86. Watchtower - Instruments of Random Murder (1989)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/43000/43056.jpg
Het lijkt soms een wedstrijdje om ter virtuoost en progressiefst. Een doorslaande slinger die alleen in een extreem muziekgenre goed kan uitpakken, zoals hier bij Watchtower. Veel gillen, vooral geen enkele voor de hand liggende zanglijn, hoe meer riffs, breaks en tempowisselingen hoe beter; dat lijkt het idee te zijn geweest. En het was nog maar 1989. Ik snap dat veel mensen hier moeite mee hebben. Maar na meerdere luisterbeurten blijken er toch nog nummers aanwezig te zijn ook. De reden waarom ik nood heb aan al die krachtpatserij is omdat het nooit gaat vervelen. Hoe vaak ik het ook beluister, ik word elke keer wel ergens weer op het verkeerde been gezet door een onnatuurlijk aanvoelend ritmepatroon of een onverwachte break. Sommige mensen worden er misschien zenuwachtig van, als muziek te onvoorspelbaar is, maar voor mijn brein voelt het als voedsel. Het smult ervan.




@top100kronos

Ik weet niet hoe ik je lijst ga behandelen Kronos, ik zit nu nog in een paar bands gedoken vanwege Graspop die ik daar graag wil zien (en dus nu al hun werkjes langs ga) maar, ik verwacht dat ik binnenkort je lijst even er bij pak, en de tracks die me het meeste aanspreken ook de hele plaat even ga checken etc.

En je ziet natuurlijk mijn naam voorbij komen als je een track er in zet die ik al ken en fan van ben . Alleen tot zoverre nog vrij onbekend materiaal voor mij.

85. Cacophony - The Ninja (1987)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/38000/38716.jpg
Helaas staat gitaarwonder Marty Friedman niet met Hawaii op Spotify maar er was ook nog Cacophony waarin hij samen met Jason Becker de sterren van de hemel speelde. The Ninja is een epic met oosterse invloeden die het gevoel van mysterie rond de ninja oproepen. Het slepende eerste deel is al fantastisch maar let zeker ook op de prachtige solo vanaf het midden in het nummer, gevolgd door een stukje waarin chaos dreigt uit te breken en het even helemaal bizar wordt alvorens voor de laatste keer het refrein wordt ingezet. De heren beleefden er duidelijk plezier aan.



@top100kronos

Efkes updaten want het is mijn voornemen om als deze top 100 klaar is te beginnen werken aan een vervolg, zodat het een tweeluik wordt van de Oude Meesters en de Moderne Meesters. Geen idee hoe dat gaat uitpakken maar ik heb nog even tijd.

Wachtlijst:
- Von Helsing
- Tha)Sven
- ABDrums

Op de lange termijn (geen specifieke volgorde):
- madmadder
- ProGNerD

- Kronos (deel II)

Ik wil ooit ook wel eens weer een nieuwe top 100 doen maar, ik laat daar eerst wat jaren voor slijten.

84. Sanctuary - Future Tense (1990)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/28000/28442.jpg
Die eerste van Sanctuary, geproduceerd door Mustaine, was al een knaller (ik heb de band toen gezien op Aardschokdag) maar de opvolger overtreft dit op elk vlak. Ik kan slecht teksten onthouden maar het openingsnummer heb ik zo vaak beluisterd dat ik het bijna helemaal mee zing.
Past tense to future tense, let history unfold.
So ends a decade now what will the nineties hold.
Een blik op de toekomst die intussen lang verleden tijd is.
Het intro is erg sfeervol en melancholisch. Dit is eigenlijk een toegankelijk nummer met een catchy refrein, maar er zit genoeg variatie in om te blijven boeien. Op het einde van het nummer komt nog een versnelling, alsof de tijd sneller gaat tikken. Maar zo'n reden hoeft er niet achter te zitten. Muziek gaat bij metal om de muziek.


