Met de tickets in de pocket dan maar mijn jaarlijkse top-10 verlanglijstje:

1.The Strokes
2.Ought
3.The Vaccines
4.Wolf Alice
5.Saint Motel
6.Belle and Sebastian
7.Peace
8.The Slow Show
9.Ewert and the Two Dragons
10.Catfish and the Bottlemen

Nederlandse inbreng graag Sunday Sun, Sue The Night en Falco Benz

Leuk, verlanglijstjes!

Ik hoop op:

1. Belle and Sebastian
2. Young Fathers
3. Warpaint
4. Run The Jewels
5. Death Cab For Cutie
6. The Juan MacLean
7. Panda Bear
8. Arctic Monkeys
9. Pet Shop Boys
10. Bjork

Maar ik ben sowieso al best tevreden met Four Tet, Django Django, Caribou, MQ, Chemical Brothers & Major Lazer tot nog toe! Kaartjes zijn dus ook al binnen hier.

Nieuwe namen:
Interpol, Tame Impala, Kodaline, SBTRKT, Concertgebouworkest, Years & Years, Twenty One Pilots, Roots Manuva, Hudson Mohawke (live), Todd Terje & Olson Band, Benjamin Clementine, Courtney Barnett, Max Cooper presents Emergence, Jack Garratt, Curtis Harding, Skinny Lister, Ought, Viet Cong, POND, JP Cooper, The Bohicas, While She Sleeps

Zit toch al meer interessants tussen dan de eerste worp. Toch maar weer gaan dan?

gruwelijk mooie lijst: Ought, Tame Impala, Bohicas, Twenty One Pilots, Years & Years, Benjamin Clementine, Viet Cong, Courtney Barnett. Breed spectrum goeie namen, echt van alles wat, klasse programmeurs!

Wow. Dit lijkt zowaar een goede line-up te gaan worden.

Wow! Zeer blij met Interpol, Tame Impala, Todd Terje, Benjamin Clementine, Courtney Barnett, Curtis Harding, SBTRKT, Viet Cong & Years and Years.

De nieuwe namen spreken me zeer erg aan!! Toch maar tickets boeken dan als ik het geld heb. Hoop alleen wel nog op 'n knallende rockende afsluiter (vorig jaar QOTSA) Ik hoop dat Royal Blood nog een keer komt, die heb ik vorig jaar gemist namelijk.

Royal Blood staat al op Best Kept Secret.

Ze mogen best ruilen.

Oke onder meer Limp Bizkit is toegevoegd, nu moet ik wel gaan.

En Patrick Watson en the Antlers. Begint ergens op te lijken.

Dat zijn twee hele mooie namen, had liever gezien dat die naar BKS zouden komen.

Je kan natuurlijk ook gewoon naar allebei . Eigenlijk wel blij verrast met de line-up voor dit jaar. Pak beter dan de afgelopen jaren, imho.

Er staat al genoeg moois op het programma!

Tame Impala, Interpol, Underworld, Chemical Brothers, MQ, Major Lazer, Benjamin Clementine, Viet Cong, Shamir, Patrick Watson, Howling, Caribou, Django Django, STRBKT, Todd Terje, Years & Years, The Antlers, Four Tet, DJVT, Dollkraut, Courtney Barret, Mark Ronson, Shura, Father John Misty, Franz Ferdinand/Sparks, La Roux & Joey Badass wil ik eigenlijk allemaal al graag gaan zien.

Inderdaad! En ik pak Down the Rabbit Hole er ook nog bij!

WTF! KENDRICK LAMAR bevestigd!

Yesssss, gaat een topfestival worden!

Hm, dat is wel nogal een naam ja. Ben zeker geen fan van de beste man, maar moet toegeven dat het me wel erg vet lijkt om hem een keertje live te zien. Jammer dat Lowlands hem geboekt heeft en Best Kept Secret niet.

Begint er naar uit te zien dat Lowlands voor het eerst in 3 jaar een minstens net zo sterke line-up heeft als Best Kept Secret.

En daarom is concurrentie nu juist een goed ding. Ik ga lekker naar beide

Gelukkig, het 'erbij willen zijn' publiek lijkt af te haken. Die conclusie kan alvast getrokken worden nu bekend is geworden dat er op moment van schrijven, 40.000 kaarten zijn verkocht, met nog een maand voor LL te gaan. Benieuwd of het uitverkocht raakt...

Nog Lowlandsgangers hier? Of heeft dat nu definitief afgedaan?

