Waarom zou dat niet mogen? Net zoals mensen U2 een overschatte act vinden. Dat mag toch ook? Ik vind Queen gewoon erg kitsch met al dat theater en die pseudo-opera.

......maar dat Brian May ook nog even gepromoveerd is in de sterrenkunde is natuurlijk wel iets om je petje voor af te nemen.

Haha,.....nee dus...........sorry orbit.

Simpel, je vooroordeel staat objectiviteit in de weg.

En weinig mensen slagen er in om zaken los van elkaar te zien. Niemand heeft hier precies door dat Queen live een heel ander beestje is dan het studio beestje. Dat is heel jammer. En ik was aan het spreken over het live werk. Namelijk over Live Aid.

Live spelen is een kunst op zich waar zeer vele facetten bij komen kijken. het is triest om zien hoe weinig mensen, zelfs op een forum waar muziekliefhebbers geacht worden te zitten, dat naar waarde kunnen schatten.

mmm, ....ik vind U2 daar toch niet voor onderdoen. Sonic Youth is toch soms wel teveel doelloze herrie, maar ik geef toe dat ik van deze band wat te weinig ken. Talking Heads is fantastisch (zeker het oude werk), maar soms wel wat geforceerd 'arty'. Ik vind U2 daarentgen heel natuurlijk overkomen, ook al mag Bono wel wat minder grotesk doen. The Edge schijnt, naar eigen zeggen, wel beïnvloed te zijn door het gitaarwerk van David Byrne.

Dat ze live heel kundig zijn, zal ik niet ontkennen, maar dat maakt de muziek nog niet goed. Ik ben niet bevooroordeeld. Ik hou nou eenmaal niet van die kitscherige opera-rock en al dat theater. Ik heb daar niks mee. Voor mij is het alleen entertainment, maar dan kijk ik liever naar een goede comedy of zo. Maar ongetwijfeld ben ik nu te kort door de bocht.

Queen klonk op Live Aid inderdaad wel erg goed. De show zat strak in elkaar. De 20 minuten volledig benut. Maar U2 maakte toch voor mij meer indruk vanwege Bono die het publiek in ging. En dat deed hij niet extra voor dit concert. Als je nog oudere live opnames ziet van U2, dan blijkt toch echt wel dat Bono toen al contact zocht met het publiek. Hij wil een bepaald gevoel delen.
Ja, hier kan ik over mee praten. Tijdens de Love Comes To Town tour heb ik samen met Bono New Year's Day mogen zingen.

Freddie zocht toch minstens evenveel contact met het publiek. HEt beste bewijs is zijn vocaal spelletje met het publiek na Radio ga ga. Dat vind ik zeer indrukwekkend, zeker omdat je dan ook hoort hoe geweldig zijn stem klinkt.

Om contact te maken met het publiek hoef je toch niet in het publiek te gaan of iemand op het podium uit te nodigen. Je kan ze moeilijk alle 72000 omarmen é:-)

Vind jij niet dat U2 de laatste jaren veel minder op dreef is live? Ik vond ze vroeger meer power en passie uitstralen. Bono's stem is ook redelijk flauw tegenwoordig(toch wat ik gehoord heb). Zou interessant zijn de mening van mensen die meer kennen van U2(en ik bedoel dan live opnames) te horen.

De stem van Freddie is ook niet meer wat hij geweest is...

Freddie Mercury was een entertainer die het publiek kon bespelen, maar Bono ging meer voor iets intiems. Ik vind Bono nog steeds goed bij stem, maar de ene live opname klinkt wel weer beter dan de andere. Bono heeft waarschijnlijk een minder bereik dan Freddie Mercury had, maar ik vind het juist prachtig hoe Bono de woorden er uit perst.

Het is wel een feit dat Live aid vanwege Queen, U2 en Bob Geldof die I Don't Like Monday legendarisch is geworden.

Hmm, smaken verschillen wat betreft Sonic Youth. Natuurlijk hebben ze wel wat experimentele kantjes, maar doelloze herrie...? Misschien heb je net de meest ontoegankelijke platen gehoord.

