Oef, mooi om te zien dat The Ocean het tot je top 10 schopt. Helemaal terecht overigens! Ook Third Eye en Reptile heb ik hoog zitten.

http://clok.uclan.ac.uk/10013/6.haspreviewThumbnailVersion/Neurosis%20pic.pdf

3. Neurosis - Sterile Vision
Soms wekt juist het minder bekende werk de grootste indruk. Hoewel ik Neurosis leerde kennen door de gedetailleerde postmetal van 'Through Silver In Blood', blijkt deze agressieve stoomwals het meest memorabel. Tijd voor ademhalen, heb je haast niet. De voice-sample aan het begin maakt immers gelijk baan voor een lugubere melodie. De rauwe kracht waarmee de klanken uit de speakers knallen, benadrukt het gewicht van deze compositie. De zanger lijkt zelfs in een doodsstrijd te zijn beland: hij schreeuwt zijn laatste ademskracht uit. Dit is meer dan agressie: het is welhaast paniek. De verfrissende blazers zijn daarenboven zo’n heerlijk onverwachte wending dat je het welhaast een religieuze connotatie zou toedichten. Misschien is het nog net geen spirituele luisterervaring, maar indrukwekkend is het zeker.

2. Oranssi Pazuzu- Uusi Teknokratia.
Fritz Lang eat your heart out! Mestarin Kynsi is vooralsnog het enige metalalbum dat ik 5* sterren geef. Geen wonder: het is een consequent overweldigende, impressionistische trip waar je u tegen kunt zeggen. Hoewel ik me op die plaat voel als een kind in een snoepwinkel (ik kan moeilijk kiezen), label ik Uusi Teknokratia als het hoogtepunt. De hypnotiserende fluiten klinken hier namelijk als een bezeten koor. Het vormt de stemmen in het hoofd van de krijsende zanger. Een schizofrene sfeer kan dit nummer dan ook niet worden ontzegd. De gitaarsolo is vervolgens een psychotische uitbarsting die je naar het puntje van je stoel dwingt. De beklemmende ambient die daarop volgt, houdt de spanning moeiteloos vast. Een geschifte compositie in de beste zin van het woord.

* mijn #1 ( de band althans) was geen verrassing meer:

http://3.bp.blogspot.com/_nNWcZyaUyO4/S-ojK_TvruI/AAAAAAAAAF0/5iwXlOK4bkE/s1600/OPTH_CARLSSON_52%281%29.jpg

1. Opeth - Reverie / Harlequin Forest
Elke lijst komt ten einde, zo ook de mijne. Als afsluiter treft u hier de allermooiste progmetal aan . Opeth is zelfs een van de weinige artiesten waarbij symfo en metal een perfecte kruisbestuiving ondergaan. Zelfs deze band bood niet vaak zo’n indringend spookverhaal. De zanger toont zich hier een grommende gruwelaar die de bladeren bloedrood kleurt. Veel belangrijker! Op deze compositie creëert herfstig gitaarwerk een van de mooiste passages allertijden. Rond zes minuten treffen we immers schijnbaar eindeloos voortbewegende folk aan, die gedreven wordt door de spannende slagen van de drums. Zulke schoonheid kan echter niet eeuwig duren. Hoewel de terugkeer naar het geweld de adrenaline laat stijgen, blijft er iets spookachtigs achter. De beklemmende sfeer verlaat de luisteraar nooit helemaal. Reverie/Harlequin Forest is kortom horror met beeldschone gitaarlandschappen. Ondanks de lengte kent het een welhaast Edgar Allen Poe'achtige puntigheid. Ik kan het zonder moeite honderdmaal opzetten.

Tot mijn schande moet ik bekennen dit topic een tijdje uit het oog te zijn verloren waarvoor mijn excuses, Barney Rubble, want ik zie dat je ondertussen reeds tot de ontknoping bent gekomen! Dit weekend probeer ik één en ander in te halen (ze voorspellen toch slecht weer, dus een lekkere bak herrie kan er dan ook wel bij). Ik heb mijn oog al eens over de toplijst laten gaan, behoorlijk indrukwekkend!

Ikzelf zal pas ten vroegste tijdens de zomermaanden met een gemotiveerde top 100 op de proppen kunnen komen, vrees ik, heb het nu wat te druk met andere zaken.

De apotheose:

Neurosis - Sterile Vison: Op de een of andere manier doet het nummer me aan Deftones denken. Het is best bijzonder dat het een en al pijn en hopeloosheid uitstraalt en ondertussen gewoon een lekkere groove heeft waardoor je toch een beetje meedeint en zelf niet in een bodemloze put valt. Met dank aan het sterke drumwerk.

Oranssi Pazuzu - Uusi Teknokratia: Experiment is altijd goed, maar dit vind ik te veel van het goede. Geschift is het juiste woord, ook in de andere betekenis van het woord: de eerste 7 minuten zijn geschift van de laatste 3. Die laatste 3 vind ik dan wel weer erg gaaf.

Opeth - Reverie/Harlequin Forest: Ik moet dat cd'tje weer eens opzoeken, want wat een fijn nummer is dit toch! Rust, agressie, eenvoud, complexiteit, het heeft het allemaal. Niet veel bands kunnen zo'n lang nummer schrijven zonder gewoon heel veel te herhalen of heel langzaam te spelen. Opeth lukt dat hier wel. Hele mooie nummer 1.

Al met al vond ik het een afwisselende en onvoorspelbare lijst. Ik sta ervan te kijken hoeveel je in relatief korte tijd hebt leren kennen.

Je ging zo snel door je lijst heen dat niet iedereen het kon bijhouden Ik zal mensen even een paar dagen geven om in te halen en dan zondag ofzo een beginnetje maken met mijn eigen lijst.

Top Drie:

Neurosis bood aardige sludgemetal met een interessante jazzy wending tegen het einde. De duistere en boze emoties maken zo plaats voor vervreemding. Op zich wel luisterbaar.

