Genres / Rock / De metal top 100 van...
1
geplaatst: 1 juli 2024, 17:19 uur
Kronos schreef:
3. Iron Maiden - Charlotte the Harlot
Maar het mooist is het trager deel waarin Di'Anno zich op z'n allerbest laat horen. Wat een zanger. Een stem als een klok.
3. Iron Maiden - Charlotte the Harlot
Maar het mooist is het trager deel waarin Di'Anno zich op z'n allerbest laat horen. Wat een zanger. Een stem als een klok.
Ook mijn favoriete nummer van Maiden, dat zalige smierende bijna smekende langzame deel is hemels.
Had ik al gezegd dat ik Paul boven Bruce verkies
1
geplaatst: 1 juli 2024, 20:18 uur
O, je bent al bijna klaar zie ik. Ik ga er nog wel op reageren, maar ik ben nogal druk (en niet druk) in deze vakantieperiode, dus vandaar heb ik al een tijdje niks laten horen.
Ik ga er nog niet te veel induiken nu, want zo houd ik het spannend voor een later moment. Tot dusver een hele gave lijst, Kronos!
Ik ga er nog niet te veel induiken nu, want zo houd ik het spannend voor een later moment. Tot dusver een hele gave lijst, Kronos!
1
geplaatst: 1 juli 2024, 22:13 uur
Kronos schreef:
3. Iron Maiden - Charlotte the Harlot (1980)
(afbeelding)
Dat er eentje van Iron Maiden in de top 3 staat zal niemand verrassen maar dat het Charlotte the Harlot is waarschijnlijk wel, want blijkbaar zijn niet veel mensen zo gek op dit nummer als ik. Bij de statistieken op MusicMeter staat het zelfs helemaal onderaan. Op een album met alleen maar goede nummers is dat natuurlijk geen schande, maar ik had het toch niet als laatste verwacht. Het is een snel agressief nummer. Met de 'moeilijke' gitaarrif (op 0'48") is duidelijk dat Iron Maiden al van in het begin ook inspiratie haalde uit progressieve rock. Maar het mooist is het trager deel waarin Di'Anno zich op z'n allerbest laat horen. Wat een zanger. Een stem als een klok. Past als gegoten bij deze vroege Maiden. Ook weer een lp van mijn oudere broer en het eerste echte heavy metal album dat we hadden. Ik had zoiets nog nooit gehoord en het was wel even wennen moet ik bekennen, maar de verslaving volgde al snel en daar ben ik niet meer van afgeraakt.
@top100kronos
3. Iron Maiden - Charlotte the Harlot (1980)
(afbeelding)
Dat er eentje van Iron Maiden in de top 3 staat zal niemand verrassen maar dat het Charlotte the Harlot is waarschijnlijk wel, want blijkbaar zijn niet veel mensen zo gek op dit nummer als ik. Bij de statistieken op MusicMeter staat het zelfs helemaal onderaan. Op een album met alleen maar goede nummers is dat natuurlijk geen schande, maar ik had het toch niet als laatste verwacht. Het is een snel agressief nummer. Met de 'moeilijke' gitaarrif (op 0'48") is duidelijk dat Iron Maiden al van in het begin ook inspiratie haalde uit progressieve rock. Maar het mooist is het trager deel waarin Di'Anno zich op z'n allerbest laat horen. Wat een zanger. Een stem als een klok. Past als gegoten bij deze vroege Maiden. Ook weer een lp van mijn oudere broer en het eerste echte heavy metal album dat we hadden. Ik had zoiets nog nooit gehoord en het was wel even wennen moet ik bekennen, maar de verslaving volgde al snel en daar ben ik niet meer van afgeraakt.
@top100kronos
Niet per direct mijn favoriet van de Paul tijd maar, beide platen vind ik wel echt heel tof. Als ik een keer klaar met Bruce ben voor eventjes, luister ik altijd de twee platen met Paul erop.
3
geplaatst: 1 juli 2024, 22:22 uur
Charlotte the Harlot is een heerlijk nummer, maar alle nummers zijn top op het eerste album.
0
geplaatst: 2 juli 2024, 02:15 uur
Inderdaad. Maar over welke nummers de beste zijn op deze topplaat verschilt mijn mening redelijk met wat in de statistieken staat. En als geheel album vind ik Killers nog net iets beter. Wat Di'Anno en Dickinson betreft, vroeger koos ik steevast voor eerstgenoemde, maar beiden hebben hun verdienste.
9
geplaatst: 2 juli 2024, 17:59 uur
2. Metallica - Master of Puppets (1986)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/187.jpg
Niet erg origineel, Master of Puppets op een toppositie. Maar wat een nummer ook. Zo een waarvan ik me de eerste keer dat ik het hoorde blijf herinneren. Er komen meer nummers van Metallica in aanmerking maar een docu van Sam Dunn gaf me een extra dimensie aan de prachtigste solo ooit in thrash metal. Op het einde van de film, terwijl deze solo weerklinkt op een concert, heeft Dunn het over broederlijkheid onder metal liefhebbers. Beetje sentimenteel misschien maar er is wel een gevoel van verbondenheid, niet alleen in liefde voor dezelfde muziek maar ook voor de waarde van vrijheid en van ergens bij horen terwijl je je mogelijk een buitenbeentje voelt. Door het zien van de docu associeer ik de solo daarmee.
Of Sam Dunn het woord religie gebruikte weet ik niet meer. Maar om terug te komen op metal als religie; over het woord religie zei een wijze professor in de filosofie me eens dat de etymologie van het woord religare is (Latijn), wat opnieuw verbinden betekent. Met je-zelf, met anderen, het andere, das ganz andere. Over de eventuele spirituele dimensies in metal hadden we het al. Gooi dit in een soort van gemeenschap en je kan metal als een soort van religie zien. Een mogelijk kwalijk aspect is dat gemeenschappen vaak bestaan op basis van uitsluiting; wij vs zij. Maar nu liefhebbers van verschillende muziekgenres niet meer tegenover elkaar staan is dat geen issue meer. Des te meer kan metal nu een religie van vrijheid, blijheid en verbondenheid zijn. Maar ook van rebellie. Tegen kleingeestigheid, onderdrukking, dogma's en haatzaaiers.
