Als je nog geintresseerd in meer Stones albums. Kan ik je Sticky fingers van harte aan raden

"Beggars Banquet" en "Let it Bleed" zijn ook ten zeerste aan te raden.

Die zijn ook zeker aan te raden. Maar als je 2 stones albums hebt kun je naar mijn mening het beste beginnen met Sticky fingers.

Rolling Hoeren.

Mooi verwoord. Ik ken de Stones ook al zolang als ik muziek luister, maar het laatste jaar ben ik hun platen pas *echt* goed gaan vinden. Net als met Dylan eigenlijk. Platen waar je een mensenleven over kan doen om ze ten volle te (leren) waarderen.

Die ken ik al heel mijn leven, daar ben ik mee opgegroeid. Mijn vader is een groot fan van de Stones. Hij heeft de vinyl nog van 40 jaar geleden en die word (eerder: werd) vaak gedraaid. Ik heb eigenlijk nog steeds niet gedrufd deze plaat een beoordeling te geven. Ik moet me er eens diep over gaan bezinnen.

Wel, Herman. Ik snap wat je bedoeld met Dylan. Maar ik ben dan waarschijnlijk de uitzondering die de regel bevestigd. Ik heb in een maand of 3 zo'n 15-tal albums van Bob Dylan leren kennen. En dan bedoel ik echt kénnen én appreciëren. Ik voelde al direct aan dat de muziek tijd nodig had, vele luisterbeurten en geduld maar voor mij klopte het allemaal direct. Gek eigenlijk. Dat heb ik nooit gehad. Een artiest zo snel en redelijk grondig leren kennen op zo'n korte tijd. En ik kreeg er niet genoeg van.

@ Lennonlover , je begint steeds meer op Lennon te lijken. Hij bewonderde Dylan ook. Je kent vast Lennon's vermakelijke imitatie van Dylan op zijn anthology album wel.

...en voor jou Dylan en Lennon samen in de taxi !
http://www.youtube.com/watch?v=c8OkqwY0tvc

Erg leuk om te zien. Dylan ziet er erg relaxed uit in dat clipe (heeft net wat wiet zitten smoren?), maar Lennon komt wel erg gereserveerd over. Blijkbaar was ook John Lennon erg onder de indruk om Dylan te ontmoeten

Jaja, dat filmpje is geweldig he In de film over Bob die een paar maand geleden in de zalen gedraaid werd (I'm Not There met de gewéldige prestatie van Kate Blanchett!!! nze lijkt op twee druppels water op Bob) werd die scène nagedaan. Gewéldig

John was idd grote fan van Bob. Zijn OOOOOH ZOOOO geweldige Working Class Hero is er een voorbeeld van. Het is een echt Dylaneske song. Maar desalniettemin op het nummer God zingt hij: "I don't believe in Zimmerman"

Ja man, heb je mijn avatar ook goed bekeken? Er zitten precies wel wat familietrekjes he.

Ja , het geniale aan het Dylanneske Working class hero is dat Lennon niet vervalt in een platvloerse imitatie , maar er zijn eigen unieke wending aangeeft.

hahaha! Inderdaad! En met énorm goeie lyrics!

Er zijn grote invloeden tussen Lennon en Dylan onderling. Dylan inspireerde Lennon om teksten met hersenen te schrijven terwijl lennon Dylan inspireerde om van folk naar electrisch over te gaan en de muziek meer ballen te geven. Op persoonlijk vlak konden ze elkaar niet luchten of zien. De enige Beatle die de norse wereldvreemde Dylan aankon was Harrison.

Maar het moet hier toch vooral gaan over Beatles vs. Stones, mijn mening..

De Stones zijn leuk en waren best goed, hoewel ze na Tattoo you uit 1981 niet één goede plaat hebben gemaakt. Ze zijn véél te lang doorgegaan waardoor ze een parodie op zichzelf zijn geworden, en niet echt meer serieus worden genomen.

The Beatles worden over het algemeen gezien als the royal family van de muziek industrie, hun invloed was en is vandaag de dag nog zo groot, vraag een band van vandaag naar de grootste invloed, wat is het antwoord??....juist!
Bovendien is het een feit dat vandaag de dag een nieuwe CD van 1/4 Beatle beter verkoopt en door het publiek beter wordt ontvangen dan een nieuwe CD van the Stones.

Hoe komt dit allemaal, gewoon door het feit dat The Beatles in een periode van 7 jaar zo'n enorme verandering teweeg hebben gebracht, het was een explosie van creativiteit die nog te voelen is, en de Stones waren "gewoon"een hele goede band, daar zit het verschil!

Topic op zich; wat ging er mis tussen Lennon en Dylan? Of waren het eigenlijk helemaal niet zulke goeie maatjes...

Hoe dan ook; tijdens hun piek waren de Stones bijna net zo invloedrijk als de Beatles; hun rock-periode van 1968 to 1973 was onnavolgbaar en ze leverden (bijna) alleen maar meesterwerkjes af. Maar de grote valkuil was toen al dat niemand boven Richards en Jagger mocht uitsteken. Dus exit talent Mick Taylor en een welkom voor het gezellige maatje Ron Wood...

Creatief waren the Beatles niet te overtreffen. Ze waren buitenaards, the Rolling Stones waren gewoon een prima band en één van de beste van hun tijd.

Bob Dylan en John Lennon hadden toch wederzijdse bewondering en waren nooit concurrenten van elkaar. Ik geloof eerder dat het niet echt boterde tussen John Lennon en Elvis Presley (the Beatles hadden Elvis naar de achtergrond verdreven).

Tijdens hun piek 1968-1973 hadden the Rolling Stones inderdaad veel invloed o.a. op de bluesrock en glamrock maar sinds de jaren '80 waren ze niet meer relevant en werden ze ingehaald door de new wave en later de grunge. Live bleven ze één van de grootste bands.