Uusi Teknokratia vond ik een boeiend nummer met psychedelische invloeden door de blackmetal heen. Eigenzinnig en zeker niet onprettig. Break na 4 minuten is sterk. Na 7 minuten is het nummer voor mij wel ten einde gekomen.

Van Opeth heb je als nummer 1 een goede uitgezocht, op het album dat ook mijn favoriet van ze is. Opeth gooit altijd zoveel mogelijk in een nummer, maar de frivoliteit staat ze goed. Opbouw is zoals altijd een dingetje, de metalpassages zijn ook in Reverie het sterkst. Nummer begint vooral sterk. Zang van Akerfeldt is heel fijn, productie is doordacht, speltechniek onberispelijk. Prima nummer 1 zo!

Nog nagenietend van de top van Barney Rubble ben ik opeens aan de beurt. Joepie, woehoe en meer van zulks! Welkom bij mijn metallijst!

Toen ik mij opgaf, dacht ik aan 25 nummers. Dat idee veranderde al snel in 50 nummers en toen ik de lijst begon samen te stellen, zat ik al gauw boven de 100 en heb ik een aantal van de mindere goden moeten schrappen. Het is een mengelmoes geworden van all-time favourites en de waan van de dag.

Net als initiatiefnemer trebremmit heb ik niet gekozen voor 1 nummer per artiest. Ik gok echter dat niemand zit te wachten op 20 Iron Maiden-nummers, dus omwille van de variatie heb ik mezelf deze regels opgelegd:
- Maximaal 2 nummers per artiest
- Maximaal 1 nummer per album van die artiest

Ik wens jullie veel plezier met dit inkijkje in mijn (wan)smaak. Hier zijn de eerste vier, of beter gezegd, de laatste vier:

100. Ugly Kid Joe – Heavy Metal

Ugly Kid Joe heeft naar mijn weten welgeteld één metalnummer gepend. En wat doe je dan? Juist, je geeft dat nummer de titel Heavy Metal. Puberaal? Zeker! Maar wat deert het? Naar verluidt werd zanger Whit Crane ooit door Judas Priest gevraagd in de voetsporen van Rob Halford te treden. Crane vond dat te grote schoenen om te vullen en sloeg het aanbod af. Als je dit nummer hoort, had Priest misschien helemaal niet verkeerd geklonken met hem op zang. Andersom gebeurde overigens wel: Rob Halford zong een moppie mee op Ugly Kid Joe’s Goddamn Devil.
Op welke plek zet je een nummer van 26 seconden? Een ereplek dan maar voor deze jeugdhelden.
Album: Ugly Kid Joe - As Ugly as They Wanna Be (1991)

99. Entombed A.D. – Digitus Medius

We blijven nog even in het puberale hangen, want ja, je nummer ‘Middelvinger’ noemen in het Latijn getuigt niet van veel diepgang. Maakt allemaal niks uit, want Digitus Medius heeft een melodie die je niet makkelijk uit je kop krijgt. Het gruizige gitaargeluid krijgt hulp van het gruizige stemgeluid van L-G Petrov. Hoewel ik niet kan claimen groot Entombed-kenner te zijn, vind ik zijn dood ongeveer een maand geleden een gemis voor de metalscene. Een stukje metalgeschiedenis kwam daarmee ten einde.
Album: Entombed A.D. - Back to the Front (2014)

98. Sodom – M-16

Sodom komt nog weleens uit de hoek als ultieme B-band (zoals wanneer ze dronken op het podium staan) maar als je maar lang genoeg aan de mouw schudt, rolt daar af en toe een pareltje uit. M-16 is een echt no-nonsensenummer dat de smerigheid van de Vietnamoorlog vertolkt zonder iets op te poetsen, te verheerlijken of mooier voor te doen dan het is. Het is oermetal op zijn puurst.
Album: Sodom - M-16 (2001)

97. Septic Flesh – Temple of the Lost Race

Later werd Septicflesh veel bombastischer met allerlei orkestrale tierelantijnen, maar in het oude werk is dat nog subtiel en komt de sfeer niet uit de geluiden maar uit de riffs. En Temple of the Lost Race is daar een aaneenschakeling van: van doomy tot flitsend solowerk, bijgestaan door een enthousiaste drummer. De bescheiden synths zijn slechts een sfeerverhogend accent her en der.
Album: Septic Flesh - Temple of the Lost Race (1991)

Barney Rubble's lijst: 9-1

Fantastisch nummer van Dream Theater van mijn favoriete album van ze. Het heeft nog steeds de Rush-achtige melodie van Images and Words, maar dan zonder de enorm gedateerde galm-productie. Ook is het duidelijk dat Dream Theater ten tijde van deze plaat veel naar Metallica en Pantera luisterde. De riffs zijn een stuk dikker en moderner.

Mirror Reaper, daar heb ik alles al over gezegd. Monumentaal nummer dat op de tweede plek in mijn metal top 100 stond.

The Ocean is ook geweldig en Precambrian is mijn favoriete album van ze. De latere The Ocean (na Pelagial) is te gepolijst voor mij, dit is nog ruw en doorleefd, maar wel met subtiele post-rock/metalklasse.

Ja, dan Agalloch. Ik denk dat Agalloch dé band is die op papier helemaal voor mij zou moeten zijn, maar me weinig doet. Iedere keer probeer ik te begrijpen waarom Agalloch-platen zo hoog worden gewaardeerd, en ik hoor het gewoon niet. Wat ik iedere keer hoor als ik naar Agalloch luister is een ontzettend houterige band die niet lekker als een geheel vloeit. Ook bij deze track heb ik daar last van. De eerste fase doet me denken aan Opeth ten tijde van Blackwater Park als ze niet op gang zouden komen. De bluesy solo voelt echt misplaatst aan en voegt helemaal niks toe aan het geheel. Ook voelt deze track als drie fases die alleen maar door in dezelfde song zitten bij elkaar horen. Het is fragmentarisch, er is geen flow. Het laatste stuk is dan weer een redelijk staaltje post-rock meets blackmetal, maar dat doet een band als Alcest dan weer een stuk beter. Dat is mijn probleem met Agalloch: ik heb Ulver, Opeth en Alcest al, en die doen (voor mij dan) alle facetten van de Agalloch-sound beter dan Agalloch. Sorry.

