Van Lodewijk van Deyssel? Het is beter om te zeggen één.

Ik dacht dat je van vrije vertalingen hield?

Gedisst.

allemaal zeer interessant, maar laten we het even terug over boeken hebben, meerbepaald over dit boek (Bekocht of Behandeld]. En we hebben een beller!



AHA! Ik bemerk een zeker sceptisme ivm deze publicatie, en dat vind ik altijd een zeer goed teken! Welnu, Bakema NL, dit boek is speciaal voor sceptici zoals u. Of u nu voor of tegen alternatieve geneeskunde bent maakt niet uit: objectiviteit staat hier voorop.

Maar wat uw vraag betreft: mja, dat is zoals de clue van een spannend boek verraden eigenlijk. En het in 2 zinnen samenvatten zou het boek oneer aandoen... De grote kracht van dit boek tov andere publicaties rond hetzelfde onderwerp, is dat het geschreven is door een wetenschapper en een hoogleraar alternatieve geneeskunde (die ook heeft gepractiseerd in oa homeopathie). En ze testen alternatieve geneeswijzen volgens de dubbelblinde proef (zowel patient als 'arts' weet niet of er een placebo of een 'echte behandeling' wordt toegediend)...

Dus die 'volgens de auteurs dan' moogt ge schrappen. De waarde van homeopathie zal ik hieronder kort in spoiler zetten.

De waarde van homeopathie blijkt niet meer dan de waarde van een placebo. Mensen die er in geloven zullen het effect verkeerdelijk op het 'geneesmiddel' steken, maar in principe kan je evengoed een slokje gedestileerd water drinken, of voor mijn part in de brievenbus van je buren plassen als je denkt dat je daarvan geneest.

Ik lees gemiddeld 0,31 boek per jaar (eerder tijdschriften / internetkranten / cornflakesdozen), maar dit boek las ik in 1 week uit....

Weet je wat trouwens ook een goed boek is? Uitzien met D van Mischa Andriessen. Heeft iemand anders die gedichtenbundel toevallig gelezen? Ik vond het een sterke bundel, prettig evenwicht tussen anecdotisch en lyrisch, mooi overkoepelend verhaal/concept en de daarmee samenhangende opbouw was ook dik in orde.

Voor de menschen die van plaatjes houden:

Een goede tip. Toevallig laatst het gedicht Pieta van hem gelezen, en dat heeft mijn interesse wel gewekt. Datgedicht gaf een mooie tegenstelling van iets dagelijks, normaal en nietszeggend tot iets groots en meeslepend.

Ach ja, 'Pieta', hoe ben je daar toch bij terecht gekomen? Raad het gedicht?

Ron de roodharige jongen??

Gisteravond teruggekomen van 2 weken British Columbia, alwaar ik met 3 vrienden 6 dagen lang een stuk van de Sunshine Coast Trail gelopen heb, een paar dagen Powell River en een paar dagen Vancouver gedaan heb en als afsluiter nog 2 dagen snowboarden in Whistler/Blackcomb

Teruggekomen met een hoofd vol herinneringen en daarnaast nog een 3tal fijne boeken:

cd boekjes gelden zeker niet als literatuur?

Ik ben laatst zomaar weer eens begonnen aan:




Het blijft toch een prachtig boek. En dit een prachtig exemplaar, handzaam, prettig om te lezen.

Als er teksten van Cohen of Drake instaan dan tellen ze.

Wat ook een geweldig boek is en waar ik nog maar net aan ben begonnen:





Gisteren de schrijver gezien bij de VPRO, grandioos hoe die man er over kon vertellen, ik wilde eigenlijk gelijk het boek hebben.

Geen roman, wel een prachtig geschiedkundig overzicht van wat er gebeurd is met de wereld na de ontdekking van Amerika, in oecologisch opzicht.

Een vergelijkbare opzet van zo'n boekenprogramma zou ook heel aardig zijn voor nieuwe cd's van enig niveau.

Heb Dubliners van James Joyce uit. Had er al eerder wat stukken uit gelezen voor de opleiding. Had er wel wat meer van verwacht, maar het is een aardig boek. Doordat het short stories zijn, kom ik alleen nooit helemaal lekker in het boek. Op 't moment dat dat gebeurt, begint weer een nieuw verhaal. Ik merkte ook dat ik het wat langere The Dead daarom beter kon waarderen (mooi einde, dat ik lange tijd niet zag aankomen).

Soms vond ik 't een beetje oppervlakkig en stijf geschreven (al had Joyce meestal wel een prettige stijl). Sommige verhalen boeiden me eigenlijk weinig, zowel qua plot en stijl. Over 't algemeen heb ik echter wel genoten van de (hele) voorzichtige aanzetten tot zijn latere stream of consciousness en bijv. de karakterisering van Mr. Duffy door verscheidene aspecten in zijn omgeving.

Het is bijna een beetje alsof het realisme en het modernisme hand in hand gaan in dit boek. Dat is denk ik deels de reden dat ik 't soms als een beetje stijf ervaar.

Het is natuurlijk ook geschreven in 1915.
Maar schrijft Joyce hier meer of minder stijf in dan in andere boeken?

En wordt er een aardig tijdsbeeld geschetst van Ierland, ook al zijn het allemaal losse verhalen?

Stijver, zijn stijl is hier vrij sober. Het schetst inderdaad een tijdsbeeld van Dublin (d.m.v. allerlei verschillende personages/karakters, plaatsen en gewoontes). Zijn schrijfstijl staat hier in dienst van. Dat doet mij enigszins denken aan 't realisme.