Het vertrek van Mick Taylor was de creatieve dood van de Rolling Stones. Ik vind het trouwens schandalig dat hij bijna geen credits heeft gekregen voor de vele (geweldige) songs waar hij aan heeft meegewerkt. Ron Wood kan helemaal niet tippen aan Brian Jones of Mick Tayler.

Wat ging er mis tussen Lennon en Dylan? Volgens mij het feit dat Dylan Yoko Ono kende uit het New yorkse kunstwereldje voordat Lennon haar kende. Dylan noemde haar een " maakster van een gal sfeer", vervolgens treed Dylan op tijdens het concert for Bangla desh, terwijl Harrison niet toeliet dat Ono tijdens dat concert samen met Lennon zal optreden, Harrison wilde Lennon solo waardoor Lennon afhaakte. Sindsdien kraakte Lennon bij iedere gelegeheid de muziek van Dylan af, of deed er geringschattend over. Vooral de tijd dat Dylan in de Heer was. Hij schreef zelfs een parodie op verschillende Dylan nummers waarvan "You got to serve yourself" de bekendste is.

Het griezelige is wel dat de moordenaar van Lennon op diverse foto's met Dylan te zien is terwijl Dylan handtekeningen uitdeelt aan fans, foto's gemaakt in de zomer van 1980 in new york.

Ik vind de Stones echt een goeie band, maar ze hebben steeds maar hetzelfde gedaan. Altijd maar hun eigen muziek. Nooit baanbrekend werk verricht. Echt niet. The Beatles hebben verkend, geexperimenteerd. Andere dingen gedaan, gewoon.

De Stones zijn The Greatest Rock 'n' Roll Band in the world en dat is al meeer dan wat je van een andere band kunt zeggen.

The Beatles zijn op een andere manier heel goed en erg belangrijk geweest, ,maar niet mijn smaak.

Destijds vernieuwend, maar tegenwoordig vind ik de Beatles zo ontzettend verouderd en gedateerd klinken.

Het is enkel het geluid zelf dat enigszins gedateerd klinkt omdat de opnametechnieken in de jaren '60 beperkt waren. De composities van the Beatles zelf (en ook die van the Stones) zullen nooit verouderen omdat ze zo sterk zijn. Bewijs is dat de nummers van the Beatles nu nog vaak gedraaid worden en gecoverd door artiesten van diverse pluimage.
Ik heb ook nooit iemand horen zeggen dat de muziek van Beethoven of Bach gedateerd is, of dat Shakespeare verouderde literatuur is.

The Rolling Stones waren ook baanbrekend in die zin dat ze blues in de door the Beatles gecreëerde beatmuziek verwerkten. Al hebben the Stones inderdaad minder muzikale wegen verkend dan the Beatles. Maar in hun genre (blues, rock, country) brachten the Stones wel veel variatie. Ik kan alleszins niet zeggen dat de Stones mij ooit hebben verveeld.

Oké, akkoord. Maar dus weer baanbrekend énkel in hun vak. Ik geloof dat de Beatles hun vakje overstegen.

Either way: great bands!

[Destijds vernieuwend, maar tegenwoordig vind ik de Beatles zo ontzettend verouderd en gedateerd klinken.[/quote]

Ontzettend verouderd kan ik me voorstellen bij nummers uit de periode Please please me, I wanne hold your hand, from me to you etc etc...logisch als je nagaat dat die nummers 45 jaar oud zijn.(hoewel de nummers zelf niets aan aantrekkingskracht hebben ingeboed). Maar als je nagaat dat de groep drie á vier jaar later nummers maakte als A day in the life, Tomorrow never knows en Helter Skelter. In die periode waren ze hun tijd minstens 20 jaar vooruit, en klinken ze allerminst gedateerd.

The Stones zijn wat dat betreft ook niet tijdloos, aan hun ouvre heeft de tand des tijds toch ook wel geknaagd, dat proces houd je niet tegen.

The Beatles evolueerden snel gedurende de jaren '60, net als de popmuziek in het algemeen, de techniek ging in die periode ook snel vooruit.
De nummers van the Beatles in hun beginperiode (die destijds wel baanbrekend waren) net als de popmuziek in de beginjaren '60 klinkt gedateerd wegens de opnamen die toen nog primitief en mono waren. Maar ik vind dat die nummers niets van hun charme hebben ingeboet, ik luister er nog steeds graag naar.
Die rauwe, primitieve en kale klankkleur van de begin jaren '60 vind ik trouwens net de charme van de muziek in die periode. De muziek klinkt hierdoor eerlijk en natuurlijk.

LucM@ helemaal met je eens. Platen als Please Please me en with the Beatles beide uit 1963 en voor dat ik zelf bestond draai ik héél graag. Het enthiousiasme, de onbevangenheid en muzikale aantrekkingskracht van The Beatles juist uit die periode is uniek. Hun grote talent en magie was toen al helemaal aanwezig. Toen al hadden ze een enorme invloed op de koers die de muziek op ging.

The Stones..

The Beatles is niet aan mij besteedt, het is me vaak opgedrongen en heb het ook vaak genoeg gehoord. Maar het is gewoon mijn smaak niet. The Rolling Stones vind ik wel weer heel erg tof.

Beatles are the very best!

Rolling stones... Ik heb geen plaat van hen in huis... Hoe dat komt? Ben opgegroeid met de Beatles en that's it.

Laatst een filmfragment gevonden op you tube die zeker de moeite waard is om te bekijken!

http://nl.youtube.com/watch?v=YSiBB89vLAg

Ik vind eerlijk gezegd dat je niet kunt zeggen dat The beatles beter zijn dan de stones als je niet een Stones plaat hebt.