Tijd voor weer wat positiviteit, want Third Eye is een klapper van jewelste. Een behoorlijk psychedelische en vervreemdende track van Tool waar je echt de overgang naar het Lateralus-album gaat horen. Tool verlaat de typerende jaren '90 altmetalriffs en gaat richting een volledig eigen sound met bezwerende drums en baspartijen, sluipende gitaarlijntjes en de subtiel knallende stem van Maynard James Keenan.

Dat Neurosis komt na Tool is heel natuurlijk. Neurosis is toch wel een voorloper van wat Tool later zal doen, en daar waar Tool meer prog is geworden, ging Neurosis de modderige sludgepoel in. Ze hebben veel dezelfde karakteristieken met tribal drums, dreunende riffs en intense vocalen.

Oranssi Pazuzu is fenomenaal. Ook ik had deze track in mijn metal top 100 en nog op een voorzichtige positie omdat de track amper een paar maanden oud was. Nu zijn we een stuk verder en ik zou bij een revisie deze track aanzienlijk hoger zetten. Dit is een uniek stukje metal van een band die de grenzen van het metalgenre breder trekt en de hypnotiserende minimal music-patronen van Steve Reich integreert in zwaar onheilspellende krautrockblackmetal met dystopiaanse soundscapes.

Een bloedmooie nummer 1. Ghost Reveries is mijn favoriete Opeth-plaat. Ik koos Ghost of Perdition voor mijn top 100, maar het had ook deze kunnen zijn. Ghost Reveries heeft echt zijn eigen sfeer en alle facetten van de Opeth-sound zijn hier net wat meer uitgesproken: de folk-stukken zijn echt pastoraal en magistraal uitgewerkt, de metal-stukken bevatten moddervette riffs waar Per Wiberg met zijn Mellotron-partijen en orgellijnen nog een extra laag legt.

Concluderend: een erg mooie top 100!

Terwijl Cryotank de aftrap van zijn toplijst reeds heeft gegeven, hervat ik de lijst van Barney Rubble.

29-25

Statig en plechtig als de meest waardige begrafenis, dit nummer van Virgin Black. De symfonische elementen geven het geheel nog wat extra drama, samen met de melancholische zang, die er soms wat dik op ligt. Al bij al toch een mooie track, van een band die ik nog niet kende.

Mariner van Cult of Luna & Julie Christmas heb ik behoorlijk hoog zitten. Ik vond het wel tof dat Cult of Luna dit project aanging, en Julie Christmas heeft een stem die binnen de post/sludge-context van de Zweden fantastisch past. Dit is een heerlijk dreigende track, imponerend van begin tot eind.

Een tweede schot in de roos met Shape of Despair. Dit is behoorlijk overrompelende funeral doom uit Finland, met een zevende zintuig voor melodie (en een achtste voor melancholie). Duurt ruim 10 minuten, maar kan me eigenlijk niet lang genoeg duren.

Dan een regelrechte klassieker, met recht en reden. Heerlijk bruut, nietsontziend en ook nog eens erg aanstekelijk, eigenlijk.

Barney lijkt wel een voorliefde te hebben voor lange tracks, want deze van Pain of Salvation gaat wederom richting de 10 minuten (Slayer is dan de spreekwoordelijke uitzondering op de regel). De Zweden nemen hun tijd om de track uit te rollen, zal ik maar zeggen, de onderhuidse spanning blijft wel steevast aanwezig. Knappe song!

En meteen maar vast het volgende blokje van vier:

96. :wumpscut: – Schwarzer Tod

:wumpscut: is geen metalband maar een electro-industrialproject van ene Rudy Ratzinger. Hoewel dit eenmansproject nooit buiten de studio is gekomen, is het een tamelijk grote naam in de gothic scene. :wumpscut: werkt veel met samples en bij Schwarzer Tod gooit hij een aantal keihard beukende gitaarriffs in de mix waardoor er opeens een industrial-metalnummer ontstaat. Tijdens bezwerende Franse voordracht wordt de spanning opgebouwd voordat het helemaal losgaat en een ijskoude, bikkelharde snaredrum de trommelvliezen laat bloeden. Luisteren op hard volume is het devies!
Er is ook een Engelstalige versie van, maar de Duitse klinkt net iets fouter en dus leuker.

Iemand vertelde mij ooit van welke band de oorspronkelijke gitaarpartijen waren, maar mijn geheugen laat me in de steek. Ik meen dat het Bolt Thrower was. Herkent iemand het misschien?
Album: :wumpscut: - Preferential Tribe (2003)

95. Heavenwood – Luna

Op het album Swallow blijkt dat het Portugese Heavenwood goed naar de Sisters of Mercy heeft geluisterd, maar Luna is met zijn trage driekwartsmaat meer een ballade. Gamma Ray’s Kai Hansen mocht een duit in het zakje doen en zorgt voor bombast en contrast. Een melodieus nummer dat de tijd neemt en makkelijk wegluistert.
Album: Heavenwood - Swallow (1998)

94. Inhuman – Crystal
(nummer duurt van 21:37 tot 26:25)

Toevallig meteen nog een Portugese band erachteraan, dit keer Inhuman. Het album Foreshadow bestelde ik ooit zonder er ook maar één noot van te hebben gehoord. Eind jaren 90 kon je niet even op Spotify of YouTube gaan luisteren. In een recensie werd de stijl vergeleken met Moonspell en Paradise Lost en gelukkig voor mij klopte die beschrijving vrij aardig, tenminste als je bedenkt wat die bands in die tijd maakten: gothic metal met wat Sisters of Mercy-invloeden. Crystal begint dansbaar en eigenlijk best vrolijk. Halverwege wordt het eventjes bombastisch om dan weer wat luchtiger te worden.
Album: Inhuman - Foreshadow (1998)

