64-60

Ik ben een groot liefhebber van de muziek van Arjen Lucassen, maar de laatste jaren wordt het mij een beetje te veel van hetzelfde. The Gentle Storm is voor mij helaas een misser gebleken, en dit Shores of India gaat er hier niet goed in. Ik hoor de klassieke Lucassen-elementen allemaal; alle hokjes worden afgevinkt. Toch blijkt de klik uit.

Tyrant is een hele vette kontschopper van een jonge Judas Priest. Lang niet meer gehoord, erg fijn om weer eens op te hebben gehad.

Dit is denk ik het beste nummer dat ik ooit van Burzum heb gehoord. Onderhoudende sfeer met dreiging, zonder flauw of saai te worden. Mooi!

Metal Church is niet per se mijn band, maar zeker niet slecht.

Met Wiegedood kan ik ook niet heel veel. Het raast behoorlijk en probeert even een dynamische break erin te doen, maar voor mij gaat het wat langs me heen allemaal.

59.Symphony X - Egypt
Egypt is een bombastisch nummer met – hoe kan het ook anders –Egyptische klanken. Symphony X maakt progmetal die overhelt naar powermetal. Het overduidelijke spelplezier van deze Amerikanen valt op. Zeker als ze met zo'n goede compositie komen. Aanstekelijk riffwerk leidt hier immers naar een bezwerende melodie. De bridge is ook heerlijk filmisch.

58.Moonsorrow-Pimeä
Moonsorrow heb ik ontdekt tijdens de Super Tip-Topper. De melodieën zijn folky, maar de sfeer is dreigend en de schreeuwen op de achtergrond gaan door merg en been. Er is iets gaande in de wildernis, zo veel is duidelijk. Het klotsende ritme is vervolgens opvallend krijgshaftig; het middenstuk klinkt zelfs als het drinkgebral van een stel Vikingen. Als er ook nog eens haardvuurfolk langskomt, wordt het zowaar gezellig.

57 Gojira- Art of Dying
Ik had al iets van Goijra zien langskomen. Een album met een vliegende walvis had ik zelfs wel beluisterd, maar toentertijd was ik nog te nat achter de oren (hé grunts, gatsie). Een Youtubelink bevestigde echter dat ik deze band ten onrechte links heb laten liggen. Zeg nou zelf, de eerste minuut betreft een prachtige opbouw middels tribaal drumwerk. Daarna barst de metal lekker los. Al nemen deze Fransen op goed getimede momenten gas terug. Ondanks het ruige arrangement, voelt de compositie aan als een treurmars; hetgeen gezien de titel en lyrics niet opmerkelijk is.

56. My Dying Bride - The Crown of Sympathy
De tragische, slepende structuren van doommetal bekoren mij steeds vaker. Zo ook op deze epic van My Dying Bride . Deze band creëert een ijle, koude sfeer die zich zombieachtig voortbeweegt. Gotische vioolpartijen contrasteren vervolgens mooi met grommende gitaren, hetgeen de perfecte ondergrond vormt voor de indringende klaagzang De muziek heeft een lugubere ruimtelijkheid; alsof een duisternis oneindig voortbeweegt. Dit is muziek waarop ik mij heerlijk laat meevoeren.

55. Rammstein - Sonne
Rammstein is enerzijds zo toegankelijk dat je een kind er nog mee kunt leren tellen, maar anderzijds weet de tegendraadsheid consequent een glimlach op te wekken. In principe vindt Sonne een balans tussen een poprefrein, een een punky metal couplet. Wat werkt die combinatie verslavend!

54 Ozzy Osbourne- Bark at the Moon
Een van de videogames die achteraf gezien een grote invloed heeft gehad op mijn muzieksmaak, is Vice City. Hoewel het met name mijn synthpopobsessie heeft aangewakkerd; zijn er ook wat metalnummers die in mijn geheugen zijn gegrift. Zo ook Bark at the Moon. Eigenlijk is dit feestmetal. Een uptempo melodie drijft hier op raggende gitaren. Op dit nummer wil je gewoon hard rijden door de staten van neon-gefilterde stad in de jaren 80.

53. W.A.S.P. - The Great Misconceptions of Me
Het eindpunt van een conceptalbum over de schaduwkant van roem. Een echte metal-ballad! Ergens ook wel luguber aangezien het gaat om een rockster die zich met zijn gitaarsnaren opknoopt. Een nummer met emotionele lading en breekbare gitaarpartijen. Erg ruig is het niet, maar de mistroostigheid is niettemin indringend.

52. Cirrha Niva - Framed
Progmetal van eigen grond, maar ontzettend sterk en zonder een greintje pretentie. Er zit een enthousiaste luchtigheid in de muziek die ik bij sommige progmetalbands nog wel eens mis. Duidelijk geïnspireerd door jaren 80-metal. Het symfonische tussenstuk rond vier minuten is perfect getimed; een kippenvelmomentje.

51. Negură Bunget- Ţesarul de Lumini
Dit is een band die ik heb leren kennen door het zendingswerk van Don Cappucino. Opbouw is hier het sleutelwoord . Grappig om te zien hoe het worstelen door een donker woud als een gevoel steeds terugkomt, althans bij de metal die ik goed kan waarderen. Met allerhande cultachtig gefluister, zompige soundbytes en tragische synthesizerspartijen krijgt het nummer al snel een gothic horrorvibe.

50. Ufomammut-V
Lengte, tragiek en gitaarruis: het zijn de wapens van deze Italianen. Ufomammut neemt lang de tijd, maar elke wending heeft de impact van een kanonskogel. De afsluiter van Eve vind ik een ronduit intimiderende compositie. Lange, duisteren halen laten de luisteraar werken. De spanning is om te snijden. .De samples creëren plots een dreigende sfeer . Paranoïde zelfs! De compositie concludeert op grimmige wijze. Ufomammut beluister ik het liefst in grote brokken; een grote gitaarmuur die mij als een aardverschuiving verplettert.

