Prima rijtje weer.

Akhlys leverde een van de sterkste black metal-georiënteerde albums van 2020 af. Een muur aan geluid van ongemakkelijk kronkelende melodielijnen terwijl een demon links en rechts in je oor ligt te snerpen. Het is een recept dat als muzikale ervaring het gevoel van een slaapverlamming probeert op te roepen en hoewel het gelukkig niet zo angstaanjagend is als een echte aanval van dit syndroom werkt het wel. Ik lijd zelf overigens al sinds mijn vijfde aan slaapverlamming.

Mijn eerste Death nummer en dat staat nog altijd overeind. Heerlijk zompige death metal van de oude Floridiaanse stempel.

Dit epos van Voivod roept inderdaad dat leuke 50s Sci-Fi sfeertje op. Voivod is altijd een markante band geweest en het heeft voor mij ook een tijdje geduurd voordat het kwartje viel, maar eenmaal dat kwartje valt, word je helemaal ingepakt door de genialiteit van deze Frans-Canadezen.

Met dit werk van Dio ben ik wat minder bekend. Zeker een leuk heavy metal nummer.

Caligula's Horse mag ik ook graag. Ik weet niet of ik ze even geweldig zou vinden als ze Jim Grey niet achter de micro zouden hebben staan, maar ze hebben nu eenmaal Jim Grey en zijn plezierige vocale werk tilt de band naar de bovenste regionen van de moderne harde prog.

Amenra...tja...het is met reden natuurlijk de grote trots van de Belgische harde muziek. Dit nummer was een van mijn eerste ervaringen met de band en het blijft een meesterstukje.

Paysage d'Hiver bracht vorig jaar nog zo'n black metal topper uit en bewees hiermee nogmaals een van de grote meesters van de lo-fi te zijn. Dat dit niet voor iedereen zal zijn, daar kan ik zeker inkomen, maar ik kan hiervan urenlang met volle teugen genieten.

Deathspell Omega is zoal een krankzinnige band en je kiest er met deze track nog een van hun meest krankzinnige momenten uit - maar wat een topklasse. Chaotisch, gestoord en luguber.

Wolves in the Throne Room laat dan weer op meesterlijke wijze een melancholische op post-metal gebaseerde variant van het black-getinte genre zien. Deze track is absoluut een van de mooiste momenten uit de discografie van de band.

39-35

Melinoë van Akhlys werd op de valreep één van mijn favoriete albums uit 2020. Enorm naargeestige black metal van de illustere Meester der Nachtmerries, Naas Alcameth. Dark ambient black metal, wordt dit wel 'ns genoemd, en daar ik geheel inkomen!

Barney noemt dit een snel nummer, maar daar ben ik niet geheel mee akkoord. Het zit namelijk vol heerlijke tempowisselingen; het onvergelijkbare vernuft dat Schuldiner op later werk tentoon zou spreiden, is hier reeds duidelijk aanwezig; een wonderlijk voorsmaakje, als het ware.

Krankzinnig epos van Voivod, deze Canadese band heeft wellicht één van de meest uiteenlopende, interessante discografieën in het metalwereldje. Dit nummer duurt zomaar even 1057 seconden (om het een keertje op die manier uit te drukken), en lijkt wel uit 4 à 5 segmenten te bestaan. Veel variatie, veel vernuft, veel creativiteit. Toptrack!

Op 36 vinden we niets. Daarover kan ik dan ook niet veel melden.

Sterk nummer alweer van Dio, Ronnie James was één van de beste metalzangers ooit, als je 't mij vraagt. Wat zwaarder dan we van Dio gewoon zijn, maar het werkt wel.

36. Fates Warning - The Ivory Gate of Dreams
Even een fout corrigeren. Geen probleem! Zoals vroeger aardewerkpotten smaakvol gelijmd werden met goud, wordt mijn lijst alleen maar mooier door het invoegen van deze epic. Na een akoestisch intro snelt een sprintend basritme naar strak drumspel. Raggende gitaren en genereus gekrijs vestigen vervolgens een authentiek jaren 80-sfeertje. De ambities zijn niettemin uitbundiger; het is een echte epiek;. De overgangen voelen echter ruw aan, alsof segmenten tussentijds zijn ingevoegd. Het rauwe karakter creëert gelukkige een ongedwongenheid die ik prettig vind. Een heavymetalreis, met gitaarspel dat het kippenvel verhoogt. Het is een nummer dat je het best per koptelefoon kan bezichtigen.

https://filmforum.org/do-not-enter-or-modify-or-erase/client-uploads/curse-of-the-demon-thumb.jpg
<…… 6 doodsschreuwen en lovecraftiaanse horrors later>
Goed we zijn aanbeland bij:

29. Virgin Black - Requiem, Kyrie
Het is tijd voor wat religieuze verheffing: al; is het in de vorm van een begrafenis. Deze band verzorgt het slotakkoord voor een leven in zonde. Slepende, loodzware vioolklanken vestigen een lange processiemars. Uiteraard is de toon droevig en is er klaagzang aanwezig. Groots en meeslepende zal dit leven worden afgesloten . De begrafenis blijkt een lange zit te zijn: dit is nog slechts de opening van het tweede deel. Indien de klassieke muziek is ontbonden, zal nochtans de metal starten Nog niet op dit nummer, maar wel als het kadaver ten reste wordt gelegd.

