Ontzettend verouderd kan ik me voorstellen bij nummers uit de periode Please please me, I wanne hold your hand, from me to you etc etc...logisch als je nagaat dat die nummers 45 jaar oud zijn.(hoewel de nummers zelf niets aan aantrekkingskracht hebben ingeboed). Maar als je nagaat dat de groep drie á vier jaar later nummers maakte als A day in the life, Tomorrow never knows en Helter Skelter. In die periode waren ze hun tijd minstens 20 jaar vooruit, en klinken ze allerminst gedateerd.

The Stones zijn wat dat betreft ook niet tijdloos, aan hun ouvre heeft de tand des tijds toch ook wel geknaagd, dat proces houd je niet tegen.[/quote]
Kijk ik zie het zo: Het feit dat nog steeds jonge mensen naar de Beatles en naar de stones luisteren bewijst dat het beide tijdloos is

Feit blijft dat the Beatles een ouvre hebben die als een langdurig bestaan van pak hem beet 20 á 25 jaar aanvoelt, terwijl ze maar 8 jaar actief zijn geweest.

Geen enkele band kan en zal ze ooit evenaren.

moderne technologie maakt uw post overbodig.

Het zijn de beperkte opnametechnieken van destijds die gedateerd zijn, maar niet de songs van the Beatles en the Rolling Stones zelf. Goede muziek zal altijd overgaan naar de volgende generaties. Er zijn toch tal van jongeren die the Beatles en the Stones waarderen hoewel ze in die tijd nog niet geboren waren.

Zo is dat! Sterke songs blijven overeind, ook al is het kleedje waarin ze zitten gedateerd. Daarom is het vaak ook interessant om demo's te horen. Zo krijg je het skelet te horen van de song.

Helemaal eens met de mooie vergelijking (en met behulp van een kleedje) die Queenlive maakt.

Demo's zijn voer voor popfanaten en voor de rechtgeaarde fans.

Ik heb de discussie nooit begrepen. Stones & Beatles! Naja dan toch maar The Stones. Het Stones werk tussen 1966 en 1972 vind ik wel imposanter dan het beste Beatles (1967 - 1970) werk. Ook is het kwantitatief meer en heeft het de tands des tijds beter doorstaan.

Laten we zeggen dat de jaren 1964-1969 de topperiode was van the Beatles, de jaren 1968-1973 was de topperiode van the Stones.

LucM: Lijkt me een eerlijk en objectief gewogen antwoord!

Tijd voor een objectieve, eerlijke en gewogen enquete

Als Stonesfan kan ik hiermee instemmen.
De Beatles met Abbey Road, White album en Sgt.Pepper.
De Stones met Exile, Sticky Fingers en Beggars Banquet.

Als Beatlesfan ook.

heel erg funny:

http://www.youtube.com/watch?v=lVjkgNaqlWE

Ik lees hier ergens wat verder terug dat Ringo geen goeie drummer zou zijn???
Onzin Hee drumt juist hele moeilijke ritmes.
Wou ik ff zeggen
mazzlllll

Valt Aftermath wel buiten de boot, niet de minste(!)

Je vergeet er wel wat.
Bij de stones vergeet je Let it bleed en bij de Beatles Revolver

Ja hallo, en bij The Beatles vergeet je Rubber soul en bij the Stones Aftermath.

qua nummer 1 hits zijn de beatles het beste

de stones: 7
de beatles: 22

en de beatles deden het in 7 jaren en de stones in ong 25 jaar

[quote]MICKJES schreef:
Ik lees hier ergens wat verder terug dat Ringo geen goeie drummer zou zijn???
Onzin Hee drumt juist hele moeilijke ritmes.
Wou ik ff zeggen
mazzlllll[/quote

Klopt zeker, luister maar eens Tomorrow Never Knows van Revolver.
Ik aanbid trouwens de Beatles en de Stones!

Ach ja Nummer 1 hits ik hecht er meetal niet super veel waarde aan.
Als je ziet wat voor belabberde artiesten er op 1 hebben gestaan.
Maar de Beatles stonden Terecht zo vaak op 1.
Maar vergeet niet dat 7 nummer 1 hits ook behoorlijk veel is in de States(grootste markt) hebben ze er trouwens 8 gehad

In de jaren '60 waren hits nog relevant, nu niet meer.
The Beatles hadden inderdaad, zowel in GB als in the States als in Nederland meer nr.1-hits, maar qua aantal popklassiekers doen the Stones nauwelijks onder voor the Beatles.

