....wat mij betreft zal je worden teleurgesteld wouter8, ik heb het niet gehoord...

Mijn eerste indruk: een leuk album. Ik vind het zelf geenszins lijken op Marbles, ik vind het zelfs nog niet eens in de buurt komen van de neo-prog, maar meer richting de art rock gaan. Los daarvan, veel thema's komen aan bod op dit album, waarvan sommigen prachtig zijn. Wel laat de band hier en daar een paar steekjes vallen: te lang bij eenzelfde thema hangen, de zang had beter gekund en af en toe heb ik het gevoel zekere cliche's te horen. Staat tegenover dat er zeker als geheel een sombere, mooie sfeer vanaf komt met puik gitaarwerk en een aantal mooie jazz-achtige passages. 3,5*

Ah, dan heb ik een weekje vrij, want die plaat ken ik al.

Oh ja, daarom waarschijnlijk.

Maar wat is hier nu de gesuggereerde tegenstelling?

Hoe het ook zij, 3½* van mij, met groeipotentieel.

Ik zie bij veel recensies dat dit lijkt op Marillion/Gazpacho en voor neo-prog liefhebbers een must is . Ik vind het niet echt daarop lijken.

Ah ok... in die op Progwereld kon ik de kreet neoprog in elk geval niet vinden.

Gazpacho en recente Marillion, akkoord. Maar die hebben toch weinig tot niets resp. sinds begin jaren '90 niets met neoprog te maken?

[edit: nog eens goed gelezen, dat staat er eigenlijk ook niet per se ]

Hmm, niet tot de klassieke neo-prog nee. Ik kan me wel voorstellen dat de term neo-prog er nog steeds aan gekoppeld wordt. Marillion zal bij veel mensen altijd als neo-prog bekend blijven staan en als ze een stijl ala Brave of Marbles horen, wordt er erg makkelijk die term aan gekoppeld. Via die weg worden ook bands als Sylvan en Gazpacho besmet met die term en al gauw wordt dan geroepen dat alles wat ook op het recentere Marillion lijkt neo-prog is. Daar moet ik dan bij bekennen dat ik vrolijk meedoe. (Nieuwe term, neo-neo-prog?)

Tja, Marillion-met-Fish was toch wel de ultieme neoprogband, naast o.a. IQ, Pendragon en Twelfth Night. Dat is eigenlijk een zich tot de jaren '80 beperkende muziekstroom, die de handschoen oppakte van de klassieke symfo (in het bijzonder: Genesis), maar dan in een (toen) wat eigentijdsere vorm, waardoor het bijvoorbeeld ook wel een beetje naar new wave klinkt (vooral bij Twelfth Night). Omdat de jaren '80 verder toch flink magere jaren voor de prog waren, was "neo-prog" een meer dan acceptabele kreet, maar achteraf bezien was het smaller klinkende "neo-symfo" misschien een adequatere benaming.

Goed, wat gebeurde er na 1987? Marillion ging met een nieuwe zanger verder en alleen Seasons End laat zich nog als een natuurlijke voortzetting van die vier ultieme neoprogplaten beluisteren. Daarna gooit Marillion het roer toch wel een paar keer flink om en wat er daarna nog gemaakt wordt, heeft toch alleen de naam nog met die oerneoprogband gemeen. Vergeleken daarbij klinkt wat IQ en Pendragon in de jaren '90 maken (beide na enige tijd van afwezigheid) toch als een véél natuurlijker transitie van het jaren '80 geluid? Neoprog leeft weer, gekenmerkt door gitaarwerk dat wel stevig is, maar om een of andere reden gewoon nadrukkelijk geen hardrock, slepend toetsenwerk en zangers die (nog steeds) klinken alsof er ooit tussen de benen wat misgegaan is.

En in die hoek staan vrolijk weer nieuwe bands op: Arena, Clepsydra, Collage, etc. Ondertussen worden nieuwe namen bedacht voor muziek die eigenlijk uit hetzelfde nostalgische vaatje tapt, maar toch net weer anders is. "Retroprog" wordt zowel gebruikt voor Spock's Beard en Flower Kings alsook voor melancholische noorderlingen als Anekdoten en Anglagard.

Tegenwoordig hebben we dan de weinig charmante term new prog, maar over die nog wat omstreden term heeft Wikipedia al een mooi artikeltje...

Hm, dat was wel een discussiestopper blijkbaar...

Goed, hebben we al een nieuwe kandidaat?

na mijn 'succesvolle' bijdrage van afgelopen week lijkt het me handig dat iemand anders gaat

is het zo langzamerhand geen tijd voor een volgende?

ja, al een weekje

wie wil?

Ik ga wel.
Bubu - Anabelas
Klik de link voor meer info

ziet er spannend uit

waar kun je aan dit album geraken via de digitale weg?

Je kunt ook schrijven dat belangstellenden je kunnen PM-en...

Goed idee
Belangstellenden? PM me

ben enthousiast over dit album
vooral de eerste 2 nummers zijn erg sterk.

Bubu sluit bij mij, achter Museo Rosenbach, aan bij de albums die eigenlijk vaker beluisterd moeten worden voor een redelijk oordeel. Dat dit in elk geval geen eenheidsworst is, spreekt alvast in het voordeel van de plaat, maar echt heel erg aanspreken doet het ook weer niet. Een waardering van 3* is iets aan de zuinige kant, maar we gaan ook weer geen puur speculatieve sterren uitdelen.