28. Cult Of Luna & Julie Christmas -The Wreck Of S.S Needle
Beklemmend, verontrustend en vernietigend. Dit schip wordt getrokken naar de diepste krochten van de hel. Toepasselijk want Julie Christmas kan schreeuwen als een demon. Haar handlangers zijn vernielzuchtige klanken die een bezwerend nihilisme toevoegen. Alles zal eindigen! Heftige muziek, maar als het iets creëert, is het wel kippenvel

27. Shape Of Despair - Monotony Fields
Een recente ontdekking voor mij. Dit nummer creëert een ijskoud winterlandschap waarbij bloed bevriest en waar botten van bomen schetsen wat ooit bloeide. De grunts zijn niet eens zo agressief; eerder getekend. Een robuuste vertelling van het verloren vroeger. De herhalende ritmes bevestigen dat niets tragischer is dan het consequent voortduwen naar een voorzienbaar einde. De velden van monotonie zijn derhalve het onbreekbare verval. We kunnen slechts hopen op een nieuwe lente.

26. Slayer - Raining Blood
Een bliksemschicht landt; de hemel breekt open en de regen is rood. Nee, het is niet aartsengel Gabriel, maar het zijn de duivelse klanken van Tom Araya en handlangers. Rennen? Vluchten? Nee, een overweldigende , hysterische verdrukkingstocht ter ontsnapping van een alom aanwezige horror. Muzikaal is gelukkig wel. Indringende trashmetal met agressieve melodieën. . De Apocalyps is niet vaak zo aangenaam.

25. Pain of Salvation-Beyond the Pale
In hun hoogtijdagen was Pain Of Salvation een intrigerende band met opvallend heftige teksten. Ver verwijderd van de elven en aliens die normaliter progrocklyrics huisvesten. Daarenboven is het stemgebruik onderscheidend. Het heeft zelfs wat weg van Mike Patton. De ondersteunende muziek is agressief. Zo wordt een welhaast punky ritme overvallen door uitbundige baspartijen. Gierende gitaren staan in de startblokken. Het is een wrange realisatie van morele overschrijding die steeds nadrukkelijk aanleiding geeft tot paniek. Mokerslagen zijn niet vaak zo muzikaal.

36: Fates Warning: Aardig, maar niet helemaal geslaagde epic, maar had zijn momenten. Voelde soms iets te geforceerde spanningsopbouw en wisselingen. Arch kan ik ook niet altijd hebben, hoewel ik zijn kwaliteiten erken. Moet hem misschien nog een keer luisteren.

29: Virgin Black: Mooie religieuze, plechtige sfeer. Mijn oren waren gespitst, maar gebeurt toch iets te weinig over het geheel genomen.

28: Cult of Luna vind ik niet altijd gaaf, maar dit vond ik nou een sterk nummer met de kenmerkende Julie Christmas op de vocalen. Het nummer weet ook sterk, doch niet cheesy (dat staat deze band niet zo), te climaxeren.

27: Shape of Despair vond ik goede, logge doom. Precies goed geproduceerd, lekker.

26: Geen fan van Slayer, maar Raining Blood heeft toch eigenlijk wel wat. Het blijft een overrompelende band voor die tijd, met zowel technisch vernuftige als boeiende riffs.

25: En we sluiten vandaag af met het beste nummer op het beste album van Pain of Salvation. Intrigerend, sterk opgebouwd, emotioneel nummer vol goede hooks.

Volgens mij valt het wel mee met het niet zo ingewijd zijn in de metalscene.

Fates Warning reken ik tot mijn favorieten binnen de harde prog en dit epos is een van hun klassiekers. Ray Alder klinkt nog wat jeugdiger en hoger op dit album, maar ook hier weer laat hij horen waarom hij bij de groten van het genre gerekend mag worden.

Dit album van Virgin Black moet eigenlijk in zijn geheel beluisterd worden, daar het is een 50% orkestraal gothic en 50% doom metal werkstukje is. Deze track is volledig orkestraal en metal is er niet meteen te bespeuren, maar het is evenzeer enorm mooi. Symfonisch en metal doet het bij mij niet altijd even goed, maar Virgin Black weet doorgaans raak te slaan.

Cult of Luna vind ik altijd top en ook deze opname met Julie Christmas is weer een mooie treffer in de winkelhaak. Ik ben bevooroordeeld natuurlijk...de sound van de band krijgt me altijd wel weer enthousiast.

Shape of Despair is in dit topic al vaker de revue gepasseerd. Logisch, aangezien het algemeen genomen een van de meest geliefde bands binnen het niet zo makkelijke funeral doom genre is. Deze track zou voor de niet-ingewijden eigenlijk een mooie kennismaking met de band zijn: het laat een voor de funeral doom darmwave-achtige "zachtere" sound horen - in vergelijking met de psychedelische horror van bijvoorbeeld een Esoteric of het "George A. Romero" aura van een Evoken - en is daarom mooi behapbaar.

Slayer is nog zo'n band waar je me niet meteen iets slechts over zal horen zeggen. Ik heb van deze track live mee te maken nog eens een gekneusde schouder aan overgehouden en dat was het volkomen waard.

Prachtige afsluiter van een van Pain of Salvation's sterkste albums. De band weet als geen ander zowel emotioneel als "quirky" uit de hoek te komen.

29-25 (en 36)

Fates Warning is een band waar ik niet zo veel van ken. Deze track hoorde ik voor het eerst. Absoluut niet slecht en het luistert goed weg en zelfs de vrij hysterische vocalen van John Arch kan ik goed hebben. Zal ik het zelf nog een keer op zetten? Nee, dat niet.

Virgin Black ken ik ook niet zo goed. Deze track is mooi en erg gedragen. Klinkt als orkestrale (funeral)doom.

Cult of Luna en Julie Christmas, het was een combinatie waar ik bij de bekendmaking van de plaat van ging watertanden. Misschien kwam het omdat ik al best bekend was met het eerdere werk van Christmas, maar het voelde alsof Cult of Luna zelf te veel in zijn comfort zone bleef en Julie Christmas vooral over instrumentals zong die ook van Vertikal hadden kunnen zijn. Dat leverde nog steeds een erg goede plaat af, maar ik had er toch meer van verwacht. Live daarentegen op Roadburn 2018 (waar Mariner volledig werd gespeeld) was het echt fenomenaal.

