Mwah, we waren er pas om 18u, en 's avonds was het wel droog - enkel kut veel modder. Stonden twee uur in de file rond de ring van Antwerpen, en hebben in het begin van de middag ergens in een tankstation gekampeerd omdat het toen wel volop aan het regenen was. Uiteindelijk wel een fijne avond gehad hoor.

Ja klopt, alleen had je van die modder zaterdagavond nog een beetje last, zondag was zon beetje alles al weer weg.

Vrijdag en het grootste deel van zaterdag was het met de schoenen toch nog stevig in het slijk. Zondag was inderdaad zo goed als alles opgedroogd.

Ik heb sowieso de hele zaterdag nog in de laarzen rond gebaggerd, zondag konden zonder gezeur de sneakers weer aan

11. Angel Witch - Angel Witch (1980)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/40000/40913.jpg?cb=1569784680
Een album dat we vroeger helaas niet hadden maar dat ik wel eens gehoord had van een metalvriend. Toen ik weer lp's ging kopen zo'n vijftien jaar geleden had het tweedehands platenwinkeltje hier in de buurt een gigantische lading metal binnengekregen met heel veel van de gegeerde albums. Daar vond ik dit NWoBHM pareltje. En het nummer Angel Witch met zijn cheesy refreintje klonk meteen vertrouwd in de oren. Onvergetelijk goed. Ik ben geen liefhebber van veel herhaling maar het zinnetje you're an angel witch lijk ik nooit beu te worden. Echt een uitstekend nummer dat eigenlijk ook in mijn top tien moest. De top tien, die er nu echt aankomt.



@top100kronos

Kronos hier hebben we hem hahaha. De laatste track die ik wel 1000% had verwacht in je lijst

10. Queensrÿche - Warning (1984)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/14000/14033.jpg?cb=1552205335
In de begindagen was er weinig om je op te baseren. Aan de hoes kon je meestal wel zien dat een album heavy metal bevatte. Zeker als er een bandfoto achter op de hoes stond. En dan waren er nog een paar metal-dogma's om op te letten. Als er keyboard of synthesizer aan te pas kwam, was het waarschijnlijk geen metal maar zoete hardrock die je niet wilde. En als er bij bandleden niet alleen gitaar of bas stond, maar ook backing vocals, was het twijfelen. Dat er op de binnenhoes van dit album bij drie bandleden 'B-VOX' staat had ik in de winkel waarschijnlijk niet gezien. En met die samenzang bleek ik aanvankelijk ook wel wat moeite te hebben. Vooral in het nummer Take Hold of the Flame. Het nummer dat ik bij de eerste luisterbeurt al geweldig vond was Before the Storm, met die betoverende zanglijn. Grappig genoeg vind ik de backing vocals nu prachtig. Vol gevoel en ontroerend soms. 'We watch the sunrise, and hope' klinkt het in Before the Storm bijna als een kinderkoor. Uiteindelijk is het openingsnummer mijn ultieme favoriet geworden al had ik ook een ander nummer kunnen kiezen. De andere lp die ik toen die dag kocht was Defenders of the Faith. Allebei klassiekers. Toch niet slecht gedaan voor een veertienjarige snotneus zonder internet.



@top100kronos

Goe bezûg, Belgica!

Hohoooo WAAAAARNIIIIIIIING \m/

9. Helloween - Twilight of the Gods (1987)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2675.jpg?cb=1550119030
Tiener zijn. Niet altijd makkelijk. Als je een hekel hebt aan school, hoe kan je dan een blije puber zijn? De liefde voor muziek hielp wel. Vooral met dit album, waarop Kiske voor Helloween hetzelfde deed als Dickinson voor Iron Maiden. Meer nog was Keeper of the Seven Keys een warm lichtpuntje in een wereld met een koude oorlog, te veel ruzie met ouders en te weinig schoolvakanties. In tien jaar tijd van 'there's no future' (Sex Pistols) naar 'we all live in future world' (Helloween). Het idee dat de toekomst niet noodzakelijk slecht zou zijn. Twee jaar later viel de Berlijnse Muur. Niet dat de wereld op zich steeds beter bleef worden, maar met wat geluk leer je steeds beter er het beste van te maken. Als ik nu Twilight of the Gods beluister maakt mijn hart een sprongetje, heb ik kippenvel van kop tot teen en krijg ik tranen van geluk in mijn ogen. Helemaal anders dan het catharsis waarvan in dit topic al sprake was, maar dat zo'n vreugde evaren kan worden door in te pikken op de pure levensenergie die doorheen de muziek stroomt (wat ik bij Iron Maiden al schreef) zou ik gerust ook spiritueel durven noemen.



@top100kronos

Mooi, die blijft " leuk".

Ai, met Helloween heb ik dan minder. Pijnlijk om die boven Queensrÿche te zien staan.

Het verschil in positie is te verwaarlozen eigenlijk. Beide albums op 5* staan. Wat muzikale schoonheid betreft schat ik Queensrÿche hoger in maar Keeper of the Seven Keys was mijn absoluut favoriete album gedurende minstens een zomer met een heerlijke vakantieliefde.