Ik heb in ieder geval toch weer een goede Lowlands gehad. Met het weer op nummer 1 en goede optredens van een intense Father John Misty, gruizige Fuzz, soulvolle Paolo Nutini, enerverende Christine and the Queens, zwaar groovende My Baby, trip-down-memory-lane Underworld, gevoelige Benjamin Clementine, ronkende Courtney Barnett, trippende Tame Impala, degelijke Interpol, mooizingende Staves, slaperig Antlers, frisse FFS, degelijk Balthazar, verassend Pond en wat verder nog voorbij kwam.

Voor de 6e keer Lowlands aangedaan. Hieronder een niet chronologisch en niet logisch verslag.

De cirkel is rond

In 2006 kwam ik als 19-jarig festivalrookie voor het eerst op Lowlands. Ik werkte toen in de campingwinkel van 7 uur 's ochtends tot 3 uur 's middags en mocht daarna het terrein op. Het allereerste optreden dat ik toen zag, was van Opgezwolle. Hiphop luisterde ik toen nog niet naar, de de band kende ik enkel van naam. Desondanks was het een prima introductie tot het festivalgebeuren, waaronder mijn allereerste deelname aan een moshpit.

9 jaar na dato stonden Rico & Sticks (zonder Delic deze keer) op de vroege zaterdagmiddag weer op het podium op Lowlands. Hoewel de muziek van Opgezwolle nooit echt tot mijn favorieten is gaan horen, gaven de heren (inclusief gasten als Typhoon, Winne en Kleine Viezerik) een puike greatest hits-show weg, die behoorde tot de beste optredens van het festival en tevens een soort van jeugdsentiment-sensatie opriep bij mijn vrienden en mij.

Hiphop leeft

Dat Nederlandstalige hiphop werkt op Lowlands is dus niks nieuws. Naast door Rico & Sticks werd dat vooral bevestigd door De Jeugd van Tegenwoordig, met zijn crossover-potentieel en toegankelijke nummers wellicht het prototype moderne Lowlands-artiest, dat diezelfde middag in de Alpha het meest drukbezochte optreden dat ik ooit op Lowlands heb gezien. Daarentegen hebben buitenlandse hiphopacts het vaak moeilijker. 4 jaar geleden zag ik Odd Future een belabberd optreden geven in een praktisch lege Bravo, maar ook op andere festivals zag ik betere hiphopoptredens van in het buitenland gelauwerde artiesten voor matig gevulde stages (o.a. Oddisee, Young Fathers).

Op Lowlands 2015 werd de buitenlandse hiphop echter een stuk beter ontvangen, bijvoorbeeld H09909 en Joey Bada$$. Op zondagavond stond de populairste hiphopartiest van dit moment in de Alpha: Kendrick Lamar. Een kleiner podium of eerdere slot kon simpelweg niet, dus het was een beetje de ontvangst afwachten. Die was goed, een volle tent en eigenlijk alleen maar overtroffen door het optreden van Kendrick zelf: raps in topvorm, band strak, tent ontploft, wat een baas. Absolute hoogtepunt was afsluiter King Kunta.

Rock is dood?

Met de opkomst van de hiphop ging de ondergang van de grote rockbands gepaard. Waar in een recent verleden nog acts als QOTSA, Foo Fighters, Editors en Arctic Monkeys de Alpha afsloten, was er nu geen rockband van dat formaat te bekennen. Het dichtst in de buurt komt de hypeband Tame Impala, die liet zien gegroeid te zijn van een India-band naar Heineken/Grolsch-band, maar nog aan live overtuigingskracht en anthems te ontberen om door te gaan als Alpha-band. Wellicht over 2 jaar?

In de categorie rock was Interpol juist gedegradeerd van de Alpha naar de Heineken, en hoewel het optreden prima was, was dat geen verrassing. De show van Interpol was dat namelijk ook niet. Verder bracht persoonlijke favoriet Balthazar zoals vertrouwd een degelijke set, al missen de nummers van het laatste album live nog een beetje kracht van oudere liveknallers als Fifteen Floors, Blood Like Wine, The Boatman en Do Not Claim Them Anymore, vanzelfsprekend de hoogtepunten. Aan de rockonderkant borrelde het nog wel, van wat ik zelf gezien heb mochten Pond en Nothing But Thieves (al wringt de Matt Bellamy-achtige zang) met een ruim voldoende voor de moeite naar huis.