Prachtige set!

Egypt is briljant, een van de beste nummers van Symphony X. Wilde ik ook hoog plaatsen in mijn lijst, maar gaat wellicht een andere woorden. Prachtige refreinmelodie en opbouw. Heerlijk gitaarwerk.

Deze van Moonsorrow vind ik een mooie ontdekking. Ik heb weleens wat van ze beluisterd, maar dat haalt het niet hierbij. Sfeervolle paganblack van kwaliteit en een net-niet-cheesy folkmelodietje aan het einde.

Gojira bevalt ook wel. Originele death met spannend intro, maar gaat jammer genoeg ook een beetje langs me heen.

Dan is er My Dying Bride, een van hun betere nummers; het groovy element doet hun muziek goed.

Deze klassieker van Rammstein is gewoon lekker en wie heeft er niet Duits mee geleerd? Heb iets meer met Du Hast, Engel en Ich Will, maar leuk is het altijd wel bij hun hitjes.

Bark at the Moon van Ozzy Osbourne vind ik best lekker, degelijk, maar ook niet bijzonder. Geeft je een prettig gevoel.

En daar is de volgende parel, van W.A.S.P. IK heb een zwak voor dit soort rockopera's, want verder heb ik niet heel veel met W.A.S.P. Ik lees op Wikipedia vage shit over kippenbloed, maar goed, dit vind ik de prachtige afsluiter met veel mooie thema's op het meeslepende Crimson Idol.

Cirrha Niva vond ik best lekkere, niet al te experimentele prog met mooi geluid. Degelijk. Leuke ontdekking.

Heel mooi nummer van Negura Bunget met mooie, originele folky thema's. Ik kende dit al, maar doet het nu toch even heel lekker. Boeiend, meeslepend geheel.

Ufomammut is het saaiste van het tiental. Had wel spannende momenten, maar voelt onaf.

Het duurde even voordat ik in dit album van Symphony X kon geraken, maar uiteindelijk werd ik toch ook overtuigd. Egypt laat zien hoe de band zowel aandacht heeft voor sfeer en een mooi geluidspamflet naast de technische hoogstandjes.

Pimeä is ook wellicht mijn favoriete Moonsorrow track in een zoal ijzersterke discografie. Episch en aanstekelijk zonder de nodige agressie uit het oog te verliezen. Topband.

Art of Dying is zonder meer een van de huzarenstukjes van Gojira. Zowel in de kortere nummers als de langer uitgesponnen werkstukjes weten de Fransmannen hun herkenbare sound tot recht te laten komen.

Een van de sterkste My Dying Bride tracks op een van DE klassieke My Dying Bride albums bij uitstek. Hier ook weer laat de band op schitterende wijze horen een zwaarmoedig en mistroostig beeld te scheppen met inderdaad een soort van lugubere inslag die ik moeilijk kan uitleggen.

Rammstein is een van de grootste "pop-metal" bands aller tijden en ik draai ze nog steeds bijzonder graag. Dit soort muziek staat of valt met de songwriting en Sonne is een schoolvoorbeeld om aan te tonen dat de band hierin als geen ander meesters zijn. Enorm aanstekelijk en daarenboven prima uitgevoerd.

Vice City heb ook ik stuk gespeeld. Vandaar dat ik eveneens wel te vinden ben voor wat "cheese". Het staat zeker niet op mijn favoriete Ozzy album, maar zeker wel een leuke track.

W.A.S.P. brengt hiermee een van de beste metal-ballads aller tijden wat mij betreft. Blackie is eigenlijk een van de weinigen die tegelijkertijd sleaze en emotionele beladenheid kan oproepen zonder dat het geforceerd overkomt.

Cirrha Niva kende ik nog niet! Ik weet niet of het tot mijn absoluut favoriete prog zal behoren, maar het is zeker wel kundig uitgevoerd.

Dit album van Negura Bunget was een van de eerste black-getinte albums die ik fysiek aanschafte; gevonden in de Mediamarkt, van alle plaatsen. Een ijzersterk werkstuk met een avant-gardistische inslag.

Eve van Ufomammut komt het best als geheel tot zijn recht. Dit is wel een prima voorsmaakje van de eigenzinnige psych-space-doom die de Italianen in petto hebben. Leuke band als je het mij vraagt.

59-50
- Symphony X - Egypt: Leuk nummer met inderdaad een Egyptisch tintje. Soms wat theatraal.
- Moonsorrow - Pimeä: Zeer sfeervol en blijft boeien ondanks de lengte.
- The Crown of Sympathy vind ik ook een van de betere nummers van My Dying Bride. De breekbare zang past perfect bij de slepende gitaren en kille drums, en er zit veel dynamiek en afwisseling in.
- Sonne is voor mij verweven met de fantastische Sneeuwwitje-clip. Heel catchy nummer dat ik ondertussen te vaak gehoord heb maar zeker goed in elkaar steekt.
- Heel aangenaam nummer van Ozzy Osbourne met stuwende riffs en fijne solo's.
- Cirrha Niva klinkt verrassend goed voor een Nederlandse band. Niet te zwaar, niet te geforceerd, niet te theatraal.
- Negura Bunget is voor mij te langdradig en somber, maar echt slecht is het ook weer niet.
- Ondanks je mooie beschrijving heeft Ufomammut op mij niet het gewenste effect. Het gaat niet echt ergens heen allemaal.

Ik splits weer op.

59-55:

Symphony X is een band waarvan ik enkel het album Iconoclast ken, en dat is behoorlijk goeie plaat. Het is wat bombastisch, het is wat symfonisch, en bovenal virtuoos op technisch vlak. Deze jongens kunnen heel erg goed spelen, en wat meer is: ze zetten gewoon een erg goeie compositie neer.

