@ Hill
Toegegeven, McCartney heeft ultieme popsongs geschreven maar ik vind de site waarmee je op de proppen komt niet erg sterk. Die gasten hebben volgens mij niet erg veel kennis van zaken. Als je het hebt over ‘akkoordvreemde noten’ ben je volgens mij zelf akkoordvreemd. Je kunt elk akkoord een naam geven. Wanneer er een noot wordt toegevoegd krijgt het akkoord vanzelf een andere naam.
Ik kan ook een nummer als ‘Don’t Talk’ noemen van the Beach Boys. Heb t even nageteld en gespeeld op de piano, het zijn 23 verschillende akkoorden…
Het is gewoon niet waar dat voor the Beatles de meeste songs gebaseerd waren op twee tot drie akkoorden. Om the Beach Boys weer als voorbeeld te nemen. ‘Don’t Talk’ is immers uit ’66 (daarvoor trouwens ook al nummers als ‘Please Let Me Wonder’ en ‘Kiss Me, Baby’). ‘You Never Give me Your Money’ is van drie jaar later. Overigens zit ik nu even te luisteren naar het betreffende nummer. Een ongekend goed nummer, dat zeker. Maar McCartney slaagt er niet in de overgangen in harmonieën te laten verlopen zoals het meesterbrein van Brian Wilson dat deed. Nog een voorbeeld: ‘God Only Knows’, een bij eerste luisterbeurten ogenschijnlijk simpel popnummer. Als we het over aantal akkoorden gaan hebben bestaat dit nummer echter ook uit 21 stuks (afgezien nog van de duizelingwekkende interlude, kwam er niet uit hoeveel akkoorden dat waren). Ik kwam er zelf kort geleden pas achter dat er in de brug een modulatie zit die zó perfect is ingepast. Wilson weet het voor elkaar te krijgen alles ontzettend goed in elkaar over te laten lopen. Daar valt mijn bek van open, iedere keer weer als ik het hoor.
Als je het mij vraagt heeft McCartney heel wat opgestoken van t werk van de Beach Boys (lees: Brian Wilson). Omgekeerd was t inderdaad ook zo. Maar wat mij betreft heeft Brian Wilson toch een streepje voor. McCartney heeft zeker goede nummers geschreven maar niet op de manier zoals Brian Wilson dat kon

ohja, hehe. Als het gaat om de vergelijking Beatles en Stones dan vind ik the Beatles persoonlijk muzikaal interessanter. Met deze muziek kan ik me langer bezighouden, ontdek ik nieuwe dingen in. De Stones kunnen me ook zeker bekoren maar hun muziek houdt mijn aandacht minder lang vast.

Ja, sinds de Beach boys

Dus volgens jou zijn de Beach Boys de grondleggers van 'pop'.

Jeetje, let je wel op? Pop is er al lang voordat rock bestaat, de Beach boys brachten echter een revolutie in de pop teweeg door met rockinstrumenten te gaan spelen. Dat wordt sindsdien gedaan in de popmuziek.

Ach, wat een onzin. Het is een verzinsel van jou dat 'pop' pas sinds de beach boys uit de bezetting gitaar, bas en drums bestaat. Speelden ze daarvoor op ukelele soms? De term 'rockinstrument' is behoorlijk nietszeggedn als je t mij vraagt. Misschien moet je de term 'pop' herdefiniëren want ik zie deze behoorlijk breed.

Ja die ik geef ik nog 569987101 keer

@Kjeupa absoluut waar wat betreft McCartney die geinspireerd is door Brian en omgekeerd. Die twee hebben een respect voor elkaar nou.

wahahahahaaaa

@Paalhaas

Jouw quote:

Vind jij! pff man man

Vóór de Beach boys had je in popmuziek vocale groepjes die begeleid werden. De Beach boys mengden dat principe met de Rock & roll van Chuck Berry en gingen daarbij zelf de instrumenten spelen. Kun je me een popgroep noemen die dat eerder deed?
Je hebt gelijk dat de 'rockinstrumenten' die ik noem ook wel eerder werden gebruikt, maar nooit in die vaste rolverdeling (m.n. de dominante rol van de gitaar was nieuw).

De term 'pop' staat voor populaire muziek en kan je heel ver terugvoeren, tot aan de 18e eeuw. Je kunt het definiëren als lichte, levendige, makkelijk in het gehoor liggende muziek. Breed genoeg?

Ik heb wel het idee dat we een beetje afdwalen van het eigenlijke topic: Beatles vs. Stones

Of het eerder was weet ik niet, maar de Beatles deden dat ook.