@top100kronos

83. Nasty Savage - Indulgence (1986)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/39000/39433.jpg
Ik heb nog niet geteld hoeveel nummers uit 1986 er in deze top 100 staan maar iedereen die er bij was weet dat het een topjaar was. De thrash van Nasty Savage heeft een ietwat aparte stijl. Zie ook de hoezen, met schilderkunst van Lewis Vandercar. Zanger Nasty Ronnie laat soms een nasty falsetto horen en sloeg in de beginperiode tv's op zijn hoofd kapot. Maar het meest kenmerkend is misschien wel de drive in hun muziek. Als een volgeladen goederentrein dendert het voort, geen stoppen aan. De band was een grote invloed voor de death metal scene in Florida, met bands als Death en Obituary.
Ik ben in de eerste plaats liefhebber van albums. Vermoedelijk kocht ik deze lp door een positieve recensie in Aardschok/MetalHammer en ik was meteen fan. Het titelnummer Indulgence is een van de betere nummers, maar ik had ook XXX of Stabbed in the Back kunnen kiezen.




@top100kronos

82. Savatage - I Believe (1983)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/29000/29308.jpg?cb=1549601034
We hadden al de omschrijving 'belachelijk goed', nu komt er nog het woord 'klassieker' bij. Al van bij het debuut was duidelijk dat Savatage een bijzondere band was. Hoewel het even onzeker werd of dat er uit zou blijven komen want op Fight for the Rock gingen ze ineens een andere koers varen. Maar intussen weten we dat het nog goed kwam. I Believe is een indrukwekkend nummer, onder andere door de dynamiek met grote tempowisselingen die toch volstrekt natuurlijk aanvoelen. Amper te geloven dat dit uit 1983 komt. De tekst is vergelijkbaar met The Final Countdown van Europe. De aarde is om zeep en we moeten de ruimte in om te overleven. Ik had ook een nummer van het schitterende Gutter Ballet kunnen kiezen, maar de indruk van deze eerste kennismaking blijft het diepst.



@top100kronos

81. Rush - Anthem (1975)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4922.jpg
Eerder hardrock misschien. Mij maakt het niet uit. Anthrax die het nummer coverden ook niet. Sommigen vinden dat Geddy Lee een te hoog iel stemmetje heeft maar ik hou ervan. Luister eens naar die heerlijke uithaal na het refrein. Ooooaaahh!.
Als ik me goed herinner was ik al in de twintig toen ik Rush ontdekte. Eigenlijk ben ik daar nog steeds mee bezig. En met achttien albums in de collectie zal dat nog wel even duren. Er is meer muziek dan er tijd voor is. Ik kijk uit naar mijn pensioen en dagen met veel regen en zeeën van tijd. Om me dan nóg vaker te verwonderen over het wonder in de wereld dat muziek is.



@top100kronos

Het tempo zit er lekker in, Kronos! Je zet mij zo ook aan de bak om het bij te houden.



Zeer ambitieus van je, ik ben heel benieuwd naar je moderne lijst. Waar ligt de grens voor het moderne tijdperk?

90. Nocturnus - Lake of Fire (1990)

Zowaar een nummer dat ik goed ken. Tevens een van mijn favorieten van het album, naast 'Visions From Beyond the Grave' en 'Andromeda Strain'. Dit nummer heeft dan weer die sfeervolle introductie die meteen de ruimtelijke atmosfeer van het album neerzet. Nocturnus was op dat punt hun tijd ver vooruit! De hoes is inderdaad heel vet en in groot contrast met de vorige hoezen in de lijst haha. Ondergewaardeerde schijf op MuMe naar mijn mening.
8,8

