Mijn eerste kennismaking met het hardere werk, samen met Circle of the Tyrants vaak te zien in 1985 bij Sky Channel's Monster of Rock op de dinsdag na school.

73. Atrophy - Chemical Dependency (1988)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/33000/33964.jpg?cb=1637745155
Omdat ik ooit veel heb weggedaan was het een zoektocht naar welke bands/albums van vroeger nog steeds de moeite zijn en Atrophy bleef lang een twijfelgeval. Dit debuut had ik destijds op lp en hun tweede, Violent by Nature, was de eerste cd die ik ooit kocht. Een tijd geleden uiteindelijk toch weer aangeschaft en sindsdien geen enkele twijfel meer. Dit is heerlijk strak gespeelde en verslavende thrash die zich meteen in de tweede divisie wist te plaatsen tussen bands als Testament en Sacred Reich.



@top100kronos

72. Apocrypha - The Power Elite (1990)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/73000/73355.jpg?cb=1572146736
De twee eerste albums van Apocrypha waren redelijk standaard Schrapnel producten. Heavy metal met veel aandacht voor de solo's want een goede gitarist in huis (Tony Fredianelli in dit geval). In 1990 leken bands steeds creatiever te worden met variaties op het metal genre. Ik ken eigenlijk nog steeds geen ander album dat een vergelijkbare stijl heeft als Area 54. En ik ken er ook weinig liefhebbers van. Misschien dat dit nummer enkele mensen kan overtuigen. Volgens verschillende websites is het power / thrash metal, maar ik hou het op heavy metal anno 1990. Judas Priest lijkt een grote invloed te zijn geweest. Het gitaarspel van Fredianelli doet denken aan dat van Martin Friedman (die de twee vorige albums produceerde) maar klinkt eerder sinister dan exotisch. Apocrypha gebruikt virtuositeit, tegendraadsheid en aparte melodieën, zonder het nummer uit het oog te verliezen. Doe daar nog een ijzingwekkende dystopische sfeer bij en het plaatje is helemaal af. Al laat de productie het wel wat afweten, zoals altijd op het Shrapnel label.



@top100kronos

71. Grave - Into the Grave (1990)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/18000/18631.jpg
Wat Apollo bij zijn gekozen nummer van Opeth schreef geldt ongeveer ook voor mij. In 2008 kocht ik Blackwater Park en dat werd mijn toegangsticket tot het extremere spul. In mijn eerste metal periode hield het ongeveer op bij Death en Morbid Angel. Eerstgenoemde vond ik nog erg goed maar met Morbid Angel was ik minder mee. En toen death metal echt een volwaardig subgenre was geworden haakte ik af. Zo'n grunt als zang sprak me weinig aan, maar zoveel jaar later en na meerdere moeizame luisterbeurten van Blackwater Park klikte het opeens. Door een zeer korte passage in The Leper Affinity (één enkele noot in de gitaarsolo om precies te zijn), kwam de intensiteit van de muziek plots helemaal binnen en ging ik binnen in een voor mij nieuwe muziekdimensie. Van de een op de andere dag vond ik death metal heerlijk. Het was geen kwartje dat gevallen was, want dat gebeurt in je hoofd. Het was iets energetisch. Een vriendin van mij zei ooit dat ze buikpijn kreeg van dit soort muziek. En niet toevallig komt een grunt ook vanuit de buik. Je moet vrij, zonder weerstand of angst, kunnen afstemmen op die donkere energie waardoor je er juist energie van krijgt, of ermee vrijmaakt. In die zin kan de muziek bevrijdend werken en dat kan je eventueel spiritueel noemen (maar allerminst zweverig).
Een lange inleiding om te zeggen dat ik vandaag naast nieuwe death metal ook wel eens naar oude bijna vergeten pareltjes zoek. Nieuw was wat Grave deed in 1991 al niet meer, maar hun twee eerste albums waren het ontdekken helemaal waard. De grunt van Ola Lindgren lijkt recht uit het graf te komen en het zieke sfeertje dat wordt neergezet zal overgevoelige zieltjes de stuipen op het lijf jagen.