Shape of Despair is gewoon prachtig. Inderdaad een funeraldoomband die tot de meer melodieuze en behapbare bands in het subgenre behoort, samen met een Mournful Congregation. Bloedmooie melancholische en dromerige melodieën.

Ja, Raining Blood is een klassieker. Een van de meest iconische metalintro's aller tijden. Pure razernij en die breakdown in het midden blijft bruut.

Uitstekende track van Pain of Salvation. Ik snap de Mike Patton-connectie wel, Pain of Salvation doet mij vaak denken aan een mix van Dream Theater en Faith No More.

34-30

Mooi nummer van Caligula’s Horse, misschien ook maar eens wat eerder werk van de band opsnorren, want ik ken alleen hun laatste nieuwe uit 2020. Dit nummer is vrij lang, maar verveelt geen seconde en kent een mooie opbouw.

Intense bak aardedonkere herrie van Amenra, met die indrukwekkende vocalen van Colin. Pijn is hier inderdaad wel te horen!

Intense lo-fi black metal van Paysage d’Hiver. Het Zwitserse enigma kwam ons vorig jaar verblijden met een plaat die zomaar eventjes 2 uur lang doorging. Of dat teveel van het goede is, het zou best kunnen, maar ik kan er zeker van genieten, en al helemaal van dit stuk muziek. Meesterlijke sfeer.

Het meesterwerk van Deathspell Omega is Si Monumentum Requires, Circumspice, maar het album waar dit helse nummer op staat, blijft toch niet ver achter hoor. Sowieso een lugubere, geheimzinnige band met een indrukwekkend oeuvre! De momenten waarop alles stil valt, komen misschien nog het meest binnen van al.

We sluiten af met een indrukwekkend black/post-metalepos. Wolves in the Throne Room leerde ik kennen met Celestial Lineage uit 2011, en omdat die me erg was bevallen, ben ik destijds in eerder werk gedoken. Geen seconde spijt van gehad, kwalitatief is het allemaal heel erg goed wat deze band doet/deed, en het weet nog eens te pakken ook. Dit lange nummer is één van hun beste.

36, 29-25

Fates Warning - The Ivory Gate of Dreams: Het heeft meer het karakter van een half album dan van een heel nummer, als je begrijpt wat ik bedoel, maar dat is dan meteen wel een heel fijn half album. Ik heb er met plezier naar geluisterd.

Virgin Black - Requiem, Kyrie: Droevig, mooi en een tikkeltje pretentieus.

De nummers van Cult of Luna en Shape of Despair zijn eerder langsgekomen. Nu ik ze nog eens beluister, bevalt Cult of Luna me wat beter en Shape of Despair wat minder dan bij de eerste luisterbeurt. De zang van de eerste maakt veel goed; de somberheid van de laatste ligt er te dik bovenop.

Slayer - Raining Blood: Er zijn weinig nummers die zo sterk en herkenbaar beginnen. Een terechte klassieker, maar een gekneusde schouder heb ik er niet voor over.

Pain of Salvation - Beyond the Pale: Gaat een beetje langs me heen, maar absoluut een knap geschreven nummer.

https://i.ytimg.com/vi/fUTuKaHke5o/maxresdefault.jpg

24. Mastodon - The Czar
Stap in de auto; we vermoorden de tsaar vanavond. Het zal een woeste tocht worden met contrast als moordwapen. Zo wisselt de band ijl toetsenspel af met gruizig, virtuoos gitaarspel. Een paranoïde sfeer: de meute ruikt bloed. Daar komt de escalatie; we worden omhuld door een rode golf, waarop de paniek stijgt en de klanken gewichtig hun spieren ballen. Rond acht minuten vlucht de gitaar geniepig van de plaats delict. De daad is reeds gepleegd en het nummer wordt fluisterend afgesloten.

23. Thy Catafalque - Vashegyek
Ik heb een fascinatie voor Slavische muziek. De ritmes zijn dikwijls zwierig en dansbaar, maar kennen eveneens een drang naar anarchisme. Een dronken baltsdans die omslaat naar een vechtpartij. Neem bijvoorbeeld het begin van deze compositie; het mag dan zweverig zijn, er zit overduidelijk herrie in de lucht. De metalen gruis heeft daarentegen een pakkende elegantie. Deze metalen epic verrast vervolgens frequent: zo bevat dit nummer stukken die aan het Eurovisiesongfestival doen denken., daar waar de climax klinkt als post-metal. Tussen deze uitersten balanceert deze compositie meesterlijk.

22. Edge Of Sanity - Crimson
Altijd leuk; composities die een heel album beslaan; mag je in wezen een recensie neerpennen. Het massieve begin gooit in ieder geval de luisteraar direct in het death metalgevecht. Al snel worden bezwerende, ietwat symfonische klanken toegevoegd. Zo is het folky gedeelte rond negen en halve minuut wonderschoon; hoewel de onderhuids de spanning voortduurt. De dreiging van een uitbarsting is consequent aanwezig. Er is dan ook genoeg metaalgekletter; zo vind ik de gitzwarte passage rond 37 minuten buitengewoon intimiderend. Ondanks deze variatie vloeien de passages natuurlijk in elkaar over. Crimson is hierdoor een echte luisterreis die ik eenieder aanraad.

21 Black Sabbath - Spiral Architect
Meer luguber dan heftig, maar absoluut memorabel! Sabbath weet hier een tragische, intense gotische horrorvibe te creëren. Het begint met spaarzame gitaartonen die leiden naar een grandioze gitaarriff. De strijkers werken als vinnige windvlagen. Ozzy's onvaste zang bouwt tegen deze achtergrond zijn torens van Babel, hetgeen de oren van het aandachtige publiek plechtig spitst. I build, you pay: Mijn portemonnee moet ik inderdaad voor deze muziek nog eens trekken.

