Precies! En daarom voel ik ook geen neiging om Smith fake of pose te noemen of zijn muziek. Het is zijn persoonlijke inspiratie en expressie daarvan en die verafgood ik zo'n beetje. Zeker op die plaat!


Ik denk ook wel dat het gemeend is, maar ik was er niet zelf bij en kende hem niet persoonlijk, dus ik behoud me het recht op gereserveerdheid Dat er een ware heiligverklaring op is gevolgd is wel een beter te controleren feit. Helaas gebeurde dat ook bij Kurt Koppijn of Jim Morrison.. dus dat zegt mij nooit zoveel. Spreekt eerder tegen iemand ben ik bang.

Bij Ian Curtis behou je het recht op gereserveerdheid omdat je er zelf niet bij was en hem niet kent. Ken je Robert Smith wel dan?

Goede vraag Jornaquin! Wel afgeven op Curtis, maar er ondertussen volledig van overtuigd zijn dat Smith een en al oprechtheid was. Gevalletje van met twee maten meten.

Waarom zou Smith eigenlijk niet oprecht zijn dan ?
Omdat Pornography nogal eh... bombastisch klinkt ?

Dat is hooguit een manier van uiten, en zegt niets over de achterliggende emoties.

Vincent van Goghs (latere) werk, met al die overdreven, maar oh zo prachtige kleurexplosies, is in zekere zin ook bombastisch te noemen, en wat mij betreft zeker een visuele pendant van Pornography.

Zou die brave man ook 'niet oprecht' zijn geweest ?

Denk het niet, denk dat ie het alleen maar voor het geld deed

Maar dat geldt dan toch ook voor de door jou verafschuwde deathmetal? Maar dat noem je wel een pose. Ik denk dat wat jij bedoelt een andere vorm van "persoonlijkheid" is. Als ik het heb over een "persoonlijk document" dan bedoel ik daarmee dat de muziek een reflectie is van de zieleroerselen van de muzikant. Bij Closer is dat duidelijk het geval, bij Pornography weet ik dat niet zo. Zoals je zelf beaamt, lijkt het bij Porn meer te gaan om het zo extreem neerzetten van een duister gevoel. Daarmee is het voor mij de moeder aller Goth-platen. En nogmaals: het feit dat een album een "persoonlijk document" is maakt het album niet per definitie goed of beter dan andere albums. Het voegt wel een extra dimensie toe aan de muziek die ik wel kan waarderen.


Dit ben ik wel met je eens. Die mythevorming rondom JD en Curtis in het bijzonder is zwaar overdreven. JD heeft twee bijzondere albums gemaakt. That's it! Ik denk dat ze zo'n beetje op het hoogtepunt zaten ttv Closer. Als Curtis niet was overleden, had JD denk ik nooit de status gehad die het nu geniet. Ach, het interesseert mij verder niet.

Ik hoor in Pornography geen "prachtige kleurexplosies", alleen maar zwart, heel veel zwart, en dat is geen kleur.....


Pornography is inderdaad zwaar bombastisch, overdreven en totaal
"over the top". Of hier de diepste zieleroerselen van Smith mee worden geuit weet ik niet. Misschien is dat wel zo, maar zo komt het niet op mij over. Pornography roept bij mij toch vooral het gevoel op van een image, een pose: willen laten zien dat jij binnen het genre van de wave de meest zwartgallige plaat kan maken die maar mogelijk is, de meest zwarte outfit en de meest zwarte make-up draagt. Op mij komt dat potsierlijk over.

Ja, als ik Morrissey zag dansen met gladiolen in zijn achterzak dacht ik ook altijd dat hij zich 'aanstelde'. Toch geloof ik meteen dat die man precies zijn emoties verwoord en uitdraagt.

Dat jij een bepaalde uiting niet kunt appreciëren zegt niets over de oprechtheid van die uiting, maar alles over jouw smaak.
(En daar is natuurlijk niets mis mee, laat dat duidelijk zijn )

Tuurlijk is het allemaal maar subjectief, een kwestie van smaak. Een volkomen nutteloze discussie, maar wel leuk (op een dag dat het schrijven mij niet zo wil lukken).

En ik zal Pornography in dezer dagen voor de derde keer nog eens tot mij nemen, maar dan over de koptelefoon met de lichten uit. Ik geef Smith en zijn vleermuizen de gelegenheid om zich in mijn brein te nestelen en onder mijn huid te kruipen. Of ik de rit ga uitzitten weet ik niet

Nou, op het moment dat je op grond van je smaak de oprechte intenties van een artiest in twijfel gaat trekken, is het niet meer allemaal een kwestie van smaak.
Hoe je over de muziek van The Cure, Joy Division e.a. denkt zal me feitelijk worst wezen, maar het idee dat je daaruit kunt afleiden of iets gemeend is of gespeeld is wil ik toch zeker bestrijden.

Het is ook geen zekere wetenschap, het is slechts een vermoeden op grond van hoe de muziek op mij overkomt. Het is dus een subjectieve beleving. Het zal mij feitelijk worst wezen hoe anderen het beleven. Ik gun ze hun plezier. En nogmaals: ik geloof best dat Porno met hart en ziel geproduceerd is, maar dat maakt het nog niet tot een "persoonlijk document" dat Closer overduidelijk wel is. Ik denk dat Porno, zoals orbit ook al heeft aangegeven, vooral een sfeer neerzet. Prima hoor, maar voor mij overdreven zwartgallig.

Lezen wordt steeds zwaarder hier geloof ik.. ik vind de muziek van Smith oprecht en gemeend, of zijn teksten qua inhoud dat ook zijn weet ik niet. Maar dat interesseert me dus ook geen moer!!! Daar begon ik juist mee. Jij bent degene die verlangt van zijn artiesten dat ze zich verhangen, ik niet

Wanneer gaat Smith naar de andere zijde?