@top100kronos

70. Ostrogoth - Queen of Desire (1984)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/40000/40315.jpg?cb=1551765026
Ik wil Apollo nog eens vermelden want ik was blij verrast dit nummer in zijn top 100 tegen te komen. Helaas is niet het hele album zo sterk, maar door deze machtige opener herinner ik me de eerste luisterbeurt nog. Veertig jaar geleden! Ik was al fan van hun EP (die overigens wel van begin tot eind top is) maar dit ene nummer was nog straffere kost. Het bevat alweer die door mij geliefde afwisseling, met een trager middendeel. De mooie gitaarklank van de akkoorden daarin, de solo's en gepassioneerde zang van Marc 'Red Star' De Brauwer vind ik het bijzonderst. Kippenvel, elke keer weer.



@top100kronos

69. Armored Saint - March of the Saint (1984)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/28000/28448.jpg?cb=1629207448
Deze lp had mijn oudere broer gekocht maar de muziek was niet de overtreffende trap van Metallica, Venom of Slayer dus veel enthousiasme wekte het bij mij in die tijd niet op. We bleven wel trouw hun albums kopen. Ergens begin jaren negentig zag ik de band op Dynamo Open Air en net als Mike Howe van Metal Church is John Bush een zanger die voortdurend alles uit de kast haalt waarbij vervaarlijk opzwellende aders op zijn keel komen te liggen. Indrukwekkend. Let in dit nummer even op zijn uithalen begin van de tweede strofe. Waanzin. Gelukkig is hij nooit op het aanbod van Metallica ingegaan. Armored Saint's laatste album, Punching the Sky, is pakken beter dan 72 Seasons. Misschien ontbreekt het mij aan kennis over het intro van dit nummer, zoniet dan heeft Armored Saint eigenhandig even een soort volkslied gecomponeerd. Echt een grootse en statige melodie. Waarlijk een metal anthem. In het nummer trekken we ten strijde met Bush (nee, niet George) als aanvoerder. Het is een heilige missie: Shout the truth, metal's here to claim the day. Metal als religie, daar kom ik later nog op terug.



@top100kronos

Dikke lijst hoor \m/

Armored Saint

80. Satan - Trial by Fire (1983)

Geweldig en ondergewaardeerd. Ook heel knap dat zij na 2 albums en 26 jaar met een werkelijk goed comebackalbum op de proppen kwamen. Dat is menig muziekgroep niet gelukt. Dit is gewoon heel vet. Hele fijne productie en dat duale gitaarwerk: divers, technisch en catchy. Doet in dat opzicht sterk denken aan Iron Maiden. Dit album hangt een beetje tussen de 4,0* en 4,5* bij mij, maar ik neig bij deze nummers meer naar het laatste. Dit nummer krijgt in ieder geval:
9,0

79. Flotsam and Jetsam - Hammerhead (1986)

Ditmaal wel een representatief nummer voor 1986. Deze opener gooit meteen alle remmen los. Bij mij blijft wel altijd het gevoel hangen dat het 'gewoon' erg goed is, maar geen klassieker-status of iets dergelijks verdient. De falsetto-screams zijn bijvoorbeeld goed, maar niet exceptioneel. En zo kenmerkt dit album zich een beetje voor mij. Nu klink ik misschien wat negatief, maar dat ben ik beneden de streep niet: het is 'gewoon' erg goed!
8,5

78. Tokyo Blade - Night of the Blade (1984)

Dit heb ik ook al jaren niet geluisterd, maar dit nummer vergeet je nooit meer. Het begint fraai, maar niet écht bijzonder. Pas vanaf het stuk op 1:41 wordt het dat wel. Die introductie richting de zwoele gitaarpassage schudt je klaarwakker, en dan is het tot het eind genieten geblazen.
8,6