-------

Nog acht nummers te gaan, maar enkel van bands die al gepasseerd zijn. Het zou wel straf zijn als er nog acht bands bestonden die voorgaande overtreffen.

8. Mercyful Fate - Satan's Fall (1983)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1326.jpg?cb=1573379255
Als geheel album vind ik Don't Break the Oath nog een beetje beter dan Melissa, maar hier staan voor mij enkele nummers op die een grotere impact hadden, mede doordat ik het eerder kende. Satan's Fall is zo'n nummer als Phantom of the Opera van Iron Maiden waarin verschillende muzikale thema's verwerkt zitten. Ik kon mijn oren echt niet geloven toen. Wat een trip, wat een ervaring.

Home... Come home
Evil messengers with blood stained wings
Home... Come home
Home... Come home

De rillingen liepen over mijn rug.
En dan dit stukje waarbij de tweede keer op de plaats van de vraag alleen nog gelach overblijft. Een hels uitlachen.

Is it Satan's fall?
No... It's Satan's call

Maar elk nummer van de a-kant had hier kunnen staan. Je heb metal en je hebt edelmetaal. Ik vind de muziek op de twee eerste albums van Mercyful Fate echt waanzinnig als totaalpakket. De nummers, de klank, de gitaarrifs en -solo's, de zang van King Diamond, het past allemaal zo griezelig perfect bij elkaar en is wat mij betreft nog steeds onovertroffen als soundtrack van de hel.



@top100kronos

7. Fates Warning - The Eleventh Hour (1991)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/25000/25122.jpg?cb=1547223269
Fates Warning is de enige metalband waarvan ik albums bleef kopen in de periode dat ik zo goed als geen metal beluisterde. En Fates Warning was ook de band waarmee de liefde voor het genre weer aangewakkerd werd. Dat was in het voorjaar van 2008 met dit nummer. Ik zat bij mijn lief in Nederland wat op YouTube te zoeken en kwam bij een live uitvoering van dit nummer uit. Het sterkte mij in de overtuiging dat je geen metal liefhebber moet zijn om sommige nummers van Fates Warning mooi te vinden. Blijkbaar had ik de cd ooit verkocht want ik herinner me dat ik na het meerdere keren bekijken van dit filmpje de cd online besteld heb. Later dat jaar zag ik Awaken the Guardian op lp liggen. Oude platendraaier van stal gehaald en wat ik al schreef, zo begon ook het platen verzamelen weer. Met een nieuwe van Metallica (Death Magnetic) en het ontdekken van Opeth was het compleet. Net als bijna dertig jaar eerder raakte ik helemaal in de ban van het genre. Dat voelde als thuiskomen na vele lange en verrijkende muziekreizen. Het gebeurde enkele keren dat ik een nacht niet sliep maar bleef muziek beluisteren tot in de ochtend, dan naar de stad vertrok om nog wat cd's te gaan kopen.
Vandaag vraag ik me af of ik sentimenteler word met de leeftijd. Ik geniet steeds meer van dit nummer. Hoe mooi kwetsbaar en tegelijk krachtig klinkt dat 'ooh ooh oh, owhoohohoohooooho' wel niet. Hoe mooi de dynamiek tussen verstild en energiek in het nummer. En Ray Alder op de top van zijn kunnen, met enkele heerlijk hoge uithalen, op de juiste plaats in de bespiegelende tekst. Weinig andere artiesten als Jim Matheos kunnen zo mooi de melancholie verklanken in metal muziek. Met A Pleasant Shade of Gray als hoogtepunt. En het hoeft geen metal te zijn, zoals dit pareltje, onder zijn eigen naam uitgebracht.



@top100kronos

6. Scorpions - Blackout (1982)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2036.jpg
Het zou mooi zijn om het eerste nummer van mijn eerste lp op de eerste plaats te zetten, maar helaas, net niet in de top 5. Die eerste lp kopen voelde als een nieuwe fase in mijn leven. Het nummer Arizona had ik op de radio gehoord en mijn oudere broer vertelde dat Scorpions heel goed was. Wat meer hardrock. Maar nadat ik er met een bang hart op de fiets in geslaagd was de lp ongeschonden thuis te krijgen, stelde ik vast dat het openingsnummer er toch wel keihard in knalt. En dan het gitaartje dat er de hele tijd doorheen scheurt. Die schreeuwerige zang. Is dit geen metal? In ieder geval precies wat ik wilde horen. Klaus Meine ging over de limiet, verloor zijn stem tijdens de opnamen en dacht dat zijn carrière voorbij was. Gelukkig herstelde hij. Mijn favoriete nummer was No One Like You, dat begint met die ontzettend melodieuze sologitaar. De gevoeligheid voor melodie komt altijd terug bij mij. Of het nu pop, rock, jazz of klassiek is.
Als extraatje nog twee bijzondere ervaringen met dit album. Mijn oude exemplaar is behoorlijk grijs gedraaid en de hoes draagt ook een heel verleden. Toen ik in 2008 weer platen ging verzamelen vond ik in een tweedehands platenzaak een nog heel gaaf exemplaar. Heel even was er twijfel, want immers een lp die ik al had. Maar wellicht doordat die lp er echt als nieuw uitzag, dook in mij ineens even het twaalfjarige jongetje op dat 26 jaar eerder in de winkel stond met de lp nog nieuw in zijn handen. Weg twijfel. Met de lp en dat jongetje in mij ben ik naar huis gegaan.
Een andere ervaring nog niet zo lang geleden is een luisterervaring. Hoewel ik reeds lange tijd 5* bij het album heb staan kon ik er altijd wel enkele niet storende minpuntjes bij bedenken. Vooral als een refrein naar mijn smaak te vaak herhaald wordt. Maar deze keer klonk het tot in elk detail onaards volmaakt. Ik vind dat straf, hoe de beste muziek die je al zo lang kent nóg beter kan worden.