De tent is te klein

En nee, niet mijn eigen tent, die was ruim genoeg voor mijn vriendin en mij. Te drukbezochte tenten zijn al jaren een van de weinige ergernissen op Lowlands. Vooral de nachtprogrammering in de Bravo staat bekend om zijn hutjemutjetaferelen met zweet druipend van het plafond. Dit jaar was Lowlands voor het eerst in jaren niet uitverkocht en daardoor besloot de organisatie de Alpha en de Heineken dit jaar kleiner te maken. Dat is tot daaraan toe, maar het wordt pijnlijk als je een van je absolute headliners (Underworld) vervolgens in de Heineken propt. Voor mij waren de long-time-favourites een van de absolute must-see's dit weekend, maar logistieke rompslomp zorgde ervoor dat we ietwat laat waren en ons daardoor nog net aan de rand van de tent ertussen gewormd kregen. Toen bleek dat je omgeving toch echt bepalend is voor hoe je een optreden beleefd, want ondanks een sterk eerste nummer (King of Snake), kwamen we er niet in en zijn we na een paar nummers vertrokken. Een absolute teleurstelling. Overigens ben ik ook bij de zeer puike set van de heren van The Love Triangle weggegaan wegens een overvloed aan mensen om mij heen.

Dansen, dansen

Hoewel er voor de 'serieuze' muziekliefhebber voldoende te zien was, lijkt Lowlands toch vooral ingericht op danceliefhebbers. Met Underworld en Chemical Brothers hadden ze 2 headliners in dit genre die weinig festivals kunnen overleggen, alhoewel die laatste net als de vorige keer dat ik ze zag (8 jaar geleden) enigszins teleurstelde. Net als toen werden in het begin wat hitjes geknald, om vervolgens te beginnen aan een set die niet echt ergens heen ging en vooral uitblonk in de visuals.

Ook de in de overige dagprogrammering voldoende populaire cross-overacts, naast de eerder genoemde DJVT o.a. Major Lazer en Hot Chip. De nachtprogrammering was echter weer prima in orde. Goede sets meegemaakt van o.a. Motor City Drum Ensemble, Love Triangle, Ame en DJ Tennis, Caribou maakte voor het eerst in drie keer live de verwachting waar, maar de absolute koning van de nacht was Four Tet. Ik durf te stellen dat dit de beste dj-set was die ik in tijden heb gehoord. Heerlijk subtiele samples en melodieën, maar bovenal wat een overheerlijke climaxopbouw. Genieten!

Generatiekloof

De variëteit aan acts zorgt voor een variëteit aan bezoekers en dat werd getypeerd door een voorval op de vroege zondagavond. Terwijl mijn vriendengroep (grotendeels tweede-helft-twintigers) het avondmaal aan het nuttigen was en een beetje aan opladen was voor de knallende zondagavond, stond voor ons een groep tienermeisjes de teksten van Lil Kleine & Ronnie Flex woord voor woord mee te rappen. Toen ze zagen dat wij dit geheel wel vermakelijk vonden, werd ons arrogant toegebeten dat wij 'dit toch niet kenden, want jullie komen niet uit Amsterdam. Daar is dit de shit.' Naast de feitelijke onjuistheid hiervan (2 van mijn vrienden wonen in Amsterdam) werden wij ook nog getrakteerd op de uitsmijter: 'Wij kennen geen topografie. Alleen Noord, Zuid, Oost en West.' Hilariteit alom, behalve bij een paar veertigers naast ons, die het tafereel met afgrijzen toezagen, om vervolgens wel uitgebreid verslag te doen van het optreden van The Chemical Brothers in 1994. Generatiekloof van jewelste, maar op Lowlands kan het allemaal.

Eindoordeel

Ondanks het Underworld-debacle heb ik weer een uitstekend festival gehad met prima (weliswaar geen legendarische) optredens. Lowlands heeft wat mij betreft haar bestaansrecht meer dan bevestigd. Voor grote rockbands ga je naar Rock Werchter of Pinkpop, voor wat meer verantwoorde acts naar Best Kept Secret of Down the Rabbit Hole, maar er is geen festival dat zo'n breed spectrum aan muziek en bezoekers bedient, en dat bovendien op een uitmuntende organisatie kan bogen. Klein kritiekpuntje? Ik miste een beetje een leuke exotische verrassing a la Bombino, Charanjit Singh of John Wizards voorgaande jaren. Voor de rest denk ik wel dat ik kan zeggen: volgend jaar weer!

Voor mij was het de derde keer op Lowlands en hoewel het niet de beste was qua line-up was het absoluut de beste ervaring tot nu toe. Het absolute hoogtepunt was Kendrick Lamar, die mijn hoge verwachtingen meer dan waarmaakte. Verder waren Caribou, The Antlers, Bear's Den en bovenal het zaterdagnachtprogramma in de Bravo zeer aangenaam. Eervolle vermeldingen ook voor een paar nieuwe ontdekkingen, zoals Mura Masa en Ho99o9. Vooral die laatste en ook het mij al bekende Slaves gaven een geweldig energiek optreden weg. Hoewel Limp Bizkit an sich in dezelfde categorie geplaatst kan worden, waren de intermezzo's tijdens hun show erg irritant.
Mocht iemand trouwens een lange met een Bosnische vlag hebben zien rondlopen acht ik het zeer aannemelijk dat ik dat ben geweest.

