Winter 1970. Een ijzig koude wind giert als een bezeten geest door duistere straten. Donder en bliksem teisteren het dorpsplein en geselen godsgelovige zieltjes. Onheil is op komst. Een dreigende mokerrif splijt de kerktoren in twee. Het gigantische kruisbeeld dat achter het altaar hangt vat vuur. Vrome kerkgangers rennen in paniek alle kanten op. Sommigen worden verpletterd onder neerstortende heiligenbeelden, anderen gespiest door een pijler van het hekwerk rond de preekstoel. De pastoor ziet het gebeuren maar schiet niet ter hulp. Hij valt bevreesd op zijn broze knieën en smeekt de Heer om vergeving en genade. Te laat. Een donker tijdperk is aangebroken. God is dood. Of gevlucht misschien, voor de angstaanjagendste samenklank die de kosmos ooit doordrong. Deze demonische gitaarrif kwam natuurlijk van Black Sabbath, van het gelijknamige nummer op hun debuut.

Enkele weken later, gewekt door dat duivels akkoord, kwam ik ter aarde. Geboren worden in het geboortejaar van metal. Beter kon ik het als metal liefhebber niet treffen.

In die begintijd was er nog geen sprake van het genre metal met allerlei subgenres. Er was heavy metal en er was hardrock, waarbij het verschil tussen beide soms vaag was. In mijn lijst staan enkele nummers die niet erg metal zijn maar die in de platenwinkel waarschijnlijk broederlijk tussen spul van Slayer en Slipknot te vinden zijn onder de noemer Hard 'n' Heavy (wat al dan niet toevallig de titel van de eerste van Anvil is). In mijn muziekcollectie staat dit ook bij elkaar.

Het was meteen mijn bedoeling om slechts een nummer per band te kiezen want van alleen de tien beste bands kan je al een top 100 maken. En dan nog een beperking die ik mezelf heb opgelegd. Zo ongeveer van 1995 tot 2008 luisterde ik amper of geen metal. Muziekfilosoof Tomas Serrien stelt dat we graag horen waar we vertrouwd mee zijn. Maar we willen natuurlijk ook nieuwe dingen ontdekken. Voor mij was dat pop, rock, blues, jazz, wereldmuziek en veel klassieke muziek. De vertrouwdheid met metal verdween meer en meer. Slechts enkele bands ontsnapten niet helemaal aan mijn aandacht. Hoewel ik nu meer metal albums van na 1995 heb dan van ervoor heb ik toch uitsluitend voor die eerste periode gekozen. Muziek uit je jeugd maakt nu eenmaal het meeste indruk en ik zat al snel zo uit mijn hoofd aan 100 bands waarvan ik een nummer wilde kiezen.

Om het makkelijk te maken heb ik er een Spotify playlist van gemaakt die ik achteraf zal delen.

100. Holy Moses - Rest in Pain (1987)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/38000/38539.jpg?cb=1563442032
Die-hard headbangers weten het; de dag na een avond keihard headbangen kan je je hoofd amper rechtop houden. Ongewild valt je hoofd telkens naar voor. Rest in Pain is ideaal om je nekspieren te molesteren. Hoewel het relatief kalm begint volgt er een brok pure agressie aan een snelheid die alleen op de Duitse autobahn is toegestaan. Het rustpuntje na de gitaarsolo geeft je net de tijd om te beseffen dat je dit tempo nooit kan bijhouden. Maar opgeven wil je niet dus je volhardt, met het bekende gevolg de dag nadien.

Opvallendste kenmerk van Holy Moses is uiteraard de strot van Sabina Classen. Die blaast menig metal zangeresje omver. Finished With the Dogs staat vol toffe nummers. De reden waarom ik Rest in Pain heb gekozen is de afwisseling en maffe opbouw van het nummer. Alleen dat begin al. 'Tempowisselingen', het gaat nog vaak terugkeren in mijn lijst. Het geeft de muziek een avontuurlijk en divers karakter. Als met de motorfiets op een bergweg, waarbij je na een spannende bocht verrast wordt door een ander landschap. Voordat de korte solo in het nummer begint suist gitaarlawaai afwisselend rechts en links langs je hoofd. Het maakt de kick van snelheid nog wat groter.



@top100kronos

Ik ken deze niet Kronos, ik ga het morgen eens checken.

Leuk dat je bent begonnen, benieuwd naar de rest!