Geniaal, dit nummer van Moonsorrow, werkelijk geniaal. Wellicht mijn favoriet van de band; deze zou erg hoog eindigen in mijn eigen top 100. De kreten die Ville Sorvali uit zijn lijf perst, zijn ronduit indrukwekkend, en het riffwerk is hallucinant, tot het memorabele gesoleer toe. En een sleutelrol voor de tin whistle.

De vocalen van The Art of Dying staan me wat tegen. Sfeervol intro inderdaad, dat dan weer wel. En ook gewoon een erg fraai uitgewerkte song, met te zijner tijd wat rustpunten.

Sterke epische doom van My Dying Bride. Lang uitgesponnen, kolkend van de onderhuidse spanning en een tikje occult.

Sonne is gewoon een geweldig aanstekelijk nummer van Rammstein. Vooral het heerlijke refrein, dat haast door de stratosfeer lijkt te breken, is telkens weer genieten.

59-50

Symphony X, W.A.S.P. en Cirrha Niva leveren alle drie erg goed uitgevoerde progressieve metal, maar het is gewoon niet echt mijn ding.

Moonsorrow is fantastisch. Ze hebben echt een gave voor lange nummers schrijven die voorbij vliegen. Ze zijn progressief zonder neuzelig te worden, ze zijn pagan zonder in hoempapa-toestanden te belanden. Het is altijd groots en cinematisch wat de band neerzet, maar het blijft ook altijd ruw en organisch.

Gojira vind ik ook fantastisch. Het intro is ondraaglijk qua spanningsbouw, maar wanneer de eerste riff wordt ingezet was het dat allemaal waard. De drumritmes van Mario Duplantier zijn op dit nummer behoorlijk ingewikkeld en de track gaat zeer vloeiend door allerlei fases heen. Gojira weet zelf ook dat de slotriff moddervet is en daar wordt dan ook heerlijk lang op voort geborduurd.

My Dying Bride is al meerdere keren langs gekomen in dit topic. Prachtige mistroostige doom met elegante symfonische elementen en de gepassioneerde zang van Aaron.

Rammstein's Sonne is echt een hit. Onder het rechttoe rechtaan riffwerk schuilt een prachtig melancholisch nummer en vooral het mysterieuze zang/synthmotief voegt erg veel toe aan de track.

Bark at the Moon ken ik dan weer van de eerste Guitar Hero-game. Ik zet dit nummer eigenlijk nooit zelf op, maar als ik het hoor vind ik het erg fijn. Sterk scherp riffwerk, flitsend soleerwerk en Ozzy is ook erg goed in vorm op deze track.

Leuk om een vermelding te zien bij Negură Bunget. Wat muzikaal zo mooi is aan blackmetal is dat bands vaak duidelijk hun roots laten horen. Het zorgt ervoor dat dit Roemeens gezelschap een ronduit uniek atmosferisch en progressief blackmetalgeluid neerzet. Technisch gezien rammelt de track best wat, maar de algehele sfeer is bepalend en immens. De synthlijnen staan behoorlijk prominent in de mix, maar zijn toch niet overdadig. Dat is knap.

Heerlijk om met deze Ufomammut-track af te sluiten. Het is een band die ook in mijn top 100 had kunnen staan, ware het niet dat ik ze echt als een album-band zie. Dit is een monster van een track met doordringend riffwerk en geestverruimende psychedelica: alsof Electric Wizard en Tangerine Dream samen zouden werken. Ik heb de band twee keer live gezien en ze brengen je echt in een trance.

54-50

Fijn nummer van Ozzy, aanstekelijk en uptempo.

Intense ballad van W.A.S.P.. In het album The Crimson Idol zou ik me ook nodig eens moeten verdiepen. Dit is zo'n band die niet al te vaak mijn pad kruist, maar als het gebeurt, vind ik het wel steeds erg goed.

Cirrha Niva brengt toffe prog, met een symfonische toets. De vocalen klinken behoorlijk lekker, soms ook wat rauw.

Geweldig sfeervolle track van het Roemeense Negurã Bunget! Om was destijds een fenomenale ontdekking, en hoewel ik het al een tijdje niet meer heb beluisterd, bewijst deze track dat het blijft staan als een huis. De lengte deert me nergens; een lange, heerlijke trip door het ongerepte en sombere Transsylvanië.

Nog zo'n kanjer. Eve van Ufomammut is één van die albums die zich het best als één geheel laten beluisteren, deze track komt dan ook beter tot z'n recht binnen de context van het album. Een psychedelische ruimtereis.

49. Elder - Blind
Wat heb je aan metal waarmee je over de snelweg scheurt als je ook met supersonische snelheid door de ruimte kan razen. Dat zijn in ieder geval de beelden die bij mij opkomen als ik Blind van Elder beluister. Het is een nummer waarin je jezelf kan verliezen. De ruwe gitaartonen wekken een gevoel van avontuur op. De plotselinge stoomversnelling na elf en halve minuut is bovendien goddelijk.

48. Mercyful Fate - The Oath
Even lekker griezelen. Het synthesizerintro doet denken aan de score van een John Carpenter-film. Ook hier is de wending bloederig. Duivelse lachen herbergen immers ruig gitaarwerk. Een hakkende melodie zorgt voorts voor een goede portie gevaar en agressie. De hoge stem piept van al dat geweld, al biedt hij ons armzalige luisteraars wel een warm woord van raad: teken geen contracten met gehoorde mensen.

47. Sólstafir - Fjara
Hoewel mijn interesse in metal zich vorig jaar pas echt verdiepte, heb ik tijdens mijn studenttijd reeds een gaaf concert bijgewoond van deze IJslandse metalheads. We transporteren ons naar de zwarte zanden van IJsland. Slepende drumslagen bevestigen dat we hier tevens het tragische gedeelte van de metalwereld betreden. Doorvlochten vocalen voegen droefheid toe aan dreinende melodieën. Wanhoop vloeit over in een gitaarextro met engelenzang. Het kippenvel is tevens onderdeel van de compositie, althans zo vermoed ik.