Dat heb ik gisteren gezien, maar dat was Tuka en was op de televisie

Close enough

Voor mij geldt dan weer dat ik de laatste jaren op behoorlijk wat (buitenlandse) festivals ben geweest, maar nog nooit op Lowlands. Bij de line-up dacht ik elke keer 'mwah, het zal wel'. Nog even los van het feit dat het al uitverkocht was als ik überhaupt over de gang naar de polder na begon te denken.

Maar goed, dit jaar liep het dus niet zo erg storm. En werden er op een gegeven moment wel namen als Kendrick Lamar bekend die mij dan toch voor het eerst naar Walibi trokken. Zo werd 2015 het jaar van mijn eerste Lowlands. Dat avontuur dreigde vrijdagochtend in mineur te beginnen bij de ingang. Ticket, gekocht via Ticketswap, bleek al te zijn gebruikt. Genaaid dus? Viel erg mee. Lowlands-personeel reageerde relaxed en raadde me aan te bellen. Meteen iemand aan de lijn, binnen een mum van tijd alle gegevens paraat. Het originele document bevatte twee kaartjes, waarschijnlijk was de verkeerde door de originele koper gebruikt, was hun oordeel. En inderdaad, het andere kaartje dat ik meteen gemaild kreeg, werkte wel. Pak van mijn hart. En kusjes voor Ticketswap. Want dit was de tweede keer dat er iets mis was met een door mij gekocht kaartje, en de tweede keer dat daar buitengewoon snel en adequaat een oplossing voor was.

Eenmaal binnen maakte ik al snel kennis met de tot op het (bijna) irritante af aanwezige Hollandse degelijkheid. Lowlands is qua logistiek zo'n geoliede machine dat het bijna ongepast is voor een festival; nergens kleine rafelrandjes. Zo was ik erg verbaasd dat mijn festivalbandje per se om mijn rechterpols moest. Iets waar ik het hele weekend nog last van zou hebben. Want mijn horloge zit daar normaal (ik ben links). En dus keek ik het hele weekend tevergeefs hoe laat het was. Nog zo'n voorbeeld van ietwat overdreven logistiek vond ik bij de entree van het festivalterrein. Bij een normaal festival is het zo dat je niet met je eigen biertje naar binnen mag. Want biersponsor. Nou, oké, dat weet je als bezoeker. En dus neem je geen biertje mee naar het festivalterrein. Of drink je hem bij de ingang even snel op. Maar op Lowlands heeft iemand een oplossing voor een niet bestaand probleem gevonden en een 'omschenkpunt' bedacht. Zodat iedereen zijn blikje Grolsch of Jupiler in een Heineken-beker kan gooien. Geloof me, dat kan écht alleen in Nederland.

Dag 1

Maar goed, genoeg daarover. Een goede organisatie is verder best fijn, begrijp me niet verkeerd. Dan de muziek, want daar kwamen we voor. De eerste stop op de vroege vrijdagmiddag was The Antlers, die het bal in de middelgrote India-tent mochten openen. Het was best mooi, zonder meer, maar echt geslaagd als festivalstart was het concert niet. De slowcore en trage indierock zou het beter doen in de schemering dan als eerste schermutseling. Mineurakkoorden werken voor mij toch niet echt als openingsact in de zomerzon. Niettemin: degelijk optreden verder. Al was het allemaal erg ingehouden met slechts heel spaarzaam een fijne uitbarsting waarbij de handrem nooit helemaal losgelaten werd.

Na een rondje over het terrein en het oplossen van de crypto uit de festivalkrant was het tijd voor Roots Manuva. Die liet een half uur op zich wachten; of het uitstel moet werkelijk hebben gelegen aan het feit dat 1 van de 100 podiumlampen het niet deed. De Britse rapper begon nogal aarzelend, en bovendien vaak met zijn rug naar het publiek. Naar het einde toe werd het een stuk leuker. Vooral op de paar momenten dat er werkelijk een klik te bespeuren was met de zangeres. Die maakte over het algemeen trouwens meer indruk dan Roots Manuva zelf.

Daarna van een afstandje gekeken naar de DJ-set van Mark Ronson. Ik kwam op een aangenaam moment aanlopen, want toen draaide King Kunta. Maar echt verrassend werd het daarna nooit. Veel hits van de laatste twee jaar, terwijl ik had gehoopt op wat meer historisch materiaal van zijn inspiratiebronnen in de synth funk. Nu bleef het verrassingseffect toch beperkt tot een enkele leuke hiphopkeuze (dat nummer van A$AP Rocky met het Rod Stewart-refreintje).