Talking Heads vind ik ook bepaald niet geforceerd. Ik verbaas me verder over het vernieuwende karakter wat U2 wordt toegedicht. Ze deden toch niet nieuws? Ze maakten hooguit een sound die al een paar jaar lag te bakken in de underground over naar het grote publiek.

Ik zie U2 dan ook eerder als een invloedrijke dan als een vernieuwende band, want dat waren ze geenszins wat mij betreft.

Vind je U2 niet vernieuwend Herman? Toch waren ze dat volgens mij wel. Zoals ik al eerder aangaf was het gebruik door het op de voorgrond plaatsten van de bas en(uitwaaiende) guitaar maar ook de stem van Bono toch wel behoorlijk nieuw hoor! Misschien moeten we ook niet vergeten dat U2 al werd opgericht in 1975! Dus nog voor een hoop andere postpunk grootheden en tijdgenoten. Eigenlijk waren zij toch het eerst met die underground sound denk ik.

Freddie Mercury was vocaal een pak sterker dan Bono. Daar moeten we niet flauw over doen. luister eens naar wat hij deed met Montserrat, naar zijn hele werk met Queen. Vreemd dat hij hier zo weinig naar waarde wordt geschat.

En de sfeer van vele Queen optredens is heel intiem hoor. Als je 10 000 of 50 000 of 300 000 mensen totaal bij de show kan betrekken, ontstaat er sowieso een intieme sfeer. Ik zie het verschil niet goed.

Hmm, ik wist niet dat U2 al zolang bestond. Klonken ze meteen al zo? Het oudste album dat ik van ze ken is October. En alhoewel ik dat een mooie plaat vind, hoor ik er weinig vernieuwends aan... Maar goed, ik ken ook vrij weinig uit die tijd, dus mijn oordeel zegt ook niet alles.

De basgitaar op de voorgrond zetten gebeurde echter al bij Cream met Jack Bruce (1966).

Dat klopt... in de eerste helft van de jaren '70 zijn ook heel belangrijke dingen gebeurd.

Interessante post! Maar ik heb altijd gevonden dat de kracht van U2 ligt, niet in het vernieuwend zijn, maar in het uniek zijn.
Voornamelijk dan hoe the edge zijn gitaar gebruikt, en eigenlijk deel uitmaakt van de ritme sectie. Laatst ben ik gaan kijken naar U2 in 3D en het viel me dan ook weer op hoezeer, zoals je zelf aangeeft, de bassist eruit springt. Eigenlijk veel meer dan the edge.

De kracht van U2 ligt, zoals bij alle grote bands, in het samenkomen van unieke muzikanten. Als het dan in elkaar klikt is het magisch. Maar er zijn zoals Herman aangeeft nog bands waarbij de bas prominent is. Dus zeggen dat ze vernieuwend waren,daar heb ik wat moeite mee. Zeggen dat ze een topband zijn, zeker wat betreft de laatste 25 jaar, ja!!

Ik ben het wel eens met Herman en Queenlive. Vernieuwend is wellicht niet het juiste woord. U2 wist wel een geheel eigen en zeer gepassioneerde draai te geven aan het post-punk geluid van de begin jaren 80. Ze hadden in die tijd een unieke en zeer karakteristieke sound, een gedreven performance en bovendien ook zeer melodieuze songs. Vervolgens flikte ze dat kunstje nog een keer met het machtige 'Achtung Baby' en 'Zooropa'. Dat is toch niet veel bands gegeven. En ook niet te "overschatten".

Ik ben het wel met Perfume eens; maar je hoeft mij niet te overtuigen van een vaststaand feit.

U2 werd in 1980 onder de categorie new wave (synoniem van post-punk) geplaatst, wat destijds een term was voor opkomende eigenzinnige en meestal kleinschalige bands na de punk waarvan de sfeer en inhoud belangrijker was de vorm (rond die periode stond new wave lijnrecht tegenover het commercieel geachte disco/dance). Ook the Cure, Simple Minds, Talking Heads, Joy Division (werd later New Order na de dood van Ian Curtis) en Echo & the Bunnyman werden onder de noemer new wave geplaatst. Naarmate de jaren '80 vorderden was die term steeds meer achterhaald omdat die bands succesvol werden waardoor het dan mainstream is geworden.

