https://s.s-bol.com/imgbase0/imagebase3/regular/FC/9/0/6/8/666828609.jpg

vertaling van Reliving Past Lives van Helen Wambach

A book a day, keeps le chagrin away.

Hier:

https://images-eu.ssl-images-amazon.com/images/I/5118WBDv46L.jpg

Mijn advies: liggen laten

No worries, de boekcover doet reeds het ergste vermoeden

http://images.gr-assets.com/books/1348316611l/149961.jpg
met dank aan Bill Evans voor de tip.
Fictie of niet, een echt leuk boek met veel humor. Kan me trouwens goed identificeren met de (fictieve?) hoofdfiguur. Natuurlijk word er (voor mij) niets nieuws vertelt, is ook al lang niet meer de reden waarom ik dit soort boeken lees maar eerder, zoals de schrijver zelf zegt, om te lezen hoe iemand woorden kan gebruiken om zulke onverwoordbare dingen te vertellen en weer wat nieuwe vergelijkingen/verhaaltjes op te doen. Ergens heeft Hij het er ook over dat er in het vroegere China woordduellen gehouden werden tussen (verlichte) meesters, enkel om te zien wie de eloquentste verteller was
Ook fijn (verrast) dat Ramesh S.Balsekar even werd vermeld.

Tja, tegenwoordig zijn er zoveel verlichten dat men zelfs verblind wordt. Ik denk dat de markt voor zulke dingen, spirituele & peroonlijke ontwikkeling, enorm groot is. Misschien zien we binnenkort nog een Guru op de beurs.

Ah, Meister Eckhart. Heb al zoveel quotes van hem gelezen maar nog nooit een boek. Tip?

Cellulord

Hier zit ik vaak in te lezen.
https://s.s-bol.com/imgbase0/imagebase3/large/FC/4/1/1/2/1001004006852114.jpg

Heel mooi vertaald door C.O.Jellema. Ik ben overigens buitenkerkelijk, altijd een vrijdenker geweest,
maar mijn behoefte aan mystiek wordt hiermee wel bevredigd.

https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/I/51zrzw8RWhL._SX417_BO1,204,203,200_.jpg

Vanochtend als verlaat verjaardagscadeau van mijn zuster gekregen - ben gelijk begonnen te lezen.
Dit is een boek dat me blij maakt.

No shit, guys - hier worstel ik mee:

https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/I/51vo2mW7iIL._SX328_BO1,204,203,200_.jpg
En hier grijp ik altijd naar terug:

https://panmacmillan.azureedge.net/pml/panmacmillancorporatesite/media/panmacmillan/cover-images/w-b-yeats/__thumbnails/9781909621640collected%20poems_1_jpg_249_400.jpg

https://s2.adlibris.com/images/12637708/samlade-dikter.jpg

Prachtig hoor, die poëzie van Yeats, maar ik heb er wel een woordenboek bij nodig...
En verder bedacht ik -althans dat is mijn ervaring- dat het lezen van al die gewichtige boeken je kan afhouden van het beluisteren van muziek. Ik lees althans bij voorkeur in stilte voor de concentratie.

Om nog maar te zwijgen van het feit dat voor mij poëzie (althans wanneer voorzien van "klassiek" metrum) en muziek al helemáál niet samengaan... (zonder daarmee overigens te willen suggereren dat dat voor andere mensen ook zou moeten gelden, of dat anderen zich daar "schuldig" aan zouden maken.)

Hier speelt er altijd muziek. Vaak zet ik de muziek ook heel hard - want dan kan ik me het best concentreren.

heartofsoul enBoyOnHeavenHill alhoewel ik niet direct wil aanraden om Summertime in England te draaien bij het lezen van Yeats of Marcel Fengler - Fokus bij het lezen van Adorno, ben ik net als de heer hiervoor, FM, niet anders gewoon, ontstaan uit pure noodzaak: enerzijds de leeszaal uitgestuurd worden, omdat ik steeds aan het drummen was met koffiehoutjes op lege mokken en anderzijds omdat in een studentenflat het eigen (muziek)geluid te prefereren is boven dat van flatgenoten.

Verder: Mozart en Yeats go well together, net als sommige jazz, kamermuziek bewijst ook zijn waarde. En gek genoeg, blijkt veel electronische muziek (dubtechno, ambient, tech house) in al zijn abstractie heel fijn bij het lezen en beoordelen van bepaalde teksten. En D&B blijkt een wondermiddel om complexe problemen te inventariseren en op te lossen.

Tekstritmes (ook metrum) internaliseer je en dan blijkt eens te meer dat de menselijke geest goed in staat is bepaalde processen te parallelliseren. Hoezo kunnen mannen maar één ding tegelijk (goed) doen?