De hoofdmaaltijd van de vrijdag was ontegenzeggelijk Underworld. Ik had ze al twee keer gemist. Om de hoek in Eindhoven was het me te prijzig, want echt fan ben ik niet. En ik zou ze toch wel in Barcelona zien, maar daar gaf ik uiteindelijk de voorkeur aan Dan Deacon (geen spijt van trouwens). Bij de derde herkansing geen integrale Dubnobass... meer, maar een puike show vol greatest hits. Daarbij waren ze hun sleutelplaat overigens allerminst zat: daarvan kwam veel langs. In het begin al met indrukwekkende uitvoeringen van Mmm Skyscraper I Love You en Spoonman, later met onder meer Cowgirl en Dirty Epic. Indrukwekkend geluid, goede zanger ook. Afsluiter Born Slippy werd natuurlijk ook een groot feest.

Na Underworld was er nog zoiets als Four Tet. En hoewel dat nog niet eens zo laat was (net na middernacht) was mijn kwartje daar op. Net terug van een vakantie met een vroeg-naar-bed-vroeg-op-ritme stond ik staand te slapen. Na een half uurtje besloot ik dat liggend wellicht comfortabeler was.

Dag 2

De Lowlands-zaterdag startte rond het middaguur met José Gonzalez, de Zweed die vooral bekend is van zijn cover van Heartbeats van The Knife. Die uit de Sony-reclame met stuiterende balletjes. Het was wat mij betreft nogal saai. Gevalletje ene oor in, andere oor uit, weglopen, naar de wc en iets te eten halen. Tegen het einde nog even teruggekeerd en een cover van Teardrop (Massive Attack) gezien, maar ook dat klonk verre van wereldschokkend.

Daarna lag het in de lijn om Rico & Sticks te gaan zien. Maar ook omdat ik al mijn gezelschap toch al niet kon vinden, besloot ik dat eens niet te doen. Ik draaide ten tijde van Opgezwolle nooit hiphop, en ik heb er dus niet zo'n sentimentele band mee als vele anderen. Ik kan het ook zeker allemaal niet meerappen, en dat voedde de angst dat ik op een feestje terecht zou komen waar ik eigenlijk niet echt op mijn plek was. Het alternatief was Christine & The Queens, onder het mom van 'nooit van gehoord maar de beschrijving klinkt leuk'. Ik begon nog op een afstandje in het gras, maar een leuke zuchtmeisjesversie van Kanyes Heartless trok me definitief de tent in. De rest was een feestje. Met een zangeres die niet zomaar het zoveelste synthpopmeisje bleek te zijn, maar als een ware diva over het podium bewoog. Compleet met allerlei moves en bijgestaan door dansers. Muzikaal ook nog eens overtuigend. Verrassing van het weekend.

Volgende stop: FFS, de supergroep van Franz Ferdinand en Sparks. Met FF heb ik nooit zo heel veel gehad, maar S is wat mij betreft een erg leuke cultband. Ik had het vooraf al wel een beetje begrepen, maar in beginsel is het best verrassend dat de sound eigenlijk meer Sparks dan Franz Ferdinand bevat. Hier is niet een grote indieband aan het werk die twee ouwe bazen ook nog even mee laat doen. Nee, Sparks mag de show stelen. De gezamenlijke nummers waren onderhoudend. De nummers van Franz Ferdinand deden de tent ontploffen. En de hoogtepunten uit het Sparks-oeuvre brachten mensen als Dwejkk_ en ikzelf aan het dansen: This Town Ain't Big Enough..., No. 1 Song in Heaven en How Do I Get to Sing My Way met name.

Daarna MØ, de zangeres van het onvermijdelijke Lean On. Maar ik kan zeggen dat ik een early adopter ben, want ik vind haar album al een flink tijdje erg leuk. De verwachtingen waren dus hooggespannen, en die maakte ze niet helemaal waar. Klonk allemaal best aardig, maar de band liep wat mij betreft zo nadrukkelijk mee dat het af en toe tegen het playbackerige aan zat. Als je haar 'yeah' hoort roepen terwijl de microfoon ergens ver van haar mond is, dan gaat er iets mis. Ook mijn twee favorieten (Never Wanna Know en XXX 88) ontbraken in de set.