Ik vind het trouwens, in tweede instantie, wel grappig hoe Queen en U2 nu naast elkaar verzeild zijn, want, hoewel twee totaal verschillende bands, denk ik dat die qua 'grootheid' (en dan wel in het totaal van artisticiteit en publieke bekendheid/waardering) wel in een vergelijkbare orde vallen.

Niettemin denk ik dat de waardering voor Queen begrijpelijkerwijs na Freddie's dood wat meer weggeëbt is. Anders was men wellicht een paar jaar geleden eerst een topic "Queen is een overschatte band" gestart.

U2 en Queen kunnen inderdaad totaal niet met elkaar vergeleken worden, behalve dat het allebei grote bands waren.

Inderdaad, anders dan hier nog wel eens gesteld wordt, moeten we dat bij U2 ook in de verleden tijd stellen.

Dit is het meest langzame forum wat ik ooit heb meegemaakt. Ongelovelijk.

En toch vind ik dat van de 2 Queen het meeste te bieden heeft. Het is natuurlijk zo dat beide bands erg van elkaar verschillen dus sowieso is het moeilijk om appelen met peren te vergelijken. Maar als we dan toch bezig zijn:-), hier mijn argumenten.

- Ik vind de leden van Queen betere muzikanten. Brian May heeft doorheen zijn carriere allerlei unieke geluiden uit zijn gitaar gehaald. Dus naast het feit dat zijn spelstijl heel herkenbaar is, wat ook bij the edge het geval is, voegt hij er aan toe dat hij veel verscheidenheid aan de dag legt. Zijn solo's blijven altijd verbazen. The edge is soms wat teveel van het goede, van hetzelfde.
Verder vind ik dat Freddie Mercury als zanger moeilijk geëvenaard kan worden. Hij blonk op tal van vlakken uit: stembereik, kracht, toonvastheid, emotie, prachtige falsetto. Bono is technisch veel minder onderlegd. Ik vind wel dat hij met veel passie zingt maar voor mij maakt dat zijn tekortkomingen niet altijd goed. (die passie was er bij Freddie ook)
De ritme sectie vervult bij beide bands een heel verschillende rol maar toch wil ik hier even aangeven dat ik de bassist en drummer van Queen erg onderschat vind. Roger Taylor is ook vocaal erg belangrijk en dat verdient een pluim. Dit is het moment om te benadrukken dat bij U2 natuurlijk de stem van the edge ook belangrijk is, slaagt er goed in Bono te ondersteunen.

-Ik ind het repertoire van Queen gevarieerder en ook vind ik er een grotere muzikale rijkdom in zitten. Bohemian Rhapsody, killer Queen, somebody to love, innuendo,... U2 herhaalt te vaak naar mijn mening en als je hun hits overloopt, liggen die vaak in dezelfde lijn qua sound en gevoel. Bij Queen is dat wel anders.

Zoals aangegeven helpt het U2 natuurlijk wel dat ze nog steeds bestaan. Ik denk evenwel dat men ooit zal terugkijken op de carriere van U2 en beseffen dat na de wilde jaren van de jonge wolven er heel wat minder werk over de wereld is uitgestort zonder dat die wereld er kritisch tegenaan keek. In deze jaren zitten we nu:-) Eerlijkheidshalve moet ik er aan toevoegen dat het middenjaren'80 bij Queen ook wat minder was. maar niet zo slecht als iedereen hier als waarheid ziet. De nummers zaten nog steeds goed in elkaar, en nog steeds waren er overtuigende nummers bij. Soms gewoon ook foute arrangementen bij goede nummers(dat bleek dan bijvoorbeeld in de live setting)


Een laatste gedacht: Queen wordt steevast bestempeld als bombastisch. Als ik dan die optredens zie van U2 die totaal over the top zijn, dan vraag ik me toch af wat daar minder bombastisch aan is dan een groot optreden van Queen. En de onzin dat U2 dat in het belachelijke wil trekken, kom daar niet met af:-) Bono wil op het podium evenzeer de grote showman en performer zijn die Mercury was. Daarbij mist hij, naar mijn bescheiden mening, evenwel de uitstraling die Mercury wel had.