Het tijdsbeeld vind ik eigenlijk niet eens zoveel afwijken van de wereld anno nu (behalve dat nu alles hectischer en moderner is).

Heb Yvette van Guy de Maupassant uitgelezen. Ging er als een speer doorheen (in twee dagen in de trein naar college uitgelezen). Vond het soms ook wel een beetje luchtig. Dit hangt misschien samen met de vertaling (Adriaan Morrien). Af en toe las ik poetische zinnen, en vervolgens is het ineens nogal banaal. Ik heb de indruk dat hij niet alles even getrouw heeft vertaald. Ik lees wel aardig Frans, maar ik waag me er toch maar niet aan om 'm in het Frans te gaan lezen om mijn vermoeden te controleren.

Het was een vermakelijk boek vanuit een leuk perspectief (dochter van een publieke vrouw in Frankrijk, al werkt 't eerst een beetje naar dit perspectief toe). Op twee punten wordt de geloofwaardigheid echter compleet afgebroken:
- Yvette is achttien en heeft talloze romans gelezen, maar beseft niet wat haar moeder voor werk doet en van alles dat hier min of meer raakvlakken mee heeft (liefde e.d.).
- Als Yvette haar moeder voorliegt dat ze ten huwelijk is gevraagd, pijnst haar moeder een halve pagina en vervolgens is 't van 'ach.. ik kan gerust zijn' (terwijl ze 't absoluut geen geschikte man voor haar dochter vindt) en de volgende dag is ze het zelfs vergeten. Yeah right.. Was juist een mooie situatie om 't verhaal nog wat verder te verdiepen (psychologisch) .

Vanwege het poetische taalgebruik wel de moeite waard, maar 't is soms ook wel een beetje een strandboekje.

Tot voor een aantal jaren geleden kon je nog min of meer aan de hand van Ulysses door Baile Atha Cliath (=Dublin) wandelen en pub Davey Byrnes is er nog steeds, maar een tourist trap. Deels is Dublin getroffen door modernisering, maar gelukkig voor de rest van Ierland houdt dat veelal bij de gemeentegrens op.

Dubliners - is een soort van sfeeroefening/stijloefening van Joyce - stapsgewijs lezen en niet in one go - dat slaat nergens op. Zo zit een verhaal als Clay boordevol symboliek - waarvoor je echt de tijd moet nemen; ook A Mother is erg fijn.

A Portrait of the Artist as a Young Man gaat alweer een stuk verder en zijn pogingen tot poëzie (Pomes Peneyeach) en drama (Exiles) zijn van - imo - minder gehalte.

Vandaag begonnen in:

Heb ik al in huis, al moet ik eerst nog een stapeltje andere boeken lezen (Slauerhoff, 3x Nietzsche en Couperus).

Lees je eigenlijk voor je studie (vanwege "ik moet") of omdat je het leuk vind?

Ik moet eerlijk zeggen lezen in combinatie met muziek een plezierige optie te vinden. Bij tijd en wijle denk je dan: "verrek, ben ik al bij het tiende nummer" of moet je je de vraag stellen: wat heb ik ook al weer gelezen, de afgelopen 20 pagina's?"

Maar per saldo gaat het aardig.

Laatst The English Patient gelezen; vond 'm tegenvallen na voorganger In the Skin of a Lion, een veel betere Ondaatje-roman. Dat is een mooi geconstrueerd boek waarin je gewoon struikelt over de ideeën, de bizarre passages en soms ronduit fascinerende taalvondsten. Neen, dat was The English Patient voornamelijk plezant en een stuk lichtere kost.

Ik heb mijn literatuurcursussen al achter me, dus ja, het is vrijwilligerswerk. Ergens zit wel het idee dat het ooit misschien eens van pas zal komen als ik e.e.a. ken, maar dat is niet de drijfveer. Vind het eigenlijk ook wel prettig om in 't Engels te lezen. Er is niets mis met mijn Engels, maar de woordenschat kan altijd groter.

Als ik lees, wil ik 't wel zo stil mogelijk hebben. In de trein zit ik me soms kapot te ergeren, en dan kom ik ook echt niet vooruit. Heb ik na drie minuten nog geen halve pagina gelezen.

Apart boek, maar erg mooi. Gaat over een jonge tweeling die omgaat met de oorlog waarin ze verkeren. Ágota Kristof laat de tweeling 'zelf' schrijven over hun ervaringen en leest daardoor kinderlijk. Maar juist doordat kinderen in hun eigen woorden de wreedheid en wanhoop beschrijven raakte het me meer. Daarnaast is het einde ook steengoed.

Peter Buwalda - Bonita Avenue
Dostojevski - De Idioot
Honoré de Balzac - Verloren Illusies
Orhan Pamuk - Het Nieuwe Leven
Toergenjew - Vaders en Zonen

Allemaal leuk, behalve Het Nieuwe Leven, dat was een kwelling.

Heb je Sneeuw van Pamuk wel eens gelezen? Dat is een van m'n favoriete boeken van de laatste 10 jaar ofzo

Nee, die heb ik wel in de kast staan, maar nog niet gelezen. Daar ben ik wel benieuwd naar hoor, want dat boek schijnt ook wel stukken beter te zijn dan Het Nieuwe Leven

Heb je De Idioot nu eindelijk uit?

Ja, eindelijk Vrij snel uitgelezen nadat ik erover gezeurd heb tegen jou

Omdat het blijkbaar überhip is om grote afbeeldingen te plaatsen zal ik ook maar plaatjes laten zien van een paar boeken die ik dit jaar nog gelezen heb (het gaat hier dus om een selectie):