Hot Chip dan. Wel een paar leuke nummers van gehoord, maar nooit zo heel erg in verdiept. De eerste twintig minuten kwam ik er nog niet echt in, maar daarna werd het een lekker dansbaar feestje. Beetje psychedelisch, al mocht het met die stroboscoop wel iets minder. Wat me vooral opviel is hoe enorm charismatisch dit gezelschap was. De frontman zou ik toch eerder op een IT- of R&D-afdeling van een multinational plaatsen dan op een festivalpodium.

Daarna de nacht nog ingeluid in een werkelijk snikhete tent met het Motor City Drum Ensemble. Ik dacht het in die sauna niet al te lang vol te houden, maar de set was zo tof dat ik toch gebleven ben. Met Mr. Flagio tegen het eind als hoogtepunt, natuurlijk.

Dag 3

De zondagmiddag bood weinig aantrekkelijke namen, en dus was het plan een boottochtje naar de sauna. De wachttijd bleek anderhalf uur, maar goed, op een gegeven moment bereik je het punt dat weggaan uit zo'n rij ook niet echt een optie meer is. Het fijne was vooral om achteraf weer schoon te zijn zonder mensonterende omstandigheden bij festivaldouches.

Ik begon mijn muzikale dag bij Joey Bada$$. Niet echt hiphop die me heel veel doet, maar toch wel fijn genoeg om een feestje te ondergaan. De helft van de tijd besteed aan het volgen van de bewegingen van een jochie van 18 dat werkelijk compleet van de kaart was. Zo erg dat het omstaande publiek op een gegeven moment twee meter afstand hield. Concert was verder leuk, maar niet wereldschokkend.

Benjamin Clementine was ook wel zo'n naam waar ik naar uitkeek. Hij bleek bij vlagen enorm intens en indrukwekkend te kunnen zingen. Adios, toch al mijn favoriete nummer van zijn plaat, overtuigde enorm. Maar de momenten waarop Clementine gas terug nam, kwamen dan weer totaal niet uit de verf. Dat lag waarschijnlijk niet aan hem, maar wel aan het typisch Nederlandse concertpubliek. Dat staat ook tijdens ingetogen momenten lekker de toestand in de wereld te bespreken. Daar had ik tijdens het festival een paar keer last van, maar toch vooral hier. Het zorgde ervoor dat dit niet het memorabele optreden was dat het wel had kunnen zijn.

Vervolgens pakte ik drie niet al te schokkende nummers van Interpol mee, waarna ik een goede plek bij Kendrick Lamar verkoos. Voor mij toch wel dé naam die me naar Lowlands trok. Ik zag hem in 2014 al in Barcelona, en dat was een bijzondere ervaring. Terwijl mijn goede vriend Rop in zeer onzekere toestand in het ziekenhuis lag, probeerde ik het die week in elk geval een beetje leuk te hebben. Dat ging niet echt van harte, maar bij Kendrick moesten en zouden alle remmen los. Want zo zou hij het ook gedaan hebben. Ik heb toen een uur staan schreeuwen en springen met alle kippenvel van de wereld.

Ditmaal stond ik wat emotioneel stabieler voor het podium, maar schreeuwen en springen deed ik opnieuw. De set deed me af en toe terugdenken aan vorig jaar. Lamar liet zijn nieuwe plaat dan ook grotendeels links liggen en speelde een groot deel van Good Kid, m.A.A.d. City. Ergens wel logisch, want To Pimp a Butterfly leent zich voor een andere live-benadering, in elk geval met blazers. En de echter tour met die plaat moet nog komen. Maar goed, de herhaling van zetten bracht me af en toe een beetje terug in Barcelona, en dat deed me wel wat. In het begin was het wel wat rommelig; in Backseat Freestyle mocht het publiek wel heel veel tekst voor zijn rekening nemen. Dat werd echter gaandeweg beter. Een overtuigender persoonlijkheid op het podium is bijna niet mogelijk. Waar ik Joey Bada$$ leuk vind acteren, geloof ik Kendrick gewoon. En de laatste drie nummers kwam dan toch zijn nieuwste worp aan bod, met toegift King Kunta als absoluut hoogtepunt.

Ik overwoog het daarbij te laten en in het kader van de voorspelde regen alvast mijn spullen te pakken. Maar uiteindelijk wilde ik afsluiter Major Lazer te graag zien om dan al te gaan. In een stampvolle Alpha werd het nog een keer een feestje dat werkelijk alle kanten op ging. Van Kendrick tot I Like to Move It tot zijn eigen nummers, met uiteraard het fantastische Get Free. En toen waren daar ineens Mr. Polska en Ronnie Flex. En was er andermaal Drank en Drugs te horen (eerder op de dag bij het New Wave-optreden naar verluidt al vier keer, maar daar was ik er niet bij). Hoge cultuur is het allemaal niet, maar een fijn feestje zeker wel. Het einde was te verwachten. Lean On, met MØ die ook nog een keer mocht opdraven.

