".

Een vriendin is niet identiek aan mijn vriendin; slechts in zeer bijzondere omstandigheden (anders dan relatie) gebruik je het bezit vnw; bijv. in een 1-1 situatie wat iemand voor je betekent.

Verder wordt in relaties m.n. de generieke aanduiding "meisje, jongen, vrouw, girl, lady" - bijv: ik ging met mijn dame, I went with my girl, Je vais avec ma chère.

Officieel als je niet gehuwd bent, is het niet gebruikelijk de term 'mijn vrouw' te gebruiken; term om aan te geven dat je een relatie hebt en samenwoont heeft het NL niet; je hoort tegenwoordig steeds vaker 'partner' - het Zweeds heeft dan een mooi woord 'sambo'; van samman (samen) en bo (wonen).

Het blijft ergerlijk.

Niet alleen dat; 't is ook nog een Gallicisme: Hij heeft het gedaan >>> C'est lui qui l' a fait.

Daaraan erger ik wel me de laatste tijd >>> "Dat is wel waar ik me de laatste tijd aan irriteer..."

Wat is de fout met die zin dan?

''Irriteren aan'' is foutief (kwam ik ook pas een jaar geleden of zo achter). Iets irriteert je of je ergert je ergens aan, maar ''irriteren aan'' is taboe blijkbaar. Maar dit weten weinig mensen, want hoor het eigenlijk vrijwel overal wel eens op tafel komen, in spreektaal zeg ik het volgens mij ook nog wel eens en op TV zegt zo'n beetje iedereen het.

Het leuke aan dit soort dingen is dat in mijn ogen een taal toch echt wordt gedefinieerd door de gebruikers ervan, en als het zo gegroeid is door de tijd heen dat men "irriteren aan" dagelijks gebruikt, dan is dat een deel van de taal geworden.

Neemt natuurlijk niet weg dat je je er stevig aan kan irriteren natuurlijk.

Dit is meteen een goede reden om je performance - de term voor taalgebruik - niet aan tv-taal te spiegelen. Overigens is 'competence' de term voor beheersing (vermogen tot herkenning, begrijpen).

Voor het verschil is een grammatikale reden. Idd vindt taalverandering in de loop der tijd onder invloed van algemeen gangbaar taalgebruik plaats.

Daarop anticiperen is een eigen keuze - onjuist gebruik van grammatika kan als bewijs van onvermogen/onkunde worden opgevat en valt als zodanig bij bepaalde communicatie (bijv. in een sollicitatiegesprek of -brief) af te raden.

En als iemand zelf de schijn van een grammatikale nono (of no-know) hoog wil houden: be my guest!

Grammatica moet met een c!

Dat wist ik eigenlijk wel, maar ik ben aan het wankelen gebracht door de laatste spellingshervorming (die van pannenkoek en product); bovendien is het in het oorspronkelijke Grieks wél met een k - grappig trouwens in het Attisch is het, volgens mijn WN woordenboek Grieks de kunst van het lezen en schrijven. D'r staat niets over de juistheid van e.e.a.; blijkbaar sprak dat toen voor zich.

Jij schreef, frankmulder las

Ik vind het vreemd dat er mensen zijn die misselijk worden van grammaticale fouten. Het is precies zoals jij het zegt. Grammatica wordt bepaald door de gebruikers van de taal. De gebruiker kiest ervoor te walgen. Het is niet echt vies, dus is het theater. Ik kan er heel slecht tegen als mensen mij tijdens een gesprek wijzen op een grammaticale fout. Het komt verschrikkelijk betweterig over en voegt totaal niets toe aan de conversatie. Het is niet om de ander iets bij te leren, maar om de ander te laten weten dat jij weet hoe het hoort.

Ai, ai wat een misvattingen allemaal. Sprekers van een taal houden een taal levend, zorgen voor aanvulling en modificatie. De gebruikers bepalen niet de grammatica van een taal, net zo min als wij als gebruikers van het wegennet de verkeerswetgeving beïnvloeden. Als een verkeersregel misleidend is kan ie - via de gebruikelijke kanalen - worden herzien.
Iemand aanspreken op een grammaticale fout in een conversatie is normaal gesproken not done.