20. Riverside - Second Life Syndrome
Weet ik toch wat Floydiaanse klanken deze lijst binnen te smokkelen. Het zweverige intro vormt een bodem voor meeslepend gitaarspel. Het ritme komt slangachtig over: het schiet verschillende kanten op, maar er blijft een uniforme beweging kenbaar. De hoge zang voegt vervolgens emotionele gelaagdheid toe Eerst klaagt de stem, maar dit slaat om in woede en dan in zekerheid. Ergens twijfel ik of dit op de lijst hoort(is dit wel metal?). Niettemin reken ik dit tot de beste progmetal-nummers die ik ken, aangezien deze compositie enkel uitmuntende passages kent.

Wellicht is dit een Dünning-Krüger-gevalletje. Ik ken genoeg metal om enigszins te kunnen inschatten hoeveel ik nog niet ken. Lees: er is nog heel, heel, héél, HEEL veel te ontdekken.

Twee overkomsten met mijn top 100 in het laatste rijtje! (Mastodon en Edge of Sanity)

Quote uit mijn top 100: Crack the Skye is de metal-evenknie van jaren '70 progbands als Genesis en Yes. The Czar gaat door ontzettend veel wisselingen heen, maar alles voelt heel natuurlijk. Het begin is bezwerend met stemmige tokkeltjes, maar het is vooral die waanzinnige funky middensectie die deze track tot mijn vertegenwoordiging van Mastodon in mijn metaltoplijst bracht.

Thy Catafalque is echt zo'n band die ik waardeer voor wat ze doen, maar het doet me echt helemaal niks.

Quote uit mijn top 100:
Lange metalnummers boeiend houden is moeilijk. Het schoolvoorbeeld van een zeer geslaagde lange metaltrack is Crimson van Edge of Sanity. Veertig minuten lang, maar het vliegt echt voorbij. De gastvocalen (grunts) zijn van Mikael Akerfeldt, die je een aantal posities lager met Opeth in de lijst vond. Als je een Opeth-fan bent maar Crimson niet kent is het een absolute aanrader. Een progressieve deathmetalreis die het verhaal in de verre toekomst verteld, wanneer de mensheid bijna stopt te bestaan. Crimson bevat heel veel terugkerende passages waardoor het geheel een zeer duidelijke rode draad heeft. Toch zijn dit geen herhalingen, maar is zo'n terugkerende passage getransformeerd. De track wisselt ook tussen groovende deathmetal, wat brutere deathmetal, progrock, zelfs wat opzwepende jaren '80 The Sisters of Mercy-stijl post-punk/newwave en slepende doommetalpassages. Dit is echt een kunststuk van Dan Swanö en consorten.

Spiral Architect is een mooie Black Sabbath-track waarop de band een stuk ambitieuzer en meer proggy voor de dag komt.

Riverside legt op Second Life Syndrome een mooie brug tussen oude en nieuwe prog. Zo hoor je uitwaaierend Pink Floyd-stijl gitaarwerk, maar ook hoekige Tool-riffs en ritmes.

The Czar en Crimson passeerden al eens eerder in dit topic en dat zijn en blijven natuurlijk absolute toppers.

Leuk om Thy Catafalque hier te zien passeren. Avant-gardistische metal weet me niet altijd in te pakken, maar Tamás Kátai zijn mix van industrial en black metal, Hongaarse folk en electronica weet me vaak te overtuigen. Deze track is een van zijn topcomposities.

Black Sabbath zijn op deze track en het album in het algemeen ook op de top van hun kunnen en dat levert verplicht voer voor de liefhebber van de harde rock op.

Riverside op hun best. Het prachtige David Gilmour-achtige leadwerk van wijlen Piotr Grudzinski wordt samen met ietwat harder rockende passages verwerkt in een melancholisch en zelfs ietwat zwaarmoedig klinkend werkje, zoals Riverside dat als geen ander kan.

The Czar vind ik een van de beste nummers van Mastodon, met een mooi centraal thema en goede opbouw. Verder namelijk een band waar ik niet kapot van ben.

The Catafalque is me erg goed bevallen. Mooie folky thema's en sfeer. Lijkt een originele stijl. De metal waar het zich naartoe ontwikkelt, klinkt ook niet geforceerd. Leuk.

Crimson is een geslaagde progdeathepos die af en toe uit de bocht lijkt te vliegen, maar toch bij elkaar wordt gehouden door goede riffs en een interessante wending tegen het einde heeft.

Black Sabbath biedt een degelijk rocknummertje, doet wat denken aan een ander nummer, volgens mij van The Who. Verder op zich een prima classicrocknummer.

Dan is er de goede neoprog van Riverside. Dit fraaie nummer herinnert me er weer aan dit plaatje weer eens rustig te beluisteren. Beetje Floydy, maar niet te, ook wel Porcupine Tree; prettige zang, goede break, spanning.

Twee nummers waarvan ik bij de eerste vermelding ook al niet wist wat ik erover moest schrijven.
Mastodon is een band waar ik niet echt een mening over heb. The Czar verveelt me niet, maar grijpt me ook niet. In Edge of Sanity's Crimson zijn sommige stukken best aardig, andere best nietszeggend. Het geheel mist wat mij betreft wat agressie en richting/cohesie.

Thy Catafalque - Vashegyek: Door de naam dacht ik altijd dat dit een doommetalband was. Leuke verrassing dit nummer. Verfrissende mix van stijlen met veel afwisseling in de vocalen. Mooie opbouw die als een hoorspel de spanning erin houdt.

Spiral Architect van Black Sabbath luistert lekker weg. Een aangenaam classicrockgebeuren dat niemand tegen het hoofd stoot.

Mooie woordkeuze, 'slangachtig', om Second Life Syndrome van Riverside te beschrijven. Pink Floyd hoor ik er eigenlijk niet in. Knap geschreven nummer.

