Het concept weet ik niet, zal ik eens opzoeken. Maar het kwam dus eerder uit.

Even voor de goede orde:
The Beatles zijn toch de eerste Britse band die echt zijn doorgebroken in Amerika?
Dat zal dan wel weer toeval zijn,zoals zoveel toeval is bij The Beatles.

Nee, Cliff Richard en The Shadows veroverden voor het eerst de hitlijsten van Amerika. Later deden de Stones/Kinks/Beatles/Who het eens allemaal dunnetjes over.

de eerste Amerikaanse top 10 hit voor Cliff is van '76.
en zijn tweede van '79 is gelijk zijn laatste.
zo valt er weinig te veroveren.

daarbij is dit heeeeeeel andere muziek.

de zingende non had in '63 een Amerikaans NUMMER 1 HIT met Dominique.
je kan moeilijk zeggen dat hierdoor Belgie de Amerikaanse hitlijsten veroverde.

Nee idd,
dan kun je alles wel 'veroveren' vinden.
The Beatles namen in 1964 de eerste 5 (!) plaatsen in de billboard voor hun rekening,dat is nooit meer geëvenaard of verbroken.
Kijk,dan kun je zeggen dat je Amerika aan het veroveren bent.
(veroverd hebt)

Dominiqueniquenique.. feestmuziek!

Maar het is dus wel een conceptalbum? Dat heb ik er namelijk nooit in gezien.

Van http://www.popmatters.com/musi...

Released a few months before the Beatles' landmark Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band in early 1967, but recorded close to a year before, The Velvet Underground & Nico, along with Sgt. Pepper, introduced a new form of rock music: the artsy concept album. Sgt. Pepper had its lavish, high-concept album cover, while The Velvet Underground & Nico represented the postmodern side, with Andy Warhol's banana on a white background, with the curious message "Peel Slowly and See" in fine print (when peeled, the listener would be treated to a pink, phallic banana underneath). Musically, the Beatles pulled out all the stops, meticulously recording their album over several months. The Velvet Underground (Guitarist/singer Lou Reed, multi-instrumentalist John Cale, rhythm guitarist/bassist Sterling Morrison, drummer Maureen Tucker, and "chanteuse" Nico), on the other hand, needed just 3000 dollars and one day in the studio.

[...]

Some may argue that The Velvet Underground & Nico is not a concept album, but think about it: Lou Reed's bittersweet, first-person narratives cut from scene to scene, much like William S. Burroughs' books Naked Lunch and The Soft Machine, a nonlinear tale of life in New York City. Opening with the startlingly beautiful "Sunday Morning", Reed's narrator wakes up on the morning after a night's debauchery, afraid to remember what happened the night before ("Sunday morning / And I'm falling / I've got a feeling / I don't want to know"). "I'm Waiting for the Man", with its pulsating beat by Tucker and Reed's and Morrison's distorted guitars, depicts a Manhattanite's journey into Harlem to score some heroin ("Hey white boy, what you doin' uptown? . . . He's got the works, he gives you sweet taste"), while the grandiose, yet seamy "Venus in Furs" describes a sadomasochistic scene inspired by Leopold Sacher-Masoch's infamous novel of the same name ("Tongue the thongs, the belt that does await you") as Cale plays a sumptuous drone on electric viola, as Morrison repeats the same two-bar bassline and Tucker pounds ominously on tom-toms, one of the best marriages of rock and modal jazz ever recorded. The Bo Diddley-influenced shuffle on "Run Run Run" dominates Reed's story of homeless characters such as "Teenage Mary", "Seasick Sarah", and "Beardless Harry", while Cale's boogie-woogie piano riff drives the majestic "All Tomorrow's Parties", a heartbreaking sketch of an empty, upper crust party girl (When midnight comes around / She'll turn once more to Sunday's clown and cry behind the door"). "There She Goes Again" niftily steals its opening guitar riff from Otis Redding's "Hitch Hike" as the song's misogynist narrator tells a cuckold to set his unfaithful woman straight: "You better hit her". The twisted, Dylanesque "The Black Angel's Death Song" represents the darker side of psychedelia, and the frenetic noise-fest "European Son", complete with its unsettling sounds of a table scraping across the studio floor and glass shattering, closes out the album.

The album's three centerpiece songs are also polar opposites of each other. Reed's "Heroin", with its speeding and slowing tempo accompanied by Cale's one-chord viola playing is neither a cautionary tale, nor a pro-drugs rant; in keeping with the rest of the album, it's just another first-person depiction of a scene, but the difference here is the quality of Reed's lyrics, whose simplicity and poeticism ("When I'm rushing on my run / And I feel just like Jesus' son") paint a picture of the drug experience as effectively as Burroughs' Junky, and Hubert Selby, Jr.'s novel Requiem for a Dream. On the other end, Nico provides the other highlights. The statuesque German-born model/singer (who joined the band on the request of Andy Warhol) puts her own husky-voiced stamp on the album on "Femme Fatale" and "I'll Be Your Mirror", two of the best love songs Reed has ever written (she also sings on "All Tomorrow's Parties"). She isn't the greatest singer, but neither is Reed, and her sultry, Eastern European accent further enhances the album's mystique.