Geweldige introductie, heel beeldend beschreven met de treffende herkenbaarheid (jeugdsentiment sijpelt door in de keuzes). Ik ben, zoals eerder gezegd, zeer benieuwd naar de rest van je lijst. De lijst begint onbekend doch uitstekend. Fraaie bastonen en een opvallende zangeres kenmerken het eerste nummer, zeker voor het genre en de tijdsgeest.

99. Metal Church - In Mourning (1991)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/38000/38146.jpg?cb=1551074244
Heel jammer dat Mike Howe (linksonder op de hoes) niet meer onder ons is. Zelfdoding na slachtoffer te zijn geworden van een falend gezondheidssysteem volgens zijn bandmaten. Ook de laatste albums van Metal Church met hem op zang (XI en Damned If You Do) zijn ijzersterk. Door als fan naar de muziek te blijven luisteren blijft hij eigenlijk toch een beetje onder ons.

Ik zag de band in 1991 op Dynamo Open Air. Als Mike Howe het onderste uit de kan haalde, wat hij voortdurend deed, kwamen de aders dik op zijn strot liggen. Wat een energie had die man. Onvergetelijk concert. The Human Factor doet het hier op de site wat minder goed dan hun drie voorgaande albums maar terecht is dat niet. In de tijd van verschijnen kreeg het niets dan lovende kritieken, omwille van de goede songwriting, de maatschappelijk relevante teksten en in het bijzonder het tomeloze enthousiasme van Howe. In Mourning heeft een coole rif, een mooie vertraging in het aanstekelijke refrein en een ietwat bevreemdend middenstuk, waarbij gitarist Craig Wells eerder sfeer creëert dan melodie.

I mourn for those who have been so deceived
You know the last words that they spoke were "Who loves me?"



@top100kronos

98. Acid - Max Overload (1983)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/52000/52535.jpg
Acid, uit Brugge, was een van de vroegste speed metal bands met Motörhead als belangrijke inspiratiebron. Maniac is hun tweede album. Het is moeilijlk te verklaren waarom dit zijn charme blijft behouden. Misschien gewoon omdat de simpele aanpak zo doeltreffend in zijn eenvoud is. Max Overload heeft een korte strofe, een bridge en een refrein, wat in die volgorde vier keer herhaald wordt, met in het midden een solo. (patroon: A-B-C-A-B-C-D-A-B-C-A-B-C) Al in de eerste helft van het nummer ben je helemaal mee. Toch gaat het niet vervelen. Die herhaling werkt juist meeslepend. Kate de Lombaert op zang levert het extra waardoor het plaatje erg karakteristiek wordt, visueel zeker ook. Dat had ik in 1983 wel eens willen zien. Maar ik ben al lang blij dat we de lp toen al in huis hadden. Deze was van mijn jongere broer. Nog iets waar ik het als liefhebber niet beter in had kunnen treffen, twee broers die even fanatiek als ik naar metal luisterden en lp's kochten.



@top100kronos

Hoewel ik weet dat ik de lijst van Apollo eerst eigenlijk door zou moeten, lijkt het me handig om nu meteen nummers bij te gaan houden bij de nieuwe ronde. Dat scheelt later weer veel werk. Hopelijk houd ik dat vol tot het einde, hier in ieder geval de eerste drie commentaren.

Holy Moses - Rest in Pain:

Wat een fijn begin van deze top 100 met meteen een nieuwe ontdekking die smaakt naar een luisterbeurt van de volledige plaat. Opgefokt, energiek en rauw zijn termen die zo boven komen borrelen na de bescheiden work-out waar ik mijn nekspieren net op heb getrakteerd. Meest noemenswaardig is de afwisseling in zanglijnen, die je mijns inziens niet vaak hoort bij dit type muziek. Hoogtepunt is voor mij toch wel de melodieuze en sfeervolle eerste helft van de song met hoofdrol voor de bassist. Dit nummer belooft in ieder geval veel goeds!