Goedenavond heren, helaas moet ik me afmelden voor dit topic, niet dat ik het niet volg, maar heb door werk en omstandigheden de tijd niet om overal uitgebreid op te reageren en dan is het niet netjes en eerlijk om dat terug te verwachten. Bovendien is 80% van mijn lijst al voorbij gekomen. Daarnaast had ik me in augustus vorig jaar ergens al opgegeven en toen de lijst min of meer al af en constateer dat ik nog niet aan de beurt ben, lijst is al niet meer actueel en zoals ik zei al grotendeels behandeld. De scherpe opletter had misschien al geconstateerd dat ik weinig tot niet meer online was en dus ook geen stemmen en toevoegingen meer, ik verwacht hier over een week of twee weer mee verder te gaan. Misschien drop ik dan alsnog mijn top 100 voor de liefhebber, maar niet meer in deze context. Ik geniet van al jullie nummers en meningen en heb veel bijgeleerd! Dank daarvoor.

https://cdn.mos.cms.futurecdn.net/9Upj8q5ALEuSqNxGBLb22m.jpg

19. Metallica - Fade to Black
Een subtiel nummer van Metallica. De heren ondernemen hier een zoektocht door de donkere krochten van de menselijke ziel. Akoestische tonen zoeken de samenwerking met melancholieke gitaarsolo’s. Het lijkt welhaast folk totdat halverwege de metal start. Een verwoestende wending die toont welk leed er achter neutrale ogen schuilt.. De snijdende klanken finaliseren een tragische conclusie.

18. Maudlin of the Well - Laboratories of the Invisible World (Rollerskating the Cosmic Palmistric Postborder)
Maudlin of the Well combineert metal met psychedelica. Daar de band voorheen hardhandig schakelde tussen soundscapes en lawaai, versmelt de band ze hier naadloos. Het intro is luchtig als een zomerbries, maar het wordt bruut verstoord door de donderschicht van een koufront. De zigzaggende metal is hectisch en vernietigend, maar staat immer in dienst van de compositie. De gitaarsolo rond zesenhalve minuut blijkt zelfs een extatische ontlading te zijn van krachten die zijn weerga niet kennen. De tegendraadse toetsen en grommende spanning benadrukken dat de lucht niet geheel geklaard is. Pas bij het intreden van de weide pianotonen weten we dat de hittestorm vervolgen is.

17. Iron Maiden -Seventh Son of a Seventh Son
Metal en toetsen kunnen prima samengaan, zo bewees Iron Maiden op het gelijknamige titelalbum. Deze Britten zijn nooit vies geweest van een goede portie epiek. Maar met een heus conceptalbum en groteske arrangementen klonk de band welhaast Tolkien’esque. Het titelnummer is een fabelachtige gitaartocht met een legendarische conclusie. Bedrukte koren leiden hier naar een explosieve gitaarexplosie. Ergens klinkt dit nummer als een leidmotief van een acht uur lange epische film.

16. Atramentus - Stygian I: From Tumultuous Heavens... (Descended Forth the Ceaseless Darkness)
Donkere pianotonen echoën in het donker. De hellepoorten zijn geopend en de tijd verlangzaamt tot een doommetal-tempo. De grommende stemmen zijn net demonen. De drums benadrukken dat de wereld naar de tering gaat, waarna de zoekende gitaren dit proces versnellen Het einde komt klaarblijkelijk met een allesverslindend kou en een ondraagbare leegte. Het zijn de klankkleuren van deze logge indringende mastodont die nimmer verveelt: daarvoor is zij te verwoestend.

15. MGLA -Exercises in Futility V
Een doorklik op youtube leidde naar de steengroeven van deze Poolse blackmetalband. Grauwe, ruwe tonen getuigen dat het menselijk doorzettingsvermogen begrensd is. Het hoofdpersonage is Sisyphus die zijn steen de helling van de Rysy opduwt. We moeten hem alles behalve blij voorstellen. De agressieve gitaarklanken vertolken immers zijn grommend ongenoegen en de schreeuwen onderstrepen de onmogelijkheid om de top te bereiken. Niettemin kan deze metalen rots een zeker plezierig, hypnotisch effect niet worden ontzegd.

Verkeerde foto van Metallica bij dit nummer.

Fixed.

Fade to Black is een aardige klassieker van Metallica. Mooi opgebouwde hardrockballade, een genre waarvan ze wel vaker hebben laten zien dat ze dit beheersen.

Maudlin of the Well beviel me best. Beetje rommelig, lekker dissonant. Niet echt waar ik zelf op zoek zou gaan, maar al met al vond ik dit wel mooi in elkaar zitten. Mooi einde ook wel.

Seventh Son is altijd een van mijn favorieten van Maiden geweest. Lekker episch, gave gitaarsolo in combinatie met onderliggende riff en culmineert zo mooi naar het einde in plaats van nog een refreintje.

Atramentus had wel wat, beetje aparte sfeer, piano werkt wat dat betreft wel effectief. Vuige grunts. Smerige bende zo al met al.

De niet al te inventieve blackmetal van MGLA had ook wel sfeer en melancholie. Het hypnotiserende is er wel inderdaad. Degelijk.

19-15

Een absolute klassieker van Metallica. Prachtig melancholisch intro met majestueus gitaarwerk, en die sfeer blijft door het hele nummer heen hangen. Het gitaarschouwspel aan het einde is ook echt genieten. Dit nummer raak ik nooit beu.

Heel lang geleden dat ik deze Maudlin of the Well heb beluisterd en ik snap wel waarom. Instrumentaal is dit uitstekend (of het metal is... ik weet het niet), eigenzinnige progrock met ook wat post- en avant-invloeden. De vocalen vind ik vrij irritant, terwijl Toby Driver bij Kayo Dot niet storend is.