46. Machine Head - Halo
Rollende bassen, excelleren een al opgeschroefde snelheid. De drums achtervolgen deze gitaarklanken. De fijne combinatie van schreeuw- en heldere zang klinkt episch en flitsend. De luisteraar die een portie duisternis lust, kan zijn hart ophalen aan het zwaardere middenstuk. Je wordt even flink in het diepte gegooid, al is de opbouw terug naar het hoofdritme dan wel weer extatisch. Ik vond dit zo’n gaaf nummer dat ik recentelijk het album in huis haalde.

45. Megadeth - Hangar 18
Het gitaaroutro van dit nummer is erg vermakelijk. Een paranoïde trip; waarin alles met alles wordt verbonden. Raggende ritmes en extatisch gitaarwerk laten het adrenalinepijl stijgen. Daarenboven is het zo’n een pakkend nummer dat je het na het einde zo weer opnieuw opzet.

44. Ahab - The Hunt
Ahoy Matey! Pak je houten poot en waag een zoektocht naar een mythisch monster. Grauwe mist omgeeft de luisteraar. De gitaren grommen. Het nummer heeft het ritme van een klotsende schip. Het hout kraakt, de mist lijkt monsters te bevatten, of is het onze verbeelding die met ons speelt? Langzaam snijden gure violen langs ons gezicht. Het wordt steeds donkerder; we houden onze adem in en varen gestaag verder: weer een zeemijl dieper richting de nacht.

43. OSI - Stockholm
Elektronica en metal gaan prima samen. Dat bewijst deze compositie. Het nummer maakt handig gebruik van onderhuidse spanning. De band vestigt een donkere, bezwerend sfeer, waarbij je de uiteindelijke uitbarsting gaandeweg nadrukkelijk anticipeert. Verder rest enkel nog subtiel ongemak. . De tonen sterven weg, maar het gevaar is niet geweken. Overigens zingt op dit nummer een bepaalde zanger die we nog een keer vaker gaan tegenkomen (#foreshadowing)

42. Cynic - Textures
Het is geen geheim dat ik van virtuoos spel hou: het creëert bijwijlen muziek die je oren laat dansen. Cynic toont dit op prettige wijze. De computerstemmetjes van deze band vind ik echter niet zo overtuigend. Gelukkig ontbreken die hier. Tevens hoor je hier de invloed van King Crimson, hetgeen ik altijd wel een pluspunt vind. Opmerkelijk hoe vaak je nog discipline’achtige gitaarinteracties terughoort in jaren 90 rock en metal.

41. Ministry - N.W.O
Een lekker vlot metalnummer dat zich voortdrijft op een ronduit agressieve riff. Het ritme dondert in een psychopathisch tempo door de rimboe. Waarschijnlijk zijn de klanken op weg naar een vernietigingscampagne die is bekostigd door sjoemelfondsen van malafide politici (“What we are Looking at is good & evil, right & wrong). De schreeuwen van de zanger zijn angstaanjagend. Desondanks, of wellicht juist daardoor, is het nummer ronduit verslavend.

40. Orphaned Land, the Storm Still Rages Inside
Dit moet wel een van de tofste titels voor een compositie zijn. De gitaarpartijen- zijn echter zo mogelijk nog beter. Dit is een nummer dat wegluistert als de eb- en vloed van een oceaan; het ruige arrangement herbergt eigenlijk een heel warme compositie. Het koor op het eind bevestigt bovendien wederom mijn status als connaisseur van bombasme-.

Hm, misschien komt later Opeth ook nog voorbij

Het behoort tot de mogelijkheden.

Elder: Prima stonernummer met ook wat 'retro'-invloeden die me wat aan de jaren zeventig doen denken. Iets te lang misschien, maar zeker leuk.

Mercyful Fate: Lekker sfeervol nummer, goede riffs, maar hoewel ik zeker van markante zang houd, vind ik deze van King Diamond nooit prettig

Solstafir: Doet hard zijn best, maar doet me niet zo veel.

Machine Head - Halo: Vette metalcoreklassieker, zit meesterlijk in elkaar. Riffs, riffs, riffs.

Megadeth: Een van de lekkerdere nummers van deze grote thrashband met prettige zang en lekkere melodieën, riffs en gitaargejank

Ahab: Prima doom, log, bouwt aardig op. Toch ook beetje saai.

OSI: Zang Akerfeldt is altijd prettig, heeft wel iets van een zijprojectje van Steven Wilson. Aardig, maar komt niet echt op gang.

Cynic: Redelijk spannend, maar dit soort prog is niet helemaal mijn ding denk ik.

Ministry: Industrial die ook echt 'industrieel' klinkt. Werkt wel, goede cadans, boeiend nummertje.

Orphaned Land biedt altijd wel goede sfeervolle oriëntaalse metal, zo ook deze met het spannende einde.

59-55

De oude Symphony X heb ik lang niet meer gehoord. Fijne nostalgische wederhoor, met een Russell Allen in topvorm. Toch lijdt het wat onder de productie zou ik willen stellen; Dream Theater hoor ik net wat grager.

Moonsorrow blies me wel omver. Episch, bombastisch, en net genoeg rauwe randjes om een breed metalpubliek aan te spreken. Deze heb ik op de forums al vaker voorbij horen komen, met gelijksoortige reacties aan mijn kant. Hoog tijd dat ik dat album eens ga opzetten.

Gojira klinkt ook lekker dik! Hoe meer ik van ze hoor, hoe schuldiger ik me voel dat ik er nog geen albums van heb beluisterd. Zware riffs en complexe ritmes, zonder de techdeath kant op te gaan.