Ik dacht laat ik nog eens een on-topic opmerking plaatsen

haha ja dat wel!

Zoals ik al zei, de Beatles (en ontelbare andere groepjes) namen dat principe van de BB over.

Ik betwijfel dat

Eerste single BB: Dec. '61
Eerste single B: Sep. '62

Geef ze dan in ieder geval het voordeel van de twijfel

Ok maar om dan te zeggen dat de BB met alles eerder waren en de Beatles volgden..nee..ze inspireerden met name elkaar!

Nee, dat zeg ik ook niet.

Als er iemand hier meningen als feiten presenteert ben jij het wel. Ik wil graag bewijs voor door jou opgevoerde "feiten" als

- De beach boys is de eerste band die popmuziek maakte met rockinstrumenten
- Blonde on blonde is het eerste conceptalbum
- You really got me is het eerste hardrocknummer

Dat zijn boude uitspraken die je continu doet, maar nooit onderbouwd. Het feit dat jij de vroege albums van the rolling stones beter vindt dan die van the beatles is natuurlijk ook niet meer dan een mening.

Nogmaals, je verwart het feit dat jij anderen beter vindt dan the beatles (je goed recht) met het feit dat die dan ook belangrijker, trendsettender en creatiever waren dan the beatles. Je bagatelliseert hun rol in de popmuziek die verder door bijna niemand in twijfel wordt getrokken, of hebben al die popprofessoren (die volgens jou elkaar napraten en mensen wijs maken dat ze the beatles gewoon de beste moet vinden!) het mis en heb jij als enige het licht gezien?

Ik zeg niet dat het een feit is dat Blonde on blonde het eerste conceptalbum in de rockmuziek is en dat You really got me het eerste hardrocknummer is, omdat abstracte termen als conceptalbum en hardrock nu eenmaal niet onomstotelijk gedefinieerd kunnen worden.
Je hebt gelijk dat ik het soms als feiten over laat komen, daarvoor excuses. Dit komt denk ik door mijn overtuiging van de juistheid van die opmerkingen.
Maar als hardrock kan worden gedefinieerd als rock met een sterke nadruk op de harde riff, en You really got me is het eerste nummer met een sterke nadruk op de harde riff, dan denk ik dat dat het eerste hardrocknummer is.
En als een conceptalbum kan worden gedefinieerd als een album waarin alle nummers bijdragen aan een algemeen thema, en Blonde on blonde heeft een algemeen thema, nl. een poëtische, metafysische idealisatie van de liefde voor een vrouw, dan denk ik dat het het eerste conceptalbum is. Het is echter niet onomstotelijk waarheid dat dit thema er is, anderen kunnen dit tegenspreken. Maar ik ben ervan overtuigd, ik ken het album door en door.
Uiteraard kan iedereen gemisinformeerd worden, ook ik. Het staat je dan ook vrij mij te verwittigen van eerdere conceptalbums/hardrocknummers die ik over het hoofd zie. En je kunt me ook proberen te overtuigen dat bovengenoemde geen conceptalbum/hardrocknummers zijn...


Klopt, maar ik heb hier geloof ik al meer meningen onderbouwd dan alle Beatles-adepten bij elkaar, ook uitgebreid over waarom ik de Stones beter vind dan de Beatles. Echter, zij zijn mij alleen aan het aanvechten ipv mij te overtuigen van hun gelijk. Ik heb nog geen argumenten ten faveure van de Beatles gezien die verder gaan dan: qua songstructuur, stijl en gebruik van melodie waren hun liedjes revolutionair. Maar ik krijg dan niet te horen wat er dan zo speciaal/nieuw is aan die songstructuur, die stijl en dat gebruik van melodie.


Nee, ik ben van mening dat anderen belangrijker, trendsetter en creatiever waren, en daarom vind ik anderen beter.


Ik heb geen licht gezien, ik luister, ik bekijk de historische context en ik oordeel. Ik verwacht ook niet dat anderen hetzelfde vinden als ik. Ik acht het niet onmogelijk dat ik een Beatles-allergie heb of zoiets (is daar een middeltje voor? ). Ik vind het alleen reuze-interessant dat de Beatles zo goed worden gevonden, zonder dat ik daar zelf een goede non-commerciële reden voor kan verzinnen...
Overigens, die popprofessoren hebben gelijk, in de popmuziek zijn de Beatles één van de grootsten. Ze waren bijzonder goed in melodieus opzicht, en gecombineerd met de kwaliteiten van George Martin (wiens rol niet moet worden onderschat), hebben ze popmeesterwerken gemaakt, m.n. Abbey Road. Maar persoonlijk vind ik pop een medium met een lage potentie. Je kunt er als je het mij vraagt veel minder mee dan met rockmuziek.