@top100kronos
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/187.jpg
Niet erg origineel, Master of Puppets op een toppositie. Maar wat een nummer ook. Zo een waarvan ik me de eerste keer dat ik het hoorde blijf herinneren. Er komen meer nummers van Metallica in aanmerking maar een docu van Sam Dunn gaf me een extra dimensie aan de prachtigste solo ooit in thrash metal. Op het einde van de film, terwijl deze solo weerklinkt op een concert, heeft Dunn het over broederlijkheid onder metal liefhebbers. Beetje sentimenteel misschien maar er is wel een gevoel van verbondenheid, niet alleen in liefde voor dezelfde muziek maar ook voor de waarde van vrijheid en van ergens bij horen terwijl je je mogelijk een buitenbeentje voelt. Door het zien van de docu associeer ik de solo daarmee.
Of Sam Dunn het woord religie gebruikte weet ik niet meer. Maar om terug te komen op metal als religie; over het woord religie zei een wijze professor in de filosofie me eens dat de etymologie van het woord religare is (Latijn), wat opnieuw verbinden betekent. Met je-zelf, met anderen, het andere, das ganz andere. Over de eventuele spirituele dimensies in metal hadden we het al. Gooi dit in een soort van gemeenschap en je kan metal als een soort van religie zien. Een mogelijk kwalijk aspect is dat gemeenschappen vaak bestaan op basis van uitsluiting; wij vs zij. Maar nu liefhebbers van verschillende muziekgenres niet meer tegenover elkaar staan is dat geen issue meer. Des te meer kan metal nu een religie van vrijheid, blijheid en verbondenheid zijn. Maar ook van rebellie. Tegen kleingeestigheid, onderdrukking, dogma's en haatzaaiers.
@top100kronos
1
geplaatst: 3 juli 2024, 17:53 uur
Vooral niet Kronos' profiel checken als je 't spannend wilt houden. 
10
geplaatst: 3 juli 2024, 21:02 uur
1. Judas Priest - Sinner (1979)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/19000/19487.jpg?cb=1643454511
De eerste lp die mijn jongere broer kocht en ook de eerste overweldigende kennismaking met Judas Priest. Je moet het toch maar treffen, meteen zo'n klassieker kopen. Het stemgemiddelde van 4,26* maakt duidelijk dat het niet alleen mijn nostalgische gevoelens zijn die me tot op vandaag doen teruggrijpen naar dit album. Judas Priest wordt niet als een NWoBHM band beschouwd omdat ze al langer bestonden, maar de invloed is hier duidelijk te horen. Hun oude materiaal krijgt een injectie van tomeloze energie. Na enig flitsend gitaargeweld ontsteekt het nummer in een stuwend ritme. De intensiteit van het nummer ontplooit zich al helemaal in dat simpele refrein dat enkel uit het woordje 'Sinner' bestaat, door de opbouw die eraan vooraf gaat en de kracht waarmee Halford het woord uitschreeuwt en kort afbreekt. Dit is nog maar het begin van een nummer vol variatie. Na drie minuten, middels wonderschoon scheurend gitaarwerk wordt de vertraging van het tempo ingezet, waarna er nog rustig de tijd genomen wordt voor gitaargeweld om vervolgens Halford weer aan het woord te laten, over de dreiging van oorlog, de zondaar en het beest. Wanneer het oorpronkelijke tempo hernomen wordt komt alles tot een bombastische climax en sluiten we af waar het allemaal mee begon, namelijk Glenn Tipton and KK Downing die met elkaar dueleren. Het wekt na meer dan 40 jaar nog altijd met het grootste gemak kippenvel op en blijft maar beter worden met de jaren. Absolute klasse.
@top100kronos
https://www.musicmeter.nl/images/cover/19000/19487.jpg?cb=1643454511
De eerste lp die mijn jongere broer kocht en ook de eerste overweldigende kennismaking met Judas Priest. Je moet het toch maar treffen, meteen zo'n klassieker kopen. Het stemgemiddelde van 4,26* maakt duidelijk dat het niet alleen mijn nostalgische gevoelens zijn die me tot op vandaag doen teruggrijpen naar dit album. Judas Priest wordt niet als een NWoBHM band beschouwd omdat ze al langer bestonden, maar de invloed is hier duidelijk te horen. Hun oude materiaal krijgt een injectie van tomeloze energie. Na enig flitsend gitaargeweld ontsteekt het nummer in een stuwend ritme. De intensiteit van het nummer ontplooit zich al helemaal in dat simpele refrein dat enkel uit het woordje 'Sinner' bestaat, door de opbouw die eraan vooraf gaat en de kracht waarmee Halford het woord uitschreeuwt en kort afbreekt. Dit is nog maar het begin van een nummer vol variatie. Na drie minuten, middels wonderschoon scheurend gitaarwerk wordt de vertraging van het tempo ingezet, waarna er nog rustig de tijd genomen wordt voor gitaargeweld om vervolgens Halford weer aan het woord te laten, over de dreiging van oorlog, de zondaar en het beest. Wanneer het oorpronkelijke tempo hernomen wordt komt alles tot een bombastische climax en sluiten we af waar het allemaal mee begon, namelijk Glenn Tipton and KK Downing die met elkaar dueleren. Het wekt na meer dan 40 jaar nog altijd met het grootste gemak kippenvel op en blijft maar beter worden met de jaren. Absolute klasse.
@top100kronos
5
geplaatst: 3 juli 2024, 21:03 uur
Von Helsing, je had er vier van de top 5 juist. 
Nu is het aan jou.
Bedankt iedereen voor het meevolgen en de vele likes.
Nu is het aan jou.
Bedankt iedereen voor het meevolgen en de vele likes.