77. Forbidden - Through Eyes of Glass (1988)

Binnen dit vijftal ken ik de meeste nummers wel, dus het lijkt steeds bekender terrein te worden. Ik begon mij na de eerste 15 nummers al achter de oren te krabben of ik wel voldoende oldschool-metal had geluisterd in mijn jonge jaren. Dit is ook mijn favoriet van Forbidden. De uitgesponnen introductie is al briljant; je neemt als luisteraar plaats in een hortende, stotende achtbaan en wanneer de vocals inzetten giert de adrenaline al door je lijf. Ook leuk dat de band sinds vorig jaar weer optredens geeft.
8,8

76. Nuclear Assault - Vengeance (1986)

Ik heb het gevoel ooit wel naar deze band geluisterd te hebben, maar ik heb er domweg geen herinnering aan. Nu begrijp ik wel weer waarom. Dit klinkt heel Mötorhead-achtig, maar dan minus de iconische zang van Lemmy. Ik ben helaas niet zo enthousiast over Nuclear Assault als over Mötorhead. Ik vind deze zanger maar matig en weinig vuistkracht bieden. Op instrumentaal vlak vind ik het vooral heel geïnspireerd klinken, en dus niet inspirerend.
6,3

75. Thin Lizzy - Cold Sweat (1983)


Ik vind dit dus een van de allervetste riffs ooit. Top 100 metal riffs, en ik noem het nu maar 'metal' maar voor mijn eigen top 100 kwam Thin Lizzy niet eens in mij op omdat ik hen niet als metalband zie. Dit album is wel metal naar mijn mening en een van de eerste zoveel albums die ik had ontdekt vroeger. Tevens is dit mijn favoriete Thin Lizzy-nummer. Hoe vaak ik dit wel niet heb gespeeld op de gitaar als opwarmertje.
Komt 'ie:
10

74. Slayer - Hell Awaits (1985)

Hoewel ik kan begrijpen dat het niet ieders favoriete Slayer album is, is het wel mijn favoriet. Daar heb ik al wat woorden aan vuil gemaakt in mijn eigen lijstje, dus dat ga ik niet herhalen. Dit is een échte klassieker en zelfs grensverleggend nummer naar mijn mening. De drumpartij in de intro en de lading maken dat ik dat zeg. Opnieuw:
10

73. Atrophy - Chemical Dependency (1988)

En ik ben weer beland in het onbekende. Hoes doet qua stijl denken aan de band Annihilator, muzikaal gezien valt het wel mee. Testament snap ik wel, maar Chuck Billy drukt daar wel een iconische stempel die ik mis. Aardig nummer, maar verbleekt een beetje na de vorige reeks krakers. Ik vind het er nu niet uitspringen. Wel bijzonder dat dit je eerste CD was!
7,2

72. Apocrypha - The Power Elite (1990)

Heel obscuur als ik het zo bekijk. En dat het onbekend is gebleven kan ik nog wel begrijpen, mede door wat jijzelf schrijft. De productie is uit balans, waardoor de sterke gitaarpartijen niet altijd zo sterk overkomen. Ook het volume van de verschillende partijen lijkt niet goed afgesteld om tot een homogeen geheel te komen. De zanger weet mij ook niet echt te overtuigen. Het gitaarwerk sleept de punten binnen:
7,0

71. Grave - Into the Grave (1990)

Zo, dit is wel een fijne afwisseling moet ik zeggen. Geniale intro met de goddelijke en tegelijkertijd blasfemische aspecten, heerlijke riff en opbouw en een moddervette grunt. Ik voel bepaalde Zweedse death metal bands al in het verschiet. Je verhaal is trouwens erg mooi om te lezen en heel herkenbaar! Een enkele noot was het bij mij niet, maar het begint inderdaad bij kleine brokjes die je aanspreken en iets in gang zetten in je brein. Alsof het zaadje geplant wordt en enkel een kwestie van tijd resteert. En soms moet je proberen, proberen en nog eens proberen om het juiste brokje te vinden.
9,0

De albums van Blind Fury en Pariah mag je eigenlijk gewoon meetellen want het ging enkel om naamsveranderingen. Eind jaren tachtig ging de band (Pariah) uit elkaar maar in 1997 kwamen ze weer bij elkaar onder die naam met het album Unity.