Nieuw overzicht

Casartelli
- T.A.O. - The Abnormal Observations - 4,0*
freitzen
- Knight Area - Under a New Sign - 2,5*
Fza
- Xystus - Surreal - 3,0*

grovonion
- Cul de sac - China Gate - 3,0*
Jester
- Twelfth Night - Fact and Fiction - 4,0* (was: 4,5*)
Kasperbert
- Collage - Moonshine - 3,5*

LZA
- Salem Hill - The Robbery of Murder - 3,0*
meyer
- Archive - You All Look the Same to Me - 3,5*
Omayyad
- Museo Rosenbach - Zarathustra - 3,0*

schizodeclown
- Aphelandra - Aphelandra - 3,5*
- Bubu - Anabelas - 3,0*
Status Seeker
- Finch - Beyond Expression - 4,0*
Titmeister
- Mar de Robles - Indígena - 4,0*

voltazy
- Big Big Train - The Difference Machine - 3,5*
Waldo Jeffers
- Samla Mammas Mamma - Måltid - 3,5*
wouter8
- Antimatter - Planetary Confinement - 3,0*
- Let me introduce you to the end - A love of the sea - 2,5*
- The Pax Cecilia - Blessed are the Bonds - 3,0*

schizo, wie wordt de volgende?

Ik doe gewoon op alfabetische volgorde, dus dan is Status Seeker aan de beurt.

Aangezien ik niets iets echt obscuurs tussen mijn hoge stemmen kan ontdekken, kies ik maar voor een album dat nog wel een aantal stemmen kan gebruiken en een opmaat naar hun beste werk was:




Van der Graaf Generator- The Least We Can Do Is Wave to Each Other

Niet zo goed als mijn persoonlijke VDGG top 4 (Pawn Hearts, Still Life, Godbluff en H to He...), maar wel een fijn plaatje.

Geïnteresseerden kunnen mij PM'en.

Goh, dit topic was me al een tijdje ontgaan. The Least We Can Do... staat op 4* bij mij. Minder dan H To The H & World Record, beter dan The Quiet Zone/The Pleasure Dome. Maar ik vind dat hij absoluut kan wedijveren met Godbluff & Still Life. Natuurlijk is dit meer vroege VdGG, dus leunt iets meer bij het 'psychedelische' van het 1e album of het meesterlijke van H To The He...

Absolute aanrader & absoluut beter dan dat overschatte onding van een Pawn Hearts. 4* dus.

VDGG is natuurlijk niet echt obscuur, maar voor mij wel obscuur genoeg, m.a.w. deze plaat kende ik nog niet. Nu wel.

Na een moeizame start (ik zal de enige wel niet zijn) met Pawn Hearts, ben ik in de loop der tijd die plaat wat gaan waarderen evenals Godbluff. Aan verdere verkenning was ik nog niet toegekomen, maar beide platen zijn op zich best aardig. Peter Hammills stem is nu eenmaal een acquired taste en de muziek is niet veel minder raar.

Vanuit die achtergrond komt TLWCDIWTEO me eigenlijk relatief toegankelijk en aangenaam voor. Wellicht is het de nog aanwezige psychedelische inslag waar Peter ook al over rept... Vaker luisteren allicht, maar voorlopig lijkt 3½* me alleszins redelijk.

Nu nog in ieder geval eens H to He en Still Life checken, Casper

still life

the least... is aardig maar haalt niet het niveau van de beste VDGG platen.

Ja ook ik ken deze al. Zeer behoorlijke plaat, maar niet van het niveau Pawn Hearts of H to He voor mij... 3,5*

Schop!

Goed, gezien dit topic een beetje dood lijkt te gaan, slinger ik zelf nog een tip er tegenaan, een album dat al enige tijd in mijn eigen top 10 staat:



Phideaux - Doomsday Afternoon

Een knap staaltje moderne symphonische rock/art-rock, die moeilijk te vergelijken is met andere progalbums die ik ken. Dit heeft grotendeels te maken met verschillende stijlen en sferen die het album oproept: het begin en einde zijn bijvoorbeeld progmonsters, terwijl een nummer als Crumble briljante piano-muziek is en het nummer daarvoor juist grotendeels op een akoestische gitaar gespeeld wordt en erg luchtig is. Wel zitten er veel Camel en Porcupine Tree invloeden in. Door veel progsites wordt dit album (samen met Fear of a Blank Planet) aangetipt als beste album van 2007.

Interesse? Stuur me dan (voor woensdag) even een PM'tje en ik zal hem uploaden

P.S. Laat je niet afschrikken door de spuuglelijke hoes.

hmmm... dat was één van mijn opties als volgende progrock album van de week Heel sterk album idd, heb m nu op 4* staan, maar opwaardering tot 4,5* behoort zeer zeker tot de mogelijkheden...

Zo, Phideaux. Tot nu toe kende ik alleen 313 en The Great Leap van Phideaux X (of was het nou Xavier P?). Beide erg goede platen die naar meer smaken, maar aan het proeven van meer was ik tot nog toe niet toegekomen. Doomsday Afternoon biedt alvast genoeg van zoiets als een "vertrouwd Phideauxgeluid" met hier en daar wat meer de trekken van een klassiek conceptalbum. Uiteraard moet ook deze plaat vaker beluisterd worden, maar voor een eerste oordeel lijkt 4* me niks te ruim.