93. Taake – Stank
(link leidt naar Bandcamp)
Link naar YouTube (duurt van 20:48 tot 27:07)

Op de achterkant van het albumhoesje van Stridens Hus staan de letters TNBM. Ik kan alleen maar aannemen dat dit staat voor True Norwegian Black Metal. Of liever: ‘Trve’. Daar moet ik dan wel weer een beetje om lachen, maar tegelijkertijd maakt de rauwe, pure sound wel indruk om me. Die rauwheid bereikt een hoogtepunt op Stank. Stank begint zo lelijk dat het weer mooi wordt en naarmate het nummer vordert zelfs een hypnotiserend effect krijgt. Een moment van bevreemding komt in de vorm van een slide-guitar. Een country-touch is het laatste wat je verwacht, maar het werkt perfect. Basfrequenties mag je er zelf bij denken.
Album: Taake - Stridens Hus (2014)

Barney : 24 - 20

Makkelijk om jezelf te kunnen quoten, natuurlijk:

Mastodon is verre van mijn favoriete band, maar dit is een machtig nummer, daar kan ik gewoon niet omheen. Lang en ambitieus als het is, slaagt het volledig in zijn opzet en laat het de luisteraar flabbergasted achter, om het op z’n Engels te zeggen. Het lijkt wel alsof je naar drie verschillende nummers zit te luisteren, zoveel wisselingen in tempo en sfeer zijn er!

Lekker eclectische track van Thy Catafalque, er gebeurt van alles en nog wat in een klein kwartier, boeiend is het zeer zeker. De echte klik met dit Hongaars avant-gardistisch gezelschap heb ik nog niet weten maken, maar dat het kwaliteit is, staat als een paal boven water.

Met Edge of Sanity volgt er nog eentje (hoewel dat verkleinwoord achterwege mag blijven) die al eens eerder voorbijkwam:

Ontzettend indrukwekkend monster, dit Crimson van Edge of Sanity (met toch vooral die Dan Swanö als meesterbrein). Er gebeurt van alles, en er treedt ook wel wat repetitie op, maar dat blijft binnen de perken en helpt net om de track succesvol tot één geheel te smeden; het zorgt voor referentiepunten. Het enige wat me misschien wat minder geslaagd klinkt, zijn de cleane vocalen, die op mij soms wat mat overkomen.

Dan krijgen we een sterke track van Black Sabbath, stevige kost met veel oog voor sfeer (de strijkers spelen hierin een belangrijke rol). Verplichte materie, eigenlijk.

Van Riverside ken ik slechts één album echt goed, en dat is Shrine of New Generation Slaves. Eerlijk gezegd vind ik dat een behoorlijke sof, die me erg klinisch en mat in de oren klinkt. Dan is deze epische track al heel wat beter, met een gestage opbouw en lekker waaierend gitaarwerk. De zang blijft me echter wat storen hier.

VInd de lijst wel prima beginnen zo. Nummertje van Entombed vond ik best lekker. De elektro-industrial in het Frans en Duits van :wumpscut had ook wel wat. Heavenwood bood wel een mooi doomnummer waar Kai Hansen slim is ingezet. Ook de vlotte goth van Inhuman beviel wel.

92. 1349 – Chained

Met Frost op drums weet je dat je geen jazzy polyritmes hoeft te verwachten. Wat wel? Pure razernij, zo snel mogelijk. Het mooiste stukje duurt maar een paar seconden. Op 3:20 drinkt de gitarist even een slokje bier, waardoor de basgitaar het domein voor zich alleen heeft. De kwaadaardige zang maakt de sfeer compleet, met gezellige kreten als ‘Chained to rotswarms’, wat dat dan ook moge betekenen. Chained moet geschreven zijn in de kilste laag van de hel.
Album: 1349 - Massive Cauldron of Chaos (2014)

91. Pantera – Walk

Ik ben nooit een megafan van Pantera geweest, maar voor één nummer maak ik graag een uitzondering: Walk. Je kunt erop headbangen, dansen of met je vuist in de lucht pompen. Stilzitten is in elk geval geen optie. De hakkelende, repetitieve riff en het in losse lettergrepen opgehakte refrein zijn ongelofelijk catchy.
Album: Pantera - Vulgar Display of Power (1992)

90. Sepultura – Roots Bloody Roots

Ik zag Sepultura ooit op een festival. Nou ja, ‘zag’ is niet het juiste woord. Vlak voordat het optreden begon, liepen we vrienden tegen het lijf die we een tijd niet gesproken hadden. Gevolg: het hele concert hebben we alleen maar gekletst (op grote afstand van het podium) en geen oog voor de band gehad. Totdat een bepaalde riff werd ingezet. Onze oren bewogen richting het podium. Dit konden we niet meer negeren; dit moesten we meeblèren. Roots Bloody Roots dus.
Bij dit nummer begrijp je een beetje waarom Korn zich destijds beklaagde bij producer Ross Robinson, die ‘hun’ sound aan Sepultura zou hebben gegeven. Het zal allemaal wel. Ik hoor gewoon een vet ritme.
Album: Sepultura - Roots (1996)

89. Kreator – Phobia

Qua tekst verdenk ik Kreator ervan te zijn geïnspireerd door Fear of the Dark, maar dat mag de pret niet drukken, want muzikaal zijn deze 3,5 minuut agressie totaal anders, zonder enig spoortje van iets wat maar als episch of progressief bestempeld kan worden. De kracht zit hem in de no-nonsense riff, het simpele ritme en het hoge meeblèrgehalte van het refrein. Live komt het nummer beter tot zijn recht dan de studioversie van Outcast.
Album: Kreator - Dying Alive (2013)

Lekkere lugubure blackmetal op een powermetalritme van 1349

Pantera groovet lekker, ik ken eigenlijk opvallend weinig van deze grote naam. Dit nummer is best leuk, ondanks de lompe sfeer.