Metal Church - In Mourning:

Van Metal Church ken ik eigenlijk alleen maar het fabelachtige debuut uit 1984. Best beschamend eigenlijk, want een korte blik op de artiestenpagina vertelt me dat de andere albums ook zeker de moeite waard zijn. Dit is mijn eerste introductie aan het andere werk van de band. Ik krijg behoorlijke Bruce Dickenson-vibes van de zanger, die ook om de haverklap met van die heerlijke meeblèrmelodieën strooit. Howe heeft een zeer krachtige en volle stem die gemakkelijk kan voorzien in wat in het Engels zo mooi 'soaring lead vocals' worden genoemd. Aangevuld met een vrij eenvoudige, doch pakkende main-riff is dit nummer absoluut geen straf om naar te luisteren - eerder een aansporing om de rest van het oeuvre van Metal Church spoedig tot me te nemen.

Acid - Max Overload:

Weer iets wat ik niet ken. Gelukkig maar, want daarom vind ik het juist zo leuk om een dergelijke lijst af te werken (en heb ik ook erg veel zin in de lijst van de voorganger). Speed metal lees ik in de introducerende tekst, waardoor ik enigszins huiverig de link aanklik. Dat is niet echt mijn dagelijkse kop thee namelijk. Maar het valt honderd punten mee, sterker nog; dit is uiterst genietbaar! Ik kan me wel aardig vinden in je omschrijving, want de herhalende aanpak is precies de kracht van dit nummer. Zo'n riff die je vanaf het treinstation tot en met thuis mee kan blijven neuriën (ik zie mezelf dat dus binnenkort al helemaal doen...). De voordracht van de zangeres vind ik zeker charmant en heeft wel wat, maar mist voor mij toch een beetje kracht en 'oemph'. Desalniettemin is dit een erg aanstekelijk en uitnodigend nummer. Schoonheid in eenvoud, laten we maar zeggen.

---

Erg benieuwd naar het vervolg van jouw lijst, Kronos, ik heb het gevoel nog wel enkele leuke ontdekkingen te gaan doen als ik afga op deze eerste drie gegadigden.

Ik hoop het ABDrums. Het is in ieder geval leuk je ervaringen zo te lezen. Wat Holy Moses betreft is Rest in Pain helaas het enige nummer waarop zangeres Sabina even een zachter geluid laat horen. Maar bij de statistieken van het album zie je dat andere nummers bovenaan staan. Current of Death, Six Fat Women, Life's Destroyer en het titelnummer worden het vaakst genoemd als de toppers en zullen je nekspieren nog meer op de proef stellen.

97. Holy Terror - Distant Calling (1987)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/113000/113583.jpg?cb=1607842649
Sterk debuut maar jammer genoeg heeft de band slechts twee albums uitgebracht. Zanger-gitarist Kurt Kilfelt speelde ook bij Agent Steel en bassist Jeff Matz speelt nu bij de stoner/sludge/doom band High on Fire. De thrash van Holy Terror klinkt rauw en wat rommelig maar altijd gepassioneerd. Er staan enkele echte thrashers op maar voor Distant Calling wordt na een snel begin voluit gekozen voor melodie. Ook dit nummer is weer simpel van opbouw maar toch niet voor de hand liggend. Binnen een bepaalde eenvoud creatief zijn spreekt mij altijd aan. De strofe bestaat eigenlijk gewoon uit het variëren op de zanglijn van de eerste zin. Na twee keer de strofe komt die niet meer terug maar volgt een soort van refrein, dan een grave gitaarsolo en wederom het refrein. Metal bestaat vaak uit een hoop clichés maar houdt zich qua compositie tenminste zelden aan de standaard vorm van popnummers waarmee we op veel radiozenders geplaagd worden.



@top100kronos

Ik wacht tot 95 en ga dan verder in blokjes van vijf, is wel zo praktisch. Ook deze ken ik (wederom) niet, dus ben benieuwd wat me te wachten staat!

96. Anthem - Empty Eyes (1987)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/155000/155897.jpg?cb=1550396014
Het eerste nummer in de lijst dat wel uit de vorige eeuw komt maar dat ik pas deze eeuw leerde kennen. Ook leuk natuurlijk, niet alleen het oude vertrouwde spul weer opzoeken en nieuwe bands ontdekken maar ook op zoek gaan naar albums en bands die je toen om een of andere reden gemist hebt. Anthem kende ik enkel van het debuut, al hadden we dat niet in huis. De band behoort samen met Loudness tot de pioniers van Japanse metal, beide opgericht in 1981. Loudness werd bekender maar ging in 1987 al helemaal voor de doorbraak in de V.S., terwijl Anthem juist hun stevigste album tot dan toe afleverde. Toch hoopte ook Anthem op succes in de V.S. blijkbaar, want buiten Japan is het album enkel in de V.S. uitgebracht. En de songteksten bestaan uit Japans en Engels. Bound to Break is een oerdegelijk product met sterke zang- en gitaarpartijen. Mooie hoes ook. Het tempo zit er goed in bij het nummer Empty Eyes en het is genieten van de nogal atypische en flitsende gitaarsolo die wat neoklassiek aandoet. Snarengeselaar van dienst was Hiroya Fukuda.