Dat ben ik niet met je eens.
Om te beginnen waren de Stones ook in de jaren 60 actief. Dat lijk je even te vergeten. The Beatles hebben gewoon veel meer hits geschreven. Dit zegt overigens niets over the Stones.
Je zou eerst even moeten definiëren wat nu precies een popklassieker is, maar in mijn optiek hebben the Stones er op zijn best een paar en the Beatles heel erg veel (laten we voorzichtig schatten: een kwart tot de helft van al hun nummers komen voor dat predikaat min of meer in aanmerking).
Vandaag liep ik nog tegen een CD aan waarin bekende en minder bekende gitaristen hun 'favoriete' Beatlenummer vertolken. Zo'n album ken ik niet van the Stones. Dit zegt iets over de muziek van the Beatles.

The Stones hebben weer meer ROCKklassiekers; The Beatles meer POPklassiekers imo.

En wat zijn Helter Skelter, Get Back, Come together, Help, Lucy in the Sky, Back in the USSR, While my guitar, Don't let me down, Drive my car en Lady Madonna dan?

Nog even los van het feit dat ik het onderscheid tussen Rock en Pop nogal gekunsteld vind (tenslotte zag men wat dat betreft in de jaren 60 geen enkel verschil tussen de Stones en The Beatles).

Het onderscheid is ook moeilijk te begrenzen, maar het ging me meer om dat je de Stones te kort doet, i.t.t LucM, die is wat 'eerlijker' imo. Ik vind bovendien dat je opmerking over wat nou precies een klassieker is ook nogal gekunstetl kan zijn.

Volgens mij zeg ik niet wat een klassieker is.
En de grens tussen Pop en Rock is niet zozeer moeilijk te leggen. Het verschil is gekunsteld. Bedacht. Wat mij betreft is er geen verschil.

Een klassieker zou je kunnen definiëren als een nummer dat:

- door heel veel mensen los van generaties spontaan meegezongen kan worden.
- door muzikanten nog steeds vertolkt wordt.
- een bepaalde 'waarde' heeft voor de popmuziek (zoals een Porsche 911 of Ford Mustang niet voor niets klassiekers genoemd worden, ze hebben voor autoliefhebbers een bepaalde 'waarde')

en daarvan hebben the Stones er op zijn best een paar en The Beatles heel erg veel.

Rock en pop mag je niet van elkaar scheiden. Rock'n roll ligt immers aan de basis van de popmuziek en rock is nu nog steeds het populairste genre daarbinnen. Zowel the Beatles als the Stones werden in de jaren '60 gecatalogeerd als beat, wat synoniem was voor rock in de jaren '60. Pas vanaf eind jaren '60 kwam er, langzaam maar zeker, een scheiding tussen rock (dat zich steeds meer richtte op albums en concerten) en hitparadepop (gericht op singleverkoop).

Een klassieker is een nummer dat eeuwig bekend op populair blijft, of nog steeds uitgevoerd of gecoverd. In die hoedanigheid hebben the Beatles en the Stones heel wat achter hun naam (the Beatles wellicht een beetje meer).

Het is allemaal maar net vanuit welke invalshoek je het bekijkt. (en Nicci is altijd goed voor war zwart -wit getint berichtjes). Kwaliteit is niet af te lezen hoeveel hits iemand heeft gehad. The Beatles zijn toch nog iets teveel overgewaardeerd in het algemeen, omdat ze 'de eersten' waren die popmuziek naar de grote massa brachten. Iedereen liep erachter aan, niet persé omdat alles nu zó goed was, maar het was nieuw.(ik ben overigens geen Beatles hater, voor het geval dat...)

Natuurlijk speelt de invalshoek ook een belang, en klassiekers of evergreens worden niet noodzakelijk door iedereen gesmaakt.
Maar het is een feit dat de songs van zowel the Beatles als the Stones nu nog vaak beluisterd worden (MuMe is daar een bewijs van), op de radio gedraaid of gecoverd of gespeeld door diverse bandjes.
Wat het aantal hits betreft : in de jaren '60 was dat nog een goede graadmeter, maar nadien hoe langer hoe minder. Gaan wij Rihanna naast the Beatles plaatsen omdat zij de laatste jaren de ene hit na de andere scoort?
The Beatles gaven in 1963 de definitieve vorm aan de rock, andere bands volgden hun weg. En wie eerst komt, eerst maalt.
The Beatles overgewaardeerd? Ja en neen. Ja, in die zin dat the Beatlemania overtrokken was en zij niet alles bepaalden in de jaren '60, er waren nog veel andere goede en belangrijke bands in de 60's (waaronder the Stones). Neen, zij zijn nu éénmaal de meest invloedrijke band ooit en hebben tal van klassieke albums en songs achter hun naam en hebben heel wat vernieuwingen doorgevoerd, maar niet alle.

The Beatles waren niet beter dan de Stones en vice versa; onzinnige discussie eigenlijk. Je kunt op zijn hoogst met de een wat meer hebben dan de ander. Ze hadden beiden hun eigen kwaliteiten.