My Dying Bride is niet aan mij besteed.

Sonne is een heerlijke klassieker van Rammstein met dat bombastische refrein dat je gewoon bij de keel grijpt. Prachtig nummer.

Het laatste album van Elder wist me niet zo te pakken, maar dit nummer is de band op hun best. Klassieke psych-rock met flink wat vlees aan. Dat gaat er wel in!

Van het klassieke Mercyful Fate werk kan je om het even welk nummer nemen en het zal niet minder dan uitmuntend zijn. Fantastische track van een van de beste heavy metal albums aller tijden.

Het meeste recente Solstafir album stelde me een klein beetje teleur, maar deze Fjara vind ik een prachtig melancholische track van de band tijdens hun glorietijd. Erg mooi.

Robbbbbbbb Flynn komt als persoon meer op mij over als een zakenman dan een metal fan en zijn neiging om trends te volgen, jaagt de kwaliteit van de muziek vaak wel de dieperik in, maar dat terzijde heeft Machine Head meer albums uitgebracht die ik wel erg graag mag dan albums waar ik helemaal niets mee kan. Halo van klepper The Blackening is Machine Head op topniveau.

Yep, ook dit is gewoon Megadeth op hun best. Klassiekertje en verplicht voer voor iedere metalen fan.

Een track van het debuutalbum van Ahab is al in bijna iedere lijst tot nu opgedoken en met reden natuurlijk. Wat een album.

OSI heb ik nog niet zoveel geluisterd, ondanks mijn genegenheid jegens het werk van Matheos, Akerfeldt, Harrison en Moore. Dit klinkt eigenlijk wel behoorlijk Porcupine Tree-achtig. Zeker wel aardig.

Cynic zet hier een fantastische geluidscollage neer die zowel met oog voor techniek als voor sfeer geleverd wordt. Geweldige instrumentale track van een topalbum.

Verrukkelijke vuistenpomper van Ministry. Deze met de volumeknop open in de wagen levert gegarandeerd een snelheidsbekeuring op.

Van Orphanded Land vind ik niet alles geweldig, maar deze track (en het album Mabool in zijn geheel) vind ik toevallig wel subliem. Alle elementen van hun sound vallen hier volledig op hun plaats.

54-50

Ozzy's Bark at the Moon is gewoon een leuke meezinger. Goed gezegd, "feestmetal". Toch een soort nummers dat in de lijsten tot nu toe vrijwel niet voorkomt, maar wel het soort nummer dat altijd welkom is en waar menig metalhead zich ondanks subgenre-voorkeuren even met zijn/haar zielgenoten verenigd in een bezopen vreugdekoor. Uit een tijd dat metalnummers dat effect nog konden hebben.

W.A.S.P. brengt hier een ijzersterk nummer. Avontuurlijk, verhalend, en prachtig opbouwend. Dynamische track en wederom een klassieker.

Cirrha Niva ken ik alleen de laatste van. Deze komt van de voorganger, begrijp ik, en klinkt niet verkeerd. De intensiteit en bombast in combinatie met de drukke wisselingen en ritmes maakt me wat moe over de gehele speelduur, waardoor dit wellicht toch niet aan mij besteed is, maar het is meer dan prima in de uitvoering. Vooral de zanger heeft een lekkere manier van uithalen.

Negura Bunget heeft door de productie wel een mooie sfeer gekregen. Fijne, sfeervolle post-black met een dromerig einde. Na het luide Cirrha Niva wel even terugschakelen, maar eenmaal in het ritme een fijne rit.

Met Ufomammut ben ik niet echt bekend. Zo te horen behoorlijke riff-based sludge. Het heeft wel wat, maar het is niet helemaal mijn ding. Barst op gegeven moment wel even lekker los, maar het suddert mij toch net wat te veel.

49-40

Elder is echt een grensgeval voor een metallijst. Ze hebben meer weg van Motorpsycho dan bijvoorbeeld een band als Electric Wizard, meer prog en psych dan doom en stoner. Het nummer is sowieso fantastisch met heerlijke harmonieuze gitaarpartijen, dikke riffs en ontzettend vloeiende structuren.

Over Mercyful Fate heb ik alles al eerder gezegd. Muziek: JAJAJA, stem: NEENEENEENEE.

Sólstafir is ook een grensgeval en dit nummer vind ik meer post-rock meets Pink Floyd. Een absolute prachttrack met bloedmooie galmende gitaren, fluisterende drums, karaktervolle melancholische vocalen en een ontzettend catchy refrein.

Van Machine Head luister ik eigenlijk alleen de eerste twee platen nog veel. The Blackening was ik op een gegeven moment een beetje beu. De meeste nummers van die plaat vind ik te lang met te veel onnodige riff-herhalingen. Om weer een los nummer van de plaat te horen is best lekker, maar ik heb niet de neiging meer om het album te luisteren.

De vocalen van Dave Mustaine zijn met afstand het zwakste punt van Megadeth, maar instrumentaal is dit echt vuurwerk. De riffs zijn messcherp en vooral het lange gitaarduel in de tweede helft is echt genieten. Ook heerlijke stuwende grooves van Nick Menza.

Ahab brengt op The Hunt een masterclass in sfeerzetting. De mist komt bijna je kamer in wanneer je dit draait, maar Barney's beschrijving laat dat ook al blijken.

Deze OSI-track kende ik niet. Ik moest ook aan Porcupine Tree denken en een beetje Tool in de hoekige ritmiek. Akerfeldt zingt gewoon erg lekker, aangename track!

Textures vind ik echt een prachtig Cynic-nummer. De King Crimson-referentie klopt helemaal, maar toch heb je hier ook heerlijke Death-achtige gitaarriffs. Watertandend lekkere fretloze baslijnen en Sean Reinert drumt fabelachtig goed.