Daar heb je gelijk in, ik heb die albums links laten liggen vanwege die naamsverandering en maak daardoor een vergissing.

68. Scanner - Locked Out (1988)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/69000/69414.jpg?cb=1706725795
Het eerste echte power metal nummer in de lijst. Scanner, de band die bij bijna elk nieuw album een nieuwe zanger (of zangeres) heeft, doet denken aan Helloween maar is verder redelijk uniek, zeker met dit debuut. Het is een conceptalbum bestaande uit een sciencefiction verhaal dat zich afspeelt tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het leger gaf opdracht tot de vorming van een commandotroep bestaande uit zeven veroordeelden die met wetenschappelijke hulp getraind werden en genetisch gemanipuleerd, om zo een supergevechtseenheid te verkrijgen. Maar de mutant soldaten werden razend en richtten al hun krachten en superieure vaardigheden tegen de legerleiding. Die besloten om de rebellen te vernietigen door ze de ruimte in te schieten en hun raketten tot explosie te brengen. Een raket ontplofte echter niet en werd gevonden door buitenaardse wezens. Die leerden de overlevende mutant om vrede te brengen in de wereld. De band is meester in aanstekelijke refreintjes en ritmes. In Locked Out zitten tempowisselingen en een stampende 2/2 maatsoort waarbij het onmogelijk stilzitten is, een middenstuk waarbij je jezelf met de vuist omhoog en meezingend tussen het publiek op een concert waant. Het enthousiasme in de muziek is echt besmettelijk. Een album dat ik koester.

Hear, our fate is just like yours
It's restrained by doubtful cures
We will help you to be free
To return and make them see



@top100kronos

67. Warlock - Yo Hurt My Soul (1985)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/521000/521578.jpg?cb=1668937950
Op positie 67 had ik gisteren nog een ander nummer staan. Maar er iets bij schrijven wilde niet vlotten en daardoor vroeg ik me af of het wel echt in mijn top 100 hoorde. Enkele alternatieven overwogen en uiteindelijk kwam ik uit bij You Hurt My Soul van Warlock, dat ik eerder met pijn in het hart weggelaten had. Maar Doro móet gewoon in deze lijst. Absoluut de meest badass vrouw in de vroege metalgeschiedenis. Kijktip: Doro - The Queen of Metal. Tegelijk geef ik zo ook wat ruimte aan het door velen verguisde fenomeen, de metal ballad. Mijn broers en ik hielden er wel van en draaiden al eens een halve namiddag of avond enkel de slows. Scorpions - Still Loving You, Tokyo Blade - You Are the Heart, Dokken - Slippin' Away, Judas Priest - Night Comes Down, Accept - Breaking Up Again, Iron Maiden - Strange World... en Warlock natuurlijk. Een ballad met pit en tegen het einde nog gelegenheid om te headbangen, want het blijft metal.



@top100kronos

66. Testament - Over the Wall (1987)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3322.jpg?cb=1637659288
We zitten nu net voorbij 1/3 derde van de lijst en dat is te merken. De echte toppers uit de tweede klasse komen eraan. Het debuut van Testament had al naam voordat het uit was. Het maakte de belofte van een nieuwe Metallica niet helemaal waar maar had dan weer enkele andere kwaliteiten, zoals zanger Chuck Billy die heel wat meer kanten uitkan met zijn stem dan Hetfield. Ik heb Testament enkele keren live gezien en op het podium, dat hij helemaal onder spuugde, ging Chuck ook alle kanten op. Over the Wall is een nummer dat het allemaal heeft. Snelheid, bruutheid en melodie (die gitaarsolo!). Een echte thrash klassieker, ook geselecteerd door trebremmit en Edwynn.