5
geplaatst: 3 juli 2024, 21:06 uur
Bij deze nog de hele top 100 in een spotify playlist (voor de nummers die niet op spotify staan heb ik er andere geplaatst).
Metal Top 100 van Kronos
Metal Top 100 van Kronos
1
geplaatst: 3 juli 2024, 21:19 uur
Wat een mooie lijst, typisch in kronoslogische volgorde. De #1 is een verrassende keuze. Kijk uit naar deel II.
Over een paar uur ga ik van start.
Over een paar uur ga ik van start.
1
geplaatst: 3 juli 2024, 22:16 uur
Kronos hartelijk bedankt, je hebt me weer wat nieuwe muziektips gegeven. Ik kijk nu alweer tegen nieuwe muziek aan, die ik binnenkort zeker ga luisteren!
10
geplaatst: 3 juli 2024, 22:48 uur
Wat ga je doen als je een metal top 100 in elkaar gaat zetten? Je gaat aan de slag! Mijn excel sheet raadplegen met al mijn albums en artiesten en selecteren, 187 in totaal en weer wegstrepen. Duidelijk onderscheid makend tussen hard rock en metal, dus geen KISS, UFO, Thin Lizzy, etc. anders een hopeloze exercitie in mijn geval. Wellicht in een deel II.
Ook ik ben geboren in het metal jaar 0 en bij toeval op dezelfde dag als Ozzy Osbourne. Terwijl Deep Purple 489 km verderop in Hamburg ‘Wreck that Neck’ speelde, voegde ik warempel de daad bij het woord. Niet wetende dat het eerste nummer die ik echt leuk vond ‘Love is All’ was van Roger Glover en het eerste hard rock album “Come Taste the Band” van Deep Purple, in respectievelijk 1973 en 1977.
In 1977 kwam ik ook in aanraking met The Beatles, via mijn oudere broer (Devel-Hunt) die in zeer korte tijd een verzamelwoede ontwikkelde en binnen no-time alles in bezit had, solo, Yoko, bootlegs, alles. En toen brak de zomer van juni 1979 aan…..
Een chemische reactie kwam vrij in mij nog prille brein bij het zien van vier beschilderde muzikanten, waarvan eentje een ster op zijn gezicht had, de drummer als een woeste kat eruit zag, een demon met een lange tong en iemand die was weggelopen uit Star Trek. Ik had mijn eigen Beatles ontdekt! Enfin, de rest is KISStory.
Langzamerhand kwamen er andere bands in mijn vizier in 1980, Van Halen, AC/DC, Rainbow, en ontdekte op de radio Betonuur, en later op Sky Channel het programma Monsters of Rock met Mick Wall, en later tijdschriften zoals Aardschok en begon alles te leren kennen en te waarderen. Kasten vol met tijdschriften (een stuk of 3.000) en tapes vol met de Friday Rock Show, Countdown Café en Vara’s Vuurwerk. Fast foward: inmiddels 53 en sta alweer te popelen om volgende maand naar Brutal Assault te gaan in Tsjechië, en inderdaad een religieuze ervaring. Dat festival in Jaroměř is mijn mekka geworden.
100. Trouble - The Tempter (1984)
https://i.discogs.com/2ggNPWAZ3UHs0ZYEQs7ZKXlzmJhG5M81fMCkfB2sc08/rs:fit/g:sm/q:90/h:600/w:595/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTI2Mzkz/OTAtMTM0NzkxNzg1/Ny03MTg5LmpwZWc.jpeg
Trouble, op plek 100, had ook hoger gekund. 1984 was echter het eerste jaar dat ik ook platen kocht van nieuwe bands, buiten Queenrÿche dus ook Trouble. Een band die doom weer op de kaart zette met een geweldig debuut. Een sound waar later Candlemass hoge ogen mee zou gooien. The Tempter is een verpletterend nummer, vooral als Eric Wagner (R.I.P) de volgende tekst eruit schreeuwt vanuit zijn tenen:
This time you have won
But what about the next
You know I'll get you
Bastards
99. Master - Unknown Soldier (1990)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/66000/66730.jpg
Paul Speckmann met zijn Master, of is het Master Paul Speckmann? De altijd relaxed ogende Speckmann behoort naast Possessed en Death tot de pioneers van de death metal. Het debuut is opgenomen in januari 1985 en zou via Combat uitgebracht worden. Speckmann vond het contract echter drie maal niks en stapte uit de deal. Met nog was demo’s te hebben op genomen onder de naam Funeral Bitch zag het eerste album eindelijk het licht in 1990 maar te laat om mee te liften op het relatieve succes van death metal eind jaren ’80. Unknown Soldier is een heerlijk old-school nummer en de opname uit 1990 verschilt nauwelijks met die van vijf jaar eerder. Master krijgt weinig handen op elkaar hier op MuMe en zeer onterecht. Aardige kerel en de meeste albums zijn zeer de moeite waard.
98. Hallows Eve - Speed Freak (1988)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/42000/42578.jpg?cb=1650386908
Speed Freak! Wie is er niet groot mee geworden met dit geweldige nummer van Hallows Eve! Op zich een dom nummer maar o zo aanstekelijk als het om thrash gaat. Heerlijke riffs en de drummer zit er ook lekker in. Nummer voor het eerst gehoord denk ik bij Henk Westbroek’s Vara’s Vuurwerk en gelijk naar de platenboer gerent om Monument te halen. Prijsnummer wat mij betreft.
Ook ik ben geboren in het metal jaar 0 en bij toeval op dezelfde dag als Ozzy Osbourne. Terwijl Deep Purple 489 km verderop in Hamburg ‘Wreck that Neck’ speelde, voegde ik warempel de daad bij het woord. Niet wetende dat het eerste nummer die ik echt leuk vond ‘Love is All’ was van Roger Glover en het eerste hard rock album “Come Taste the Band” van Deep Purple, in respectievelijk 1973 en 1977.