En ik weet niet of Yak mee leest, maar misschien kunnen de aan VU-gerelateerde berichten beter naar het desbetreffende VU-album worden verplaatst.

Ja, dit is ook een mooi staaltje retoriek. Ik denk toch dat je even een uitleg moet geven in de trant van: De B. deden dit en dit, en sindsdien is de popmuziek veranderd. Ik zal je helpen: De Beatles en de Beach Boys namen jaren '50 popmuziek en gingen die spelen met de door Berry geïntroduceerde line-up (zang, bas, gitaar, drums). Daardoor is de popmuziek inderdaad wezenlijk veranderd. Maar de eer daarvoor gaat naar de Beach Boys, zij begonnen ermee, en werden vervolgens gekopieerd door de Beatles, de Byrds en ontelbare andere bands.

En vervolgens wil ik nog eens benadrukken dat de Beatles POPmuziek maakten. Ik lees hier af toe vreemde opmerkingen over de Beatles en ROCKmuziek, terwijl ze POPmuziek maakten en (omdat ze goed opletten in de rockwereld) af en toe dingen uit de rockwereld in hun muziek probeerden te voegen (gecombineerd met hun roem is dat ook de reden dat de Beatles de eer krijgen voor talloze 'uitvindingen', terwijl andere rockbands het al een jaar eerder deden).

En waarom hebben jullie het toch allemaal over wie Amerika heeft veroverd? Dat is een commerciële kwestie die natuurlijk niks met muziek te maken heeft.

O ja, en het eerste conceptalbum in de rockmuziek kwam al eerder uit dan VU & Nico, het is Dylan's Blonde on blonde, dat in maart 1966 uitkwam.

Ja, en hoe zit dit dan?

Haha, ja ik dacht al dat iemand met dit album zou komen, daarom heb ik er wijselijk in de rockmuziek bij gezet. Alhoewel je erover zou kunnen redetwisten of Joe Meek niet ook rock is... Als je zo begint, mag ik dan ook Frank Sinatra's In the wee small hours (1955) aandienen als kanshebber op de titel?

Niet mee eens. The beach boys waren nog bezig met vrolijke surfdeuntjes, toen the beatles al verder gingen. Als antwoord op Rubber soul en Revolver maakten the beach boys Pet sounds, gevolgd door Sgt. pepper van the beatles. Brian Wilson voelde zich na Sgt. Pepper verslagen door the beatles en volgens eigen zeggen was dit 1 van de redenen waarom zijn daarop geplande overtreffende trap Smile zolang niet van de grond kwam.

Waar ben je het niet mee eens? Dat de Beach boys als eerste pop met rockinstrumenten gingen spelen? Dat is geen mening, dat is een feit. Jij hebt het al over een aantal jaren verder. Wel ter zake blijven aub. Om op jouw opmerking terug te komen, je hebt het erover dat de Beatles verder gingen. Verder waarmee? Op Rubber soul en Revolver staan ook gewoon popdeuntjes, alleen is de productie verbeterd t.o.v. de vroege albums. Kun je aangeven waarin de Beatles 'verder' gingen op die albums?

Ik ben het er niet mee eens dat de beach boys de eersten waren. The beatles legden vanaf Rubber soul een eerder ongeziene creativiteit en originaliteit aan de dag die een ongekende invloed op de ontwikkeling van de popmuziek heeft gehad. Dat is geen mening, maar een feit.

In de studio experimenteren the beatles er flink op los en komen zo met nummers die qua stijl, songstructuur, gebruik van melodie en instrumenten en studiofoefjes ongekend zijn en een blauwdruk vormen voor een nieuwe manier van muziek maken die ongelovelijk veel andere bands hebben geinspireerd en hun ogen hebben geopend. Ze verdiepten de popmuziek hiermee en gingen daarmee verder dan andere bands voorheen.

NB: hoort dit niet eigenlijk in het grote Beatlestopic thuis?

Luister eens naar 'Today!' (maart '65) en 'Summer Days (And Summer Nights)' (juni '65). Dit zijn geen vrolijke surfdeuntjes meer. Althans, misschien vrolijk maar het lijkt alsof je t als simpel typeert. Gebruik van akkoordenstructuren die ik bij the Beatles nooit hebben gehoord.
Maar goed, nu wordt het meer een beatles vs beach boys-topic...

Paalhaas, wat zijn rockinstrumenten.

@ Titan Jij weet waar je het over hebt!

En Paalhaas lees dit nou eens aub helemaal door!

http://www.icce.rug.nl/~sounds...

@Kjeupa

Citaat: McCartney maakte ook gebruik van zogenaamde "akkoordvreemde noten" (noten die niet in het begeleidende akkoord voorkomen), wat niet gebruikelijk is in de popmuziek.

en

Vóór de Beatles waren de meeste songs gebaseerd op twee, drie of hoogstens vier akkoorden. In een Beatles-song bedraagt het aantal akkoorden gemiddeld negen of tien, en kan zelfs oplopen tot 21 (in het geval van McCartney's You Never Give Me Your Money). McCartney gebruikte dermate verrassende akkoorden dat hij het niveau van klassieke muziek bereikt — geen gek resultaat voor een ongeschoolde popmuzikant uit Allerton, die geen noten kan lezen.