En Yeats? Lang in het bezit geweest van John Unterecker - Readers Guide to W.B. Yeats - een aardig hulpmiddel; ooit uitgeleend aan een (oud-)studiegenoot en nooit teruggekregen. Ook Tindall (idem to James Joyce) is een handig hulpmiddel - beter dan de diverse Coles Notes on *

Franck Maudit en Mjuman
Interessant en voel je vooral niet aangevallen. Ik beschrijf slechts mijn ervaring. Eçht lezen (met een zekere concentratie) kan ik alleen als ik zelf rustig en stil van binnen ben, en gelukkig is het op de plek waar ik woon doorgaans ook rustig, dat helpt. Luisteren naar muziek bij voorkeur met de hoofdtelefoon voor de vereiste concentratie. Luisteren en lezen zijn beide cognitieve processen, en uit hersenonderzoek is gebleken dat er slechts één activiteit tegelijk kan plaatsvinden. De tweede gebeurt dan op de automatische piloot óf er is sprake van "switchtasken".

Kunnen we multitasken? | NPO Focus - focus.ntr.nl

[url=http://mens-en-samenleving.infonu.nl/psychologie/103068-de-zin-en-onzin-van-multitasken.html]De zin en onzin van

Grappig dat je dat 'multitasken' aansnijdt. Itt vroeger zit ik nu minder frequent op de weg. Vroeger belde ik veel en vaak (altijd handsfree) uit de auto, meestal informatieve gesprekken (van het type "wat is", "hoe heet" - nimmer diepgaande discussie (prijsonderhandeling). Dan nog: regelmatig afslagen, snelheidscontroles gemist - dus dat klopt wel.

Lezen met muziek, mijn 5 centen en dan blijf ik even bij de computer-metafoor ("multitasken"): lezen is het primaire proces, muziek is een proces dat ahw op "de achtergrond" ("in batch") draait en regelmatig opfloept als ik bijv mijmer over een mooie zinsconstructie of de duiding van een beeldspraak. De metafoor met een computer (zegt een ict'er) is daarom eigenlijk geen geschikte omdat je een computer (en de werking ervan) in se niet kunt vergelijken met de werking van een menselijk brein. Enerzijds wisselt een computer razendsnel allerlei taken continue af, waardoor het lijkt alsof taken simultaan worden uitgevoerd; anderzijds zijn er voor computers meerdere - fundamenteel verschillende - methoden om het probleem van simultaniteit op te lossen en de menselijk geest is daartoe niet in staat: bijv partitioneren, bepaalde resources alloceren. Als je hevige pijn hebt, kan je bijv niet tegen je hersens zeggen dat je wilt dat er maar 10% van je hersens met die pijn bezig moet zijn.

In dat kader heeft Nicholas Carr daarover een aardig boek geschreven: "The Shallows - what the internet is doing to our brain". Kerngedachte: we 'swappen' steeds vaker van activiteit, de aandachtspanne wordt kleiner en kleiner - een gedachte die al eerder werd aangezwengeld door mediaprof Neil Postman in Amusing Ourselves to Death - die bovendien nog duidelijk weet te maken dat onze kunde om een "discours" te voeren steeds meer afneemt.

Een eerste versie van het gedachtegoed van Carr vind je al in dit artikel: Is Google Making Us Stupid? - The Atlantic - theatlantic.com - makkelijk te vinden met Google.

Ik blijf lezen en luisteren en zie dan als twee vervlochten processen, waarbij de een de ander steunt, draagt of zelfs mogelijk maakt. Ulysses is niet te lezen met techno bijv

Je zegt zelf dat je als leest (zijnde het primaire proces) je de muziek op de achtergrond beluistert. Dat noem ik geen echt luisteren. Zelf merk ik dat als ik me er wel eens aan bezondig, dat ik de essentie gemist heb. Geen ramp bij veel wegwerpmuziek, maar er wordt ook heel veel erg goede muziek gemaakt, en die wil ik graag de aandacht schenken die ze verdient. Van dat boek van Carr heb ik wel eens gehoord of erover gelezen in een artikel (wat me misschien ontgaan was als ik simultaan naar bijvoorbeeld Bach had geluisterd ), Je link zal ik morgen eens volgen en het stuk lezen, maar ik dacht dat dat een iets andere discussie was.
Wellicht ten overvloede, maar mijn oorspronkelijke bericht van 11:12 was natuurlijk bedoeld als een knipoog.

Je laatste opmerking (laatste alinea) lijkt mij echt te berusten op onbegrip van de uitkomsten van het hersenonderzoek. Lezen en luisteren zijn beide cognitieve processen en kunnen door de hersenen daarom niet simultaan worden uitgevoerd. Of ben je misschien ook klimaatscepticus?