In 1977 kwam ik ook in aanraking met The Beatles, via mijn oudere broer (Devel-Hunt) die in zeer korte tijd een verzamelwoede ontwikkelde en binnen no-time alles in bezit had, solo, Yoko, bootlegs, alles. En toen brak de zomer van juni 1979 aan…..
Een chemische reactie kwam vrij in mij nog prille brein bij het zien van vier beschilderde muzikanten, waarvan eentje een ster op zijn gezicht had, de drummer als een woeste kat eruit zag, een demon met een lange tong en iemand die was weggelopen uit Star Trek. Ik had mijn eigen Beatles ontdekt! Enfin, de rest is KISStory.
Langzamerhand kwamen er andere bands in mijn vizier in 1980, Van Halen, AC/DC, Rainbow, en ontdekte op de radio Betonuur, en later op Sky Channel het programma Monsters of Rock met Mick Wall, en later tijdschriften zoals Aardschok en begon alles te leren kennen en te waarderen. Kasten vol met tijdschriften (een stuk of 3.000) en tapes vol met de Friday Rock Show, Countdown Café en Vara’s Vuurwerk. Fast foward: inmiddels 53 en sta alweer te popelen om volgende maand naar Brutal Assault te gaan in Tsjechië, en inderdaad een religieuze ervaring. Dat festival in Jaroměř is mijn mekka geworden.
100. Trouble - The Tempter (1984)
https://i.discogs.com/2ggNPWAZ3UHs0ZYEQs7ZKXlzmJhG5M81fMCkfB2sc08/rs:fit/g:sm/q:90/h:600/w:595/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTI2Mzkz/OTAtMTM0NzkxNzg1/Ny03MTg5LmpwZWc.jpeg
Trouble, op plek 100, had ook hoger gekund. 1984 was echter het eerste jaar dat ik ook platen kocht van nieuwe bands, buiten Queenrÿche dus ook Trouble. Een band die doom weer op de kaart zette met een geweldig debuut. Een sound waar later Candlemass hoge ogen mee zou gooien. The Tempter is een verpletterend nummer, vooral als Eric Wagner (R.I.P) de volgende tekst eruit schreeuwt vanuit zijn tenen:
This time you have won
But what about the next
You know I'll get you
Bastards
99. Master - Unknown Soldier (1990)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/66000/66730.jpg
Paul Speckmann met zijn Master, of is het Master Paul Speckmann? De altijd relaxed ogende Speckmann behoort naast Possessed en Death tot de pioneers van de death metal. Het debuut is opgenomen in januari 1985 en zou via Combat uitgebracht worden. Speckmann vond het contract echter drie maal niks en stapte uit de deal. Met nog was demo’s te hebben op genomen onder de naam Funeral Bitch zag het eerste album eindelijk het licht in 1990 maar te laat om mee te liften op het relatieve succes van death metal eind jaren ’80. Unknown Soldier is een heerlijk old-school nummer en de opname uit 1990 verschilt nauwelijks met die van vijf jaar eerder. Master krijgt weinig handen op elkaar hier op MuMe en zeer onterecht. Aardige kerel en de meeste albums zijn zeer de moeite waard.
98. Hallows Eve - Speed Freak (1988)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/42000/42578.jpg?cb=1650386908
Speed Freak! Wie is er niet groot mee geworden met dit geweldige nummer van Hallows Eve! Op zich een dom nummer maar o zo aanstekelijk als het om thrash gaat. Heerlijke riffs en de drummer zit er ook lekker in. Nummer voor het eerst gehoord denk ik bij Henk Westbroek’s Vara’s Vuurwerk en gelijk naar de platenboer gerent om Monument te halen. Prijsnummer wat mij betreft.
2
geplaatst: 4 juli 2024, 00:45 uur
Trouble 
Wow, dit stukje had ik helemaal gemist. Onterecht, Where Eagles Dare is een waar meesterwerk.
Wow, dit stukje had ik helemaal gemist. Onterecht, Where Eagles Dare is een waar meesterwerk.
6
geplaatst: 4 juli 2024, 13:13 uur
97. Sadist - The Path (1997)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/14000/14613.jpg?cb=1537889066
Sadist is een uitstekende progressive death metal band uit Genua, Italië. The Path is afkomstig van het derde album. Live heb ik Sadist één keer gezien en toen veel vooral de chagrijnige tronie van de zanger op. Verder een uitstekende band, waar de bassist fraaie dingen laat horen. Op een slecht album heb ik Sadist nog niet weten te betrappen.
96. Rakoth - The Dark Heart of Uukrul (1999)
https://i.discogs.com/Wbw0fa64hj25H-EZRVHcZ__EkVWvoqdLI0khG38Nv7o/rs:fit/g:sm/q:90/h:450/w:450/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTEyNzMw/MjAtMTQ5NjI2ODc5/Ni00MTM4LnBuZw.jpeg
Het Russische Rakoth is een waar genot om naar te luisteren. De middeleeuwse aanpak met gebruik van fluiten, blazers, piano, etc pakt goed uit om de sferische black metal goed te verpakken, of Epic of Folk metal of welk label dan ook. In ieder geval een fantastische band om uit te pluizen.
95. Children of Bodom - Needled 24/7 (2003)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/19000/19904.jpg
Children of Bodom is niet een band die ik in eerste instantie in mijn top 100 had geplaats ware het niet dat de stijl van Alexi Laiho van een zeer hoog gehalte is. Een waanzinnig goede gitarist die de riffs en melodieuze solo’s uit zijn mouw schut alsof het niets is. De kleine Alexi had ook een geweldige uitstraling op het podium. Needled 24/7 is wat mij betreft een song waarin alle kwaliteiten naar boven komen.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/14000/14613.jpg?cb=1537889066
Sadist is een uitstekende progressive death metal band uit Genua, Italië. The Path is afkomstig van het derde album. Live heb ik Sadist één keer gezien en toen veel vooral de chagrijnige tronie van de zanger op. Verder een uitstekende band, waar de bassist fraaie dingen laat horen. Op een slecht album heb ik Sadist nog niet weten te betrappen.