Roots Bloody Roots is een aardige klassieker, maar ik word er niet wild van.

Kreator biedt degelijke thrash, zit strak in elkaar met een goede riff en leadgitaarloopje en een effectief refrein.

88. Swallow the Sun – No Light, No Hope

Dit nummer doet zijn titel eer aan. No Light, No Hope heeft zo’n melodie die de hele dag in je kop blijft zitten en voor een groot deel verantwoordelijk is voor de melancholieke sfeer. Ook de toetsen gieten een subtiel laagje somberheid over het geheel. De gepijnigde grunts getuigen ook niet van veel vrolijkheid. Doordat het vrij compact blijft, krijgt het nummer geen kans om in te zakken.
Album: Swallow the Sun - Hope (2007)

87. Cannibal Corpse – Pulverized

De titel is vrij toepasselijk want Pulverized is een allesverwoestende razernij. Maar wel een die ondertussen behoorlijk melodisch is. De grunts en tekst (“An addiction to murdering /
I can't stop killing”) geven het allemaal wat extra vunzigheid. Je hebt geen albumhoes nodig om je een voorstelling te maken van opengereten lichamen met meters uitpuilende darm.
Album: Cannibal Corpse - The Bleeding (1994)

86. Flotsam and Jetsam – Swatting at Flies

Na een korte inleiding valt de drum er strak in, begeleid door hakkerige powerchords. De drum blijft 4 minuten doen wat het nummer nodig heeft: een bescheiden basis met stiekem vrij veel interessante accenten en variaties. Begin jaren 90 raakten sommige metalbands de draad kwijt, maar in combinatie met de toegankelijke zang weet Swatting at Flies juist goed de tijdsgeest te vangen. Ook de productie verdient een pluim: niet te gruizig, niet te opgepoetst, gewoon precies goed.
Album: Flotsam and Jetsam - Cuatro (1992)

85. At the Gates – The Book of Sand (The Abomination)

Die openingsriff! Headbangen met die handel! Het midtempo hoofdschudden maakt al gauw plaats voor een frontale aanval. De drummer en zanger bedienen samen het machinegeweer, terwijl de rest van de band in de agressie een dosis melodie injecteert, die een hoogtepunt bereikt in de solo. Een rustpunt wordt vakkundig weer uitgebouwd tot de openingsriff terugkeert en de nekspieren weer aan het werk worden gezet. En dat allemaal met een perfecte productie.
Album: At the Gates - At War with Reality (2014)

Ik ga na het weekend van start van de lijst van Cryotank. Dit weekend is namelijk het online Roadburn Redux-festival.

84. Ghost Brigade – Clawmaster

Hoewel alle instrumenten op dit nummer uitblinken, zijn het vooral de gitaren die Clawmaster naar een hoger niveau tillen. Ze zetten een heerlijke sfeer neer met hun tokkels en dissonante akkoorden op de coupletten en zorgen voor kippenvel op de refreinen. De zang schakelt moeiteloos over van droevige clean vocals naar niet al te zware grunts. En dan wordt er nog even een schitterende melodie uit de mouw geschud om het nummer af te sluiten.
Album: Ghost Brigade - Until Fear No Longer Defines Us (2011)

83. Novembers Doom – The Voice of Failure

Eigenlijk verwacht je met een titel als The Voice of Failure iets heel zwaarmoedigs, maar dat valt reuze mee. Het is zelfs heel toegankelijk en up-tempo. Heerlijk hoe de gitaren infaden, maar nog mooier wordt het wanneer de drummer invalt en een effectieve double bass laat rollen. De zanger wisselt goed af tussen licht verteerbare grunts en gedragen, cleane zang.
Album: Novembers Doom - The Novella Reservoir (2007)

82. Machine Head – Game Over

Game Over neemt de tijd om op te bouwen met de ingehouden woede van Robb Flynn. Die woede komt al snel tot uitbarsting maar wordt tegelijk in catchy refreinen gegoten. Dan neemt het nummer weer wat gas terug om aan het eind weer helemaal los te gaan.
Album: Machine Head - Bloodstone & Diamonds (2014)

81. Ministry – Burning Inside

Wat een geweldige ritmesessie zit er op dit nummer, onder leiding van de vorig jaar overleden Bill Rieflin. Wat een tempo en energie! Hij maakt de gitaren haast een bijzaak. De giftige preek van Al Jourgensen geeft net dat beetje extra agressiviteit. Van Ministry vind ik lang niet alles goed, maar Burning Inside mag er zijn.
Album: Ministry - The Mind Is a Terrible Thing to Taste (1989)

Barney: 19-15

Een klassieker van Metallica, toch wel. Ride the Lightning bikkelt, na het onklopbare Master of Puppets, samen met …And Justice for All voor de tweede plek, en dit nummer is voor mij één van de sterkhouders. Een vrij ingetogen, folky begin, lekker jankende gitaaruithalen die geheel bij de sfeer passen en meeslepende zang van Hetfield.

Erg interessant nummer van Maudlin of the Well, hier komt de avant-gardist in Barney naar boven. Toby Driver van Kayo Dot zat ook in deze band, dat verbaast me niks. Erg complexe muziek, maar het klinkt niet als moeilijkdoenerij. Raadselachtige epiek ten top!

Seventh Son of a Seventh Son is een heerlijk album, de titeltrack die hier passeert, is dan ook nog ‘ns één van de sterkhouders. Absurd eigenlijk, hoe hoog het niveau van deze band lag in de jaren ’80. Vooral die laatste drie albums zijn weergaloos. Wat een epiek, wat een energie, pfoeh!