Het was mijn persoonlijk opinie - en a propos over de onmogelijke simultaniteit van 2 cognitieve processen, a valid point voor een groot deel: - hoe zit het dan met iemand die een boek leest en daarnaast een schrift heeft, waarin ie aantekeningen maakt over hetgeen hij leest. Dat zijn toch ook twee verschillende cognitieve processen?

En waarom zouden twee cognitieve processen in de veilige omgeving van de eigen huiskamer niet vervlochten kunnen zijn?

Ja, maar in dat geval is er gewoon sprake van "switchtasken": je stopt met het het lezen, reflecteert daarover en vervolgens maak je bijvoorbeeld notities. Dat is "gewoon studeren". Dan zit je, als je geconcentreerd bent in een flow, en dat kun je blijkbaar (alleen ik kan dat dus niet) stimuleren door muziek op de achtergrond, maar "luisteren" is dat dus niet, al schijnt het wel aangenaam te zijn. Net zoals Simon Vestdijk zich goed kon concentreren bij het schrijven als hij de stofzuiger aanzette (dat geluid neutraliseerde de herrie van de buren). Maar dat zijn dus niet twee simultane cognitieve processen. Je moet het (als het je interesseert) maar eens nalezen. Er is genoeg over geschreven. En dat vrouwen zo goed kunnen multitasken is dus ook niet waar, tenminste als het om cognitieve processen gaat. Je kunt wel naar aard van elkaar verschillende processen uitvoeren, daar waar de automatische piloot dus kan worden ingeschakeld. Switchtasken, dat is dus wat iedereen doet en dat is doodvermoeiend en killing voor je geestelijke gezondheid, vooral als je (en dat geldt voor heel veel mensen) ook nog eens structureel te weinig slaapt. Een fors slaaptekort ("slaapschuld" noemen de experts) dat veroorzaakt heel veel fatale ongelukken en draagt waarschijnlijk ook bij aan het ontstaan van fatale ziektes - daar zijn wel wat aanwijzingen voor gevonden (er wordt nog onderzoek naar verricht).

Zo zie ik het ook.
Als achtergrond kan men wel een muziekje opleggen, maar echt luisteren kan men niet als men leest.
Maar ja er zijn ook heel veel mensen de muziek opleggen en niet luisteren, zonder zelfs een boek te lezen. Ze zitten dan eerder te denken/dromen over wat ze morgen nog moeten doen enz... En dan zijn ze plots verbaast als de plaat afgelopen is. (en soms is de plaat al heel lang gedaan )

Voor spiritueel ingestelden houden jullie er wel een dogmatische opvatting erop na. Het is Carr's stellige overtuiging dat dat zgn'"switch tasking" kenmerkend is voor de manier waarop veel mensen tegenwoordig leren en handelen - ik hoef maar naar mijn neefje van 12 te kijken om te ervaren hoe zoiets vorm neemt. Ik hou me verre van (waarde)oordelen over zijn manier van leren.

De BBC heeft ooit laten zien wat het heilzame effect van klassieke muziek in de klas was voor leerlingen met leerstoornissen - er was een controlegroep die rock in een aantal varianten voorgeschoteld kreeg. Moet ik nog vertellen dat de eerste groep beter presteerde.

Misschien helpt het te realiseren dat er meerdere modi zijn om te luisteren: als primaire modus - alleen luisteren en als ondersteunende/faciliterende modus - wat in jullie ogen misschien wel "behangluisteren" is. Waarom zou mijn "achtergrondluisteren" van pak 'em beet "Spirit of Eden" (Talk Talk) minder betekenen dan het luisteren van dat album als primair proces? Het kan dan toch gaan om volkomen verschillende functies? Als je een album al kent - en daarop kom ik nog terug - wat is er dan verkeerd aan het album secundair te beluisteren als medebepaler van de receptiecontext?

De mooiste ervaring op dat punt: volkomen afgepeigerd thuis komen, Biosphere - Micogravity opzetten en na 5 minuten insluimeren om vervolgens vlak voor het einde van het album, weer wakker te worden - fully replenished. Was dus nix nie cognitief proces, battery low, cpu overheated, system shut-down.