Seventh Son of a Seventh Son is de titeltrack van mijn favoriete Iron Maiden-album, fenomenale track. Deze had ook in mijn top 100 kunnen staan in plaats van The Rime of the Ancient Mariner. Maiden als een progressieve metalband werkt waanzinnig goed en dit nummer is ontzettend spannend van begin tot eind met een opzwepende introductie, een mysterieus middenstuk en meesterlijke gitaarsolo's aan het einde.

Atramentus vind ik ook fantastisch. De openingsgrunt zet de toon gelijk: ongelofelijk diep en smerig. De band brengt een vrij grootse symfonische vorm van funeraldoom, maar blijft ook iets ruws houden.

Mgla, ook een topband. Inmiddels toch wel uitgegroeid tot een van de grotere spelers in het genre, en dat snap ik wel. De band bevindt zich precies tussen de meer melodieuze blackmetalbands en de dissonante kronkel Deathspell Omega-stijl bands, waardoor een breed blackmetalpubliek wordt aangesproken. Het drumwerk is om van te watertanden, met een meesterlijke opbouw, slim geplaatste accenten en zeer goed gearrangeerd bekkenwerk dat alle nuances van de hypnotiserende melancholische ijzige riffs accentueert.

19-15
Metallica - Fade to Black: fijne tokkels, melodieuze gitaarlijnen plus flitsende solo's en een goede spanningsboog. Wat wil je nog meer in een nummer?

Maudlin of the Well - Laboratories of the Invisible World: Het begrip metal wordt wel erg opgerekt, maar goed, op zich geen verkeerd nummer. Het komt wat langzaam op gang maar weet wel te prikkelen met zijn diversiteit.

Op Seventh Son of a Seventh Son is Iron Maiden op de top van zijn kunnen. Drums en gitaren galloperen als vanouds, maar er is ook ruimte voor een sfeervol middenstuk en tempowisselingen. Een waar meesterwerk.

Atramentus - Stygian I: Mooie hoes! De zang is echt ziek. Soundtrack van een apocalyps. Na 5 minuten begon ik wel te kijken hoelang het allemaal nog duurde. Het had ook een outro van 2 minuten kunnen zijn bijvoorbeeld.

Mgla - Exercises in Futility V: Prima black metal, behoorlijk somber wel, maar zowel qua riffs als qua zang dik in orde. Iets korter was beter geweest denk ik.

Rond mijn top 75 uiterlijk komend weekend af. Excuus voor de traagheid.

Ik ben benieuwd. Ik verwacht Opeth nog, maar verder heb ik geen idee wat ons te wachten staat.

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/a5/Isis_performing_live_at_the_Great_American_Music_Hall_in_San_Francisco--June_29%2C_2009.jpg

14. Isis - Syndic Calls
Eerder in deze lijst trotseerden we al monsters per schip, maar nu verkennen we de diepste krochten van de oceaan. Stap dus maar in deze verdoemde onderzeeër. De luchtbellen rijzen in het intro naar boven. Er heerst aanvankelijk een gespannen rust, maar na twee minuten lijkt het metalen gekraak ons te waarschuwen. De gekke kapitein eist echter vooruitschrijdende duisternis. Dalen zullen we! Gruizige stromingen volgen: zullen onze oren knappen? Ergens moet dit geluid stoppen. Deze langzame duik benadrukt immers vooral een ademloos opgaan in het roemloze niets. Het zinken vervolgt. De hoop vervliegt.

13. Paradise Lost - Forever Failure
“I don’t really knows what sorry means, I’ve been Sorry all my life". Charles Manson mag dan een moordlustige gek zijn, voor gave voicesamples zit je bij hem op het juiste adres. Dit soort uitspraken dragen een irreëel soort zelfbeklag uit. Eenzelfde soort sfeer wordt gecreëerd in deze compositie. Gruizende arrangementen en pakkende melodieën worden prachtig gecombineerd, hetgeen opbouwt naar een melancholieke gitaarsolo. Een erg geslaagde verbintenis. Het is niet voor niets dat Paradise Lost mij steeds dichter aan het hart ligt. .

12. The Gathering - Sand and Mercury
Had ik eerder Tolkien’esque gebezigd? Nou die term is hier absoluut van toepassing. Deze compositie is een fantasierijk avontuur langs bergen, meren en oerbossen. De raggende gitaren zorgen voor gevaar. Niks ergers dan een legende waarbij je niet vreest voor het hoofdkarakter. Na het minutenlang schetsen van de omgeving, start pas halverwege de bezwerende zang van Anneke van Giersbergen. Geen prinses om aan de zijlijn te opereren, maar juist het krachtige hart van deze compositie. Ze is bovendien de aanjager van menig laagje kippenvel. Na haar bijdrage groeit een melodie als het legendarische, laatste gevecht tegen onmetelijk, archetypisch kwaad.

11. Ulver- Soelen Gaaer Bag Aase Need
Ik zag hier al een aantal maal langskomen dat ik de grenzen van het begrip metal opzoek. Ik moest dan ook wel met een echt metalnummer van Ulver aankomen. Pastorale folk wordt hier gelijk vernietigd door overweldigend black-metalgruis. Blastbeats slaan je om de oren en de zanger krijst als een bezetene. Wat dit nummer echter vooral memorabel maakt, is de heldere (samen)zang die de weidse natuur in het geheugen brengt. De mens mag dan steeds stedelijker zijn, ergens is daar nog het gevoel van eeuwig voortdurend oerbos.