96. Rakoth - The Dark Heart of Uukrul (1999)
https://i.discogs.com/Wbw0fa64hj25H-EZRVHcZ__EkVWvoqdLI0khG38Nv7o/rs:fit/g:sm/q:90/h:450/w:450/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTEyNzMw/MjAtMTQ5NjI2ODc5/Ni00MTM4LnBuZw.jpeg
Het Russische Rakoth is een waar genot om naar te luisteren. De middeleeuwse aanpak met gebruik van fluiten, blazers, piano, etc pakt goed uit om de sferische black metal goed te verpakken, of Epic of Folk metal of welk label dan ook. In ieder geval een fantastische band om uit te pluizen.
95. Children of Bodom - Needled 24/7 (2003)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/19000/19904.jpg
Children of Bodom is niet een band die ik in eerste instantie in mijn top 100 had geplaats ware het niet dat de stijl van Alexi Laiho van een zeer hoog gehalte is. Een waanzinnig goede gitarist die de riffs en melodieuze solo’s uit zijn mouw schut alsof het niets is. De kleine Alexi had ook een geweldige uitstraling op het podium. Needled 24/7 is wat mij betreft een song waarin alle kwaliteiten naar boven komen.
1
geplaatst: 4 juli 2024, 14:35 uur
Trouble, Master en Rakoth zitten ook nog stevig op mijn netvlies.
Met specifiek dit nummer van Hallows Eve, Childeren Of Bodom en Sadist heb ik persoonlijk wat minder. Maar we zitten per slot van rekening nog laag in de lijst.
Met specifiek dit nummer van Hallows Eve, Childeren Of Bodom en Sadist heb ik persoonlijk wat minder. Maar we zitten per slot van rekening nog laag in de lijst.
1
geplaatst: 4 juli 2024, 15:07 uur
Damn, veel onbekend werk voor mij. COB vind ik dan wel weer fantastisch. Tevens kennis gemaakt met die band d.m.v. Needled 24/7
6
geplaatst: 4 juli 2024, 21:55 uur
Voor de komende drie dagen zet ik er even een tempo in want begin augustus ga ik op vakantie en wil ik klaar zijn. Vanaf maandag een rustiger tempo.
94. Phlebotomized - Immense Intense Suspense / Barricade (1994)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/203000/203010.jpg?cb=1676962712
Ooit begonnen onder naam Bacterial Disease, reken ik Phlebotomized tot één van de betere bands van Nederland. Immense Intense Suspense maakte een verpletterende indruk op mij toen het album uitkwam, de Avant-garde/Doom metal is een genot om naar te luisteren. Nederland had in die tijd überhaupt een behoorlijk aantal goede bands, Mourning, Sempiternal Deathreign, Solstice, Celestial Season om er een paar te noemen. Phlebotomized maakt nog steeds prima albums maar met zero originele leden.
93. Sick of it All - Scratch the Surface (1994)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3841.jpg?cb=1595280566
Sick of it All. New York Hardcore. Ik las de stukjes over hardcore van Onno Cro-Mag (Aardschok) altijd met veel belangstelling. Op die manier (en luisteren in de platenzaal LaLaLand in Den Haag of het ook wat was) een aantal bands ontdekt, zoals Cro-Mags, Biohazard, Murphy’s Law, Merauder, Agnostic Front en dus ook Sick of it All. Scratch the Surface blijft voor mij het beste nummer van Sick of it All, ook live gezien een paar keer en altijd gaan ze tot het gaatje, alles geven. De vijf neefjes van Robert De Niro uit de film Bronx Tale, althans met een beetje fantasie. Fantastische band. Helaas alle activiteiten dit jaar moeten stilleggen omdat zanger Lou Koller ernstig ziek is.
92. Sacred Reich - Crimes Against Humanity (1990)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/29000/29635.jpg
Voor Sacred Reich heb ik altijd een zwak gehad. De teksten van 34 jaar geleden zijn nu nog steeds actueel. Phil Rind heeft altijd al een sterke mening over politiek, oorlogen, milieu, corruptie en over de maatschappij in het algemeen, of je het met hem eens bent of niet. Een goede onderbouwde mening is altijd welkom in een discussie. Sacred Reich heb ik leren kennen via Vara’s Vuurwerk en later voor het eerst live gezien op Dynamo Open Air 1989 en inmiddels vijf keer gezien. Het debuut Ignorance uit 1987 is een goede plaat maar The American Way (1990) is net even iets beter qua songs, en Crimes Against Humanity blijft een krachtig nummer:
Toxins, pollutants and poisonous gasses
Without notice take their toll on the masses
Air becomes thicker than the water we drink
People unaware of the spread of disease
Smoke fills the sky and the sun disappears
Rain from above is like acid filled tears
The fragile balance of sky and earth has been altered forever
Harmony disturbed
94. Phlebotomized - Immense Intense Suspense / Barricade (1994)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/203000/203010.jpg?cb=1676962712
Ooit begonnen onder naam Bacterial Disease, reken ik Phlebotomized tot één van de betere bands van Nederland. Immense Intense Suspense maakte een verpletterende indruk op mij toen het album uitkwam, de Avant-garde/Doom metal is een genot om naar te luisteren. Nederland had in die tijd überhaupt een behoorlijk aantal goede bands, Mourning, Sempiternal Deathreign, Solstice, Celestial Season om er een paar te noemen. Phlebotomized maakt nog steeds prima albums maar met zero originele leden.
93. Sick of it All - Scratch the Surface (1994)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3841.jpg?cb=1595280566
Sick of it All. New York Hardcore. Ik las de stukjes over hardcore van Onno Cro-Mag (Aardschok) altijd met veel belangstelling. Op die manier (en luisteren in de platenzaal LaLaLand in Den Haag of het ook wat was) een aantal bands ontdekt, zoals Cro-Mags, Biohazard, Murphy’s Law, Merauder, Agnostic Front en dus ook Sick of it All. Scratch the Surface blijft voor mij het beste nummer van Sick of it All, ook live gezien een paar keer en altijd gaan ze tot het gaatje, alles geven. De vijf neefjes van Robert De Niro uit de film Bronx Tale, althans met een beetje fantasie. Fantastische band. Helaas alle activiteiten dit jaar moeten stilleggen omdat zanger Lou Koller ernstig ziek is.