Het blijkt wel dat je een grote liefhebber van Queen bent! Niets mis mee hoor! Ik vind zelfs dat Queen met de albums Hot Space en Works uit de jaren 80 zich behoorlijk hadden vernieuwd. Met die electro erin. Dat zijn dan ook meteen mijn favoriete albums, vooral het nummer Machines van Works. Ook de eerste 2 albums van Queen en A Night At The Opera vind ik goed.

Ik denk echter dat je beide bands niet kunt vergelijken. Queen is een typische jaren 70 band en U2 een typische 80's band. Wel denk ik dat U2 meer invloed heeft gehad dan Queen. Zeker wat de huidige bands (Editors) betreft.

Dat van die invloed, daar ben ik toch niet zo zeker van. Er zijn toch enorm veel bands die ook aangeven door Queen beïnvloed te zijn. Bijvoorbeeld de mannen van Muse, Franz Ferdinand. Ook de mannen van de Foo Fighters hebben al vaak aangegeven hoezeer ze naar Queen opkijken. En er zijn toch ook wel heel wat stijlelementen van Queen die later door veel artiesten zijn overgenomen.


Wat wel vaststaat is dat U2 beter aangeschreven staat bij de muziekpers dan Queen.

Welke stijlelementen dan? Ik denk niet dat Queen vernieuwend was. Ik hoor hun invloed eerlijk gezegd ook niet direct terug bij de bands die jij als voorbeeld noemt. Het feit dat U2 beter staat aangeschreven bij de muziekpers zal toch ook wel een reden hebben? Maar goed nogmaals je kunt de twee bands niet vergelijken vind ik.

Een heel groot deel van de muziekpers blinkt uit in totale onkunde. Dat gaat al terug tot de jaren'70. Zelfs Zeppelin kreeg er van langs van de muziekpers en die zijn nu plots supergoed. Een beetje belachelijk. Moesten ze wat mer van muziek kennen zouden ze Queen wat meer naar waarde schatten.

Invloed is ook maar relatief. je kan iemand inspireren zonder dat die band hetzelfde gaat klinken. Dat is zelfs de beste situatie. en Queen is zo uniek dat je rap een copy cat wordt.

Ik hoor van beide bands invloeden terug bij recente bands.. zeker ook Queen (The Darkness, Muse), maar U2 (Coldplay vind ik bijna copycat) toch ook zeker. Beiden invloedrijk én voor de massa. Zijn niet de eerste bands die die combinatie hebben overigens, denk aan The Beatles of Bowie. Niet dat die allemaal vergelijkbaar zijn qua invloed trouwens. Bowie of The Beatles zijn wel een slag invloedrijker, begonnen ook eerder.. Maar konden tevens toch een groot publiek aanspreken.

Wat je zegt van Coldplay, dat klopt. Maar van die groep ben ik echt geen fan. Geef me dan maar U2, de real deal.


En invloed is niet hetgeen waar ikzelf het meest van wakker lig. Het is vooral belangrijk voor mij of artiesten er in slagen een eigen mix te maken van tal van invloeden. Alle artiesten die ik graag hoor(Queen, Jeff Buckley, Led Zeppelin, the Who,...)slagen daar in.

Vind ik ook veel belangwekkender.. critici zweren helaas te vaak bij wie het meest invloedrijk is, waardoor je vaak nogal voorspelbare lijstjes krijgt van dezelfde albums. Als er maar vaak genoeg geroepen wordt dat iets heel invloedrijk is (oa bij Sgt Peppers Lonely Heartsclub Band.. goed album, daar niet van) dan gaat men ervanuit dat het ook de beste plaat is. Maar invloed is niet te verwarren met kwaliteit natuurlijk. Verder is alles subjectief

Misschien is U2 wel een onderschatte band, en wordt het volgende album een meesterwerk waar je niet omheen kunt.