Dan de opener van één van mijn favoriete albums van 2020. Het Canadese Atramentus is een hersenspinsel van Phil Tougas, die een heel universum heeft uitgedacht voor dit project (dat dan ook nog eens verbonden is met andere projecten). Erg interessant allemaal, maar het is vooral de muziek zelf die weet te begeesteren: funeral doom van het hoogste niveau, een erg epische, apocalyptische tocht.

Mgla is mijn kopje thee, Exercises in Futility wellicht hun beste plaat. Een erg interessante en intense conceptplaat, deze track is een deel van het geheel, maar staat op prima op zichzelf. Grauwe, mismoedige sfeer primeert, het striemende gitaar- en drumwerk gaat perfect samen met de rauwe, uit de diepte komende vocalen.

88-81:

Met plezier beluisterd, vond alles wel degelijk, van de doom van Swallow the Sun, de klassieke heavy metal met goede zang van Flotsom and Jetsam tot de klassieke death van Cannibal Corpse. Alleen Ministry deed me niet zoveel.

Vandaag ben ik precies 1 jaar lid van MusicMeter en dat moet gevierd worden!

Laat de biertjes en borrelnootjes maar komen terwijl we luisteren naar deze party hits:

80. Eisbrecher – Antikörper

Eisbrecher vist in hetzelfde water als Rammstein, maar met een grotere rol voor synths en effecten. De meeste nummers zijn wat lichter en melodieuzer van smaak dan Rammstein, maar Antikörper is dan weer een van hun donkerdere nummers. Het begint haast als synthpop, maar zodra het staccato gitaarspel invalt, voelt het als een aaneenschakeling van vuistslagen. Door rustige gedeeltes komen de agressieve passages extra goed uit de verf.
Album: Eisbrecher - Antikörper (2006)

79. Marilyn Manson – Beautiful People

Een van de donkerste clips die je overdag op tv kon zien in de jaren 90, was die van Beautiful People. De lugubere sfeer zit ook in de muziek zelf. De kwaadaardige en geschifte vibe die Manson uitstraalt met zijn persoon en zang wordt hier ondersteund door een uiterst effectieve drumpartij.
Album: Marilyn Manson - Antichrist Superstar (1996)

78. Morbid Angel – I am Morbid

Illud Divinum Insanus is volgens mij een van de meest gehate albums van de metal. Toen ik hoorde dat Morbid Angel een soort van industrialalbum had gemaakt, was dat voor mij juist aanleiding om voor het eerst een album van de heren te kopen. Tip: sla de intro en het eerste nummer over en stop vóór het laatste nummer. Ondertussen is I am Morbid stiekem het op één na meest beluisterde Morbid Angel-nummer op Spotify. Het is dan ook een erg aanstekelijk metalanthem dat je al gauw meebrult.
Album: Morbid Angel - Illud Divinum Insanus (2011)

77. Gama Bomb – 666teen

Gama Bomb brengt ons terug in de tijd met het Anthrax-achtige 666teen. De band neemt zichzelf gelukkig niet al te serieus, zoals je kunt lezen in de lyric video, maar zet ondertussen fantastische thrash neer met rechttoe rechtaan riffs en een hoofdrol voor de opzwepende drums.
Album: Gama Bomb - Speed Between the Lines (2018)

Barney, 14-10

Classic post metal van Isis, zou je kunnen zeggen. Toch steeds weer erg sterk hoe de Amerikanen de spanning weten vast te houden voor de volledige lengte van de track!

Gothic doom, zou je de steeds wat weemoedige (en zelfs treurige) sound van Paradise Lost kunnen noemen. Dat sfeertje wordt sterk neergezet, en weet me hier wel bij de kladden te grijpen. De gitaarsolo aan het eind maakt het af.

The Gathering neemt een erg lange instrumentale aanloop, waarbij er wel een mystieke sfeer wordt geschapen. Het geduld wordt evenwel beloond, want wanneer Anneke Van Giersbergen invalt, klaart de hemel op, breekt het zonlicht door en waan je het paradijs nabij. Stevig én feeëriek.

Geweldig folky intro dat de luisteraar op het verkeerde been zet, want Ulver gooit er na een dikke minuut flink de beuk in. De rauwe leadvocalen gaan erg goed samen met de pastorale achtergrondzang, de melancholie in de riffs roept een prachtig doch ietwat mistroostig landschap op.

Dit vijftal wordt op z’n Barney’s afgesloten: met een monster van ruim 20 minuten. Meshuggah is een band die altijd wat onder mijn radar zit, maar I is natuurlijk wel een hoogtepunt in het oeuvre van de band. Knotsgek, hyperactief en lichtjes geniaal.

De afterparty:

76. Prong – Turnover

Turnover is een Red Bull/Monster-cocktail in muziekvorm. Wat een ritme! De productie staat ook als een huis: alles klinkt gelikt zonder aan eigenheid of attitude in te boeten, zelfs met een zangpartij die verdacht poppy is. Na ruim 2 minuten en aan het eind van het nummer moet je gewoon je nekspieren bewegen.
Album: Prong - Ruining Lives (2014)

75. Megadeth – Angry Again

Ik heb een enorme zwak voor de film Last Action Hero. Arnold Schwarzenegger in zijn hoogtijdagen, daar kan ik geen genoeg van krijgen. Extra leuk was de film vanwege de uitstekende soundtrack, met nummers van o.a. Alice in Chains en Anthrax. En dus deze Angry Again. Megadeth vind ik meestal het leukst als ze het voor hun doen simpel houden. Strak, catchy en zelfs dansbaar.
Album: Last Action Hero (1993)