92. Sacred Reich - Crimes Against Humanity (1990)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/29000/29635.jpg
Voor Sacred Reich heb ik altijd een zwak gehad. De teksten van 34 jaar geleden zijn nu nog steeds actueel. Phil Rind heeft altijd al een sterke mening over politiek, oorlogen, milieu, corruptie en over de maatschappij in het algemeen, of je het met hem eens bent of niet. Een goede onderbouwde mening is altijd welkom in een discussie. Sacred Reich heb ik leren kennen via Vara’s Vuurwerk en later voor het eerst live gezien op Dynamo Open Air 1989 en inmiddels vijf keer gezien. Het debuut Ignorance uit 1987 is een goede plaat maar The American Way (1990) is net even iets beter qua songs, en Crimes Against Humanity blijft een krachtig nummer:
Toxins, pollutants and poisonous gasses
Without notice take their toll on the masses
Air becomes thicker than the water we drink
People unaware of the spread of disease
Smoke fills the sky and the sun disappears
Rain from above is like acid filled tears
The fragile balance of sky and earth has been altered forever
Harmony disturbed
1
geplaatst: 5 juli 2024, 00:06 uur
Mooi begin Von Helsing. Leuk om te lezen dat hier nog echte metal broers rondhangen.
Enkele bands die ik wel een beetje ken (Hallows Eve en Sadist), enkele albums die we ooit hadden (Master en Trouble) maar ook namen die me niks zeggen. En met Sacred Reich de eerste band die ook kandidaat was voor in mijn lijst maar uiteindelijk geen plaats kreeg.
Enkele bands die ik wel een beetje ken (Hallows Eve en Sadist), enkele albums die we ooit hadden (Master en Trouble) maar ook namen die me niks zeggen. En met Sacred Reich de eerste band die ook kandidaat was voor in mijn lijst maar uiteindelijk geen plaats kreeg.
8
geplaatst: 5 juli 2024, 22:09 uur
91. Theatre of Tragedy - Aœde (1998)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5449.jpg
Aégis van Theater of Tragedy is een bijzonder romantisch gothic/doom album, gezongen in vroegmodern Engels (op één song na), en bevat één verhaallijn. Deze rode draad wordt telkens in een ander perspectief belicht per lied. De toen pas 22-jarige Liv Kristine klinkt fantastisch en betoverend mooi in combinatie met de mannelijke vocalen van Raymond István Rohonyi.
90. Infectious Grooves - Groove Family Cyco (1994)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/19000/19493.jpg
Waar Suicidal Tendencies had moeten staan kies ik voor Infectious Grooves, een band met drie leden (destijds) die in ST zaten. Het debuut vond ik wel leuk maar niet bijzonder en wat aan de melige kant. Het derde album Groove Family Cyco beviel mij een stuk beter waarvan de titletrack nog regelmatig hier gedraaid wordt. Het tweede album ken ik niet echt, volgens mij left-overs van het eerste album. Groove Family Cyco is erg aanstekelijk met een lekkere groovy en funky bass van Robert Trujillo en een lekker ritme.
89. Omen - At All Cost (1986)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/45000/45888.jpg?cb=1603715972
Platen van Omen kwam ik vroeger altijd in de uitverkoopbakken van Free Record Shop tegen. Omen heeft een rits platen uitgebracht waarvan mijns inziens de eerste drie aan te raden zijn. At All Cost staat op het derde album uit 1986 (The Curse) en is een heerlijk melodieus US power nummer met een mooi intro. Vooral de stem van J.D. Kimball (R.I.P.) bevalt hier erg goed in de combinatie met de solo’s en gitaarriffs
88. Death Angel - 3rd Floor (1988)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/26000/26028.jpg?cb=1701419616
Death Angel heb ik altijd een bijzondere thrash band gevonden. Opgericht door drie neefjes in 1982 waarbij de jongste (de drummer) slechts 10 jaar was en zes jaar later brachten ze het tweede album uit, de opvolger van het briljante The Ultra-Violence uit 1987 (geproduceerd door Davy Vain van de glam metal band Vain). Ik heb gekozen voor de opener van het tweede album, 3rd Floor. Lekkere onstuimige oldschool thrash van een band die nu nog steeds goede albums uitbrengt.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5449.jpg
Aégis van Theater of Tragedy is een bijzonder romantisch gothic/doom album, gezongen in vroegmodern Engels (op één song na), en bevat één verhaallijn. Deze rode draad wordt telkens in een ander perspectief belicht per lied. De toen pas 22-jarige Liv Kristine klinkt fantastisch en betoverend mooi in combinatie met de mannelijke vocalen van Raymond István Rohonyi.
90. Infectious Grooves - Groove Family Cyco (1994)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/19000/19493.jpg
Waar Suicidal Tendencies had moeten staan kies ik voor Infectious Grooves, een band met drie leden (destijds) die in ST zaten. Het debuut vond ik wel leuk maar niet bijzonder en wat aan de melige kant. Het derde album Groove Family Cyco beviel mij een stuk beter waarvan de titletrack nog regelmatig hier gedraaid wordt. Het tweede album ken ik niet echt, volgens mij left-overs van het eerste album. Groove Family Cyco is erg aanstekelijk met een lekkere groovy en funky bass van Robert Trujillo en een lekker ritme.