89. Savage - The China Run (1983)

Galopperend mid-tempo heavy metal nummer met een meer hardrock zanger. De hoge uithalen zijn een beetje apart, als een jonge huilende wolf, maar ik kan het hebben. De onstuimige productie past op zich bij het voortdenderende geluid, maar had voor mij wat minder druk gemogen, of het tempo had hoger moeten liggen. Ik heb ook het titelnummer 'Let It Loose' gecheckt omdat dat nummer aanzienlijk meer streams had en dat laat goed horen wat ik bedoel. Het tempo ligt hoger en dat sluit mijns inziens beter aan op de wildebras productie.
7,6

88. Culprit - Ice in the Back (1983)

We blijven in 1983 en mij is dit onbekend, maar hier op Musicmeter is het relatief bekend en kan het op zeer hoge scores rekenen. Erg bijzonder want daarbuiten lijkt niemand het te kennen. Jammer dat het bij deze ene schijf is gebleven, want dit is erg goed! Vooral de zanger vind ik heel sterk: energiek, strijdlustig, zeer dynamisch en uithalen waar je van opschrikt. Ik lees dat hij vorig jaar spijtig genoeg is overleden. Heeft hij nog op andere albums gezongen?
8,8

87. Lääz Rockit - In the Name of the Father and the Gun (1990)

Een tijdje terug kwam deze band nog voorbij in een van de metalspelletjes, maar dit nummer maakt een stuk meer indruk. Hier hangt een sterke Bay Area thrash metal geur omheen en dat spreekt mij erg aan. Niet het beste wat die scene te bieden heeft, want dat zal vast hoger in de lijst staan, maar wel bovengemiddeld goed. Die hoes daarentegen is weer zo slecht dat het goed is.
8,0

86. Watchtower - Instruments of Random Murder (1989)

Dit album heb ik blijkbaar ook ooit weggemoffeld in een 'nog luisteren'-lijstje en dankzij jou kan het dan eindelijk uit het lijstje. Ik vind het moeilijk om de vinger erop te leggen, maar dit klinkt best eigenzinnig doch bekend in de oren. Het doet mij denken aan bands als Cynic en Atheist, en tegelijkertijd ook weer niet. Vooral de prominente bastonen en de technische spelelementen vallen op. Er zit een bepaalde onvoorspelbaarheid in de composities waardoor je het album niet na een handjevol luisterbeurten kunt doorgronden. Om die reden verwacht ik hier een hoog 'replay-gehalte' van. Opnieuw een hele gave ontdekking en het sterkste vijftal tot nu toe! Opmerkelijk lage score bij dit album trouwens.
Ach, laat ik eens een 9,0 geven.

Voor mij omdat ik er ongeveer 15 jaar uit was valt het grofweg in te delen van alles tot 1995 en alles wat daarna komt. Maar in deel II zullen ook oude meesters opduiken die nog goed bezig zijn en bands die zo retro zijn dat hun muziek meer 80s klinkt dan sommige echte 80s muziek.


Even opgezocht want ook wel benieuwd naar. Eén album gevonden. Mistrust - Spin the World. Slechte productie valt meteen op want je hoort hem amper zingen.

80. Satan - Trial by Fire (1983)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/42000/42389.jpg?cb=1604321738
Een lp die mijn jongere broer had gekocht. In 1983 noemden we dit speed metal. De naam Satan leverde wat problemen op dus veranderden ze hun naam in Pariah en daarna Blind Fury. Nu heten ze gelukkig gewoon weer Satan en hun laatste albums waarop de stijl van dit debuut verdergezet wordt zijn ook absoluut de moeite. Kenmerkend is de zang van Brian Ross die melodieus is maar toch wat monotoon klinkt. De twee gitaristen Russ Tippins en Steve Ramsey vullen elkaar mooi aan en met de bas van Graeme English die een beetje aan die van Steve Harris doet denken lijkt het mij duidelijk dat Iron Maiden een inspiratie was. Trail by Fire is de klassieker van het album. Mijn oudere broer had op een gegeven moment een installatie van een DJ overgekocht met dus twee platendraaiers en een mengtafel. Hoewel we meestal hele albums beluisterden konden we daarmee 's avonds muziek draaien zoals op een fuif. Dat deden we in onze 'fuifzaal'. Eigenlijk de speelruimte, die was bijgebouwd toen we kleiner waren. Later werd dat onze 'muziekspeelruimte'. Als een van ons zich achter de DJ-set had geplaatst, dan kwamen Trial by Fire en nummer 82 uit deze lijst (I Believe) meestal wel voorbij.