10. Meshuggah - I
Er was ooit eens een tijd waar ik moeite met metal had. Ik snapte grunts niet en ik had al helemaal niks met muziek die de extremen opzocht. De waardering voor zo'n soort geluid is echter een proces van gewenning. ‘I’ was een van de eerste extremere metalnummers die ik goed kon waarderen. Wat ik met name aangenaam vind, is de hakkende en beklemmende speelstijl die op psychotische wijze extreem virtuoos is. Bovendien kun je de opgebouwde spanning zo als een puist openbreken. Smerig en voldoenend. De overgang van het hypnotische intro naar de snijdende oerschreeuw is bijvoorbeeld ronduit intimiderend (ik heb er haast hetzelfde gevoel bij als de val van een achtbaan). Omgekeerd is het open segment rond zeven minuten zenuwslopend, omdat je weet dat de volgende aanval weldra wordt ingezet. De pulserende spanningsbogen van deze compositie zijn in ieder geval uiterst spannend en indringend. Dit nummer is dan ook een metalen pelgrimstocht die iedere liefhebber eens moet ondergaan!

14-10: Mooi rijtje!

ISIS was een van de meest toonaangevende spelers in de post-metal en Panopticon wordt gezien als een van de beste albums in het subgenre. Ik merk toch dat ik net wat meer heb met het dromerige Wavering Radiant, maar ook dit is een mooie track. Diepgaande en gelaagde muziek.

Paradise Lost is zo'n band die, als ik het hoor, goed klinkt, maar ik eigenlijk nooit zelf opzet. Met deze track heb ik dat ook. Ik hoor uitstekende melancholische catchy death/doom met een dosis gothrockinvloeden, maar ik word er ook weer niet heel erg enthousiast van.

Prachtige track van The Gathering. De band neemt echt de tijd om op te bouwen en Anneke's stem is echt betoverend. The Gathering wordt vaak in de gothmetalhoek geduwd, maar dit klinkt voor mij als een bloedmooie combinatie van doom, prog, folk en zelfs wat dreampop.

Bergtatt is een van mijn favoriete blackmetalplaten aller tijden. Ulver is in zijn carrière echt alle kanten op gegaan, en zelfs in het begin als blackmetalband wordt al snel duidelijk dat het een eigenzinnig gezelschap is. Ik heb het al vaker gezegd, maar de combinatie van grimmige blackmetal en sacrale cleane vocalen is echt zwaar zijn tijd vooruit en voelt als de voorloper van een band als Alcest en heel de latere ''blackgaze''-sound. Ook prachtige pastorale folky tokkels, waar de band op de opvolger van deze plaat (Kveldssanger) volledig de aandacht op zou leggen.

I is ook mijn favoriete Meshuggah-nummer. Op I (en Catch ThirtyThree) gaat Meshuggah echt volledig het experiment aan en legt de focus op minimalisme. De manier waarop de eerste riff wordt uitgebouwd is echt meesterlijk: bijna minimal music à la Steve Reich, maar dan met een hele dikke riff. De spanning is echt ondragelijk en die uitbarsting blijft ronduit indrukwekkend. De sfeer die Meshuggah neerzet hier voelt anders dan op ander werk van ze, het heeft echt iets onderhuids en onheilspellends.

https://live.staticflickr.com/6058/6366260431_03da81c25b_c.jpg

9. Dream Theater - Scarred
Of het nou in positieve of negatieve zin is, Dream Theater staat tegenwoordig synoniem voor progmetal. De criticasters wijzen erop dat de heren techniek ten koste van emotie etaleren. Deze compositie versmelt echter virtuositeit en gevoel tot een naadloos geheel. De passie druipt er van af. Raggend gitaarspel en spookachtige toetsen maken hier dikwijls plaats voor pakkende melodieën. Deze afwisseling maakt het nummer verbazingwekkend luchtig en verslavend. De compositie verhaalt bovendien over het overwinnen van angst zonder dat dit gezapig wordt. Hoewel de band een minder groot onderdeel vormt van mijn luisterdieet, beluister ik deze trip nog immer met veel plezier.

8. Bell Witch - Mirror Reaper
Een tragische trektocht, waarin effectief gebruik wordt gemaakt van traagheid. Als een melancholieke mist kleurt deze epic steeds nadrukkelijker het gehoorveld in. De drums klinken als donderslagen. De gitaar gromt terneergeslagen. Hoewel het tempo laag ligt, muteert het nummer consequent; waardoor in detail een dood landschap wordt getekend. De zanger banjert hier vermoeid doorheen. De connectie met ambient die DonCappucino maakte in zijn top 100 vind ik bovendien goed gekozen. Dit nummer vervormt inderdaad de luisteromgeving, waardoor je uren kunt vertoeven tussen de zware klanken en as van een verdoemd landschap.

7. The Ocean- Stenian
Een geniale tip is goud waard. Ik leerde deze artiest via de Super Tip-Topper kennen door Johnny Marr. Met name de tweede cd van Precambrian heeft een enorme impact gehad, waarvan dit nummer dan weer het hoogtepunt is. Deze compositie begint met een beeldschoon pianoritme dat aanvankelijk welhaast speels klinkt. In combinatie met de strijkers en gruizende gitaren zorgt dit voor een fantasierijke sfeer. Je waant je zo wederom in het klaslokaal bij aardrijkskunde: dit is de aarde ver voordat er mensen waren. Tektonische veranderingen gaan gepaard met veel energie, gitaarruis en grunts. Een nieuw evenwicht wordt gevonden bij de marsbreak rond vijf en halve minuut. De zang is helderder; orde lijkt te zijn hervonden. De conclusie benadrukt echter dat een aardverschuiving immer mogelijk is. Oppassen geblazen dus! Altijd leuk: metal met aansprekend gevaar.

6. Agalloch - The Hawthorne Passage
Ik heb een voorliefde voor muziek die zich richt op het landschap. Daaronder valt ook deze topper. Een heerlijk herhalende gitaarlijn creëert een mooie ruggengraat. De sfeer is gelukzalig zonder oppervlakkig te zijn. Rustieke, zonnige en weidse klanken komen ons tegemoet. De compositie strekt zo ver het oog kan zien. Halverwege breekt nochtans een koude wind het arrangement af, waarna de akoestische gitaar even twijfelt. De gruizende gitaren zijn gelukkig ronduit optimistisch. In het sporadisch tegemoet-treden van gevaar treft men immers het grootste levensgenot aan. Dat lijkt dit nummer uit te dragen althans.