89. Omen - At All Cost (1986)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/45000/45888.jpg?cb=1603715972
Platen van Omen kwam ik vroeger altijd in de uitverkoopbakken van Free Record Shop tegen. Omen heeft een rits platen uitgebracht waarvan mijns inziens de eerste drie aan te raden zijn. At All Cost staat op het derde album uit 1986 (The Curse) en is een heerlijk melodieus US power nummer met een mooi intro. Vooral de stem van J.D. Kimball (R.I.P.) bevalt hier erg goed in de combinatie met de solo’s en gitaarriffs
88. Death Angel - 3rd Floor (1988)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/26000/26028.jpg?cb=1701419616
Death Angel heb ik altijd een bijzondere thrash band gevonden. Opgericht door drie neefjes in 1982 waarbij de jongste (de drummer) slechts 10 jaar was en zes jaar later brachten ze het tweede album uit, de opvolger van het briljante The Ultra-Violence uit 1987 (geproduceerd door Davy Vain van de glam metal band Vain). Ik heb gekozen voor de opener van het tweede album, 3rd Floor. Lekkere onstuimige oldschool thrash van een band die nu nog steeds goede albums uitbrengt.
1
geplaatst: 6 juli 2024, 12:05 uur
Alleen die van Theatre of Tragedy heb ik niet (wel Velvet Darkness They Fear en Forever Is the World). Aœde is een mooi nummer. Met die nogal monotone zang van Raymond István Rohonyi moet ik spontaan aan Katatonia denken. En de keyboards lijken recht uit de 80s new wave te komen.
Van Omen had ik In the Arena van het debuut genomineerd. Grote fan van de band ben ik niet en hun derde vonden we destijds niet veel soeps. Maar ik moet bekennen dat At All Cost me aangenaam verrast. Hele album nog maar eens uit de platenkast trekken.
Van Death Angel wilde ik zeker een nummer kiezen. Was een van mijn favoriete bands door hun eigenzinnige thrash. Maar nu heb ik minder een klik met hun oude werk. Frolic Through the Park vind ik wel hun beste van toen. En 3rd Floor blijft lekker.
Van Omen had ik In the Arena van het debuut genomineerd. Grote fan van de band ben ik niet en hun derde vonden we destijds niet veel soeps. Maar ik moet bekennen dat At All Cost me aangenaam verrast. Hele album nog maar eens uit de platenkast trekken.
Van Death Angel wilde ik zeker een nummer kiezen. Was een van mijn favoriete bands door hun eigenzinnige thrash. Maar nu heb ik minder een klik met hun oude werk. Frolic Through the Park vind ik wel hun beste van toen. En 3rd Floor blijft lekker.
1
geplaatst: 6 juli 2024, 13:58 uur
Kronos schreef:
Alleen die van Theatre of Tragedy heb ik niet (wel Velvet Darkness They Fear en Forever Is the World). Aœde is een mooi nummer. Met die nogal monotone zang van Raymond István Rohonyi moet ik spontaan aan Katatonia denken. En de keyboards lijken recht uit de 80s new wave te komen.
Van Omen had ik In the Arena van het debuut genomineerd. Grote fan van de band ben ik niet en hun derde vonden we destijds niet veel soeps. Maar ik moet bekennen dat At All Cost me aangenaam verrast. Hele album nog maar eens uit de platenkast trekken.
Van Death Angel wilde ik zeker een nummer kiezen. Was een van mijn favoriete bands door hun eigenzinnige thrash. Maar nu heb ik minder een klik met hun oude werk. Frolic Through the Park vind ik wel hun beste van toen. En 3rd Floor blijft lekker.
Alleen die van Theatre of Tragedy heb ik niet (wel Velvet Darkness They Fear en Forever Is the World). Aœde is een mooi nummer. Met die nogal monotone zang van Raymond István Rohonyi moet ik spontaan aan Katatonia denken. En de keyboards lijken recht uit de 80s new wave te komen.
Van Omen had ik In the Arena van het debuut genomineerd. Grote fan van de band ben ik niet en hun derde vonden we destijds niet veel soeps. Maar ik moet bekennen dat At All Cost me aangenaam verrast. Hele album nog maar eens uit de platenkast trekken.
Van Death Angel wilde ik zeker een nummer kiezen. Was een van mijn favoriete bands door hun eigenzinnige thrash. Maar nu heb ik minder een klik met hun oude werk. Frolic Through the Park vind ik wel hun beste van toen. En 3rd Floor blijft lekker.
Omen is inderdaad niet zo interessant, maar At All Cost steekt er met kop en schouder bovenuit. Door dit nummer luistert het album ook beter weg. Als geheel is het album toch wel goed te noemen.
6
geplaatst: 6 juli 2024, 15:56 uur
87. Last Descendants - Vision
https://www.musicmeter.nl/images/cover/73000/73298.jpg
One Nation Under God van Last Descendants is een underground klassieker, destijds uitgebracht in 1988 door Aaarrg Records. De band brengt eigenzinnige US Power Metal met thrash invloeden en hebben zowaar een geheel eigen geluid. Soms klinkt het wel iets rommelig maar dat heeft ook zijn charme daar het album als geheel staat als een huis.
“…open the door to peace of mind, open the fucking door…”
86. Zemial - Pharos
https://www.musicmeter.nl/images/cover/393000/393111.jpg
Het Griekse Zemial is ooit begonnen in 1992 als een black metal band maar later ook elementen van progressive rock and thrash toegevoegd aan het geluid. Het tweede en tot nu toe laatste album Nykta (2013) is in mijn ogen een meesterwerk.
Het laatste nummer Pharos vat goed samen wat je van het hele album kan verwachten. Het laatste nummer van het album is een hommage aan John Cage's 4:33.
85. Tristania - My Lost Lenore
https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5445.jpg
De volgende in mijn overzicht is Tristania. Het album Widow's Weed is absoluut, zonder twijfel, een standaard werkje voor hoe gothic metal hoort te klinken. Prachtig en donker, symfonisch zo nu en dan en een geweldige klank.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/73000/73298.jpg
One Nation Under God van Last Descendants is een underground klassieker, destijds uitgebracht in 1988 door Aaarrg Records. De band brengt eigenzinnige US Power Metal met thrash invloeden en hebben zowaar een geheel eigen geluid. Soms klinkt het wel iets rommelig maar dat heeft ook zijn charme daar het album als geheel staat als een huis.