@top100kronos

79. Flotsam and Jetsam - Hammerhead (1986)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3636.jpg?cb=1602045495
Van de stroomversnelling in 1983 rechtstreeks naar topjaar 1986. Metallica voelt de hete adem van een nieuwe lichting thrashers in de nek. Of zijn ze al voorbijgestoken? De jonge honden van Flotsam and Jetsam waren in ieder geval een belofte. Na een paar stevig beukende akkoorden raast Hammerhead onvermoeibaar door en bassist Jason Newsted valt daarbij meteen op. Het is genieten van de zanger Eric Knutson die lekker hoog kan gillen en ook knappe gitaarsolo's ontbreken niet. Alleen om die volop te laten schitteren wordt het tempo even teruggeschroefd.



@top100kronos

Haha, Satan en Flotsam and Jetsam, heerlijk. Flotsam ooit nog eens live gezien op stage in Nijverdal, 2017 dacht ik? Was ik destijds ook behoorlijk fan van, door de aanwezigheid van Jason op die plaat.

Die twee komen trouwens al vrij snel langs in je lijst, had ze hoger verwacht.

Alles wat hierna komt is nóg beter. Zal een kwestie van smaak zijn. Maar het is ook niet echt mogelijk om elk nummer tegenover elk ander ander nummer af te wegen, omdat de verschillen vaak te miniem zijn. Het is geen wiskunde. Trail by Fire en Hammerhead hadden misschien wel tien plaatsen hoger kunnen staan. Maar dan zakken er weer nummers die evengoed die hogere plek verdienen.

78. Tokyo Blade - Night of the Blade (1984)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/39000/39439.jpg?cb=1545908040
De NWoBHM is nooit ver weg in mijn lijst. Tokyo Blade is geen vaste waarde geworden en dat heeft waarschijnlijk te maken met dat ze geen vaste koers hadden. In 1985 leverden ze nog de heerlijke EP Madame Guillotine af maar dan gingen ze, zoals veel bands uit die tijd, voor succes in de V.S., met Black Hearts & Jaded Spades. Op dit album wisselt de stijl nog tussen hardrock en heavy metal. Hier op de site een lauw gemiddelde en weinig stemmen, maar in de eerste helft van de jaren tachtig was de band best populair. Mijn voorkeur voor deze plaat heeft veel te maken met Vick Wright, die een heerlijk stemgeluid heeft in mijn oren en met een aanstekelijke overgave zingt. Voor de solo wordt het gas even gelost. Wanneer het tempo er weer in zit is een effectje op de gitaar te horen dat ik nergens anders ooit gehoord heb (op 3'10"). Op basis van de hoes zou je denken dat Night of the Blade over een samoerai gaat maar dat is een ander nummer op het album (Warrior of the Rising Sun). Hier gaat het over het geliefde onderwerp Jack the Knife. Die doolt alweer door de straten op zoek naar prooi. Een leuk detail, je hoort een slachtoffer schreeuwen.

Jack the knife has called out your name
Scream if you can, no one will hear



@top100kronos

Ja, en Tokyo blade had ik ook verwacht in je lijst! Die had ik op nummer 92. Prachtig nummer. Ik verwacht nog één track in je lijst, dan is mijn verwachtingspatroon helemaal compleet !



Ik heb gemerkt toen ik deze lijst had gemaakt, dat je vooral moet luisteren naar jou gevoel. Elk nummer die op zijn plek staat moet gewoon goed voelen zo, anders blijf je namelijk maar wisselen. Ik had toch wel met de eerste dertig nummers veel moeite, omdat ik eigenlijk andere nummers er ook wel in wou hebben maar, hoe hoger we komen in je lijst hoe makkelijker het voor je zelf ook is.