Bron: http://www.icce.rug.nl/~sounds...

Die link heb je nu al 236 keer gegeven....:?
Een site die niet obejectief is en bepaalde feiten bewust niet opnoemd.

Wat is vóór de Beatles? In principe eind jaren 50.

"In een Beatles-song bedraagt(.....)"

Ja sorry hoor, maar dit geld écht niet alleen voor de Beatles

[quote]Paalhaas schreef:

En waarom hebben jullie het toch allemaal over wie Amerika heeft veroverd? Dat is een commerciële kwestie die natuurlijk niks met muziek te maken heeft.

omdat dat het moment is dat de beatles internationale wereldsterren werden.
voorheen waren het nationale "helden" en die heb je overal (BZN).
ik hoef toch niet uit te leggen dat Amerikanen in de jaren 50 en 60 de popmuziek domineerden, ik bedoel, noem de wereldsterren van voor '62 en je zal merken dat 95% (misschien wel meer) Amerikanen waren.
Je bent pas een wereldster als je zowel de Europese als (vooral!!) de Amerikaanse markt verovert.
Jantje Smit is hier een nationale ster, maar ik ben toch bang dat ze hem in Pakistan niet kennen.

daarom zou het ook vreemd zijn als de Beach Boys niet eerder in Amerika hits zouden hebben dat de Beatles.
zij zijn immers Amerikanen en maakten ongeveer tegelijk muziek.
alleen waren die hits (surfin' USA, surfin' safari en surfin') Sweet Little Sixteen in een ander jasje, terwijl de eerste echte hit van de B. (from me to you), hoe simpel het nu ook klinkt wel degelijk vernieuwend, fris en anders was.
op wat lijkt from me to you?
of I want to hold your hand?
of she loves you?

dit was nieuw voor Amerika.

in Engeland domineerde de Skiffle, met Lonnie Donegan als grote ster, daarnaast een hoop bandjes die blues of jazz speelden en niks daarvan drong wereldwijd door.

hierdoor waren de B. imo dus de eerste en een springplank voor de rest.
voor '64 was Billboard 95% Amerikaans
na '64....

.....stond het vol Britse bands, waaronder de Beatles. Maar hits scoren heeft niks te maken met muziek vernieuwen, wat heeft ABBA bijvoorbeeld betekend voor de popmuziek?

ik geef juist antwoord op de vraag waarom "het Amerika veroveren" zo uitgediept wordt.
en juist die Britse muziek was nieuw, anders dan ALLES daarvoor.
en de B. waren dus de pionier.

4 stuks: Zang, Bas, Gitaar en Drums. Door Chuck Berry ingevoerde line-up die sindsdien de basis vormt voor vrijwel iedere rockband...

Heb je de vraag goed gelezen?

Jeetje, een ezel stoot zich geen... of in dit geval wel 2x aan dezelfde steen. Heb je mijn opmerking eigenlijk wel goed gelezen? Ik zei dat de Beach boys de eersten waren die pop maakten met rockinstrumenten (een feit), en dan ga jij doodleuk voor de 2e keer roepen dat je het niet met dat feit eens bent. Als klap op de vuurpijl ga je je 'mening' onderbouwen met niet terzake doende opmerkingen. Nogmaals: Ik heb het hier niet over 1965, maar over verscheidene jaren eerder.
Waar je het wel over hebt, is dat de Beatles een ongekende creativiteit en originaliteit aan de dag legden sinds Rubber soul (kwam uit in december 1965). Wel, afgezien van het feit dat ik het niet eens een creatief/origineel album vind (het concept is immers gewoon hetzelfde als Help!, de nummers zijn alleen beter), kan ik nog een boel albums opnoemen die de ongekendheid waar je het over hebt, tenietdoen: 'Highway 61 revisited' van Dylan, 'Fantasias for guitar & banjo' van Sandy Bull (1963!!), de vroege albums van de Stones (stuk voor stuk beter dan alle Beatles albums tot Sgt. Pepper), en het debuut van de Kinks.



Ja, sterker nog, je hebt deze exacte woorden al eens geschreven in dat topic... En over de studiofoefjes ben ik het roerend met je eens (dankzij Phil Spector).

Mooie onderbouwing weer. Gemakshalve vergeet je alle andere bands... Werkelijk, de Beatles hoefden er niets voor te doen, de DUS komt toch wel tevoorschijn...

Potverdrie, daar tover je wel drie juweeltjes tevoorschijn. Nu in de winkel op 'Quintessentiële popdeuntjes zonder enige artistieke waarde vol. 7'...

Gebruikte hij werkelijk in slechts 8 maten 11 van de 12 noten in het octaaf??? Ik denk dat ik nu mijn mening toch maar moet gaan bijstellen... Alsjeblieft, dit was echt een heel vervelende lange Beatles-masturbeersessie....

Maar is dit niet ook al sinds mensenheugenis de basis in pop?