@top100kronos

Die lead in 'Over The Wall' geeft mij kippenvel als ik er alleen al denk.

65. Blind Illusion - Vengeance Is Mine (1988)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/95000/95011.jpg?cb=1609050363
Heel wat minder bekend dan Testament want dit album haalt amper de kiesdrempel van 20 stemmen.
Larry LaLonde kennen we van Possessed maar dat wekt ietwat verkeerde verwachtingen over The Sane Asylum. De productie zit ook niet mee. Ik kocht het album destijds maar alleen het nummer Kamikazi vond ik echt goed. Toch bleef het mij altijd intrigeren en toen ik weer volop vinyl ging kopen (2008) was dit een van de albums die terug tot mijn collectie gingen behoren om te herontdekken. Het aanstekelijke enthousiasme van ZAP! (aka Meneer Bungel) over het album hielp om het te blijven proberen. Onlangs is het eindelijk ook op cd verschenen met een wat beter geluid dan de lp. De cd draaide vele rondjes in mijn cd-speler en zo raakte ik er helemaal verslaafd aan. Wie bekend is met Les Claypool, met wie LaLonde later bij Primus ging spelen, zal zijn bas herkennen. The Sane Asylum staat propvol progressieve thrash van de bovenste plank, met onverwachte tempowisselingen en een grote scheut venijn; Vengeance is Mine!



@top100kronos

64. Voivod - Tribal Convictions (1988)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5904.jpg?cb=1551072694
Deze eigenzinnige Canadese band leerde ik al van bij hun debuut kennen en mijn oudere broer kocht de opvolgers Rrröööaaarrr en Killing Technology. Daarna was het mijn jongere broer die de nieuwe releases bijhield. Ik ben pas onlangs helemaal enthousiast geworden over hun muziek. Doordat ze als progressieve metalband zo hard afwijken van andere progressieve bands kwam het nooit echt binnen, alsof ik het niet kon plaatsen. Maar afgelopen zomer viel opeens het progpunkthrash kwartje bij het beluisteren van de albums die ik al had (War and Pain, Katorz en The Wake) en schafte ik in no time zo ongeveer hun hele discografie aan. Er was veel in te halen dus en nog steeds niet helemaal klaar mee. Of Tribal Convictions mijn favoriete nummer blijft is nog afwachten maar voor nu krijgt het deze plek in de top 100.



@top100kronos

63. Death - Lack of Comprehension (1991)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3484.jpg?cb=1574666543
Death behoeft geen introductie. Tot en met dit album vond ik ze steeds beter worden. Symbolic beviel me iets minder door de veranderde zang en omdat metal me überhaupt minder ging interesseren. Lack of Comprehension begint sfeervol maar veel tijd voor dromerijen en twijfel is er niet. Al snel hakt het nummer er vol in met Chuck die zich weer eens een beetje boos maakt. De gitaarpartijen zijn zoals steeds om van te smullen.



@top100kronos

62. Iced Earth - The Coming Curse (1998)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/26000/26443.jpg
Met zo'n relatief recent nummer wijk ik een beetje af van mijn opzet maar het blijft van de vorige eeuw en Iced Earth kende ik toen al wel. Niet met dit album, maar de klassiek aandoende elementen in het nummer zijn een leuke verwijzing naar mijn muzikale interesse in die tijd. Bij mijn nieuwe zoektocht naar welke metal nu nog bij me zou passen kwam Iced Earth niet meteen onder de aandacht. Ik voelde er niet onmiddellijk een klik mee. Tot ik ergens las dat hun muziek de ideale mix is tussen Iron Maiden en Metallica. Het is allemaal een kwestie van smaak wordt vaak gezegd, maar zoals ik al bij Voivod schreef, soms gaat het er gewoon om dat je nog geen gepaste luistermodus hebt gevonden voor een bepaalde band. En breder, voor een (sub)genre. Er zit nu eenmaal ook een cognitief aspect aan muziek beluisteren. Met al mijn gefilosofeer over muziek vergeet ik bijna te schrijven hoe geweldig The Coming Curse is. Echt een epic. Helaas, door de fratsen van Jon Schaffer in het Capitool bestaat Iced Earth vandaag alleen nog uit Jon Schaffer.