Ga eerst eens deze discussie lezen wil je? Ik benadruk nu juist dat het me eigenlijk niet zoveel kan schelen of Smith oprecht is of minder oprecht, zolang zijn muziek me maar bevalt. En die bevalt me veel beter dan die gammele potjes en pannetjes van JD, hoe oprecht dat nou juist is (of wordt beweerd door iedere fan). Ik ben hier niet degene die koketteerd met oprechtheid hoor

Als zijn rikketik ermee ophoudt schat ik. Waarom toch zo'n moeite met zwartgalligheid? Als ze blije circusmuziek hadden gemaakt was het wel geniaal?

Blije circusmuziek hebben ze ook gemaakt, en ik kan je verzekeren dat daar het nodige aan genialiteit bij zit.

(The Cure is ongeveer de enige band die ik ken met een manisch-depressief oeuvre)

Orbit, ik heb het liever enigszins stemmig: Seventeen Seconds bijvoorbeeld; "ingetogen" en "gedoseerd", weet je nog?

Over blijere muziek gesproken. Met 'The head on the door' heeft Smith laten zien ook goede, meer up-tempo en poppy muziek te kunnen schrijven. Helemaal niet verkeerd hoor.

Vind ik ook, The Cure heeft tenminste bewezen een veelzijdige band te kunnen zijn, daar hoor ik bij Curtis en de zijnen weinig van terug.

Maargoed, ik kan beide bands waarderen, de ene alleen een stuk meer dan de ander. Kunnen we het hierbij laten, want de herhaling van zetten is allang begonnen en daar wordt ik een beetje moe van.

Dit ben ik met je eens hoor. Smith is een veel veelzijdiger muzikant en zijn muziek zit intelligenter in elkaar dan die van JD. Weliswaar heeft JD maar twee albums kunnen maken, maar ook het vervolg met New Order laat nmm zien dat The Cure muzikaal gezien meer in zijn mars heeft.


Laten we dat maar doen. Ik denk dat er inderdaad niet meer veel aan de standpunten valt toe te voegen.

Ten eerste maakt tekst deel uit van de muziek en ten 2e meet je dan nogsteeds met 2 maten.


Haha, jij bent altijd degene die hier van de daken schreeuwt over Robert Smith en zijn oprechte emoness. En een paar berichten geleden zeg je nog dat je zijn muziek zo oprecht etcetera vindt .

Zelfs al ken je een muzikant van haver tot gort, woon je met hem/haar samen, voer je ellenlange gesprekken... dan nog is het niet goed mogelijk om te bepalen of het werk van een muzikant oprecht of gespeeld is. Alleen de muzikant zelf weet dat. (En misschien ook wel niet eens altijd)

En dan nog is er altijd het gegeven dat een lied dat de gevoelens van een muzikant oprecht vertolkt, een jaar later al helemaal 'verouderd' kan zijn ten opzichte van die gevoelens, en toch nog jaren, decennialang gespeeld kan worden.

Muzikanten kunnen moeilijk zonder met regelmaat ook gevoelens te acteren. Daar lijkt me ook niets mis mee.
Een rol spelen om een boodschap over te brengen (en die boodschap kan heel goed enkel uit een 'sfeer' bestaan) is iets dat we van toneelspelers zondermeer accepteren, waarom zouden we muzikanten anders moeten behandelen ?

Ik denk dat muzikanten juist heel goed zijn in het nemen van een bepaald gevoel en dat flink opblazen om er vervolgens een dramatisch nummer over te schrijven. (een tekst is meestal een momentopname) Ik ben er dan ook van overtuigd dat Pornography bijvoorbeeld een bombastisch theatraal album is, maar dat kan me niks schelen, omdat ik het gewoon lekker vind. Als je iets afweet van depressies weet je dat bij iemand die echt zwaar depressief is uiteindelijk niks meer uit handen komt, die gaat het liefst gewoon slapen de hele dag en geen platen opnemen, tournee's doen e.d. Bij R.S. zal dat dus over het algemeen wel meegevallen zijn, wat ook niet wil zeggen dat hij niet oprecht is in zijn emoties, maar ik ben er wel van overtuigd dat hij ze voor zijn tekst en muziek wat heeft opgeblazen zo hier en daar. Lekker toch!

Misschien zat R.S. in die tijd in een gemengde episode van MDS ?

Wie zal het zeggen ?

Het gaat mij ook om het resultaat, dat is wat er bij mij uit de boxen komt. De intentie, de voorgeschiedenis, de weg er naar toe... het zal allemaal wel.

Idd, voor diagnoses gaat hij maar naar zijn psychiater.

Had die dat maar gedaan, in plaats van Pornography opnemen....

....en de discussie gaat toch maar door.....

Had Ian Curtis maar Pornoghraphy opgenomen, in plaats van aan een koord te gaan bungelen.

Heb hem na al dit geneuzel maar weer eens opgezet, kan niet anders zeggen dan dat het een heerlijk album is en ik blij ben dat meneer smith en zn vriendjes, oprecht of alleen voor de centen of het 'kijk ons eens lekker depressief, duister en zwartgallig doen-idee', hem gemaakt hebben

Als die daarna weer een hoop goede platen gemaakt zou hebben, dan had ik hem dat wel kunnen vergeven.....

Ik vind het heerlijk voor je dat je ervan kunt genieten.....Ik laat deze gifbeker echter aan mij voorbij gaan.

hahaha dat was me al duidelijk ja, dat het je niet kan bekoren