@top100kronos

Ik zou denken dat het niet zo moeilijk kan zijn te voorspellen welke vijf bands in mijn top 5 staan. Iemand die een gokje wil wagen, met ook nog een volgorde?

Ik gok op Iron Maiden, Black Sabbath, Celtic Frost, Judas Priest en Metallica.

Mercyful Fate twee jaar geleden op het toen wel Graspop gezien, holy tieten wat was dat ZIEK!!! En dat op de eerste dag als afsluiter, waaanzin!

Blackout is ook mijn favoriet van de Scorpions, beide keren Graspop toch weer fenomenaal, hoop ze minimaal nog één keer wel te zien.

AI bedoelt u?

Nee.

OH. NO. sorry man.

Marr ik zie een hoop leuke dingen hier… mis ook wel wat; Heir Apparent, Warrior, Hades… Jason Becker. Naja…

En ze zitten niet in mijn top 5.

Alleen Hades heb ik overwogen maar een keer zanger Alan Tecchio (met Watchtower) vond ik wel genoeg.

Ga ik niet doen, maar er is plenty to find… Nasty Savage, Agent Steel, Last Descendants + more…

Overwogen is good enough.

5. Megadeth - Wake up Dead (1986)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2509.jpg?cb=1599423196
Ook nog een van de weinige lp's die ik nooit verkocht heb en gelukkig maar want niet makkelijk opnieuw te vinden, zeker niet met een hoes in near mint conditie. Het vinyl ziet er ook nog goed uit maar heeft wel heel veel rondjes gedraaid. Deze tweede was een enorme verbetering ten opzichte van het debuut. Eindelijk een goede productie waardoor ten volle van de riffs genoten kan worden. Merk je meteen al in de kopstoot van een opener die Wake Up Dead is. Een nummer zonder refrein maar des te meer gitaarrifs en -solo's. Intussen speelt zich in weinig woorden een spannend verhaal af waarin de protagonist (Dave?) zijn leven riskeert.



@top100kronos

4. Black Sabbath - Sweet Leaf (1971)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/600.jpg
Eerst even de rook uit de longen kuchen en dan gaan we van start met een monsterrif die als een pletwals over je heen komt. Alright now! Won't you listen!, horen we Ozzy ergens in de verte boven al dat geweld uit komen. De weinige tekst in het begin van de tweede strofe is ook cool. I love you.... Oh you know it... In een nummer met zoveel groove is het moeilijk afwisseling te brengen maar Sabbath doet het schijnbaar moeiteloos en bijna onopgemerkt kom je te midden van een snel stuk waarin alle instrumenten de strijd met elkaar aangaan tot de monsterrif weer orde op zaken stelt. Ik vond Paranoid al een geweldig album. Mijn oudere broer kocht Master of Reality en het heerlijke geluid viel me meteen op. Een nog strakker en beter geproduceerd geheel met moddervette gitaren die de boventoon voeren. Mijn favoriete Sabbath album.



@top100kronos

Blackout en Sweet Leaf! Master of Reality is ook m'n faffie Sabbath, zij het nipt.

3. Iron Maiden - Charlotte the Harlot (1980)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/627.jpg?cb=1507974555
Dat er eentje van Iron Maiden in de top 3 staat zal niemand verrassen maar dat het Charlotte the Harlot is waarschijnlijk wel, want blijkbaar zijn niet veel mensen zo gek op dit nummer als ik. Bij de statistieken op MusicMeter staat het zelfs helemaal onderaan. Op een album met alleen maar goede nummers is dat natuurlijk geen schande, maar ik had het toch niet als laatste verwacht. Het is een snel agressief nummer. Met de 'moeilijke' gitaarrif (op 0'48") is duidelijk dat Iron Maiden al van in het begin ook inspiratie haalde uit progressieve rock. Maar het mooist is het trager deel waarin Di'Anno zich op z'n allerbest laat horen. Wat een zanger. Een stem als een klok. Past als gegoten bij deze vroege Maiden. Ook weer een lp van mijn oudere broer en het eerste echte heavy metal album dat we hadden. Ik had zoiets nog nooit gehoord en het was wel even wennen moet ik bekennen, maar de verslaving volgde al snel en daar ben ik niet meer van afgeraakt.



@top100kronos