Conversatie wordt gekenmerkt door een zekere nonchalance, stopwoorden, fatische termen ("luister eens, "moet je horen"etc). Het gaat erom te voelen wanneer je vanuit je competence (zie mijn eerdere post) weet/aanvoelt wanneer je welke performance hanteert - want iemand kan meerdere performances hebben (uitgaande van bijv. zaken als sociolect, dialect en job speak). Ongrammaticaal spreken/schrijven kan (en dat heb ik eerder gezegd) onder omstandigheden minder prettige associaties teweegbrengen - it's up to you what you want to do. Ik ken mensen die scripties die voorliggen ter beoordeling teruggeven als ze in de eerste 10 pag. al 10 - 20 spelfouten of grammaticale fouten hebben aangetroffen.

Ja, dat had ik anders moeten zeggen. Ik bedoel eerder dat taal bedacht is door mensen en gesproken wordt door mensen. Dat wat normaal is bepaald is door mensen en dus ook gewijzigd kan worden door mensen. Dat hetgeen je vreemd vindt bepaald wordt door wat als normaal beschouwd wordt en daarom vrij waardeloos is in mijn optiek omdat het inderdaad in iedere groep mensen kan verschillen wat men als normaal beschouwd.

Laatst las ik een stukje over het woord 'ask' in het Engels. Door bepaalde groepen Afro-Amerikanen wordt dit woord uitgesproken als 'aks'. Genoeg mensen zouden hier walgen, maar in de sociale context van de gebruikers is het normaal. Nu is dit geen grammatica maar spelling, maar het is even als voorbeeld om aan te duiden hoe relatief normaliteit is.



Dat vind ik dus onzin. Eén a twee fouten per pagina moeten geen issue zijn. Hetgeen er echt toe doet, de scriptie, wordt genegeerd vanwege betekenisloze foutjes in zinsbouw.

Dit is voor mij onhelder, door de vele wendingen - lees het zelf nog maar eens - voor mij is het te cryptisch geformuleerd; met name het laatst stuk, ben je me kwijt. Ik begrijp dat 'normaal' het kenwoord is; als je normaal vervangt door gangbaar en je legt een verband met context, ben je een stuk verder. In het Utrechts spreekt men van "het wijk"; in spreektaal hoor je regelmatig "hun hebben dat gedaan" - dat is een kenmerk van spreektaal.

In Franse straattaal worden lettergrepen soms omgedraaid: bijv. steliriseren, legimiteren.



Axe = bekend verschijnsel; dit is een voorbeeld van wat ik sociolect noemde. Overigens geeft het een bizar effect als men een sociolect uit de ene omgeving transponeert naar eeen andere. Denk aan die Douwe Egberts reclame met die twee oude dametjes die straattaal met elkaar spreken (de een zegt op een gegeven moment: "yo chill, ik ben je bitch niet!").



Het was prangender - ik heb het even nagevraagd - het ging om een geringer aantal pagina's (voorwoord en opzet) en fyi - het was in de letterenfaculteit. Het is gewoon beter je scriptie goed te proeflezen (of dat te laten doen) - fouten leiden af. Documenten die naar buiten gaan laat ik altijd proeflezen (je bent soms zo vertrouwd met je eigen teksten, dat je leest wat er moet staan (ipv wat er staat).

Schattig is het juiste woord ja.

Uit mijn scriptiehandleiding, (ik studeer politicologie en mijn scriptie dient rond de 10.000 woorden te zijn):

Voor de definitieve versie geldt dat
deze geen fouten tegen het Nederlands zou mogen bevatten. Niettemin is het studenten die een
bachelorthesis ter beoordeling inleveren toegestaan daarin maximaal 9 taalfouten te maken. Deze
taalfouten hebben geen effect op het cijfer. Bij 10 taalfouten wordt de thesis niet verder nagekeken en
wordt dus ook geen cijfer vastgesteld. De begeleider die heeft geconstateerd dat de thesis 10 taalfouten
bevat, stelt de betreffende student(e) daarvan op de hoogte. De consequenties hiervan (vertraging etc.)
zijn geheel voor uw rekening.

En nee,
deze regel
is niet opgesteld
door Dazzler .

En wie of wat bepaalt die grens van één of twee fouten per pagina? Als academicus dien je foutloos te kunnen schrijven. Als je zelfs voor je (eind)scriptie niet eens de moeite kunt opbrengen zaken zorgvuldig en correct te formuleren, vind ik dat een kwalijke zaak.