N.W.O is een absolute sloopkogel. Je hebt maar één riff nodig om een hele vette track te maken. De drums zijn ronduit stuwend, de samples zijn enorm sfeer versterkend en de zwaar overstuurde vocalen van Al snerpen door je speakers.

Orphaned Land is een band waar ik niet zo veel mee heb. Goed uitgevoerde progmetal met een eigen invalshoek, maar het doet me niks.

49-45

Elder heb ik vorig jaar leren kennen dankzij hun nieuwe album. Dat is een goeie (hoewel niet echt metal, wat mij betreft, inderdaad meer richting een band als Motorpsycho, vooral in het middenstuk komen enkele riffs en zanglijnen voorbij die érg aan de Noren doen denken) plaat, maar echt van m'n sokken werd ik niet geblazen, dus is het vooralsnog bij die plaat gebleven. Dit nummer is erg lang, maar kent een geweldige opbouw en sfeerzetting; bij momenten word ik lichtjes euforisch. Dat jam-achtige einde is ook heerlijk. Toch maar 'ns opzoeken, dus!

Geweldige track van Mercyful Fate, enige moeilijkheid is die zang natuurlijk. Ik heb er wat minder moeite mee dan Don hierboven, maar trek het toch ook niet altijd; dit is behoorlijk extreem. Wel indrukwekkend, natuurlijk.

Deze track van Sólstafir ademt melancholie, één van hun beste nummers, tegelijk enorm intens én catchy! Sluit de ogen en droom een minuutje of 7 weg op dit nummer.

The Blackening vond ik vroeger een geweldig album, maar die liefde is wat bekoeld met de jaren; nu zet ik Burn My Eyes daar toch wel boven. Desalniettemin is dit nummer gewoon een klassieker, met een hoog meezing- en headbanggehalte.

Ik heb niet zoveel met Megadeth, maar dit is gewoon een heel erg goed nummer.

Goedendag,

Zijn er ook mensen die bekend zijn met screamo bands ?
Ik ben al enige tijd op zoek naar een lied van 12/14 jaar geleden.

Don Cappuccino.

Dit hangt nog dicht tegen de grind en powerviolence aan, maar beter dan deze twee platen van toevallig dezelfde band zal screamo voor mij niet meer worden;

Orchid - Chaos Is Me (1999)

Orchid - Dance Tonight! Revolution Tomorrow! (2001)

44-40

Deze van Ahab kwam ook in het lijstje van trebremmit reeds voorbij, dus volstaat het wel mezelf te citeren:

“Ahab, dat is een bekende naam natuurlijk. Dit album heb ik op CD, en daar ben ik niet rouwig om. Het is, wat mij betreft, hun beste. De sfeer van Melville's kolossale werk wordt hier op geweldige wijze gevat.”

Onderkoelde, wat hypnotiserende track van OSI, met Mikael Åkerfeldt op gastvocalen. Très Porcupine Tree, inderdaad.

Sterk nummer van Cynic, hoogtepuntje zou ik zelfs durven zeggen. Misschien net omdat het volledig instrumentaal is? Want daar liggen toch echt de troeven van deze opmerkelijke band, wat mij betreft!

Ook dit nummer van Ministry kwam al ‘ns langs:

“Ministry is een band die ik niet altijd kan uitstaan, maar zo nu en dan hoor ik 'ns een nummer, en denk ik: "Hé, dat klinkt wel erg vet". Dat heb ik ook wel met deze song, die beukt en dreint en dendert, en je murw achterlaat.”

Orphaned Land tot slot brengt sfeervolle, oriëntaal geïnspireerde progmetal, en doet dat met verve. Ze zijn niet vies van een likje bombast, maar weten het over het algemeen subtiel aan te brengen; ik kan me er dus niet echt aan storen, gewoon smaakvol gedaan!

Voor de Ahab-fans trouwens nog dit: vorig jaar brachten de Duitsers een erg sterk live-album uit, Live Prey, bestaande uit 5 nummers van The Call of the Wretched Sea. Doe er uw voordeel mee!

49-40

Elder - Blind: Aangenaam stonernummer dat het beste werkt op de hypnotiserende instrumentale stukken.

Merciful Fate - The Oath: Bedankt voor de wijze raad om geen contracten met gehoornde mensen te tekenen! De zang is een acquired taste maar ik houd er wel van en is bovendien goed gedoseerd. Gaaf nummer met veel afwisseling en heerlijk snerpende gitaren.

Sólstafir - Fjara: Aardig nummer dat overloopt sfeer en voor het genre eigenlijk vrij catchy is.

Megadeth - Hangar 18: Een klassieker met flitsend gitaarspel en veel afwisseling. Geweldig nummer met de ene solo na de andere.

Ahab - The Hunt: Al de derde vermelding van dit nummer, dit keer extra mooi beschreven. Je voelt de frustratie van de kapitein die die verrekte walvis maar niet te pakken krijgt.

OSI - Stockholm: Net niet spannend genoeg. Ik verwachtte een uitbarsting maar die bleef uit. Alsnog best een aardig nummer.

Cynic - Textures: Zeer sterk technisch spel van alle muzikanten. Het heeft inderdaad wel iets weg van King Crimson's Discipline.

N.W.O. is een van de toppers van Ministry. Ik heb er goede herinneringen aan. Strak, opzwepend en genadeloos.