74. Goatwhore – Unraveling Paradise

Op Unraveling Paradise geeft Goatwhore zijn black metal een flinke dosis thrashy punk mee, maar dan wel met een grote instrumentbeheersing. Uptempo en genadeloos walst het over je heen. Voordat je alle riffs en blastbeats hebt ontrafeld is het nummer alweer voorbij, klaar voor de volgende luisterbeurt.
Album: Goatwhore - Constricting Rage of the Merciless (2014)

73. Ram-Zet – I’m not Dead

Een dronken piano introduceert samen met vage geluiden prettig gestoorde gothic metal met industrial invloeden. Het is alsof frontman Zet in een dwangbuis een oude vampierfilm zit te kijken in een gesloten inrichting, als opeens een bromvlieg zijn hersenpan binnendringt en hem dwingt een nummer neer te pennen. De verpleegster komt zijn pillen brengen en zingt ook nog even mee.
Album: Ram-Zet - Escape (2002)

Barney, 9-4

Dream Theater zal wellicht nooit mijn favoriete band worden omdat ik het altijd wat klinisch vind klinken (de technische hoogstandjes primeren naar mijn gevoel te prominent), maar hier leggen ze toch een aardige track neer. Lekker riffwerk dat wat meer aan thrash uit (destijds) recente jaren (late jaren ’80 – vroege jaren ’90) doet denken. De zang weet me niet geheel te overtuigen, maar stoort nergens.

Mirror Reaper is een track van ruim 80 minuten, kan je dat nog een track noemen? Jazeker, alles is mogelijk in de wondere wereld van de metal! Deze staat al enige tijd op mijn lijstje, en zal zeker wel ‘ns aan bod komen, maar verder dan een aantal semi-oppervlakkige beluisteren ben ik vooralsnog niet gekomen. Is het dan toch de tijdsduur die me wat afschrikt? Ik moet er ‘ns echt voor gaan zitten, denk ik..

Sterk nummer vervolgens van The Ocean. Precambrian is ook mijn favoriete plaat van The Ocean (en daar zullen we heus niet alleen in staan). De ideale samensmelting tussen de oerkrachten van Moeder Aarde en een soort klassieke schoonheid uit ver vervlogen tijden.

Agalloch, ook een persoonlijke favoriet. Op hun zwanenzang na haalde elke langspeelplaat van de Amerikaanse band een erg hoog niveau naar mijn mening. Ze roepen steeds van die mooie natuurlandschappen op met hun epische nummers, zij het in grijstinten, met somberheid en tristesse steeds vervaarlijk loerend om de hoek. Deze song, sterkhouder van The Mantle, is daarop geenszins een uitzondering. Lang uitgesponnen, maar ontzettend sfeervol en effectief, waarbij de finale zelfs een euforisch gevoel oproept.

Erg interessant nummer van Tool. Sowieso een aparte, grensverleggende band wat mij betreft, hoewel ik me zeker niet als Toolkenner op de voorgrond wil bewegen. Erg onrustig nummer, met die wat gejaagde zang van Keenan, en zompige jungle-ritmes.

Heftig spul van Nine Inch Nails mag dit boeltje afsluiten. Machinaal, naargeestig, onrustig. Drie woorden die in me opkomen om dit nummer te beschrijven, en dan moet Trent Reznor nog beginnen zingen. Nuff said.

80-77 mag er ook zijn met Eisbrecher, een iets digitalere Rammstein, maar ook dit nummertje van Marilyn Manson was lekker net als de retro-speed/thrash van Gama Bomb.

Barney’s grand finale: 3-1

Onbekender werk van Neurosis, verrassende keuze! Rauwe energie en agressie straalt deze track van Souls at Zero uit, het blijft kleven en laat je zelfs een tijdje na beluistering nog niet los.

De nummer 2 van Barney stond ook al in de lijst van Don, dus ben ik weer zo vrij mezelf te quoten:

”Dan komen we bij één van de beste nummers van 2020, van een band die ik behoorlijk hoog heb zitten. Oranssi Pazuzu komt uit Finland, een natie waar behoorlijk wat interessante muziek wordt gemaakt (lang niet enkel binnen het metalgenre, trouwens), en ik heb het gevoel dat zij zich plaat per plaat doorontwikkelen van redelijk standaard richting uniciteit. Ze maken geen liedjes met kop en staart, ze creëren trips die de luisteraar uitdagen, die willen begeesteren en provoceren. Ik ben oprecht benieuwd waar ze naartoe gaan, want dit klinkt al behoorlijk onwerelds. Maar wel onwijs goed!”

Enkele dagen geleden heb ik een lijstje met mijn tien favoriete metalplaten ingeleverd voor een MusicMeter-topic, en daarin stond Still Life van Opeth. Nou had dat evengoed Morningrise, Blackwater Park of Ghost Reveries kunnen zijn, en op die laatste staat de onvolprezen numéro uno van Barney! Prachtige keuze, al zou je er ook makkelijk 2 andere van het album erg hoog in de lijst kunnen droppen; dat geeft alleen maar aan wat voor klasseplaat dit is, natuurlijk. Heerlijke afsluiter, ik heb enorm genoten van deze lijst!

Nu ga ik toch even uitblazen van mijn eindspurt, daarna begin ik met de lijst van Cryotank, die alweer compleet anders is. Houdt het enorm boeiend!