“…open the door to peace of mind, open the fucking door…”
86. Zemial - Pharos
https://www.musicmeter.nl/images/cover/393000/393111.jpg
Het Griekse Zemial is ooit begonnen in 1992 als een black metal band maar later ook elementen van progressive rock and thrash toegevoegd aan het geluid. Het tweede en tot nu toe laatste album Nykta (2013) is in mijn ogen een meesterwerk.
Het laatste nummer Pharos vat goed samen wat je van het hele album kan verwachten. Het laatste nummer van het album is een hommage aan John Cage's 4:33.
85. Tristania - My Lost Lenore
https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5445.jpg
De volgende in mijn overzicht is Tristania. Het album Widow's Weed is absoluut, zonder twijfel, een standaard werkje voor hoe gothic metal hoort te klinken. Prachtig en donker, symfonisch zo nu en dan en een geweldige klank.
1
geplaatst: 6 juli 2024, 17:44 uur
Last Descendants kwam ook in aanmerking voor mijn lijst maar aangezien het niet op Spotify staat al snel weggelaten. Zoals bij bijna alle albums op Aaarrg hoor je er de hand van producer Ralf Hubert (Mekong Delta) in. Alleen de zanger vind ik niet helemaal geweldig.
Zemial ken ik niet maar dit klinkt zeker wel interessant. Een beetje van de rest van het album beluisterd en misschien toch nog iets teveel black metal voor mij.
Het debuut van Tristiana leerde ik van mijn oudere broer kennen maar ik was niet meer erg into metal toen en al helemaal geen gothic. Intussen de schade wel wat ingehaald. Voor zover ik er iets van ken een van de beste bands in het subgenre.
Zemial ken ik niet maar dit klinkt zeker wel interessant. Een beetje van de rest van het album beluisterd en misschien toch nog iets teveel black metal voor mij.
Het debuut van Tristiana leerde ik van mijn oudere broer kennen maar ik was niet meer erg into metal toen en al helemaal geen gothic. Intussen de schade wel wat ingehaald. Voor zover ik er iets van ken een van de beste bands in het subgenre.
7
geplaatst: 7 juli 2024, 20:14 uur
84. Racer X - Street Lethal (1986)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/38000/38235.jpg?cb=1546927767
Raxer X komt uit de stal van Mike Varney (Shrapnel Records). 1986 was het perfecte jaar voor mij om zo veel mogelijk releases van dit label te bemachtigen, Chastain, Vinnie Moore, Tony McAlpine, Dr. Mastermind, noem ze allemaal maar op. Heerlijk gitaargeweld en de ene nog spectaculairder dan de andere. Racer X met het titelnummer Street Lethal moest hoe dan ook in mijn lijst. Heerlijk nummer met natuurlijk Paul Gilbert op gitaar.
83. Cemetery of Scream - And Just the Birds... / Apocalyptic Visions (Part II) (1995)
https://i.discogs.com/Kr6CXM2Fy4h3MS7Ohwqpoyg9BF4FjK8vz-MluvNYZrw/rs:fit/g:sm/q:90/h:600/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTY1Mzk2/NC0xMzg4NjMwNDIw/LTg2MjIuanBlZw.jpeg
Het Poolse Cemetery of Scream leverde in 1995 met Melancholy een dijk van een doom/death album af. Paradise Lost zette mij in 1990 op het juiste spoor en via My Dying Bride en Anathema kwam ik uit bij allerlei obscure bands die uitblonken in dit genre (later ook funeral death). Wat mij betreft is Melancholy een aanrader. And Just the Birds... is een mooi stukje muziek en is eigenlijk het intro naar Apocalyptic Visions (Part II).
82. Pestilence - Out of the Body (1989)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/29000/29817.jpg?cb=1578217478
Consvming Impvlse blijft in mijn ogen één van de betere death metal releases met Martin van Drunen als brulboei. Mijn interesse in Pestilence zou ik de loop van de jaren tanende worden maar Asphyx met Van Drunen volg ik nog altijd. Out of the Body is nog steeds een vet nummer met een heerlijke riff.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/38000/38235.jpg?cb=1546927767
Raxer X komt uit de stal van Mike Varney (Shrapnel Records). 1986 was het perfecte jaar voor mij om zo veel mogelijk releases van dit label te bemachtigen, Chastain, Vinnie Moore, Tony McAlpine, Dr. Mastermind, noem ze allemaal maar op. Heerlijk gitaargeweld en de ene nog spectaculairder dan de andere. Racer X met het titelnummer Street Lethal moest hoe dan ook in mijn lijst. Heerlijk nummer met natuurlijk Paul Gilbert op gitaar.
83. Cemetery of Scream - And Just the Birds... / Apocalyptic Visions (Part II) (1995)
https://i.discogs.com/Kr6CXM2Fy4h3MS7Ohwqpoyg9BF4FjK8vz-MluvNYZrw/rs:fit/g:sm/q:90/h:600/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTY1Mzk2/NC0xMzg4NjMwNDIw/LTg2MjIuanBlZw.jpeg
Het Poolse Cemetery of Scream leverde in 1995 met Melancholy een dijk van een doom/death album af. Paradise Lost zette mij in 1990 op het juiste spoor en via My Dying Bride en Anathema kwam ik uit bij allerlei obscure bands die uitblonken in dit genre (later ook funeral death). Wat mij betreft is Melancholy een aanrader. And Just the Birds... is een mooi stukje muziek en is eigenlijk het intro naar Apocalyptic Visions (Part II).
82. Pestilence - Out of the Body (1989)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/29000/29817.jpg?cb=1578217478
Consvming Impvlse blijft in mijn ogen één van de betere death metal releases met Martin van Drunen als brulboei. Mijn interesse in Pestilence zou ik de loop van de jaren tanende worden maar Asphyx met Van Drunen volg ik nog altijd. Out of the Body is nog steeds een vet nummer met een heerlijke riff.
* denotes required fields.