Dat was dan ongeveer mijn eerste Lowlands. Ik heb er heel wat WK atletiek voor moeten missen, maar gelukkig zonder al te veel spijt. Mijn persoonlijke top 5:

1. Underworld
2. Kendrick Lamar
3. Christine & The Queens
4. FFS
5. Major Lazer

Erg herkenbaar en de reden waarom ik in het vervolg festivals als LL en PP niet (meer) ga bezoeken.

Blij dat ik hier niet bij was, want het had me gewoon pijn gedaan om Benjamin hier te zien.

In november naar LGW? Daar komen de mensen wel voor de muziek.

Beetje laat, maar ik wilde toch nog even wat kwijt over dit fantastische festival.

1. Underworld ( 10,0 ) *
2. Django Django ( 9,8 ) **
3. Tame Impala ( 9,5 ) ( Gerend van Kendrick naar hier speciaal voor Let It Happen )
4. Kendrick Lamar ( 9,2 ) ( Geweldig, maar waarom geen The Blacker the Berry? Grrrr.... )
5. The Chemical Brothers ( 9,0 ) ( Nogmaals ggrrrrr. @ pratende meisjes, verder blij met Swoon )
6. Karenn ( 8,7 ) ( Koningen van de nacht, beuken in op je zintuigen en toch melodieus )
7. Caribou ( 8,5 ) ( De outro in de vorm van 10 minuten Sun was geniaal! )
8. Ought ( 8,3 ) ( Schandalig zo weinig mensen, waar is Sunderland? dacht ik nog! )
9. The Maccabees ( 8,2 ) ( Tijd voor bitterballen! Nieuwe singles sloegen goed aan! )
10. Years & Years ( 8,0 ) ( Top, de vlottere nummers dan! )
11. Mark Ronson ( 8,0 ) ( Gewoon even lekker dansen )
12. Benjamin Clementine ( 7,8 ) ( Tranen tijdens Condolence, singles blijken helaas ook gelijk het beste )
13. Ame ( 7,8 ) ( Helaas Four Tet gemist, maar Ame stelde gelukkig ook niet teleur )
14. Rico & Sticks & Typhoon ( 7,7 ) ( Vanuit de hottub alles meegekregen, fijne hit show )
15. Tove Lo ( 7,5 ) ( Sneu dat iedereen wegliep na Stay High, niet slim om als een na laatste te spelen.... )
16. Marcel Dettman ( 7,1 ) ( Redelijke set, niet echt beklijvend )
17. Slaves ( 6,6 ) ( Veel geschreeuw, net wat te weinig wol en hit repertoire )
18. Shamir ( 6,5 ) ( Gered dankzij zijn enthousiasme )
19. Kodaline ( 3,2 ) ( Soms maak je een compromis.... )
20. De Jeugd van Tegenwoordig ( 3,0 ) ***

* Underworld:

Stond 40 minuten voor aanvang al vooraan tegen de hekken. Na te zijn ondergedompeld door Mmmmm Skyscraper en Spoonman dacht ik dat Dubno....centraal zou staan, zetten ze ineens King of Snake in. Totale euforie, gekkenhuis! Sfeer voorin de zaal was ongekend, iedereen bewoog ineens! Zelfs enkele stoere jongens haastten zich naar voren om zich op foto te laten vereeuwigen met Karl Hyde op de achtergrond. Fijn om Pearl`s Girl ook voorbij te horen komen, al waren daarna het dromerige Rez, het opzwepende Cowgirl, het lome Dirty Epic en natuurlijk het onvermijdelijke Born Slippy de echte hoogtepunten.

** Django Django:

Ik lees dat iedereen hier naar Major Lazer ging. Schande! Ik zou hem ook graag gezien hebben, maar hoor zijn hitjes al genoeg. Daarom op naar deze band. Hail Bop was net ingezet toen ik de bijna lege(!!!) Bravo binnen stuiterde. Het was duidelijk dat alles nog los moest komen. Beterde ook niet tijdens Shake & Tremble dat matig werd ontvangen. Gelukkig besloten de heren om een tandje bij te schakelen en kreeg de tent een kwartet nummers van hun vorige album voorgeschoteld in de dansmix. Tijdens Waveforms ging iedereen vooraan al snel wild dansend en springend uit zijn dak. Tent stroomde ook al snel halfvol, waarbij mijn dansruimte gelukkig intact bleef. Wor, was echt subliem. Toen die sirene erin knalde, ging iedereen bijtgraag helemaal stuk op dit nummer. Skies over Caïro was zo`n nummer waarbij iedereen paardje galop ging doen en anders wel hevig zwaaiend met de armen in de lucht stond te manoeuvreren. Euforische sfeer, bleef gelukkig ook behouden tijdens hun andere recente album singles. Kruid voor een gaaf slotnummer was wel verschoten. 4000 years was leuk, maar zou ik nooit als slotnummer hebben gekozen. Nou, ja ging toch wel uit mijn dak, als je iemand met een zonnebril in de duisternis bent tegengekomen, die idioot was ik. Compleet maf optreden, fantastische opstanding, gaaf om daar deel van uit te hebben gemaakt!