Na het feestje komt de kater. Door te komen met een glas sinaasappelsap, twee paracetamols en rustgevende muziek:

72. Katatonia – My Twin

Toen ik vorig jaar lid werd van MusicMeter, verbaasde ik me over de populariteit van bepaalde bands, waaronder Katatonia. Jonas Renkse wordt hier op handen gedragen. Katatonia kan een grindcore-reggaeton-album opnemen, zolang Renkse er maar bij zingt, zal het wel weer 5 sterren regenen. Onbegrijpelijk. Maar ik moet toegeven ook een paar jaar fan te zijn geweest, niet dankzij maar ondanks de zanger. Het was onder meer de drummer die Katatonia destijds had, Daniel Liljekvist, die me aansprak, omdat hij altijd speelde wat een nummer nodig had, of dat nou simpel of ingewikkeld was. My Twin behoort tot toegankelijkere deuntjes van de heren, aangenaam melancholisch, zonder overbodig geneuzel.
Album: Katatonia - The Great Cold Distance (2006)

71. A Pale Horse Named Death – Dmslt

Nadat Type O Negative noodgedwongen stopte, ontstond uit de resten onder andere A Pale Horse Named Death. Ze kozen voor een Alice in Chains-achtige sound, maar je hoort hun roots erdoorheen. Dmslt (doesn’t make sense living today) heeft Paradise Lost-achtig gitaarwerk, een deprimerende tekst en een doomy sfeer die verduiveld catchy wordt gebracht.
Album: A Pale Horse Named Death - Lay My Soul to Waste (2013)

70. Empyrium – Lover’s Grief

Achteraf beschouwd kende ik in mijn jeugd vrij weinig metalbands. Pantera en Death kende ik bijvoorbeeld helemaal niet. Des te gekker is het dat ik Empyrium nou net wel weer kende. Op Songs of Moors and Misty Fields staat het nummer Ode to Melancholy en zo had eigenlijk elk nummer op dat album kunnen heten. Maar met een titel als Lover’s Grief weet je natuurlijk ook dat je hier niet met een zomerhit van doen hebt.
De zang van Empyrium is een ‘acquired taste’ om het maar netjes te zeggen, maar ik vind de gothic pathetiek ervan perfect passen bij de muziek. Pas echt mooi wordt het echter na een minuut of vier als de zanger zich even inhoudt en er een wonderschone pianomelodie wordt ingezet die niet lang daarna wordt overgenomen door de gitaar. Dan volgt tot het eind het ene kippenvelmoment na het andere. Dat eind is erg mooi: het neemt de tijd om langzaam weg te sterven..
Album: Empyrium - Songs of Moors and Misty Fields (1997)

69. Agalloch – Fire Above, Ice Below

Een van de weinig lange nummers in deze lijst komt van Agalloch. Het heet dan wel Fire Above, Ice Below, het nummer is toch vooral overladen met ijzigheid. Ik stel me een woestenij voor met overal ijs, welke kant je je bevroren wenkbrauwen ook op richt. Een kampvuurtje en dikke pelzen bieden nog wat soelaas, maar niet genoeg om de lange nacht door te komen. De strijd met de natuur is verloren. De ijsberen zie je niet, maar je weet dat ze azen op je kadaver. Nog maar een flinke teug sterkedrank nemen voordat je je overgeeft aan je ijzige tombe.
Album: Agalloch - Ashes Against the Grain (2006)

76-69:

We beginnen lekker energiek met Prong, ook Megadeth biedt een lekker klassiek metalnummer. Goatwhore kan ermee door en Ram-Zet is lekker ontregelend, hoewel op het randje van geforceerd.
My Twin is een van de betere nummers van Katatonia met de karakteristieke zang van Renkse, en Dmslt is aardige gothicmetal. Dan eindigen we melancholisch met Empyrium, mooi sfeervol nummer met zwaar gitaargeluid dat een bedje vormt voor symfonie en piano. Zit goed in elkaar. De folky doom van Agalloch is niet onaardig, maar word ik toch wat minder wild van. Stukje rond 6 minuten is wel mooi.

Over tot de orde van de dag:

68. Orange Goblin – Heavy Lies the Crown

De stoners van Orange Goblin maken een uitstapje naar de Vikingtijd. Op papier een rare combinatie, maar als je dit hoort, zie je voor je geestesoog een paar wazig kijkende Noormannen met een dikke joint uit hun muil hangen. Na ruim 4 minuten trekken ze dan zwalkend ten strijde, op weg naar victorie, na eerst even een big mac te hebben verorberd, om ten slotte giechelend op de poorten van Valhalla te bonzen, met zowel joint als schedel doormidden gehakt. Gewoon een aangenaam nummer dus.
Album: Orange Goblin - Back from the Abyss (2014)

67. Death Angel – Bored

“I’m bored.” Zo’n tekst verwacht je niet bij deze muziek en dat maakt het des te leuker. Her en der duikt een funky gitaartje op in de verder vrij rechtlijnige basisriff. Het nummer duurt niet langer dan nodig is. Een solo heeft het laatste woord en dan is het mooi geweest. De combinatie van dat laconieke en het agressieve maakt Bored een van mijn favoriete thrashnummers.
Album: Death Angel - Frolic Through the Park (1988)

66. Karma to Burn – Thirteen

Zoals de meeste tracks van Karma to Burn is Thirteen een instrumentaal dat alleen een getal als titel heeft. Voor hun debuutalbum moesten ze van de platenmaatschappij een zanger inschakelen, maar laat nou net het nummer zonder zang een van de leukste zijn. Eenmaal ‘doorgebroken’ gingen ze dan ook zonder die kerel verder. Thirteen onderhoudt met zwervende gitaren, een dikke groove en gevarieerde passages die perfect in elkaar overgaan.
Album: Karma to Burn - Karma to Burn (1997)

65. Korn – Twist

Jonathan Davis toont zich van zijn krankzinnigste kant op Twist. Alsof er een demon naar buiten probeert te klauwen, dwars door zijn ribbenkast heen. Het eerste nummer dat ik van Korn hoorde was No Place to Hide (een single die een beetje in de vergetelheid is geraakt). Toen ik daarna het bijbehorende album hoorde, was ik meteen al bij het openingsnummer verkocht. Voor je weet wat er gebeurt, is het afgelopen en denk je: Wat heb ik nou net gehoord?
Album: Korn - Life Is Peachy (1996)

Leuke keuze van Death Angel! In de jaren 80 en 90 creatiever dan nu

Vind de vikingstoner van Orange Goblin een leuke ontdekking. Zit goed in elkaar, goede zangen lekkere, vuige sfeer.