5. Tool- Third Eye
We starten hier met enkele quotes van Bill Hicks. Evenals het werk van deze komiek, is het transcendentale onderwerp van gesprek. Een psychedelisch intro leidt naar jungleachtige ritmes waarin drums en bassen om elkaar draaien. Het komt dynamisch over. De zang van Maynard James Keenan is daarenboven een krachtig, contemplatief instrument wat deze compositie van een gezicht voorziet. De welhaast industriële sfeer steekt niettemin fel af tegen de emotionele zang. Dit creëert een soort clair obscure-effect. Erg indringend! De agressieve slagen die het nummer afsluiten, hameren tot slot de titel het hoofd van de luisteraar binnen. Zo wordt dan toch de vierde muur gebroken.

4. Nine Inch Nails - Reptile
Een verslag van moreel verval. Nine Inch Nails maakte in zijn begindagen muziek met een onderliggende erotiek die tezamen met perverse thematiek ronduit beangstigend is. Hakkende melodieën ondersteunen hier snijdend ritmes. De klankkleur is zo koud dat het zonder gewetenswroeging slachtoffers maakt. Met name het stuk rond vijf minuten is beestachtig. Buitengewoon naargeestig nummer, maar impactvol is het wel.

14-10

Mooi nummer van Isis, niet mijn favoriete soort metal, maar spanning heeft het wel.

Forever Failure is wat traditionelere doom, niet verkeerd. Best sfeervol, melancholisch geheel met toch de furieuze zang. Ben na het luisteren Draconian Times nooit geïnteresseerd geraakt naar meer, maar toch niet onaardig.

Sand and Mercury van The Gathering doet me niet zoveel, de affe, kortere nummers smaken me beter bij deze band.

Ulver had wel mooie folky blackmetal gemaakt in het verleden, en hoewel dit nummer op zichzelf niet mijn favoriet is van Bergtatt, laat het ook zeker niet koud.

Op I laat Meshuggah horen wat ze in huis hebben, een band die ik op zich best boeiend vind, hoewel ik losse nummers boven albums prefereer. Prettig aan I is dat het ondanks het ritmische geweld en de intensiteit overzichtelijk blijft en zorgvuldig opbouwt, hoewel soms een beetje saai wordt. Sterke EP al met al.

9-4

Scarred is een Dream Theater-nummer met opvallend veel 'emotie'. Zit goed in elkaar, maar ik heb eerlijk gezegd andere favorieten van deze band.

Bij Bell Witch, niet zeker of ik deze voor het eerst hoor, bevielen de hardere stukken me vooral met de mooie galmende grunt en combinatie van zwaarte en sfeer. Het zachte gedeelte vond ik toch wel vrij saai en duurde lang.

The Ocean bood een interessante creatieve vorm van death/sludge die, hoewel heftig, niet zo zwaarmoedig was, best toegankelijk en luisterbaar en toch interessant.

De sfeervolle black van Agalloch kan mooi zijn, zo ook deze Hawthorn Passage. Redelijk meeslepend opgebouwd, goed drumwerk. Eindigt mooi hoopvol.

Third Eye heeft interessante ritmes, spanning en een sterke climax, maar is een beetje rommelig en de zang is soms weifelend. Van Tool zal ik nooit echt fan worden vanwege net even te veel irritatiefactoren.

Nine Inch Nails vond ik opvallend gaaf. Een lekker industrieel geluid en het refrein vormt een mooie variatie. Tegen het einde heel doeltreffende effecten.

14-4

Isis - Syndic Calls: Mooie beschrijving weer. Het idee van een benauwde onderzeeboot past er goed bij. Het is niet echt mijn muziek: te uitgesponnen, beetje saai eigenlijk, maar het heeft wel een interessante sfeer.

Paradise Lost - Forever Failure: Ontzettend mooi en ietwat naar nummer van Paradise Lost. Gefrustreerde zang, melodieën die rechtstreeks naar je hart gaan en een mooie opbouw. De overdosis melancholie trek ik niet altijd meer, maar vroeger heb ik dit nummer vaak opgezet.

Ulver - Soelen Gaaer Bag Aase Need: De landelijke rust wordt bruut en plotseling verstoord. Mooie cleane zang geeft nog wat verlichting. Onder de gruizige gitaar ligt een prima drumpartij.

Meshuggah - I: Geen makkelijke kost, maar wat een vakmanschap! Technisch van zeer hoog niveau.

Dream Theater - Scarred: Ondanks de lengte boeit het van begin tot eind. Verschillende sferen en tempo's passeren de revue. Onvoorspelbaar maar samenhangend. Het spel is ook van zeer hoog niveau. In dat opzicht vallen met name de drums op.

Bell Witch - Mirror Reaper: Ik kopieer even wat ik hier eerder over schreef: Het nummer verveelt me niet, en dat is een hele prestatie voor zo’n lang werk. Het raakt me ook niet echt en voelt deels als een improvisatie, maar al met al toch veel lof aan de band om zoiets te schrijven.

Agalloch - The Hawthorne Passage: Mooi maar ik beleef het niet als optimistisch of hoopvol. Berustend misschien.

Tool - Third Eye: Interessante keuze. Een van de experimentelere nummers van de band. Geweldige afsluiter van een geweldig album. Hallucinerend, donker en vol dynamiek en interessante wendingen.

NIN - Reptile: Een van de beste nummers die ik van ze ken (maar ik ken niet veel van ze). Het heeft een naar sfeertje, maar brengt die sfeer op een begrijpelijke, toegankelijke manier.