Ja, je kan wel bezig blijven met wisselen. Leuk dat je Night of the Blade ook in jouw lijst had staan, dat Tokyo Blade toch niet vergeten is. Ik heb nog even getwijfeld met het nummer Dead of the Night want daar komt Vic Wright helemaal tot z'n recht. Ben benieuwd welk nummer je nog verwacht. Als ik klaar ben met dit titanenwerk ga ik de oudere toplijsten hier eens goed bekijken.

Ik geef wel een gil als die voorbij komt, ik weet het bijna wel zeker dat hij er in staat.

77. Forbidden - Through Eyes of Glass (1988)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/18000/18622.jpg
In dit nummer nemen Bay Area thrashers Forbidden goed de ruimte voor een spervuur aan riffs en solo's. De geschifte zang van Russ Anderson is een kwestie van love it or hate it en je raadt het al: I love it. Naar het einde van het decennium toe werd thrash steeds technischer. Heerlijke tijden. Als achttienjarige was ik helemaal overweldigd door al die verbluffend goeie bands en albums. Een beetje moeite doen op school boeide mij totaal niet. Muziek was mijn leven.



@top100kronos

Ik ga straks proberen nog een vijftal te luisteren want anders geraak ik te ver achter. Let wel: dit is de tweede #78 in je lijst, ik vermoed een schoonheidsfoutje.

Meteen gecorrigeerd maar blijkbaar had jij de fout al opgemerkt.

85. Cacophony - The Ninja (1987)

De gitaristen ken ik natuurlijk wel, maar de samenwerking van de twee niet. En dit is nog vóór hun respectievelijke doorbraak. Ik vind vooral Beckers kenmerkende gitaarspel de smaakmaker in dit gitaarduet. De zangpartijen vind ik hier niet zoveel toevoegen. Het maakt het geheel meer een 'nummer', maar als ik zin heb in gepingel wil ik gewoon gepingel horen.
7,0

84. Sanctuary - Future Tense (1990)

Sanctuary voelt als een warm bad, helemaal grijs gedraaid vroeger. Dit is ook een van mijn favoriete nummers en heeft zonder schrammen de tand des tijds doorstaan. Nevermore zal vast in de moderne top 100 staan?
9,0

83. Nasty Savage - Indulgence (1986)

1986 was zeker een ijzersterk metal jaar. Recht van spreken heb ik niet daar ik geen nummers uit '86 in mijn eigen lijst heb, maar ik meen het wel! Echter is dit album wel uit 1986? Op MA lees ik 1987, en ook andere bronnen (o.a. Wikipedia) bevestigen dat. Desalniettemin een fraai nummer, maar mij grijpt het niet zodanig als andere nummers uit je lijst. De zanger zijn falsetto uithalen zijn opmerkelijk en maken het een bovengemiddeld goed nummer. De eveneens opmerkelijke hoes vind ik best mooi, alleen de kwaliteit van de foto oogt wat gebrekkig (dat is nou eenmaal wat het is geloof ik).
7,5

Trouwens, ik lees dat na 20 jaar weer een album op komst is. Releasedatum 4 oktober.

82. Savatage - I Believe (1983)

Deze band had ik zonder meer in de lijst verwacht, maar wel met een ander nummer. Ik vind dit soort verrassingen wel erg leuk om in je lijst te zien, je kiest meestal niet voor de publieksfavorieten valt mij op. Echter haalt dit nummer het voor mij niet bij vele andere geweldige Savatage nummers. Het theatrale is nog niet zo geraffineerd als op latere werken, is het niet Jons beste zangperformance en Criss zou nog puiker gitaarwerk afleveren. Desalniettemin was het goede voorbode voor wat nog allemaal zou komen, minus 'Fight for the Rock'.
8,2