Ook al "ken" je een album, kan je op een gegeven moment toch, bijv in een andere (superieure) luisteromgeving nieuwe details ontdekken. In een audiofiele setting is het heel gewoon om op verschillende sets (bijv een andere bron of andere speakers) naar detailverschillen te luisteren en die te benoemen - dat heeft een sterk geeky/nerdy karakter, zeker in samenhang met het bijpassende jargon. Ik noem dat altijd "metaluisteren" omdat door het focussen op die technische details de muziek minder impact heeft. Laat je meevoeren door de muziek is me vaak voorgehouden - ik kan me niet voorstellen dat dat louter cognitief is

Maar waarschijnlijk behoort Mjuman tot die mensen die het heel prettig vinden om muziek "op de achtergrond" te beluisteren, óf zo vitaal zijn dat ze razendsnel kunnen schakelen ("switchtasken") en dan toch een redelijke indruk krijgen. Voor mij is luisteren echter in de eerste plaats een actief proces. Ik ga er echt voor zitten. Ik kan echter níet snel schakelen (wat veel mensen naar mijn ervaring dus wel goed kunnen), maar ga veelal op in de situatie en raak daaraan vaak verkleefd. Simultaan een tekst-op-niveau lezen is voor mij dan ook ondoenlijk.

PS:


Wat is dat een klimaatscepticus?
Ik geloof (zie en ondervind) wel dat het klimaat veranderd maar of de mens daar de oorzaak van is zou ik niet durven zeggen.

Een beetje off topic, Cellulord, maar mij lijkt het oorzakelijk verband tussen de uitstoot van CO2 sinds de Industriële Revolutie en de versnelde opwarming van de atmosfeer helder. Zullen we dit verder via pm's bediscussiëren? Maar het begrip "klimaatscepticus" ken je neem ik aan toch wel, of heb je de afgelopen jaren geen kranten gelezen? (waar wel wat voor te zeggen valt). Dan houd je tijd over om al die mooie muziek op je gemak te beluisteren.

Mjuman
Heel veel deskundigen zeggen echter: stop toch met dat multitasken (cq switchtasken).
Lees dit eens bijvoorbeeld: multitasken onzin | Managejezelf

Dat "iedereen" tegenwoordig multitaskt wil nog niet zeggen dat het ook doelmatig en nastrevenswaardig is. Het merendeel van de bevolking slaapt ook te weinig, vaak met desastreuze gevolgen (zie mijn bericht van gisteren). Dat bewijst dus ook niets.
Zeggen dat muziekonderwijs een heilzame invloed kan hebben is natuurlijk een open deur intrappen,
of begrijp ik je verkeerd. Als ik zelf niet goed functioneer ga ik bijvoorbeeld zingen (niemand heeft er last van) en dat werkt inderdaad heilzaam. Of begrijp ik je verkeerd?
Wat je laatste punt betreft: ik weet dat Brian Eno (zijn dit jaar verschenen Reflections vind ik schitterend) muziek componeert waar je niet actief naar zou moeten luisteren, maar mijn ervaring is anders. Maar misschien ligt dat aan mij; zal daar eens over nadenken.

hm, "switch tasking". Dat zegt toch genoeg "switching of task", je kan maar met een ding echt/bewust tegelijk bezig zijn.
Er is niets mis met (achtergrond)muziek te draaien tijdens het lezen en wie weet bevorderd het misschien zelfs het lezen.
Ik ben eerder zoals heartofsoul een actieve luisteraar en doe dat liefst horizonaal met de koptelefoon.
De momenten dat ik bv. zoals nu aan de pc zit dan draai ik meestal iets waarvan ik ook kan genieten zonder echt mijn volle aandacht eraan te geven bv zoals net "The Roots of Chicha (psychedelic cumbias from peru)".
Muziek in films is ook zoiets. Die hoor ik meestal niet bewust, tenzei er een heel sterke of slechte passage voorbijkomt.



dat herinnert me aan de watercrystal fotos van Emoto. Maar dat is dan weer pseudowetenschap

Daar staan in een notendop de essentialia van time management - een bijzonder goede manier om effectief te zijn.

Echter in da real corporate world is dat niet altijd haalbaar door een bonte verscheidenheid van factoren, variërend van een leuterbehoeftige collega, via een defecte printer, de collega die stante pede net die ene verdomd handige slide van je wil hebben; oja en dan nog de manager die zijn prioriteiten zojuist heeft herzien. De moderne loonslaaf heeft boven zijn bureau een bordje hangen met het elfde gebod: "gij zult multi-tasken" - overigens de stap van loonslaaf naar zzp maakt het niet gemakkelijker/anders.

(...)


Het ging om draaien van muziek bij of na onderwijs.

Verder, op persoonlijke titel kan ik je vertellen dat lees/luisteren bij mij de vorm aanneemt van twee sinussoïden die afwisselend pieken.

Eerlijk gezegd schrijven en aantekeningen maken zijn tov elkaar in zekere zin ook disruptieve processen. Na het maken van een aantekening moet ik regelmatig weer zoeken waar ik gebleven was. En dat is sterker naarmate ik 1-2 regels schreef over een hele passage, waarbij ik soms anticipeerde op de redenering (omdat ik al zag welke kant het uit zou gaan).