Every day, every night
Ori no naka de
Every breath that you take
Ah, shiroi kabe wo hataki
Truth of truth, pain of pain
Nijimu chi wo
You don't know it's a cryin' shame
Yatsu ga matte iru nosa



@top100kronos

95. Lethal - Programmed (1990)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/73000/73218.jpg?cb=1541153386
Het debuut van Lethal was goed nieuws voor wie de oude Queensrÿche miste. Lethal een Queensrÿche kloon noemen is echter wat makkelijk. De zanger heeft een eigen stemgeluid en de nummers zijn sterk genoeg om de vergelijking te overleven. Ik genoot er in ieder geval meer van dan van Empire uit hetzelfde jaar. Fans van Fates Warning, Crimson Glory en natuurlijk Queensrÿche in hun begintijd kunnen dit alleen maar goed vinden, wat ook blijkt uit het zeer hoge stemgemiddelde van 4,22* hier op de site. Het titelnummer zit vol energie en melodie. Vanaf het begin word je meegetrokken in wat lijkt op een strijd tussen mens en machine. Dat machinale hoor je trouwens ook wel terug in de gitaarrif terwijl in de zang een zekere melancholie doorklinkt.
De opvolger van dit ijzersterke debuut kwam pas zes jaar later en stelde helaas weinig voor. Gewoon nog een keer van Programmed genieten dus.



@top100kronos

94. Trust - L'élite (1979)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/44000/44726.jpg?cb=1600324715
The seventies! Ik leerde dit nummer kennen van de dubbele verzamelaar Killer Watts, een lp van mijn oudere broer. Het Frans is zeer geschikt voor hardrock/metal want kan lekker agressief klinken, zoals in dit nummer over de strijd tussen 'dissidenten' en de 'elite'. De iconische hoes lijkt wel een vervolg op die van British Steel maar is ouder. Misschien diende het wel als inspiratie voor de Judas Priest klassieker. Een leuk weetje, zowel Nicko McBrain als Clive Burr speelden bij Trust, respectievelijk op Marche Ou Crève (1981) en Trust (1983). De teksten van Trust gaan meestal over sociale en politieke thema's. De muziek zit ergens tussen hardrock en heavy metal in. Hun bekendste nummer is Antisocial maar L'élite heeft voor mij de meeste impact gehad omdat ik het al zo lang ken. Het gitaarwerk van Norbert Krief is hier zeer kenmerkend en op het eind van het nummer neemt de spanning tussen de strijdende kampen toe.



@top100kronos

Het gaat hard en heb er de komende periode eigenlijk nauwelijks tijd voor. Ik kom later met een inhaalslag!

93. Sentinel Beast - Dogs of War (1986)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/77000/77730.jpg
Terwijl er vandaag best wat vrouwelijke muzikanten actief zijn in de metal wereld was dat in de jaren tachtig minder vanzelfsprekend. We hadden hier al Sabina Classen en Kate de Lombaert. Bekender zijn Doro Pesch en Lee Aaron. Maar er was ook Debbie Gunn die als een van de weinige zangeressen met veel overtuiging liet horen dat die ondervertegenwoordiging geen geldige reden had. Inspiratie heeft de band vooral bij de vroege Maiden gevonden. Er staat dan ook een cover van Phantom of the Opera op het album (zeker eens opzoeken, Apollo). Bij Dogs of War, een pittig speed metal nummer, worden we meteen getrakteerd op mooi gitaarwerk en een paar goedgeplaatste tempowisselingen houden het spannend. De goed klinkende sologitaar is de kers op de taart. Jammer dat de band er na het debuut al mee ophield.



@top100kronos

Ik doe ook wel mee met het becommentariëren. Ik zal het wel wat kort maar krachtig proberen te houden, en minstens per vijftal een reactie achterlaten. Wordt het gewaardeerd als ik er cijfers bijzet? Voor nu maar wel gedaan.