Orphaned Land - Orphaned Land, the Storm Still Rages Inside: Dit kende ik nog niet, maar het bevalt me uitstekend. Een basis van ouderwetse doom/death aangevuld met oriëntaalse geluiden, een vleugje prog en in de verte zelfs wat gothrock-invloeden, wat het geheel een eigen gezicht geeft.

https://lh3.googleusercontent.com/proxy/6jG03lC2Q6wXdy7ZYDg9Qrdrtt1Zmyya1DHi5eYtNLO6WFGTCjqmhFSWKUJAcf6a8o81aq6sd_iSJ8-ZAXsZjNqv0Op-kAU

39. Akhlys - Incubatio
Akhlys bleek het bewijs te zijn dat zwaardere metal mij best ligt. Een band die indringend speelt. Incubatio is dan ook een ronduit lugubere horrorfilm met bezeten klanken. Langzaamaan verduisteren zich de lichten en wordt de geur van rottend vlees kenmerkend. De hoge gitaartonen klinken als een eenzame overlevende die zich nog maar net bewapent tegen deze helse rit. Geef de hoop maar op. Hij is gedoemd om te branden.

38. Death - Pull the Plug
Snel, vies en vuig nummer van Death. Donderende drums en gierende gitaren drums ondersteunen een grommende stem. Het is lompe en harde metal met hakkende melodieën. Het geluid klinkt lekker smerig; als het gezicht van een melaatse. Later zou de band epischer en technischer klinken, maar niettemin heb ik een zwak voor het jaren 80-werk van deze Amerikanen.

37. Voivod - Jack Luminous
Een psychedelische exploratietrack van Voivod. De eerste riff is expansief en het stuk rond vijf minuten klinkt zelfs jazzy. Langzaam wordt opgebouwd naar een hectische doch epische conclusie. Deze compositie doet denken aan jaren 50 science fictionfilms: Een jeugdige ruimtereis gevolgd door een ontsnapping uit cyberspace.

35. Dio - Firehead
Strange Highways is een ietwat ondergewaardeerd album van Dio. Een voor deze artiest ongekend zware plaat. Firehead blijkt het hoogtepunt te zijn. Een smerige riff contrasteert hier namelijk mooi met theatrale zang. De versnelling halverwege vind ik daarenboven tof. Bij het refrein kunnen de spreekwoordelijke aanstekers in de lucht.

https://lh3.googleusercontent.com/proxy/5dt0SUD_vyQxQDpsBS2yrBtOPWgA7CRxdEdY-NLfkAiwMz-Cqt7iWiUCmnm_oCLS2VKm4H6o4rsksQl5aShi3ZrbJOUJ

34. Caligula's Horse - Dream the Dead
Caligula’s Horse vind ik samen met Haken een van de tofste moderne progbands. Dream The Dead is een geweldig activerende opener. Waarschijnlijk door de geslaagde combinatie van opbeurend riffwerk en melodische samenzang. Het is gaaf hoe het nummer in het middenstuk tot nul wordt afgebroken, waarna de muziek langzaam weer aan kracht wint,.

33. Amenra- The Pain. It Is Shapeless.
Een tragedie vol gebeuk en triestigheid. Massieve, loodzware gitaarriffs en hese schreeuwzang zijn de constanten hier. Dit is gruizige muziek die aankomt als een mokerslag. In het middenstuk pakken de wolken zich samen: een overweldigende zwart deken waartussen zo nu en dan een stukje bliksem doorkomt. De afwisseling tussen lawaaiige en bedrukkende sfeerstukken spreekt mij aan.

32. Paysage d'Hiver - Stimmen im Wald
Lo-fi beklemming in een donker woud waar de horror van het verleden meer dan een mythe is. De sneeuwstorm komt je tegemoet. Al snel vermoed je dat in het bos een demonische cult huist. Het geschreeuw tussen de samenzang lijkt immers uit de hellepoorten te komen. Een intrigerend mysterie! Hoewel de muziek op zichzelf al erg evocatief is, moet ik hier vooral denken aan een memorabele CSL-avond. De twee uur durende plaat waar dit nummer vandaan komt, vloog vliegensvlug voorbij.

31. Deathspell Omega- The Shrine of Mad Laughter
Mag ik nog een plakje meer? Deathspell Omega is de bloedworst onder de metalbands.. Uiterst kundig verwijderen deze slagers elke hoop om de compositie levend te verlaten. Wat overblijft, is een donkere, vettige massa die smaakt! Heftig gehakt voor de pittig maaltijd Sfeerstukken vormen duidelijke brokken in het beslag. Smullen geblazen! Ten minste zo lang de vraag niet opkomt waar het vlees vandaan komt.

30. Wolves In The Throne Room - I Will Lay Down My Bones Among the Rocks and Roots
Rustieke blastbeats veroorzaken een stroomversnelling. Grootste metalen structuren worden onderbroken door een zweverig intermezzo waarin opzwepend drumwerk de spanning laat stijgen. De marsachtige, bluesy structuren voelen emotioneel aan. Een bitterschone treurmars die bijblijft.

https://lh3.googleusercontent.com/proxy/FW9bF1Q16AjInY8BbxhqoZQV28uQIuWfjnDQVsWsnBuOjezD0xKT4-qrmv3a0QnV2VJ4TjbTSfkU0KnHdWkYekzlEDJqfMA

Wow, sterk rijtje. Akhlys, Death, Amenra, Paysage D'Hiver en Wolves In the Throne Room. Lekker hoor.

39-30 (waar is nr 36?)

Akhlys - Incubatio: Zo naargeestig alsof je een satanistische cultus aan het werk ziet, en tegelijk met de nodige agressie door het razende drumwerk. Mooie albumcover.

Death - Pull the Plug: IJzersterke riffs; de zang vind ik minder.

Voivod - Jack Luminous: Gevarieerd nummer dat zich moeilijk laat beschrijven. Heel apart op een goede manier.

Dio - Firehead: Aardig nummer dat op het eerste gehoor niet heel memorabel is maar aangename riffs bevat. De zang is natuurlijk ook dik in orde.

Caligula's Horse - Dream the Dead: Muzikaal en vooral qua zang is het van zeer hoog niveau maar tegelijkertijd is het wat emotieloos. Wel maakt het me nieuwsgierig genoeg om meer van deze band te gaan zoeken.