81. Rush - Anthem (1975)

Hier zou ik min of meer hetzelfde kunnen melden als bij Savatage. Dit vind ik verre van Rush hun 'finest hour' of 'finest moment' en een voorbode voor wat nog zou komen. Misschien komt dat ook wel in je lijst? Of houd je het bij 1 nummer per artiest? Anyway, de speelse basloopjes en de uithalen van Geddy Lee vind ik erg tof aan dit nummer.
7,8

Apollo, op de echte hoes van Indulgence ziet het schilderij er beter uit. En goed opgemerkt van het jaartal. Op de officiële site van Nasty Savage staat ook 1987. Ik heb meteen een correctie doorgestuurd.

Wat de keuze van nummers betreft, het zijn vooral mijn favorieten denk ik. De eerste die me te binnen schieten als ik aan deze bands denk en waar ik nooit genoeg van krijg. Zowel Rush en Savatage zijn natuurlijk nog 'beter' geworden in de zin van gesofisticeerder. Maar charme is ook een kwaliteit.

76. Nuclear Assault - Vengeance (1986)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/28000/28639.jpg?cb=1551763977

Gezien op Aardschokdag 1988. Zanger John Connelly donderde van het podium omdat hij iets te hevig stond rond te springen. De gitaarrif waarmee Vengeance begint doet denken aan Motörhead. Energiek nummer waarbij het refrein voor een keer wat lager maar des te dreigender gezongen wordt, tot in het einde als de ingehouden woede weer losbarst (now that my vengeance shall have it's day!!).



@top100kronos

Mooie lijst Kronos! Forbidden, Nuclear Assault, Savatage, Flotsam and Jetsam. Allemaal krakers en m.i. legendarische bands. Mijn lijst wordt her en der aangepast, ook met de lijst van Apollo ervoor, zo min mogelijk overlappingen in de mijne, maar kan niet altijd.

Onvermijdelijk dat er dezelfde bands en nummers in de toplijsten staan. Maakt niet uit vind ik.

75. Thin Lizzy - Cold Sweat (1983)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/11000/11803.jpg?cb=1520357401
De eerste keer dat ik Thin Lizzy hoorde moet met dit nummer in 'de Stalen Tien' geweest zijn, het radioprogramma dat ik eerder al vermeldde. Maar drie jaar later, in 1986, drong de impact van Phil Lynott's dood op de muziekwereld niet echt tot me door. Pas begin jaren negentig leerde ik hun albums kennen (geleend in de bib) en sinds kort de band weer helemaal herontdekt. Een echte heavy metal band is het natuurlijk niet. Zelfs niet altijd hardrock. Maar dit laatste album, waarop stergitarist John Sykes meedoet, is hun stevigste. Het nummer Cold Sweat voert me altijd meteen terug naar de tijd waar het voor mij allemaal begon. Behalve de gitaarsolo vind ik het einde van het nummer ook bijzonder. In plaats van het refreintje te herhalen komen nog enkele zinnen uit de strofe en bridge voorbij.



@top100kronos

Aaah dit is zo'n te gek nummer! Die had ik bijna in mijn eigen lijst opgenomen, en achteraf misschien ook wel moeten opnemen. Ik wil niet te veel vooruit lopen op mijn bespreking maar ik werd getriggerd om te reageren.

74. Slayer - Hell Awaits (1985)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/638.jpg?cb=1577439920
Een jaar later leverde Slayer hun onbetwiste meesterwerk af maar ik kies toch weer voor de charme. Al was het maar omdat Reign in Blood zo'n strak geheel is dat een nummer iets van zijn kracht verliest als je het eruit haalt. Op Hell Awaits lijkt Slayer aangestoken te zijn door het smerige venijn van de Duitse concurrentie en dat bevalt mij wel. Niet hun beste album maar dit nummer is toch een echte klassieker.



@top100kronos