100. Holy Moses - Rest in Pain (1987)

Hier had ik al kort iets over gezegd:
Verder niet veel aan toe te voegen, vurige start!
8,0

99. Metal Church - In Mourning (1991)

Metal Church stond ook in mijn lijst met een nummer van het debuut. Nu moet ik wel bekennen dat ik nog niet met alle albums bekend ben. Deze 'ken' ik wel, maar het is jaren geleden dat ik het voor het laatst heb geluisterd. Ik herinner mij dat ik de eerste helft van het album een stuk beter vond dan de tweede, en daar sluit dit naadloos bij aan. Geweldige zangperformance en riff.
8,8

98. Acid - Max Overload (1983)

Deze Belgische band ken ik niet. Opnieuw een zangeres achter de microfoon, maar ditmaal ben ik iets minder onder de indruk van haar stem. Desalniettemin een fraaie thrasher die je misschien een beetje in de tijd moet plaatsen om er wat extra waardering voor te vinden. Ik vind het nu wat weinig om het lijf hebben na twee keer luisteren. Heel erg tof trouwens dat jij en je broers dezelfde liefde voor metal delen!
6,8

97. Holy Terror - Distant Calling (1987)

Wederom een onbekend nummer, en dat maakt het al erg leuk om door te spitten. Dit klinkt als jeugdsentiment in de oren, hoewel dat natuurlijk niet het geval is. Heerlijke solo die binnen een seconde van 0 naar 100 optrekt. De oude productie vind ik in het algemeen juist prettig, hoewel het op sommige stukjes wat druk klinkt. Aan de andere kant past dat wel een beetje bij de muziek. De albums ga ik zeker opzoeken.
8,2

96. Anthem - Empty Eyes (1987)

Dit nummer heeft wat minder pit dan de vorige nummers naar mijn mening. De main riff vind ik niet heel krachtig overkomen en het samenspel klinkt wat 'thrash metal 101', maar de opbouw naar de solo (vanaf 1:38) en de solo zelf vind ik erg gaaf. Beetje gemengde gevoelens daardoor bij dit nummer.
7,5

Volgens mij zal deze lijst een stuk meer heavy en thrash metal bevatten, en zal het gemiddelde nummer ook wat ouder zijn. Het begint al goed!

Ik vind het wel leuk dat cijfer bij je commentaren te zien.

Wat subgenres betreft denk ik dat alles wat daarvan bestond tot 1995 ongeveer in mijn top 100 zit, behalve echte black metal. Ik vind het bijzonder om te lezen welke diepe belevingen liefhebbers bij die muziek hebben, als een spirituele reis of een catharsis. Mooi dat metal zelfs tot in dat aspect ervaringen oproept, maar ik heb er amper een klik mee. Het wordt mij al snel te zwaar in de zin van zwaarmoedig. Het werkt dan eerder deprimerend. Ik herken het wel van wat ik heb met sommige klassieke muziek. Dan mag het nog zo zwaar zijn, het tilt mij op in plaats van dat het me neerdrukt. Nu wil ik niet zeggen dat metal nooit een verheffend effect op me heeft. Dat komt nog wel ter sprake bij de nummers waar dit bij geldt.

92. Infernäl Mäjesty - Anthology of Death (1987)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/23000/23915.jpg?cb=1636441063
De Tarantino's van de thrash noemde ik ze toen ik dit album voorstelde in het topic Metal Album van de Week. Ze vergrootten de cliché's van het genre uit (twee umlauts in de bandnaam!), gooiden dit in een blender en boetseerden daar None Shall Defy mee. Slayer, Dark Angel, Possessed, Sodom, het zit er allemaal in. Visueel lijkt het een parodie maar de muziek klinkt als een eerbetoon. En nog waarschijnlijker is dat deze band gewoon uit muzikanten bestond die hun Canadese versie van de thrash met de wereld wilde delen en er voor de zekerheid een schepje bovenop deden.
Er zijn denk ik weinig albums die zo met de deur in huis vallen. Na een korte tromroffel schiet de sologitaar vuur terwijl het tempo zichzelf voorbijsnelt. Maar elk nummer op dit album is goed. Ik kies voor Anthology of Death dat vol afwisseling zit en verhaalt over ongezellige avonturen met Jack the Ripper.

Oh god Jack is dead we pray!