Paysage d'Hiver - Stimmen im Wald: Niks voor mij. Ik heb het niet af kunnen luisteren. Deprimerend gedoe.

Deathspell Omega - The Shrine of Mad Laughter: Dendert genadeloos voort als een op hol geslagen trein dwars door de negen lagen van de hel, komt dan door een vastgevroren wissel even stil te staan, en nadat deze met hellevuur is ontdooid, verplettert de trein voor de bestemming wordt bereikt nog enkele gekwelde zielen die niet op tijd opzij sprongen, hun botten luid krakend verpulverend en hun karkassen rottend langs het spoor achterlatend.

Wolves in the Throne Room: Veel te langdradig en zonder een sprankje hoop. Ook niks voor mij dus.

39-30

Akhlys wist het in 2020 voor elkaar om me ongemakkelijk te laten voelen tijdens het beluisteren van een metalplaat. Dat gebeurt niet zoveel meer. De onderhuidse introductie van deze track is al bloedstollend en wanneer de boel uitbarst komt er een helse muur van geluid op je af. Vooral de paniekerige hoge gitaarlijnen zijn zeer effectief. Dit interview is erg interessant om meer te lezen over de inspiraties van Akhlys.

Chuck Schuldiner wist ook al op het eerdere Death-werk te laten horen dat hij behoort tot de beste songschrijvers in de metal. De riffs zijn simpel, smerig en doeltreffend met de verscheurende vocalen van Chuck en al een beetje een blik op de toekomst met wat melodieuze en technische passages.

Voivod is echt een cultband geworden waarvan steeds meer blijkt hoe belachelijk ver ze hun tijd vooruit waren en hoeveel invloed ze hebben gehad op het huidige metal-landschap. Jack Luminous is een ware progthrashspacemetalreis die het meest klinkt als punkers die heel veel naar King Crimson, Van Der Graaf Generator en Pink Floyd luisteren. Het gitaarwerk van Piggy is ronduit inventief met zijn Robert Fripp meets scherpe thrash metal-stijl.

Wat ik tot nu toe hoor van jaren '90-Dio in dit topic bevalt me wel. Lekkere groovende riffs en Dio komt ook een stuk eigenzinniger uit de hoek.

Caligula's Horse is een uitstekende moderne progband. De vocalen zijn subtiel en fragiel met hoekige riff- en ritmewerk. Misschien iets te glad voor mij, maar absoluut kwaliteit.

Dit is nog wanneer Amenra wat meer hardcoreinvloeden heeft en wat minder verfijnd voor de dag komt. Daardoor heeft Mass III een sfeer alsof je je in modderige loopgraven bevindt. De Amenra-formule wordt hier steeds meer uitgewerkt en de schreeuwen van Colin gaan door merg en been.

Paysage d'Hiver bracht met Im Wald vorig jaar een blackmetalkunststuk uit. Ik was degene die de plaat draaide tijdens een MusicMeter-luistersessie op de website BeatSense. Stimmen im Wald is mijn favoriete stuk van het album. Prachtige melancholische vocalen en melodielijnen met een ijzige wervelwind van gure tremologitaren en wazige blastbeats. Ook erg sterke subtiele electronic-invloeden.

Deathspell Omega blijft een geval apart binnen de metal. Op Fas... komt de band het meest kronkelend en krankzinnig uit de hoek. Opgefokte dissonante zwartgeblakerde mathrockriffs met drumpartijen die iedere vijf seconden wel een wending lijken te nemen. Toch snapt de band ook wanneer er rustpunten moeten zijn, al blijft er wel veel onrust in die stukken hangen.

Two Hunters blijft toch wel de sterkste plaat van Wolves in the Throne Room. Achttien minuten vliegen bij deze track voorbij met meeslepende repetitieve blackmetalpassages, maar ook bloedmooie melancholische postrockachtige melodieën en dromerige ambientstukken. De band neemt zijn tijd om de boel op te bouwen en zorgt ervoor dat je echt in een specifieke sfeer ondergedompeld wordt.

Akhlys vond ik goede blackmetal, lekker vurig en fel.

Deze van Death vind ik wat minder dan hoe ze later zouden klinken. Nog niet de dreiging en spannende riffs en wendingen. Toch heeft het rauwe ergens ook wel wat.

Het epos van Voivod is me prima bevallen, sowieso wel een band die ik eigenlijk puur ken van dit soort spelletjes, maar het als ik me niet vergis altijd goed doet hier. Er zitten allerlei boeiende momenten, riffs en passages in. Soms lijkt de opbouw niet helemaal natuurlijk, maar in het algemeen heb ik hier best van genoten.

Dio zou nog zelfs van Lemon Tree een luisterbaar nummer maken, maar hierbij valt de compositie ook nog eens redelijk mee. De man zelfs klinkt hier ook wat zwaarder dan ik gewend ben, spannend.

Caligula's Horse ging jammer genoeg wat langs me heen. Zou wel in mijn straatje moeten liggen, maar eerlijk gezegd bevallen die nieuwste paar albums van Haken me ook niet zo.

De rest volgt nog.

Amenra is niet helemaal mijn ding. Mist sfeer of iets wat overrompelend werkt. Ben ook niet fan van dit soort screams/grunts

Paysage d'Hiver vond ik vrij eentonig, klonk ook wat amateuristisch. Voor sommige liefhebbers zal dit juist de kracht zijn, maar ik zoek mijn heil liever elders.

Deze van Deathspell Omega was weliswaar een beetje rommelig, maar dit doet me toch wel wat door de flitsende wendingen en spanning.

Wolves in the Throne Room is ook niet zo mijn favoriete blackmetal. Dit epos had z'n momenten, maar mist de punch die Deathspell Omega weer net wel had.