*** De Jeugd van Tegenwoordig:

Nog nooit live gezien, maar stelde hier hevig teleur. Vervelende hitshow, veel te nep en gemaakt allemaal, ik miste bezieling vanuit hen en publiek. Zing heeeee, publiek zingt heeee. Allemaal handen in de lucht, publiek gooit natuurlijk handen in de lucht. Kortom gebrek aan eigenheid en eigen initiatieven vanuit het publiek. Kwam er ook achter dat ik eigenlijk niet zo`n fan ben van Watskeburt?, wat een kut nummer! De Formule blijft wel een super nummer, maar tegen de tijd dat die kwam was ik eigenlijk al murw gebeukt in de negatieve zin van het woord. Gauw vergeten dit!

Slotbetoog:

Volgend jaar waarschijnlijk weer, al is het maar om de heerlijke sfeer daar. Bestelde diep in de nacht een gewone wafel, krijg je commentaar van doe niet zo saai jongen, heb dus maar bekend dat ik gewoon een saaie jongen ben, kreeg ik er een dikke topping van aardbeien en chocolade overheen! Dat soort onzin.

Haha, blijkbaar heb ik me iets te enthousiast uitgelaten hier op de site. Ik ken de band eigenlijk pas 2 maanden en hun nieuwe release moet me overtuigen of ik ze uberhaupt eens een keer wil zien.

Als ik op LL was geweest was ik absoluut naar Ought gegaan. Maar als ik al een ticket had willen kopen, dan was dat voor 1 dame: Courtney Barnett. Schandalig dat je haar niet gezien hebt!

Vooral de grote drukte wat vermeden en wat "kleinere" bandjes en de net iets minder grote acts bezocht:


Slaves - wat een stel druktemakers!

DMA's - aussies britpop van de bovenste plank, deed Alex Turner mee?

The Bohicas - Swarm! Voor de rest weinig verheffend.

Courtney Barnett - meeslepend optreden, wat een ras artieste.

Nothing But Thieves - strakke rock set met bombastische trekjes en veel van hetzelfde, toch boeide het tot het einde toe.

Rhodes - weliswaar alleen gehoord van buiten de tent met een bakkie erbij, heerlijk wakker worden.

Bear's Den - folkrock met banjo. M&S? Nee, drie tempo's lager en (nog) wat teveel binnen de lijntjes.

The Districts - kijk, hier word je blij van. Gitaarband met het gas erop en tegen het einde aan nog net niet ontspoord.

Allah-Las - feel-good pop met sixties invloeden. Goed ingespeelde band, maar blijft niet lang hangen.

The Maccabees - moest erg lachen om Dance Lover hierboven. Ook wij haalden bitterballen! Oh ja de muziek.....degelijke band en de singles doen het goed, ook bij mij. Maar volgende keer maar een tentje kleiner.

Interpol - begin dit jaar nog gezien in de HMH, en daar speelden ze veel overtuigender. Ook weinig interactie. Kwestie van eindakkoord huidig nummer, beginakkoord volgend nummer. Misschien naar Ought moeten gaan, die heb ik hierdoor moeten missen

Dolomite Minor - twee man sterk, maar wat een bak vermakelijke blues-powerrock produceerden deze gasten. Je werd bijna de tent uitgeblazen, niet in de laatste plaats door de enorme wind die dwars door de Charlie joeg.

Tame Impala - gemist, ik wou wel, maar m'n festivalgenoten gingen naar Alestorm. Gelukkig krijg ik in januari 2016 een herkansing in de HMH.

Alestorm - niet vanwege de snoeiharde feest metal muziek, maar om de opblaashaai en de grappige, maar o zo platte teksten heb ik een uur lang met een grote grijns in de India staan kijken naar deze "piraten".

Django Django - een meer dan halflege Bravo-tent verdient dit gezelschap niet, maar ik heb me heerlijk uit kunnen leven en dansen (en ik dans nooit) met nummer als Waveforms, WOR en Default. Prima optreden en de heren hadden er echt zin in.