- He lives!!!



@top100kronos

Nou dat is een waar feest der herkenning. Op Infernal Majesty ben ik het meest gesteld tot nu toe.
Al liet die band het na dit album wel hard afweten.

Leuk man, ik ken echt bijna niks van je lijst tot nu toe Kronos. Ik heb Sentinel Beast al op de gym gecheckt vandaag, lekker hoor!

Had normaal gezien hoger in de lijst gestaan. Maar omdat het niet op Spotify staat had ik het aanvankelijk net als Holy Moses, met pijn in het hart, weggelaten. Echter, toen mijn playlist al enige tijd klaar was, haalde Spotify er alsnog een nummer uit zodat YouTube er weer aan te pas kwam. En als ik dan toch YouTube nodig had, dan wilde ik wel enkele mindere goden in de onderste regionen laten sneuvelen voor die enkele toppers die ik wegens niet-op-Spotify had weggelaten.

91. Riot - Don't Hold Back (1981)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/36000/36600.jpg?cb=1604414088
De nieuwe golf van heavy metal kwam niet alleen uit het Verenigd Koninkrijk. Vanuit het verre westen ging Riot met snelle tempo's en een overvloed aan energie de concurrentie aan. Lars Ulrich van Metallica noemt hen als een invloed. Fire Down Under is dan ook een echte klassieker met het titelnummer en Swords and Tequila als bekendste nummers, beide te vinden op de verzamelaar Hard die menig liefhebber uit de lage landen in huis had. Ik denk dat Mercyful Fate ook goed naar Riot heeft geluisterd. In Don't Hold Back hoor je hoe een akkoord op de gitaar dubbel aangezet wordt, ondersteund door de drums. Niet heel duidelijk omschreven misschien maar als je het hoort (in het begin van het nummer al) herken je het wel. Het geeft extra slagkracht en een enorme drive aan de muziek. In het laatste deel van Hot for Love op het vorige album is de gelijkenis met Mercyful Fate nog opvallender. De solo op Don't Hold Back is ook mooi, met het contrast tusssen afwisselend lange en korte noten. En dan nog de sterktste troef van de band in deze periode, zanger Guy Speranza. Wat een stem had die man. Toen hij de band verlaten had vroeg Scott Ian hem voor Anthrax, maar hij was klaar met de muziekindustrie. Ik had het wel eens willen horen. Zou qua stemgeluid goed passen. Riot is net als Anvil (zie The Story of Anvil) een band die vele tegenslagen kende maar heeft na deze klassieker toch nog veel moois uitgebracht, met Thundersteel (1988) als hoogtepunt.



@top100kronos

90. Nocturnus - Lake of Fire (1990)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/36000/36375.jpg?cb=1665320960
Old school technical death metal, met keyboards! Uniek in die tijd. Een album dat misschien best wat luisterbeurten vraagt maar toch meteen te genieten is. En het wordt beter met de jaren. Lake of Fire begint met toetsen die een unheimlich intergalactisch sfeertje neerzetten alvorens het chaotische gitaargeweld losbarst. De drums en zang zijn eerder simpel maar dat werkt uitstekend in combinatie met het virtuoze gitaarwerk. En wat een mooie hoes.



@top100kronos

95. Lethal - Programmed (1990)

Deze ken ik van naam via de Musicmeter top 50, echter heb ik het album nog nooit geluisterd. Daar heb ik vandaag verandering in gebracht: hele toffe plaat! Bizar ondergewaardeerd, en relatief populair op Musicmeter, goed volk hier. Ik moet wel continu aan Queensrÿche denken. Lethal een kloon noemen vind ik wat streng, maar héél eigenzinnig vind ik het niet. Desalniettemin mag dat de pret niet drukken. 10 sterke nummers en een uitmuntende zanger.
8,8

94. Trust - L'élite (1979)

Het Frans werkt voor mij niet zo aanstekelijk en de zanger staat mij wat tegen. Het punk karakter ligt mij minder. Het gitaarwerk is daarentegen lekker rock 'n roll met een toffe solo.
7,0

93. Sentinel Beast - Dogs of War (1986)

Toevallig heb ik dit album ooit geluisterd via deze website geloof ik. Ik herinner mij een wat matte productie en die hoor ik voornamelijk op vocaal vlak terug. Van alle vrouwelijke zangeressen in je lijst vind ik haar de minste tot nu toe. Niet slecht, maar dit nummer doet mij niet zoveel. Wel erg tof dat je de 'Phantom of the Opera' cover als tip doorgaf. Vooral de snelheid is opvallend.
6,2