@top100kronos

61. Fear of God - Drift (1991)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4601.jpg?cb=1589774738
In 1986 verscheen het sterke Recognize No Authority van Détente. Pas in 1991 hoorden we weer wat van de band, maar met een andere naam en een andere stijl. Een soort van gothic thrash. Nog steeds uniek en destijds een van de vroegste en meest geslaagde albums die in het veranderende muzikale landschap van de 90s paste. Gelukkig is zangeres Dawn Crosby, die zucht, fluistert, schreeuwt en krijst, hier ook van de partij. Het is moeilijk een nummer te kiezen want Within the Veil luistert als een geheel. Toch steekt Drift er wel bovenuit. Een erg compleet nummer dat alle contrasten op het album bevat. In het beukende einde gaat Crosby helemaal loos voordat het nummer stilvalt na wat voelt als een laatste hartslag.



@top100kronos

60. Suicidal Tendencies - Institutionalized (1983)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7557.jpg?cb=1575021960
Zoals Cryotank drie jaar geleden al schreef, Suicidal Tendencies werd met de jaren wat bedaarder. Altijd fan van geweest. Maar niet meteen bij het debuut want dat was in tijd van verschijnen totaal niet bekend in metal middens. Als ik me goed herinner was het 1986 toen het samen met allerlei nieuwe crossover bandjes populair werd. Ik leerde het kennen van Waalse en Brusselse vrienden op de camping in de Ardennen waar we elk jaar naartoe gingen. De evolutie die ze maakten vond ik geweldig terwijl ik nu toch duidelijk het vroege rauwere werk verkies. Institutionalized is echt een waanzinnig nummer waarin Mike Muir zijn demonen helemaal loslaat. Hoogtepunt is deze tirade, terwijl het tempo langzaam wordt opgedreven:

We decided?! My best interest?!
How do you know what my best interest is?
How can you say what my best interest is?
What are you trying to say? I'm crazy?!
When I went to your schools
I went to your churches
I went to your institutional learning facilities!
So how can you say I'm crazy?!

Als je van dit nummer geen kippenvel krijgt, neem er dan eens het hele tekstvel bij.



@top100kronos

Geweldig nummer dat Institutionalized. ArthurDZ-faffie ook wel.

Yes zeker en vast!

59. Venom - Welcome to Hell (1981)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3311.jpg
De tijd waarin we bij het zien van een sportkar door het raampje gingen kijken op de kilometerteller om te zien hoe snel die auto ging lag al jaren achter ons, maar onder jonge liefhebbers van metal gingen geruchten toch vooral over die nieuwe band die nog sneller en/of harder was. Venom in dit geval. Dat wilde je gehoord hebben. Ook weer voor het eerst gehoord in 'De Stalen 10' (met Teacher's Pet van hun tweede album). Het was mijn jongere broer die dit kocht. Venom kreeg ook wel meteen kritiek, dat ze niet konden spelen en zo. Maar het satanistische imago sprak aan, want tegen onze zin werd verwacht dat we naar de kerk gingen. Wij gingen langs de andere deur meteen weer naar buiten, om wat rond te hangen op straat. We hadden genoeg van die vrome schijnheiligheid en Venom leverde daar de perfecte soundtrack bij. Welcome to Hell klinkt nu nogal braaf maar toen was het extreem. En het blijft overeind door de prima nummers die simpel en tegelijk slim in elkaar zitten, zoals dit titelnummer. Maar vooral de onweerstaanbare charme die het heeft maakt dit een klassieker.