Kijk, zo komen we er wel Ik denk dat je nu op de crux van deze discussie bent gestoten. The Stones waren meer Rock (meer georienteerd op ritme) en de Beatles meer pop (meer georienteerd op melodie). Ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat je gewoon meer houdt van Rock dan van Pop. En dat is je goed recht. Ik geloof zelf niet zo dat Rock meer potentie heeft dan Pop, ik denk dat ze elk binnen hun eigen gebied evenveel potentie hebben. M.a.w. we stuiten hier een beetje op het appelen- en perenverhaal. En een discussie Appelen vs Peren eindigt volgens mij altijd onbeslist

Ik houd van Poprock

Het is toch al de hele tijd een appelen en perenverhaal?

Horen die niet op fruitmeter.nl?

Sorry hoor, maar ik heb hier diverse goede onderbouwingen gezien van waarom mensen the beatles beter vinden dan the rolling stones. Jouw bewering dat alle Beatlesadepten bij elkaar minder onderbouwing hebben gegeven dan jijzelf vind ik regelrechte onzin en een schoffering van alle beatlesfans die hebben aangegeven waarom zij the beatles goed (of beter dan the rolling stones) vinden. Of vindt je argumenten als "de liedjes van the beatles spreken me meer aan" of "ze schreven sterke catchy melodiëen" soms geen geldig argument? Dat is in 9 van de 10 gevallen nou juist de reden waarom mensen bepaalde muziek goed vinden. Daar hoeven geen ingewikkelde argumentaties als band X was de eerste die stroming Y met Z combineerde achter te zitten. Muziekbelevenis is veel meer een gevoelskwestie dan een rationele kwestie. Dat bepaalde bands trendsettend zijn geweest is toch nog geen reden om die muziek dan ook goed te vinden?

De productie van Phil Spector heeft overigens nauwelijks invloed op de Beatles gehad. Spector was een man die de rol van producer radicaal wijzigde, maar zijn stijl (de bekende wall of sound) is op het door hem geproduceerde album Let it be na niet terug te horen in de muziek van the beatles. Je zou hooguit kunnen zeggen dat zijn pionierswerk ervoor zorgde dat George Martin meer de ruimte kreeg in zijn rol als producer.

Dat is hun goed recht. Maar als er überhaupt een objectief oordeel kan bestaan over welke van de twee het beste is, dan zal dat toch op meer moeten worden gebaseerd dan op dergelijke meningen. Dan hoeven we er ook niet over te twisten, zeggen we gewoon allemaal welke we de beste vinden, klaar...


Over Spector, ik had een foutje gemaakt, bedoelde ook George Martin, en dat had ik inmiddels ook al verbeterd...

Ik vind appels ook veel lekkerder dan peren . Nee, even serieus, in rockmuziek kun je veel meer emotie plaatsen volgens mij. Je hebt veel meer speelruimte om mensen te raken. Kijk naar lange nummers als 'The end' van de Doors. De artistieke vrijheid die je geniet in de rockmuziek maakt het mogelijk om zeer hoge emotionele waarde aan een nummer mee te geven. In popmuziek ben je veel meer gebonden aan het song-format (2-5 minuten tijd, couplet, refrein), waardoor dit als je het mij vraagt veel minder teweeg kan brengen bij een luisteraar.

Hmm, ook daarvan ben ik niet zo overtuigd. Je zou dan ook kunnen beweren dat de liederen van Schubert minder emoties teweegbrengen dan de opera's van Wagner. En daar valt natuurlijk ook over te twisten.

Daarbij heeft Kundera ooit geschreven dat het moeilijker is om hoogwaardige variaties op een thema te verzinnen (lees, werken binnen strakke kaders) dan om vrije symfonieen te schrijven. Sommige mensen beweren ook dat het lastiger is om een goede dammer te worden dan een goede schaker, vanwege hetzelfde probleem van afbakening. Ik weet het zelf eerlijk gezegd niet, en ik weet ook niet of er uberhaupt over te discussieren valt (waamee deze post zichzelf promoveert tot minst nuttige post van deze dag).

Anyway, ik zelf hou zowel van appelen als van peren, dus ik heb makkelijk praten