92. Infernäl Mäjesty - Anthology of Death (1987)

Deze ken ik dan weer niet. De muziek is gelukkig van een hogere kwaliteit van de hoes, had wel twee luisterbeurten nodig voordat het kwartje viel. Vanaf het middenstuk komt echt de vlam in de pan en is het genieten geblazen. De zanger vind ik niet zo bijzonder, maar zit wel vol energie.
7,7

91. Riot - Don't Hold Back (1981)

Voelt als een eeuwigheid dat ik dit voor het laatst heb gehoord. Ik was vroeger nooit erg onder de indruk van Riot, maar ik kan mij het geluid ook niet goed voor de geest halen. In tegenstelling tot die hoezen, die vergeet je nooit meer. Vooral deze vind ik hilarisch slecht. Ik ben nog steeds niet zo onder de indruk van wat Riot laat horen op dit nummer. Het is gewoon dik in orde, niet meer en niet minder. Helaas gooit de tekst roet in het eten want die vind ik tenenkrommend.
'I'll love you baby
Give you all the love I've got
Keep you cool from the sun, dry from the rain
If you're cold ... I'll make you hot'
Muzikaal gezien compenseert het voldoende en zal ik de tekst niet te zwaar aanrekenen dus:
6,5

89. Savage - The China Run (1983)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/75000/75350.jpg?cb=1604331989
Rasechte NWoBHM op het label Ebony dat in totaal amper dertig titels heeft uitgebracht die niet erg bekend zijn. Wel vaak mooie hoezen. Grootste namen zijn Grim Reaper en... Mercyful Fate. Het nummer Black Funeral staat namelijk op de verzamelaar Metallic Storm uit 1982 en was het allereerste nummer op vinyl van Mercyful Fate. Met Let It Loose gaat Loose 'n' Lethal snel van start hoewel de rest van het album vooral midtempo is. Dat sprak mij in 1983 minder aan maar nu vind ik het hele album geweldig. Zoals The China Run, waarin zanger Chris Bradley een soort wolvengehuil laat horen. Heerlijke gitaarsolo ook maar vooral het strakke rifwerk valt op en het metaalzaag-geluid (door het plectrum ietwat dwars over de omwinding van de laagste snaren te schuren). Ik dacht eens gelezen te hebben dat Lars Ulrich hen daarom als invloed noemde.



@top100kronos

88. Culprit - Ice in the Back (1983)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/127000/127970.jpg?cb=1638551314
En nu nog eens een band die ik niet in de 80s maar pas later leerde kennen dankzij MusicMeter. Het is een heerlijke mix tussen rock en metal, met goed geschreven nummers, sterke solo's en redelijke productie voor die tijd en het label Shrapnel. Ice in the Back is een nummer dat zo in de onvergetelijke Stalen 10 (radioprogramma) had kunnen staan samen met Mercyful Fate, Hawaii, Virgin Steele, Hyksos en Highway Chile. 1983 was toch wel een bijzonder jaar in de ontwikkeling van metal.



@top100kronos

87. Lääz Rockit - In the Name of the Father and the Gun (1990)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/40000/40305.jpg
Nog eentje die ik pas later ontdekt heb. Met de bandnaam Lääz Rockit was ik nochtans bekend destijds maar over hun muziek had ik nog niets goeds gelezen of gehoord. Gelukkig is er internet. Zo kwam ik te weten dat deze band van stijl veranderde en hun thrash is absoluut de moeite. Denk aan Exodus en Sacred Reich. Opvallend in dit nummer is de melodieuze solo die je niet meteen in het subgenre verwacht. Jammer van de lelijke hoes.

Als ik even kijk naar wat volgt in mijn top 100, stel ik vast dat we op het punt zitten van heel goed naar belachelijk goed. Muziek die je nodig hebt om te kunnen leven.



@top100kronos

Lars Ulrich noemt graag bands als invloed, me dunkt.

Hij komt op mij niet over als een sympathieke vent maar wel als een echte liefhebber. Dat hij die minder bekende bands noemt als invloed vind ik dan juist wel sympathiek.

Die Culprit track vind ik echt tof! Coole ontdekking.