@top100kronos

58. Helstar - Aieliaria and Everonn (1989)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/41000/41617.jpg?cb=1656529583
Helstar uit Texas bleef zich met elk album verbeteren en deze vierde is absoluut het hoogtepunt. De band speelt strakker dan ooit en verdiept zich hier in het horrorpersonage Nosferatu. Het presenteert een bijzonder portret dat extra cachet heeft door de neo-klassieke sfeer in hun US power metal, zonder dat het een show-off a la Malmsteen wordt. Stijl en klasse primeren op techniek. Een duister gevoel bekruipt je. Om te griezelen evenaart dit album de film. She rides like the wind, zingt James Rivera in het steengoede slotnummer Aieliaria and Everonn, en het galopperende ritme neemt je mee in de snelheid waarmee Seyreon dat doet. Samen met mijn broers heb ik Helstar ooit gezien in een klein zaaltje in Nederland. In Heverlee als ik me goed herinner. James Rivera doet echt denken aan Ronnie James Dio. Klein mannetje, dijk van een stem.



@top100kronos

57. Overkill - Electro-Violence (1987)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/19000/19912.jpg
Ruim 40 jaar aan een stuk actief en een palmares van 21 studio albums, welke thrashband doet beter? Mijn jongere broer had het debuut en toen hun tweede verscheen greep ik mijn kans. Als de over-the-top zang van Bobby "Blitz" Ellsworth geen struikelblok is valt hier voor de thrash liefhebber alleen maar te genieten. Na een korte introducie-riff vliegt Electro-Violence er vol snelheid en gitaarsolo's in. Agressie, welgeplaatste tempowisselingen en op 2:26 een maffe onderbreking (die verrassend modern overkomt) waarna de razende snelheid hernomen wordt. Daar kan een mens toch alleen maar blij van worden.



@top100kronos

56. Pentagram - Relentless (1985)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/64000/64449.jpg?cb=1557686231
Je hoort zo dat dit geen muziek van midden jaren tachtig is en dat Black Sabbath model heeft gestaan. Maar Pentagram was ook al actief van begin jaren 70. Ze versierden helaas geen platencontract, ondanks best wat cultaanhang. Zodoende verscheen hun debuut pas in 1985. Een eerste persing van dit debuut is nu veel geld waard en was ooit in mijn bezit (maar gelukkig is de hoes van de reissue mooier). Pentagram is in tegenstelling tot Black Sabbath altijd een underground band gebleven. De docu Last Days Here over het bijzondere leven van zanger Bobby Liebling heeft daar weinig verandering in gebracht. Ik vind Black Sabbath beter maar ik denk toch dat Tony Iommi de zalig beukende riffs in het nummer van Relentless wel had willen schrijven.



@top100kronos

55. Morbid Angel - Chapel of Ghouls (1989)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1173.jpg?cb=1573098270
Als liefhebber van de hardere subgenres binnen het metal genre ontkwam je niet aan Morbid Angel. Een gehoorzame dienaar als ik kocht dit album dan ook braafjes. Maar nu vind ik dit (nog) veel beter dan toen. Zoals ik reeds schreef kwam in 2008 Opeth er aan te pas om de liefde voor dit soort brute death metal helemaal te ontwikkelen. Het mooie aan dit debuut van Morbid Angel en het nummer Chapel of Ghouls is dat het zo heerlijk blasfemisch is. Dead, your god is dead. Fools, your god is dead. Useless prayers of lies.
Behold Satan's rise. Tekst en muziek ondersteunen elkaar. Zo klinkt het thema dat inzet op 1'50'' echt duivels, als een omkering van kerkmuziek. Zalig. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik hier zo van kan genieten, terwijl ik dat ook kan van religieuze muziek van Bach (bv. Hohe Messe) of Mozart (bv. Requiem).



@top100kronos